ଚିତଶ୍ ଚେତ୍ଯୋନ୍ମୁଖତ୍ଵେନ ଲାଭସ୍ ସୈଵ ଚ ସଂସୃତିଃ । ନିଶ୍ଚେତ୍ଯାଯାସ୍ ତୁ ନୋ ଲାଭୋ ନିର୍ଵାଣଂ ଚ ତଦ୍ ଏଵ ହି
ଚିତ୍ତ ଜଗତ ଦିଗରେ ଲାଗିଲେ ଏହାକୁ ଲାଭ କୁହାଯାଏ, ଏହି ଲାଭ ହେଉଛି ସଂସାର; ଯଦି କୌଣସି ବସ୍ତୁ ଉପରେ ଚିତ୍ତ ନାହିଁ, ତେବେ ଲାଭ ନାହିଁ, ଏହା ମୁକ୍ତି।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଲବ୍ଧସତ୍ତାକାଵ୍ ଏଵଂ କୁଡ୍ଯପ୍ରକାଶଵତ୍ । ଅଗ୍ନୀଷୋମାଵ୍ ଇମୌ ଵିଦ୍ଧି ସମ୍ପୃକ୍ତୌ ଦେହଦେହିନୌ
ଯେପରି ଦୁଇଟି ଦିଵାଳ ପରସ୍ପର ଉପସ୍ଥିତିରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେପରି ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର—ଚେତନା ଓ ଜଡତା—ଦେହ ଓ ଦେହୀ ଭାବରେ ଏକାଉଁ ମିଶି ଅଛନ୍ତି।
ଅତିଶାଯିନି ନିର୍ଵାଣେ ଜାଡ୍ଯେ ଚୈଵାତିଶାଯିନି । ଅଗ୍ନେସ୍ ସୋମସ୍ଯ ଚୈଵାଙ୍ଗ ସ୍ଥିତିର୍ ଭଵତି କେଵଲା
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୁକ୍ତିରେ ଏବଂ ଗଭୀର ଅଜ୍ଞତାରେ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମର ଅବସ୍ଥା ଏକାକି ରହିଥାଏ, ପ୍ରିୟ।
ପ୍ରାଣୋ ଽଗ୍ନିର୍ ଉଷ୍ଣପ୍ରକୃତିର୍ ଅପାନଶ୍ ଶୀତଲଶ୍ ଶଶୀ । ଛାଯାତପଵଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏତୌ ସଂସ୍ଥିତୌ ମୁଖମାର୍ଗଗୌ
ପ୍ରାଣ ଅଗ୍ନି, ତାହାର ସ୍ବଭାବ ଉଷ୍ଣ; ଅପାନ ଚନ୍ଦ୍ର, ତାହା ଶୀତଳ। ଏହି ଦୁଇଟି, ଛାୟା ଓ ତାପର ଭଳି, ମୁଁହ ମାର୍ଗରେ ଚଳିଥାନ୍ତି।
ଅପାନେ ଶୀତଲେ ସତ୍ତାମ୍ ଏତ୍ଯ୍ ଉଷ୍ଣଃ ପ୍ରାଣପାଵକଃ । ପ୍ରତିବିମ୍ବମ୍ ଇଵାଦର୍ଶେ ସ ଚ ତସ୍ମିଂସ୍ ତଥୈଵ ହି
ଅପାନ ଶୀତଳ ହେଲେ, ପ୍ରାଣର ଅଗ୍ନି ଉଷ୍ଣ ହୁଏ; ଦର୍ପଣରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯିବା ପରି, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଚିଦଗ୍ନିଃ ପଦ୍ମଯନ୍ତ୍ରସ୍ଥଂ ସୋମଂ ଵାର୍ଯାତ୍ମକଂ ତ୍ଵିଷା । ଜନଯତ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂତ୍ଯେହ କୁଡ୍ଯାଲୋକଂ ଯଥା ବହିଃ
ଚେତନାର ଅଗ୍ନି, ପଦ୍ମ ଯନ୍ତ୍ରରେ ଥିବା ଜଳ ସ୍ବଭାବର ସୋମକୁ ତାହାର ଆଲୋକରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ଭିତରର ଦୀପ ଜାହାକି ବାହାର ଦିଵାଳକୁ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି।
ସଂସୃତ୍ଯାଦୌ ହି ଯା କାଚିତ୍ ସଂଵିଚ୍ ଛୀତୋଷ୍ଣରୂପିଣୀ । ଅଗ୍ନୀଷୋମାଭିଧାଂ ପ୍ରାପ୍ତା ସୈଵ ସର୍ଗୋ ନୃଣାମ୍ ଇହ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଯେଉଁ ଜଣା ଜ୍ଞାନ ତାପ ଓ ଶୀତଳତାର ଆକାର ନେଇଥାଏ, ସେହି ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ହିଁ ଏଠାରେ ମାନବମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି।
