ସମସ୍ତୈଵୋର୍ଧ୍ଵମ୍ ଆଯାତା ଯଦି ଯୁକ୍ତ୍ଯା ନ ଧାର୍ଯତେ । ତତ୍ ପୁମାନ୍ ମୃତ୍ଯୁମ୍ ଆଯାତି ତଯା ନିର୍ଗତଯା ବଲାତ୍
ଯଦି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପରକୁ ଯାଏ ଏବଂ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଧରି ରଖାଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହିପରି ଶକ୍ତିରେ ବାହାରିଯିବା ସମୟରେ ସେ ଲୋକ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ସର୍ଵଥାତ୍ମନି ଚେତ୍ ତିଷ୍ଠେତ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵୋର୍ଧ୍ଵାଧୋଗମାଗମମ୍ । ତଜ୍ ଜନ୍ତୋର୍ ଜାଯତେ ଵ୍ଯାଧିର୍ ମଲମାରୁତରୋଧତଃ
ଯଦି ସମସ୍ତ ଭାବରେ ଏହା ଆତ୍ମାରେ ରହିଯାଏ, ଉପରକୁ କିମ୍ବା ତଳକୁ ଚଳାଚଳ ଛାଡିଦିଏ, ତେବେ ମଳ ଓ ବାୟୁ ଅଟକିଯିବାରୁ ସେ ଜୀବରେ ରୋଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସାମାନ୍ଯନାଡୀଵୈଧୁର୍ଯାତ୍ ସାମାନ୍ଯଵ୍ଯାଧିସମ୍ଭଵଃ । ପ୍ରଧାନନାଡୀଵୈଧୁର୍ଯାତ୍ ପ୍ରଧାନଵ୍ଯାଧିସମ୍ଭଵଃ
ସାଧାରଣ ନାଡ଼ୀର ବିକୃତି ଦ୍ୱାରା ସାଧାରଣ ରୋଗ ହୁଏ; ମୁଖ୍ୟ ନାଡ଼ୀର ବିକୃତି ଦ୍ୱାରା ମୁଖ୍ୟ ରୋଗ ହୁଏ।
କିଂଵିନାଶାଃ କିମୁତ୍ପାଦାଶ୍ ଶରୀରେ ଽସ୍ମିନ୍ ମୁନୀଶ୍ଵର । ଆଧଯୋ ଵ୍ଯାଧଯଶ୍ ଚୈଵ ଯଥାଵତ୍ କଥଯାଶୁ ମେ
ହେ ମହାମୁନି, ଏହି ଶରୀରରେ କ’ଣ ନାଶ ଓ କ’ଣ ଉତ୍ପତ୍ତିର କାରଣ? ଆମକୁ ଦୟାକରି ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗ ବିଷୟରେ ଠିକ୍ଭାବେ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର କହ।
ଆଧଯୋ ଵ୍ଯାଧଯଶ୍ ଚୈଵ ଦ୍ଵଯଂ ଦୁଃଖସ୍ଯ କାରଣମ୍ । ତନ୍ନିଵୃତ୍ତିଂ ସୁଖଂ ଵିଦ୍ଯାତ୍ ତତ୍କ୍ଷଯୋ ମୋକ୍ଷ ଉଚ୍ଯତେ
ଦୁଃଖର କାରଣ ହେଉଛି ଆଧି ଓ ରୋଗ—ଏହି ଦୁଇଟି। ଏମାନଙ୍କର ଶାନ୍ତି ହେଉଛି ସୁଖ, ଏବଂ ଏମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶକୁ ମୁକ୍ତି କୁହାଯାଏ।
ମିଥଃ କଦାଚିଜ୍ ଜାଯେତେ କଦାଚିତ୍ ସମମ୍ ଏଵ ତୁ । ପର୍ଯାଯେଣ କଦାଚିତ୍ ତାଵ୍ ଆଧିଵ୍ଯାଧୀ ଶରୀରକେ
କେବେ କେବେ ଏମାନେ ପାଳେ ପାଳେ ଆସନ୍ତି, କେବେ କେବେ ଏକାସାଥିରେ ହୁଏ, ଏବଂ କେବେ କେବେ ଦୁହେଁ ଏକ ପରେ ଏକ ଶରୀରରେ ହୁଏ।
ଦେହଦୁଃଖଂ ଵିଦୁର୍ ଵ୍ଯାଧିମ୍ ଆଧ୍ଯାଖ୍ଯଂ ଵାସନାମଯମ୍ । ମୌର୍ଖ୍ଯମୂଲେ ହି ତେ ଵିଦ୍ଯାତ୍ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନପରିକ୍ଷଯେ
