ହୁତାଶୋ ନାଶମ୍ ଆଗତ୍ଯ ସୋମୋ ଭଵତି ଵୈ ତଥା । ଦିଵସୋ ନାଶମ୍ ଆଗତ୍ଯ ରାତ୍ରିର୍ ଭଵତି ଵୈ ଯଥା
ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଶେଷ ହେଲେ ସେହିଅଗ୍ନି ସୋମ ହୁଏ, ସେପରି ଦିନ ଶେଷ ହେଲେ ରାତି ହୁଏ।
ତମଃପ୍ରକାଶଯୋଶ୍ ଛାଯାତପଯୋର୍ ଦିନରାତ୍ରଯୋଃ । ମଧ୍ଯେ ଵିଲକ୍ଷଣଂ ରୂପଂ ପ୍ରାଜ୍ଞୈର୍ ଅପି ନ ଲଭ୍ଯତେ
ଅନ୍ଧାର ଓ ଆଲୋକ, ଛାୟା ଓ ଧୂପ, ଦିନ ଓ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଭିନ୍ନ ରୂପ ଅଛି, ତାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଧରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସନ୍ଧିର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆବିଲୋ ଯସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଏତଯୋର୍ ଏଵ ତଦ୍ ଵପୁଃ । ଭାଵାଭାଵୌ ଯଥୈକସ୍ଯ ଶ୍ଲିଷ୍ଟାଵ୍ ଏତୌ ତଥୈଵ ହି
ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ସନ୍ଧି ଅଛି, ସେଠା ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ; ଏହି ଦୁଇଟିର ରୂପ ଏମିତି ଅସ୍ପଷ୍ଟ। ଯେପରି ଥିବା ଓ ନଥିବା ଏକାଠି ମିଶିଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟ ଏକାଠି ମିଶିଯାନ୍ତି।
ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଚୈତନ୍ଯଜାଡ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ଭୂତାନି ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତି ହି । ଯଥା ତମଃପ୍ରକାଶାଭ୍ଯାମ୍ ଅହୋରାତ୍ରା ମହୀତଲେ
ଚେତନା ଓ ଜଡତା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଭୂତବସ୍ତୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ଅନ୍ଧାର ଓ ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ଦିନ ଓ ରାତି ହୁଏ।
ଚିଦ୍ରୂପଜଡରୂପାଭ୍ଯାମ୍ ଆରବ୍ଧେଯଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତିଃ । ଜଲାମୃତାଭ୍ଯାଂ ମିଶ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ତନୁର୍ ଇଵୈନ୍ଦଵୀ
ଏହି ସଂସାରର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଚେତନା ଓ ଜଡତାର ମିଶ୍ରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରର ଶରୀର ଜଳ ଓ ଅମୃତର ମିଶ୍ରଣରୁ ଗଠିତ ହୁଏ।
ପ୍ରକାଶମ୍ ଅନଲଂ ସୂର୍ଯଂ ଚିଦ୍ରୂପଂ ଵିଦ୍ଧି ରାଘଵ । ଜଡାତ୍ମକଂ ତମୋରୂପଂ ଵିଦ୍ଧି ସୋମଶରୀରକମ୍
ରାଘବ, ଅଗ୍ନି, ଆଲୋକ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚେତନାର ରୂପ ବୋଲି ଜାଣ; ଅନ୍ୟପଟେ, ଅନ୍ଧାର ଜଡତାର ରୂପ ଓ ଏହାକୁ ଚନ୍ଦ୍ରର ଶରୀର ବୋଲି ବୁଝ।
ଚିତ୍ସୂର୍ଯେ ନିର୍ମଲେ ଦୃଷ୍ଟେ ତମୋ ନଶ୍ଯେଦ୍ ଭଵାମଯଃ । ଵ୍ଯୋମସୂର୍ଯେ ବହିର୍ ଦୃଷ୍ଟେ ଯଥା କୃଷ୍ଣନିଶାତମଃ