ଯତ୍ର ସୋମକଲା ଗ୍ରସ୍ତା କ୍ଷଣଂ ସୂର୍ଯେଣ ଷୋଡଶୀ । ମୁଖାଦ୍ ଵିତସ୍ତିମାତ୍ରାଗ୍ରେ ତତ୍ର ବଦ୍ଧପଦୋ ଭଵ
ଯେଉଁଠାରେ ସୋମର ଷୋଡଶୀ ଖଣ୍ଡ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଗ୍ରସ୍ତ ହୁଏ, ମୁହଁରୁ ଏକ ଭାଗ ଦୂରରେ, ସେଠି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରୁହ।
ନୂନଂ ସୂର୍ଯପଦଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ ସୋମୋ ଯତ୍ର ହୃଦମ୍ବରେ । ନୂନଂ କେଵଲଯା ସ୍ଥିତ୍ଯା ତତ୍ର ବଦ୍ଧପଦୋ ଭଵ
ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଛି ଓ ସୋମ ହୃଦୟ ଆକାଶରେ ଅଛି, ସେଠି ଶୁଦ୍ଧ ନିଶ୍ଚଳତାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରୁହ।
ଔଷ୍ଣ୍ଯମ୍ ଅଗ୍ନିଶ୍ ଚିଦ୍ ଆଦିତ୍ଯଶ୍ ଶୈତ୍ଯଂ ସୋମ ଉଦାହୃତଃ । ଯତ୍ରୈତୌ ପ୍ରତିବିମ୍ବସ୍ଥୌ ତତ୍ର ବଦ୍ଧପଦୋ ଭଵ
ତାପ ଅଗ୍ନି, ଚେତନା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶୀତଳତାକୁ ସୋମ କୁହାଯାଏ; ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଦୁଇଟି ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ, ସେଠି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରୁହ।
ଶାରୀରସୋମସୂର୍ଯାଗ୍ନିସଙ୍କ୍ରାନ୍ତିଜ୍ଞୋ ଭଵାନଘ । ଅତ୍ର ଯୋଜନଲକ୍ଷସ୍ଥଂ ଵସ୍ତୁ ପଶ୍ଯସି ନିଶ୍ଯ୍ ଅପି । ଅତ୍ର ସଙ୍କ୍ରାନ୍ତିକାଲା ହି ବାହ୍ଯାସ୍ ତୃଣସମାସ୍ ସ୍ମୃତାଃ
ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମେ ଶରୀର, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର ଯାତ୍ରା ବଦଳାଯିବାକୁ ଜାଣିଛ। ଏଠାରେ ତୁମେ ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଯୋଜନ ଶତ ଦୂରର ବସ୍ତୁକୁ ଦେଖିପାରିଛ। ଏଠାରେ ବାହାରର ଯାତ୍ରା ସମୟଗୁଡିକୁ ତୃଣ ପରି ଅପମାନ୍ୟ ମନାଯାଏ।
ସଙ୍କ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଉତ୍ତରମ୍ ଅଥାଯନମ୍ ଅଙ୍ଗ ସମ୍ଯକ୍କାଲଂ ତଥା ଵିଷୁଵତୀ ଯଦି ଦେହଵାତୈଃ । ଅନ୍ତର୍ ବହିସ୍ସ୍ଥମ୍ ଇଵ ଵେତ୍ସି ଯଥାନୁଭୂତଂ ତଚ୍ ଛୋଚସୀହ ନ ପୁନଃ ପରମ୍ ଅଭ୍ଯୁପେତଃ
ଯଦି ଶରୀରର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତରାୟଣ, ଦକ୍ଷିଣାୟଣ, ବିଷୁବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯାତ୍ରା ସମୟଗୁଡିକୁ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଠିକ ଭାବରେ ଜାଣିପାରିଛ, ଯେପରି ତୁମେ ଅନୁଭବ କରିଛ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ଦୁଃଖ କରୁଛ, କିନ୍ତୁ ଉଚ୍ଚତମ ଦେଖିବା ପରେ ଆଉ କେବେ ଦୁଃଖ ହେବ ନାହିଁ।
