ସଦେହ ଏଵ ନିର୍ଦେହସ୍ ସସଂସାରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସଂସୃତିଃ । ଚିନ୍ମଯୋ ଘନପାଷାଣଜଠରାଜଠରୋପମଃ
ସେ ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେହ ନଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ସଂସାର ମଧ୍ୟରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ସଂସାରର ଚକ୍ରରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ ଗଢ଼ା, ଏକ ଘନ ପାହାଡ଼ର ଭିତର ଭାଗ ପରି।
ଚିଦାଦିତ୍ଯସ୍ ତପଂଲ୍ ଲୋକେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଧକାରୋଦରୋପମଃ । ପରପ୍ରକାଶରୂପୋ ଽପି ପରମ୍ ଆନ୍ଧ୍ଯମ୍ ଇଵାଗତଃ
ତାଙ୍କର ଚେତନା ଏମିତି ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରେ; ତଥାପି ସେ ଗୁହାର ଅନ୍ଧକାର ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି ଭଳି ଦେଖାଯାଏ। ସେ ଯଦିଓ ପରମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଆକୃତି, ତଥାପି ଅତି ଅନ୍ଧତାରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ପରି ଲାଗେ।
ରୁଦ୍ଧସଂସୃତିଦୁର୍ଲୀଲଃ ପ୍ରକ୍ଷୀଣାଶାଵିଷୂଚିକଃ । ନଷ୍ଟାହଙ୍କାରଵେତାଲୋ ଦେହଵାନ୍ ଅକଲେଵରଃ
ତାଙ୍କର ସଂସାରୀ କ୍ରୀଡ଼ା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ, ଆଶାର ଜ୍ୱର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶାନ୍ତ। ଅହଂକାରର ଭୂତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି—ତାଙ୍କର ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେହ ନଥିବା ପରି।
କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ରୋମକୋଟ୍ଯଗ୍ରେ ତସ୍ଯେଯମ୍ ଅଵତିଷ୍ଠତେ । ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ମହାମେରୋଃ ପୁଷ୍ପେ କ୍ଵଚିଦ୍ ଇଵାଲିନୀ
ତାଙ୍କର କେତେକ ରୋମର ଟିପରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ରୀ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି, ଯେପରି ମହାମେରୁ ପର୍ବତର ଫୁଲରେ ଏକ ମଧୁମକହି ରହିଥାଏ।
ପରମାଣୌ ପରମାଣୌ ଚିଦାକାଶସ୍ଯ କୋଟରେ । ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀସହସ୍ରାଣି ଧତ୍ତେ କୃତ୍ଵା ଚ ପଶ୍ଯତି
ଚେତନାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶୂନ୍ୟର ଏକ ଏକ ପରମାଣୁ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି ରହିଛି ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ପ୍ରଵିତତା ହୃଦଯସ୍ଯ ମହାମତେ ହରିହରାବ୍ଜଜଲକ୍ଷଶତୈର୍ ଅପି । ତୁଲନମ୍ ଏତି ନ ମୁକ୍ତିମତୋ ବତ ପ୍ରଵିତତାସ୍ତି ନ ନୂନମ୍ ଅଵସ୍ତୁନଃ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ହରି ଓ ହରଙ୍କ ପଦ୍ମର ଶତଶଃ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ ଯେତେବେଳେ ବି ଏତେ ଉଦାର ହୁଏ, ମୁକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଉଦାରତା ସହିତ ତାହାର ତୁଳନା ହେବେ ନାହିଁ; ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷରେ କେବେ ବି ସତ୍ୟ ଉଦାରତା ନାହିଁ।
ଅସ୍ଯାଂ ଵା ଚିତିମାତ୍ରାଯାଂ ପରୋ ବୋଧଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ବୀଜାଦ୍ ଇଵ ଯତୋ ଵ୍ଯୁପ୍ତାଦ୍ ଅଵଶ୍ଯମ୍ଭାଵି ସତ୍ଫଲମ୍
ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯେପରି ମାଟିରେ ପକାଯାଇଥିବା ମଣ୍ଡ ଠାରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭଲ ଫଳ ଆସେ।
ଅପି ପୌରୁଷମ୍ ଆଦେଯଂ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚେଦ୍ ଯୁକ୍ତିବୋଧକମ୍ । ଅନ୍ଯତ୍ରାର୍ଷମ୍ ଅପି ତ୍ଯାଜ୍ଯଂ ଭାଵ୍ଯଂ ନ୍ଯାଯୈକସେଵିନା
ଯଦି ମାନବ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ହେଉଥିବା ଶାସ୍ତ୍ର ବି ଯଥାର୍ଥ ବୁଝାଇପାରେ, ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ; ନହେଲେ, ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିଖା ହେଉଥିଲେ ବି ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁମାନେ ନ୍ୟାୟକୁ ଏକମାତ୍ର ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତମ୍ ଉପାଦେଯଂ ଵଚନଂ ବାଲକାଦ୍ ଅପି । ଅନ୍ଯତ୍ ତୃଣମ୍ ଇଵ ତ୍ଯାଜ୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ପଦ୍ମଜନ୍ମନା
ଯେଉଁ କଥା ଯୁକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ବୁଝିବା ଯୋଗ୍ୟ, ସେଥିରେ ଛୁଆଁ କହିଲେ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ କଥାରେ ଯୁକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଥିକୁ ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ ମଧ୍ୟ ଘାସପତ୍ର ଭଳି ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ୍।
ଯୋ ଽମ୍ଭସ୍ ତାତସ୍ଯ କୂପୋ ଽଯମ୍ ଇତି କୌପଂ ପିବେତ୍ କଟୁ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗାଙ୍ଗଂ ପୁରସ୍ସ୍ଥଂ ତଂ କୋ ଽନୁଶାସତି ରାଗିଣମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ କୂଆଁ ବୋଲି କହି, ତାହାର କଢ଼ା ପାଣି ପିଏ, ଆଉ ସାମ୍ନାରେ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ସେପରି ଆସକ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ କିଏ ଉପଦେଶ ଦେଇପାରିବେ?