ଦେହର ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଅଛି, ସେଉଁଟିକୁ ମନସିକ ରୋଗ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଯାହା ଆଗରୁ ଲୁଚିଥିବା ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ଏହାର ମୂଳ ଅଜ୍ଞାନରେ ରହିଛି ଏବଂ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ନଥିଲେ ଏହା ପ୍ରକାଶ ପାଏ।
ଅତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନଵଶତସ୍ ସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯାକ୍ରମଣଂ ଵିନା । ହୃଦି ତାନଵମ୍ ଉଜ୍ଝତ୍ସୁ ରାଗଦ୍ଵେଷେଷ୍ଵ୍ ଅନାରତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ନାହାନ୍ତି, ନିଜେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ହୃଦୟ ସଦା ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ମଧ୍ୟରେ ହେଉଥିବା ଉଥାନ-ପତନରେ ଅସ୍ଥିର ରହେ, ସେମାନେ ମନରେ ଥକିଯାନ୍ତି।
ଇଦଂ ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଇଦଂ ନେତି ଜାଡ୍ଯାନ୍ଧ୍ଯଘନମୋହଦାଃ । ଆଧଯସ୍ ସମ୍ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଵର୍ଷାସୁ ମିହିକା ଇଵ
‘ଏହା ମୋତେ ମିଳିଛି’, ‘ଏହା ମିଳିନାହିଁ’ ଭାବରେ ମନ ଲଗାଇ ରହିଲେ, ଜଡତା, ଅନ୍ଧକାର ଓ ଗଭୀର ମୋହରେ ଢାକିଯାଇ, ଦୁଃଖଗୁଡ଼ିକ ଏଭଳି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଯେପରି ବର୍ଷାକାଳରେ କୁହୁଡ଼ି ଆସେ।
ଭୃଶଂ ସ୍ଫୁରନ୍ତୀଷ୍ଵ୍ ଇଚ୍ଛାସୁ ମୌର୍ଖ୍ଯାଚ୍ ଚେତସ୍ଯ୍ ଅନିର୍ଜିତେ । ଦୁରନ୍ନାଭ୍ଯଵହାରେଣ ଦୁର୍ଦେଶାକ୍ରମଣେନ ଚ
ଇଚ୍ଛା ବହୁତ ଜୋର ଦେଇ ଉଠିଲେ ଏବଂ ମନ ଅଜ୍ଞାନରେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ରହିଲେ, ଭୁଲ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାରୁ କିମ୍ବା ଅଉଚିତ୍ୟ ଥାଏଁ ଯିବାରୁ ଦୁଃଖ ଉପଜେ।
ଦୁଷ୍କାଲଵ୍ଯଵହାରେଣ ଦୁଷ୍କ୍ରିଯାସ୍ଫୁରଣେନ ଚ । ଦୁର୍ଜନାସଙ୍ଗଦୋଷେଣ ଦୁର୍ଭାଵୋଦ୍ଭଵନେନ ଚ
ଅସମୟରେ କାମ କରିବା, ଖରାପ କାମ କରିବା, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ସହ ମିଶିବା ଓ ଅନିଷ୍ଟ ପରିସ୍ଥିତି ଆସିବାରୁ ଏହି ଦୁଃଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
କ୍ଷୀଣତ୍ଵାଦ୍ ଵା ପ୍ରପୂର୍ଣତ୍ଵାନ୍ ନାଡିଷ୍ଵ୍ ଅସୁଖସଂସୃତୌ । ପ୍ରାଣେ ଵିଧୁରତାଂ ଯାତେ କୁପଥେଵ ନଵାଧ୍ଵଗେ
ନାଡ଼ୀମାନେ ଅତି କମ୍ ବା ଅତି ବେଶି ହେବାରୁ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ଶରୀରରେ ଦୁଃଖ ଆସେ, ଯେପରିକି ଏକ ନୂଆ ଓ ଅସମ୍ ରାସ୍ତାରେ ଯାତ୍ରୀ ଅସୁବିଧା ଭୋଗେ।