ଅଣୁତାଂ ସ୍ଥୂଲତାଂ ଚାଯଂ ଯଥା ଗଚ୍ଛତି ଯୋଗିନାମ୍ । ଦେହୋ ରାମ ତଥା ସମ୍ଯଗ୍ ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣମ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ
ଯେପରି ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଶରୀର ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ କିମ୍ବା ଅତି ମୋଟ ହୋଇଯାଏ, ରାମ, ଏହିପରି ଶରୀରର ବଦଳାଯିବା ନିୟମ ଅଛି। ଏହାକୁ ଠିକ ଭାବରେ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଏବେ ଶୁଣ।
ହୃଦ୍ଯ୍ ଅବ୍ଜପତ୍ତ୍ରକୋଶୋତ୍ଥଃ ପ୍ରସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଆନଲଃ କଣଃ । ହେମଭ୍ରମରଵତ୍ ସାନ୍ଧ୍ଯେ ଵିଦ୍ଯୁତ୍କଣ ଇଵାମ୍ବୁଦେ
ହୃଦୟର ପଦ୍ମପତ୍ରର ଖୋଲିରୁ ଅଗ୍ନିର ଏକ କଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ସେ କଣ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ସୁନା ପୋକା ପରି ଚମକେ, କିମ୍ବା ମେଘରେ ବିଦ୍ୟୁତ କଣ ପରି ଦିଖେ।
ସ ପ୍ରଵର୍ଧନସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ଵାତ୍ଯଯେଵାଶୁ ଵର୍ଧତେ । ସଂଵିଦ୍ରୂପତଯା ନୂନମ୍ ଅର୍କଵଦ୍ ଯାତି ଚୋଦଯମ୍
ବିସ୍ତାର ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ, ଏହା ବେଗରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ବାତ୍ୟା ପରି। ଏହି ଜ୍ଞାନର ଆକାର ନେଇ, ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଦୟ ହୁଏ।
ସନ୍ଧ୍ଯାଭ୍ରପ୍ରଥମାର୍କାଭୋ ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଅଭ୍ଯାଗତଃ କ୍ଷଣାତ୍ । ଗାଲଯତ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ସାଙ୍ଗଂ ଦେହଂ ହେମ ଯଥାନଲଃ
ସନ୍ଧ୍ୟା ମେଘରେ ପ୍ରଥମ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତୁରନ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ଏହା ସମସ୍ତ ଦେହକୁ ତାର ଅଂଶସହିତ ଗଳାଇ ଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ସୁନାକୁ ଗଳାଇ ଦେଇଥାଏ।
ଜଲସ୍ପର୍ଶାସହୋ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ଗାଲଯତ୍ଯ୍ ଉପଲାଦ୍ଯ୍ ଅପି । ବାହ୍ଯ ଏଵାନଲସ୍ପନ୍ଦ ଆନ୍ତରସ୍ ତୁ ଵିଶେଷତଃ
ପାଣି ସ୍ପର୍ଶର ଉପାୟରେ, ଏହା ପଥରକୁ ମଧ୍ୟ ଗଳାଇ ପାରେ। ବାହ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଦେଖାଯାଉଥିବା, କିନ୍ତୁ ମନ ଅଗ୍ନି ବିଶେଷ ଭାବରେ ଅଛି।
ସ ଶରୀରଦ୍ରଵଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଵିଧୂଯ କ୍ଵାପି ନୀଯତେ । ଚିତ୍କ୍ଷୋଭିତେନ ପ୍ରାଣେନ ନୀହାରୋ ଵାତ୍ଯଯା ଯଥା
ଏହି ଦେହ ଦ୍ରବ ପରେ, ଶରୀରରୁ ବିଦାୟ ହୋଇ, କେଉଁଠି ଯାଏ। ଚେତନାରେ ଉତ୍ତେଜିତ ପ୍ରାଣ ଦ୍ୱାରା, ଏହା କୁହୁଡ଼ ପରି ବାତ୍ୟାରେ ଚାଲିଯାଏ।