ଯଥୋଷସି ପ୍ରଵୃତ୍ତାଯାମ୍ ଆଲୋକୋ ଽଵଶ୍ଯମ୍ ଏଷ୍ଯତି । ଅସ୍ଯାଂ ଵା ଚିତିମାତ୍ରାଯାଂ ସ୍ଵଵିଵେକସ୍ ତଥୈଷ୍ଯତି
ଯେପରି ଦୀପ ଜଳିଲେ ଆଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଆସେ, ସେପରି ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ନିଜର ବିବେକ ନିଶ୍ଚିତ ଉଦୟ ହୁଏ।
ଶ୍ରୁତାଯାଂ ପ୍ରାଜ୍ଞଵଦନାଦ୍ ବୁଦ୍ଧାଯାଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ଵା । ଶନୈଶ୍ ଶନୈର୍ ଵିଚାରେଣ ବୁଦ୍ଧୌ ସଂସ୍କାର ଆଗତେ
ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କିମ୍ବା ନିଜେ ବୁଝି, ଦୀରେ-ଦୀରେ ଚିନ୍ତା-ମନନ କରିଲେ ବୁଦ୍ଧିରେ ସେହି ଅନୁଭୂତି ଗଢ଼ିଯାଏ।
ପୂର୍ଵଂ ତାଵଦ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଭୃଶଂ ସଂସ୍କୃତଵାକ୍ଯତା । ଶୁଦ୍ଧା ମୁକ୍ତାଲତେଵୋଚ୍ଚୈର୍ ଯା ସଭାସ୍ଥାନଭୂଷଣମ୍
ପ୍ରଥମେ ମନରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଓ ଉଚ୍ଚ ଭାଷାର ଶକ୍ତି ଉଦୟ ହୁଏ, ଯାହା ମୁକ୍ତା ମାଳା ପରି ପବିତ୍ର ଓ ଆକର୍ଷକ ଥାଏ, ଏହି ଭାଷା ସଭାର ଶୋଭା ବଢ଼ାଏ।
ପରା ଵିରାଗତୋଦେତି ମହତ୍ତ୍ଵଗୁଣଶାଲିନୀ । ସା ଯଯା ସ୍ନେହମ୍ ଆଯାନ୍ତି ରାଜାନୋ ଽଜଗରା ଅପି
ତାପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବିରାକ୍ତି ଉଦୟ ହୁଏ, ଯାହା ମହାନ ଗୁଣରେ ଭରିଆ ଥାଏ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସାପ ପରି ଭୟଙ୍କର ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ମିତ୍ରତାକୁ ଆସନ୍ତି।
ପୂର୍ଵାପରଜ୍ଞସ୍ ସର୍ଵତ୍ର ନରୋ ଭଵତି ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ । ପଦାର୍ଥାନାଂ ଯଥା ଦୀପହସ୍ତୋ ନିଶି ସୁଲୋଚନଃ
ଯିଏ ପୂର୍ବ ଓ ପରେର ଜ୍ଞାନ ରଖେ, ସେ ସମସ୍ତ କଥାରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୁଏ, ଯେପରି ରାତିରେ ହାତରେ ଦୀପ ଥିଲେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ।
ଲୋଭମୋହାଦଯୋ ଦୋଷାସ୍ ତାନଵଂ ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲଂ ଶନୈଃ । ଧିଯୋ ଦିଶସ୍ ସମାସନ୍ନଶରଦୋ ମିହିକା ଯଥା
ଲୋଭ, ମୋହ ଓ ଏହାପରି ଅନ୍ୟ ଦୋଷଗୁଡ଼ିକ ଦୀରେ-ଦୀରେ କମିଯାଏ, ଯେପରି ଶରଦ୍ ଋତୁ ଆସିଲେ ମିଷ୍ଟି ଧୂଆଁ ଦିଗରୁ ହଟିଯାଏ।
କେଵଲଂ ସମପେକ୍ଷନ୍ତେ ଵିଵେକାଭ୍ଯସନଂ ଧିଯଃ । ନ କାଚନ ଫଲଂ ଧତ୍ତେ ସ୍ଵଭ୍ଯାସେନ ଵିନା କ୍ରିଯା
ବୁଦ୍ଧି କେବଳ ବିବେକ ଅଭ୍ୟାସ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ନିଜର ଅଭ୍ୟାସ ବିନା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।
ମନଃ ପ୍ରସାଦମ୍ ଆଯାତି ଶରଦୀଵ ମହତ୍ ସରଃ । ପରଂ ସାମ୍ଯମ୍ ଉପାଦତ୍ତେ ନିର୍ମନ୍ଦର ଇଵାର୍ଣଵଃ
ମନ ଶରଦ୍କାଳର ବଡ଼ ଝିଲିକ ଭଳି ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ତରଙ୍ଗ ଶାନ୍ତ ଥିବା ସମୁଦ୍ର ଭଳି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ନିରନ୍ତଃକାଲିମା ଵଜ୍ରଶିଖେଵାସ୍ତତମଃପଟା । ପରିଜ୍ଵଲତ୍ଯ୍ ଅଲଂ ପ୍ରଜ୍ଞା ପଦାର୍ଥପ୍ରଵିଭାଗିନୀ