ଦୌସ୍ସ୍ଥିତ୍ଯକାରଣଂ ଦୋଷାଦ୍ ଵ୍ଯାଧିର୍ ଦେହେ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ନଦ୍ଯାଂ ପ୍ରାଵୃଣ୍ନିଦାଘାଭ୍ଯାମ୍ ଇଵାକାରଵିପର୍ଯଯଃ
ଯେଉଁ ଦୋଷରୁ ଦେହରେ ଅସ୍ଥିରତା ଆସେ, ସେଥିରୁ ରୋଗ ଉପଜେ, ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମ ବା ବର୍ଷା ଆସିଲେ ନଦୀର ଆକାର ବଦଳିଯାଏ।
ପ୍ରାକ୍ତନୀ ଵୈହିକୀ ଵାପି ଶୁଭା ଵାପ୍ଯ୍ ଅଶୁଭା ମତିଃ । ଯୈଵାଧିକା ସୈଵ ତଥା ତସ୍ମିନ୍ ଯୋଜଯତି କ୍ରମେ
ମନର ଧାରା ପୂର୍ବଜନ୍ମରୁ ଆସୁଥିବା, ଏଇ ଜନ୍ମରେ ହୋଇଥିବା, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯେଉଁଟି ଅଧିକ, ସେଇ ଅନୁଯାୟୀ ମନୁଷ୍ୟ ଆଚରଣ କରେ।
ଆଧଯୋ ଵ୍ଯାଧଯଶ୍ ଚୈଵଂ ଜାଯନ୍ତେ ଭୂତପଞ୍ଚକେ । କଥଂ ଶୃଣୁ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ରାଘଵାଣାଂ କୁଲୋଦ୍ଵହ
ପାଞ୍ଚ ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଗଠିତ ଦେହରେ ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହାମାନେ କିପରି ନଶ୍ୱର ହୁଅନ୍ତି, ଏବେ ଶୁଣ।
ଦ୍ଵିଵିଧୋ ହ୍ଯ୍ ଆଧିର୍ ଅସ୍ତୀହ ସାମାନ୍ଯସ୍ ସାର ଏଵ ଚ । ଵ୍ଯଵହାରସ୍ ତୁ ସାମାନ୍ଯସ୍ ସାରୋ ଜନ୍ମମଯସ୍ ସ୍ମୃତଃ
ଏଠାରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଅଛି—ସାଧାରଣ ଓ ମୂଳ ଦୁଃଖ। ସାଧାରଣ ଦୁଃଖ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଜଡିତ, ମୂଳ ଦୁଃଖ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ପ୍ରାପ୍ତେନାଭିମତେନୈଵ ନଶ୍ଯନ୍ତି ଵ୍ଯାଵହାରିକାଃ । ଆଧିକ୍ଷଯେଣାଧିଭଵାଃ କ୍ଷୀଯନ୍ତେ ଵ୍ଯାଧଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ମିଳିଯାଏ, ସାଧାରଣ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ। ଅଜ୍ଞାନ ଦୂର ହେଲେ ମୂଳ ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହୁଏ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନଂ ଵିନା ସାରୋ ନାଧିର୍ ନଶ୍ଯତି ରାଘଵ । ଭୂଯୋ ରଜ୍ଜ୍ଵଵବୋଧେନ ରଜ୍ଜୁସର୍ପୋ ହି ନଶ୍ଯତି
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଛଡ଼ା, ମୂଳ ଦୁଃଖ କେବେ ନଶ୍ୱର ହୁଏନି, ରଘୁବର। ଯେପରି ରସିକୁ ସର୍ପ ଭାବି ଭୟ ହୁଏ, ରସିକୁ ଠିକ୍ ଚିହ୍ନିଲେ ସର୍ପ ଭ୍ରମ ଦୂର ହୁଏ।
ଆଧିଵ୍ଯାଧିଵିଲାସାନାଂ ରାମ ସାରାଧିସଙ୍କ୍ଷଯଃ । ସର୍ଵେଷାଂ ମୂଲହା ପ୍ରାଵୃଣ୍ନଦୀଵ ତଟଵୀରୁଧାମ୍