ଆଧାରନାଡିନିର୍ହୀନା ଵ୍ଯୋମସ୍ଥୈଵାଵଶିଷ୍ଯତେ । ଶକ୍ତିଃ କୁଣ୍ଡଲିନୀ ଵହ୍ନେର୍ ଧୂମଲେଖେଵ ନିର୍ଗତା
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଆଧାର ନାଡ଼ୀ ଅନୁପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ କୁଣ୍ଡଳିନୀ ଶକ୍ତି ମାତ୍ର ଆକାଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଯାଏ, ଏହି ଶକ୍ତି ଅଗ୍ନିରୁ ବାହାରିଥିବା ଧୂଆଁ ପଟିର ଭଳି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
କ୍ରୋଡୀକୃତମନୋବୁଦ୍ଧିମଯଜୀଵାଦ୍ଯହଙ୍କୃତିଃ । ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଫୁରଚ୍ଚମତ୍କାରା ଧୂମଲେଖେଵ ତାଗରୀ
ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ପ୍ରାଣ ଓ ଏହାଦିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିବା ଅହଂକାର ଭିତରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ, ଯେପରି ତାଗର ଗଛ ଜଳିଲେ ଧୂଆଁ ପଟି ଭିତରେ ଚମକେ।
ବିସଵାଲଵ୍ରଣେ ଭିତ୍ତାଵ୍ ଉପଲେ ଦିଵି ଭୂତଲେ । ସା ଯଥା ଯୋଜ୍ଯତେ ଯତ୍ର ତେନ ନିର୍ଯାତ୍ଯ୍ ଅଲଂ ତଥା
ଯେପରି ଗୋଲାପ ମାଳାର ତାନ୍ତୁ ଘାଉ, ଦେୱାଳ, ପଥର, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଭୂମି ଯେଉଁଠି ରଖାଯାଏ, ସେଠାରେ ଲଗିଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଠି ଯୋଗ ହୁଏ, ସେଠାରୁ ବାହାରିଯାଏ।
ସଂଵିତ୍ତିସ୍ ସୈଵ ଯଦ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ରସାଦାନାଦ୍ ଯଥାକ୍ରମମ୍ । ରସେନାପୂର୍ଣତାମ୍ ଏତି ତନ୍ ନୀହାର ଇଵାମ୍ବୁନା
ହେ ବନ୍ଧୁ, ସେଇ ଚେତନା ଯେପରି ଦେହର ରସ ଅନୁକ୍ରମେ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେପରି ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଯେପରି କୁହୁଡ଼ି ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
ରସପୂର୍ଣା ଯମ୍ ଆକାରଂ ଭାଵଯତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ତତ୍ ତଥା । ଧତ୍ତେ ଚିତ୍ରକୃତୋ ବୁଦ୍ଧୌ ରେଖା ରାମ ଯଥାକୃତିମ୍
ଯେଉଁ ଆକୃତି ମନ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେ ଆକୃତିକୁ ଏହା ତୁରନ୍ତ ଧାରଣ କରେ; ଏହିପରି, ଚିତ୍ରକର ମନରେ ଯେପରି ରେଖା ଆକିଯାଏ, ସେପରି ହୁଏ, ହେ ରାମ।
ଦୃଢଭାଵଵଶାଦ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅସ୍ଥୀନ୍ଯ୍ ଆପ୍ନୋତି ସା ତତଃ । ମାତୃଗର୍ଭନିଷଣ୍ଣେଵ ସୁଷିକ୍ତେଵାଙ୍କୁରସ୍ଥିତିଃ
ମନ ଦୃଢ଼ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଭିତରେ ଅସ୍ଥି ଉପଲବ୍ଧ କରେ; ଯେପରି ଜଣେ ମାଆର ଗର୍ଭରେ ବସିଥାଏ, କିମ୍ବା ଭଲ ଭାବେ ପାଣି ଦିଆଯାଇଥିବା ମାଟିରେ ଅଙ୍କୁର ଦଣ୍ଡାଇ ରହିଥାଏ।