ବିବେକ ଜ୍ଵାଳା ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ, ମନର ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ବଜ୍ରପାତରେ ମେଘ ଭଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଦୂରିଯାଏ, ଏବଂ ସେହି ବିବେକ ସବୁ ବସ୍ତୁର ଭିନ୍ନତାକୁ ଉଜାଗର କରେ।
ଦୈନ୍ଯଦାରିଦ୍ର୍ଯଦୁଃଖାଦ୍ଯା ଦୃଷ୍ଟଯୋ ଦର୍ଶିତାନ୍ତରାଃ । ନ ନିକୃନ୍ତନ୍ତି ମର୍ମାଣି ସସନ୍ନାହମ୍ ଇଵେଷଵଃ
ଦୁଃଖ, ଦରିଦ୍ରତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଷ୍ଟର ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକେବଳ ଦେଖା ଦେଉଛି; ସେଗୁଡ଼ିକ ମୁଖ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଘାଁ ଦେଉନାହିଁ, ଯେପରି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ତୀର ଗଭୀର ଘାଁ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ହୃଦଯଂ ନାଵଲୁମ୍ପନ୍ତି ଭୀମାସ୍ ସଂସୃତିଭୀତଯଃ । ପୁରସ୍ସ୍ଥିତମ୍ ଅପି ପ୍ରାଜ୍ଞଂ ମହୋପଲମ୍ ଇଵାଖଵଃ
ଜଗତ ଜୀବନର ଭୟଙ୍କର ଭୟଗୁଡ଼ିକ ଜେତେବେଳେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଆସିଥାଏ, ତଥାପି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ହୃଦୟ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ ନାହିଁ; ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ପଥରକୁ ଚିଡ଼ିଆମାନେ କେତେ ଉଡ଼ିଉଡ଼ି ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ହଲିଉନାହିଁ।
କଥଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଆଦିତା ଜନ୍ମକର୍ମଣୋର୍ ଦୈଵପୁଂସ୍ତ୍ଵଯୋଃ । ଇତ୍ଯାଦିସଂଶଯଗଣଶ୍ ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅହ୍ନି ଯଥା ତମଃ
‘ଜନ୍ମ ଓ କର୍ମ କିପରି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ? ଭାଗ୍ୟ କ’ଣ, ପୁରୁଷାର୍ଥ କ’ଣ?’—ଏପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ସନ୍ଦେହ ଯେପରି ଦିନ ଆସିଲେ ଅନ୍ଧାର ହଟିଯାଏ, ସେପରି ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ସର୍ଵଥା ସର୍ଵଭାଵେଷୁ ସଙ୍ଗତିର୍ ହ୍ଯ୍ ଉପଶାମ୍ଯତି । ଯାମିନ୍ଯାମ୍ ଇଵ ଯାତାଯାଂ ପ୍ରଜ୍ଞାଲୋକ ଉପାଗତେ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ, ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକ ଆସେ, ସେତେବେଳେ ଆସକ୍ତି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ଯେପରି ରାତି ଶେଷ ହେବା ସହିତ ଉଷା ଆସିଲେ ଅନ୍ଧାର ହଟିଯାଏ।
ସମୁଦ୍ରସ୍ଯେଵ ଗାମ୍ଭୀର୍ଯଂ ସ୍ଥୈର୍ଯଂ ମେରୋର୍ ଇଵ ସ୍ଥିରମ୍ । ଅନ୍ତଶ୍ଶୀତଲତା ଚେନ୍ଦୋର୍ ଇଵୋଦେତି ଵିଚାରିଣଃ
ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୱେଷଣ ରହିଥାଏ, ସେଠି ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀରତା ପରି ଗଭୀରତା, ମେରୁ ପର୍ବତର ଦୃଢତା ପରି ଦୃଢତା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଭିତରେ ଶୀତଳତା ଉଦିତ ହୁଏ।
ସା ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତତା ତସ୍ଯ ଶନୈଃ ପରିଣତିଂ ଗତା । ଶାନ୍ତାଶେଷଵିକଲ୍ପସ୍ଯ ଭଵତ୍ଯ୍ ଆଵିଶ୍ଯ ଯୋଗିନଃ
ସେହି ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତି ତାଙ୍କ ମନରେ ଦୀରେ-ଦୀରେ ପ୍ରବଳ ହୁଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଶାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ଯୋଗୀଙ୍କ ମନକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ସୁଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଯାଏ।
ସର୍ଵାର୍ଥଶୀତଲା ଶୁଦ୍ଧା ପରମାଲୋକଦା ସୁଧୀଃ । ପରଂ ପ୍ରକାଶମ୍ ଆଯାତି ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନେଵ ସକଲୈନ୍ଦଵୀ
ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ଶୀତଳ ଓ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ; ସେ ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯେପରି ଏକା ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
ହୃଦ୍ଯାକାଶେ ଵିଵେକାର୍କେ ଶମାଲୋକିନି ନିର୍ମଲେ । ଅନର୍ଥସାର୍ଥକର୍ତାରୋ ନୋଦ୍ଯନ୍ତି କଲିକେତଵଃ
ଯେଉଁଠାରେ ହୃଦୟ ଆକାଶରେ ବିବେକର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଶାନ୍ତିର ଆଲୋକରେ ପବିତ୍ରତା ରହିଛି, ସେଠାରେ ଦୁଃଖର ମୂଳ ଅଂଶମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏନାହିଁ।
ଶାମ୍ଯନ୍ତି ଶୁଦ୍ଧିମ୍ ଆଯାନ୍ତି ସୌମ୍ଯାସ୍ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ସୂନ୍ନତେ । ଅଚଞ୍ଚଲେ ଜଡାସ୍ ତୃଷ୍ଣାଶ୍ ଶରଦୀଵାଭ୍ରମାଲିକାଃ
ତୃଷ୍ଣାମାନେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି, ପବିତ୍ରତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ମୃଦୁ ଓ ନମ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି, ଏବଂ ଅଚଳ ଓ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହୋଇ, ଶରତ୍କାଳର ମେଘମାଳା ପରି ହ୍ରାସ ପାଇଯାନ୍ତି।
ଯତ୍କିଞ୍ଚନକରୀ କ୍ରୂରା ଗ୍ରାମ୍ଯତା ଵିନିଵର୍ତତେ । ଦୀନାନନା ପିଶାଚାନାଂ ଲୀଲେଵ ଦିଵସାଗମେ
ଯେଉଁ କୌଣସି କଠୋର କାମ କ୍ରୂର ଅଭ୍ୟାସକୁ ଛାଡିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ, ସେ ଏମିତି ଯେପରି ଦିନ ଆସିଲେ ଦୁଃଖିତ ମୁହଁ ଥିବା ପିଶାଚମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ଧର୍ମଭିତ୍ତୌ ଭୃଶଂ ଲଗ୍ନାଂ ଧିଯଂ ଧୈର୍ଯଧୁରଂ ଗତାମ୍ । ଆଧଯୋ ନ ଵିଲୁମ୍ପନ୍ତି ଵାତାଶ୍ ଚିତ୍ରଲତାମ୍ ଇଵ
ଯେ ମନ ଧର୍ମର ଭିତିରେ ଭଲଭାବେ ଲାଗିଥାଏ ଏବଂ ସାହସର ଜୁଆଁରେ ବାନ୍ଧିଥାଏ, ସେଠାରେ କଷ୍ଟ ଆସି ଲୁଟିପାରେନାହିଁ, ଯେପରି ବାତାସ ଅଦ୍ଭୁତ ଲତାକୁ ଛିଣିପାରେନାହିଁ ।