ସ୍ୱଚ୍ଛ ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ସଂସାରର ଅନ୍ଧାର ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଯେପରି ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯିବା ସମୟରେ ରାତିର ଅନ୍ଧାର ହେବା।
ସୋମଦେହେ ଜଡେ ଦୃଷ୍ଟେ ଚିତ୍ତେଜୋ ଽସତ୍ଯଵଦ୍ ଭଵେତ୍ । ନିଶୀଥେ ଵିଲସଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରେ ଯଥା ସୌରଃ ପ୍ରଭାଭରଃ
ଚନ୍ଦ୍ରର ଜଡ ଶରୀର ଦେଖିଲେ, ଚେତନାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅସତ୍ୟ ପରି ଲାଗେ; ଯେପରି ମଧ୍ୟରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଆଲୋକିତ ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଲାଗେ।
ସୋମଂ ପ୍ରକଟଯତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିଶ୍ ଚିଦ୍ ଦେହଂ ସୁଚିରପ୍ରଭା । ଅଗ୍ନିଂ ଭାସଯତୀନ୍ଦୁଶ୍ ଚ ଦେହଂ ସ୍ଵଂ ରୂପମ୍ ଅର୍ପଯନ୍
ଅଗ୍ନି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଖାଇଥାଏ, ଏବଂ ଚିତ୍ତ ଦୀର୍ଘ ଆଲୋକରେ ଦେହକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ; ଏହିପରି ଚନ୍ଦ୍ର ତାହାର ଆକୃତି ଦେହକୁ ଦେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଆଲୋକିତ କରେ।
ଚିନ୍ ନିଷ୍କ୍ରିଯା ତ୍ଵ୍ ଅନାଭାସା କେଵଲା ନୋପଲଭ୍ଯତେ । ଆଲୋକ ଇଵ ଦୀପେନ ଦେହେନୈଵାଵଗମ୍ଯତେ
ଚିତ୍ତ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରେନାହିଁ, ଦେଖାଯିବା ନାହିଁ, ଏକା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅନୁଭବ କରାଯାଏନାହିଁ; ଏହା କେବଳ ଦେହ ମାଧ୍ୟମରେ ଜଣାଯାଏ, ଯେପରି ଦୀପରେ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ।
ଚିତଶ୍ ଚେତ୍ଯୋନ୍ମୁଖତ୍ଵେନ ଲାଭସ୍ ସୈଵ ଚ ସଂସୃତିଃ । ନିଶ୍ଚେତ୍ଯାଯାସ୍ ତୁ ନୋ ଲାଭୋ ନିର୍ଵାଣଂ ଚ ତଦ୍ ଏଵ ହି
ଚିତ୍ତ ଜଗତ ଦିଗରେ ଲାଗିଲେ ଏହାକୁ ଲାଭ କୁହାଯାଏ, ଏହି ଲାଭ ହେଉଛି ସଂସାର; ଯଦି କୌଣସି ବସ୍ତୁ ଉପରେ ଚିତ୍ତ ନାହିଁ, ତେବେ ଲାଭ ନାହିଁ, ଏହା ମୁକ୍ତି।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଲବ୍ଧସତ୍ତାକାଵ୍ ଏଵଂ କୁଡ୍ଯପ୍ରକାଶଵତ୍ । ଅଗ୍ନୀଷୋମାଵ୍ ଇମୌ ଵିଦ୍ଧି ସମ୍ପୃକ୍ତୌ ଦେହଦେହିନୌ
ଯେପରି ଦୁଇଟି ଦିଵାଳ ପରସ୍ପର ଉପସ୍ଥିତିରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେପରି ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର—ଚେତନା ଓ ଜଡତା—ଦେହ ଓ ଦେହୀ ଭାବରେ ଏକାଉଁ ମିଶି ଅଛନ୍ତି।
ଅତିଶାଯିନି ନିର୍ଵାଣେ ଜାଡ୍ଯେ ଚୈଵାତିଶାଯିନି । ଅଗ୍ନେସ୍ ସୋମସ୍ଯ ଚୈଵାଙ୍ଗ ସ୍ଥିତିର୍ ଭଵତି କେଵଲା