ଯଥାଭିମତମ୍ ଆକାରଂ ପ୍ରମାଣଂ ଚେତି ରାଘଵ । ଜୀଵଶକ୍ତିର୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ସୁମେର୍ଵାଦି ତୃଣାଦି ଵା
ହେ ରାଘବ, ଜୀବଶକ୍ତି ଯେଉଁ ଆକୃତି ଓ ଆକାର ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେଉଁଠିକି ଆକୃତି ଓ ମାପ ପାଇଁଥାଏ; ସେଠି ଏହା ସୁମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ବଡ଼ କିମ୍ବା ଘାସର ତଣା ପରି ଛୋଟ ହୋଇପାରେ।
ଶ୍ରୁତଂ ତ୍ଵଯା ଯୋଗସାଧ୍ଯମ୍ ଅଣିମାଦ୍ଯର୍ଥସାଧନମ୍ । ଜ୍ଞାନସାଧ୍ଯମ୍ ଇଦାନୀଂ ତ୍ଵଂ ଶୃଣୁ ଶ୍ରଵଣଭୂଷଣମ୍
ତୁମେ ଯୋଗଦ୍ୱାରା ଲଭ୍ୟ ଅଣିମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛ; ଏବେ, ହେ ଶ୍ରୋତାମଣି, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଲଭ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ଏକଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅସ୍ତୀହ ଶୁଦ୍ଧଂ ସୋମ୍ଯମ୍ ଅଲକ୍ଷିତମ୍ । ସୂକ୍ଷ୍ମାତ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମତରଂ ଶାନ୍ତଂ ନାଜଗନ୍ ନ ଜଗତ୍କ୍ରିଯାଃ
ଏଠାରେ କେବଳ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ, ମୃଦୁ ଏବଂ ଅଦୃଶ୍ୟ ଚେତନା ଅଛି, ଯାହା ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ଶାନ୍ତ, ସୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ନାଶରେ ଲାଗିନଥାଏ।
ତଚ୍ ଚିନୋତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ସଙ୍କଲ୍ପୋନ୍ମୁଖତାଂ ଗତମ୍ । ଯଦା ତଦା ଜୀଵ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତମ୍ ଆବିଲତାଂ ଗତମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେଇ ଚେତନା କଳ୍ପନାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ନିଜକୁ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଭାବେ, ସେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଜୀବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଅଶୁଦ୍ଧତା ଆସିଯାଏ।
ଅସତ୍ଯମ୍ ଏଵ ସଙ୍କଲ୍ପଭ୍ରମେଣେଦଂ ଶରୀରକମ୍ । ଜୀଵଃ ପଶ୍ଯତି ମୂଢାତ୍ମା ବାଲୋ ଯକ୍ଷମ୍ ଇଵୋଦ୍ଧତମ୍
କେବଳ କଳ୍ପନା ଭ୍ରମରେ, ମୂଢ଼ ଜୀବ ଏହି ଦେହକୁ ଦେଖେ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ଉତ୍ସାହରେ ଅସତ୍ୟ ଭୂତକୁ ଦେଖିଥାଏ।
ଯଦା ତୁ ଜ୍ଞାନଦୀପେନ ସମ୍ଯଗାଲୋକ ଆଗତେ । ସଙ୍କଲ୍ପମୋହୋ ଜୀଵସ୍ଯ କ୍ଷୀଯତେ ଶରଦଭ୍ରଵତ୍
କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଜୀବର କଳ୍ପନା ମୂଳକ ଭ୍ରମ ଶରଦ ମେଘ ପରି ହରାଯାଏ।