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୁକ୍ତିରେ ଏବଂ ଗଭୀର ଅଜ୍ଞତାରେ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମର ଅବସ୍ଥା ଏକାକି ରହିଥାଏ, ପ୍ରିୟ।
ପ୍ରାଣୋ ଽଗ୍ନିର୍ ଉଷ୍ଣପ୍ରକୃତିର୍ ଅପାନଶ୍ ଶୀତଲଶ୍ ଶଶୀ । ଛାଯାତପଵଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏତୌ ସଂସ୍ଥିତୌ ମୁଖମାର୍ଗଗୌ
ପ୍ରାଣ ଅଗ୍ନି, ତାହାର ସ୍ବଭାବ ଉଷ୍ଣ; ଅପାନ ଚନ୍ଦ୍ର, ତାହା ଶୀତଳ। ଏହି ଦୁଇଟି, ଛାୟା ଓ ତାପର ଭଳି, ମୁଁହ ମାର୍ଗରେ ଚଳିଥାନ୍ତି।
ଅପାନେ ଶୀତଲେ ସତ୍ତାମ୍ ଏତ୍ଯ୍ ଉଷ୍ଣଃ ପ୍ରାଣପାଵକଃ । ପ୍ରତିବିମ୍ବମ୍ ଇଵାଦର୍ଶେ ସ ଚ ତସ୍ମିଂସ୍ ତଥୈଵ ହି
ଅପାନ ଶୀତଳ ହେଲେ, ପ୍ରାଣର ଅଗ୍ନି ଉଷ୍ଣ ହୁଏ; ଦର୍ପଣରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯିବା ପରି, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଚିଦଗ୍ନିଃ ପଦ୍ମଯନ୍ତ୍ରସ୍ଥଂ ସୋମଂ ଵାର୍ଯାତ୍ମକଂ ତ୍ଵିଷା । ଜନଯତ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂତ୍ଯେହ କୁଡ୍ଯାଲୋକଂ ଯଥା ବହିଃ
ଚେତନାର ଅଗ୍ନି, ପଦ୍ମ ଯନ୍ତ୍ରରେ ଥିବା ଜଳ ସ୍ବଭାବର ସୋମକୁ ତାହାର ଆଲୋକରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ଭିତରର ଦୀପ ଜାହାକି ବାହାର ଦିଵାଳକୁ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି।
ସଂସୃତ୍ଯାଦୌ ହି ଯା କାଚିତ୍ ସଂଵିଚ୍ ଛୀତୋଷ୍ଣରୂପିଣୀ । ଅଗ୍ନୀଷୋମାଭିଧାଂ ପ୍ରାପ୍ତା ସୈଵ ସର୍ଗୋ ନୃଣାମ୍ ଇହ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଯେଉଁ ଜଣା ଜ୍ଞାନ ତାପ ଓ ଶୀତଳତାର ଆକାର ନେଇଥାଏ, ସେହି ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ହିଁ ଏଠାରେ ମାନବମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି।
ଯତ୍ର ସୋମକଲା ଗ୍ରସ୍ତା କ୍ଷଣଂ ସୂର୍ଯେଣ ଷୋଡଶୀ । ମୁଖାଦ୍ ଵିତସ୍ତିମାତ୍ରାଗ୍ରେ ତତ୍ର ବଦ୍ଧପଦୋ ଭଵ
ଯେଉଁଠାରେ ସୋମର ଷୋଡଶୀ ଖଣ୍ଡ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଗ୍ରସ୍ତ ହୁଏ, ମୁହଁରୁ ଏକ ଭାଗ ଦୂରରେ, ସେଠି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରୁହ।
ନୂନଂ ସୂର୍ଯପଦଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ ସୋମୋ ଯତ୍ର ହୃଦମ୍ବରେ । ନୂନଂ କେଵଲଯା ସ୍ଥିତ୍ଯା ତତ୍ର ବଦ୍ଧପଦୋ ଭଵ
ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଛି ଓ ସୋମ ହୃଦୟ ଆକାଶରେ ଅଛି, ସେଠି ଶୁଦ୍ଧ ନିଶ୍ଚଳତାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରୁହ।
ଔଷ୍ଣ୍ଯମ୍ ଅଗ୍ନିଶ୍ ଚିଦ୍ ଆଦିତ୍ଯଶ୍ ଶୈତ୍ଯଂ ସୋମ ଉଦାହୃତଃ । ଯତ୍ରୈତୌ ପ୍ରତିବିମ୍ବସ୍ଥୌ ତତ୍ର ବଦ୍ଧପଦୋ ଭଵ
ତାପ ଅଗ୍ନି, ଚେତନା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶୀତଳତାକୁ ସୋମ କୁହାଯାଏ; ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଦୁଇଟି ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ, ସେଠି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରୁହ।
ଶାରୀରସୋମସୂର୍ଯାଗ୍ନିସଙ୍କ୍ରାନ୍ତିଜ୍ଞୋ ଭଵାନଘ । ଅତ୍ର ଯୋଜନଲକ୍ଷସ୍ଥଂ ଵସ୍ତୁ ପଶ୍ଯସି ନିଶ୍ଯ୍ ଅପି । ଅତ୍ର ସଙ୍କ୍ରାନ୍ତିକାଲା ହି ବାହ୍ଯାସ୍ ତୃଣସମାସ୍ ସ୍ମୃତାଃ
ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମେ ଶରୀର, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର ଯାତ୍ରା ବଦଳାଯିବାକୁ ଜାଣିଛ। ଏଠାରେ ତୁମେ ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଯୋଜନ ଶତ ଦୂରର ବସ୍ତୁକୁ ଦେଖିପାରିଛ। ଏଠାରେ ବାହାରର ଯାତ୍ରା ସମୟଗୁଡିକୁ ତୃଣ ପରି ଅପମାନ୍ୟ ମନାଯାଏ।
ସଙ୍କ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଉତ୍ତରମ୍ ଅଥାଯନମ୍ ଅଙ୍ଗ ସମ୍ଯକ୍କାଲଂ ତଥା ଵିଷୁଵତୀ ଯଦି ଦେହଵାତୈଃ । ଅନ୍ତର୍ ବହିସ୍ସ୍ଥମ୍ ଇଵ ଵେତ୍ସି ଯଥାନୁଭୂତଂ ତଚ୍ ଛୋଚସୀହ ନ ପୁନଃ ପରମ୍ ଅଭ୍ଯୁପେତଃ
ଯଦି ଶରୀରର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତରାୟଣ, ଦକ୍ଷିଣାୟଣ, ବିଷୁବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯାତ୍ରା ସମୟଗୁଡିକୁ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଠିକ ଭାବରେ ଜାଣିପାରିଛ, ଯେପରି ତୁମେ ଅନୁଭବ କରିଛ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ଦୁଃଖ କରୁଛ, କିନ୍ତୁ ଉଚ୍ଚତମ ଦେଖିବା ପରେ ଆଉ କେବେ ଦୁଃଖ ହେବ ନାହିଁ।
ଅଣୁତାଂ ସ୍ଥୂଲତାଂ ଚାଯଂ ଯଥା ଗଚ୍ଛତି ଯୋଗିନାମ୍ । ଦେହୋ ରାମ ତଥା ସମ୍ଯଗ୍ ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣମ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ
ଯେପରି ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଶରୀର ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ କିମ୍ବା ଅତି ମୋଟ ହୋଇଯାଏ, ରାମ, ଏହିପରି ଶରୀରର ବଦଳାଯିବା ନିୟମ ଅଛି। ଏହାକୁ ଠିକ ଭାବରେ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଏବେ ଶୁଣ।
ହୃଦ୍ଯ୍ ଅବ୍ଜପତ୍ତ୍ରକୋଶୋତ୍ଥଃ ପ୍ରସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଆନଲଃ କଣଃ । ହେମଭ୍ରମରଵତ୍ ସାନ୍ଧ୍ଯେ ଵିଦ୍ଯୁତ୍କଣ ଇଵାମ୍ବୁଦେ
ହୃଦୟର ପଦ୍ମପତ୍ରର ଖୋଲିରୁ ଅଗ୍ନିର ଏକ କଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ସେ କଣ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ସୁନା ପୋକା ପରି ଚମକେ, କିମ୍ବା ମେଘରେ ବିଦ୍ୟୁତ କଣ ପରି ଦିଖେ।
ସ ପ୍ରଵର୍ଧନସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ଵାତ୍ଯଯେଵାଶୁ ଵର୍ଧତେ । ସଂଵିଦ୍ରୂପତଯା ନୂନମ୍ ଅର୍କଵଦ୍ ଯାତି ଚୋଦଯମ୍
ବିସ୍ତାର ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ, ଏହା ବେଗରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ବାତ୍ୟା ପରି। ଏହି ଜ୍ଞାନର ଆକାର ନେଇ, ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଦୟ ହୁଏ।
ସନ୍ଧ୍ଯାଭ୍ରପ୍ରଥମାର୍କାଭୋ ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଅଭ୍ଯାଗତଃ କ୍ଷଣାତ୍ । ଗାଲଯତ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ସାଙ୍ଗଂ ଦେହଂ ହେମ ଯଥାନଲଃ
ସନ୍ଧ୍ୟା ମେଘରେ ପ୍ରଥମ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତୁରନ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ଏହା ସମସ୍ତ ଦେହକୁ ତାର ଅଂଶସହିତ ଗଳାଇ ଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ସୁନାକୁ ଗଳାଇ ଦେଇଥାଏ।
ଜଲସ୍ପର୍ଶାସହୋ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ଗାଲଯତ୍ଯ୍ ଉପଲାଦ୍ଯ୍ ଅପି । ବାହ୍ଯ ଏଵାନଲସ୍ପନ୍ଦ ଆନ୍ତରସ୍ ତୁ ଵିଶେଷତଃ
ପାଣି ସ୍ପର୍ଶର ଉପାୟରେ, ଏହା ପଥରକୁ ମଧ୍ୟ ଗଳାଇ ପାରେ। ବାହ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଦେଖାଯାଉଥିବା, କିନ୍ତୁ ମନ ଅଗ୍ନି ବିଶେଷ ଭାବରେ ଅଛି।
ସ ଶରୀରଦ୍ରଵଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଵିଧୂଯ କ୍ଵାପି ନୀଯତେ । ଚିତ୍କ୍ଷୋଭିତେନ ପ୍ରାଣେନ ନୀହାରୋ ଵାତ୍ଯଯା ଯଥା
ଏହି ଦେହ ଦ୍ରବ ପରେ, ଶରୀରରୁ ବିଦାୟ ହୋଇ, କେଉଁଠି ଯାଏ। ଚେତନାରେ ଉତ୍ତେଜିତ ପ୍ରାଣ ଦ୍ୱାରା, ଏହା କୁହୁଡ଼ ପରି ବାତ୍ୟାରେ ଚାଲିଯାଏ।
ଆଧାରନାଡିନିର୍ହୀନା ଵ୍ଯୋମସ୍ଥୈଵାଵଶିଷ୍ଯତେ । ଶକ୍ତିଃ କୁଣ୍ଡଲିନୀ ଵହ୍ନେର୍ ଧୂମଲେଖେଵ ନିର୍ଗତା
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଆଧାର ନାଡ଼ୀ ଅନୁପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ କୁଣ୍ଡଳିନୀ ଶକ୍ତି ମାତ୍ର ଆକାଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଯାଏ, ଏହି ଶକ୍ତି ଅଗ୍ନିରୁ ବାହାରିଥିବା ଧୂଆଁ ପଟିର ଭଳି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
କ୍ରୋଡୀକୃତମନୋବୁଦ୍ଧିମଯଜୀଵାଦ୍ଯହଙ୍କୃତିଃ । ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଫୁରଚ୍ଚମତ୍କାରା ଧୂମଲେଖେଵ ତାଗରୀ
ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ପ୍ରାଣ ଓ ଏହାଦିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିବା ଅହଂକାର ଭିତରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ, ଯେପରି ତାଗର ଗଛ ଜଳିଲେ ଧୂଆଁ ପଟି ଭିତରେ ଚମକେ।