ହେ ରାମ, ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖର ମୂଳ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗର ଖେଳ ମଧ୍ୟ ମୂଳସହିତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳୀନ ବନ୍ୟା ନଦୀପାର ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଡ଼ି ଦେଇଥାଏ।
ଅନାଧିଜା ଵ୍ଯାଧଯସ୍ ତୁ ଦ୍ରଵ୍ଯମନ୍ତ୍ରଶୁଭକ୍ରମୈଃ । ଚିକିତ୍ସକାଦିଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତୈର୍ ନଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଭ୍ରୈର୍ ଇଵାତପାଃ
ଯେଉଁ ରୋଗ ଦୁଃଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଔଷଧ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶୁଭ ପ୍ରଣାଳୀ ଦ୍ୱାରା ଚିକିତ୍ସକ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଶିକ୍ଷା ଅନୁଯାୟୀ ନଶ୍ଟ କରାଯାଏ; ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଆସୁନ୍ତା ଘନ ରୋଦେଇ ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ନାନମନ୍ତ୍ରୌଷଧୋପାଯଵକ୍ତୄଣ୍ଯ୍ ଅଧିଗତାନି ଚ । ତ୍ଵଯା ଚିକିତ୍ସାଶାସ୍ତ୍ରାଣି କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଉପଦିଶ୍ଯତେ
ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ନହାଇବା, ମନ୍ତ୍ର, ଔଷଧ ଉପାୟ ଓ ଚିକିତ୍ସା ଶାସ୍ତ୍ରର ଶିକ୍ଷା ଶିଖିନିଛ; ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଆଉ କଣ ଶିଖାଇବା ଆବଶ୍ୟକ?
ଆଧେଃ କଥଂ ଭଵେଦ୍ ଵ୍ଯାଧିଃ କଥଂ ଚ ସ ଵିନଶ୍ଯତି । ଦ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ ଇତରଯା ଯୁକ୍ତ୍ଯା ମନ୍ତ୍ରପୁଣ୍ଯାଦିପୂର୍ଵଯା
ଦୁଃଖରୁ କିପରି ରୋଗ ହୁଏ ଏବଂ ସେ କିପରି ନଶ୍ଟ ହୁଏ? ଏହା ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଉପାୟ, ମନ୍ତ୍ର, ପୁଣ୍ୟ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଚିତ୍ତେ ଵିଧୁରିତେ ଦେହସ୍ ସମ୍ଯଙ୍ ନାନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅଯମ୍ । ଯଥା ହି ରୁଷିତୋ ଜନ୍ତୁର୍ ଅଗ୍ରମ୍ ଏଵ ନ ପଶ୍ଯତି
ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ଏହି ଦେହ ଠିକ୍ଭଳି କାମ କରିପାରେନାହିଁ, ଯେପରିକି ରାଗିଥିବା ପଶୁ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ କଣ ଅଛି ଦେଖିପାରେନାହିଁ।
ଅନପେକ୍ଷ୍ଯ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଅମାର୍ଗମ୍ ଅନୁଧାଵତି । ପ୍ରକୃତଂ ମାର୍ଗମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଶରାର୍ତୋ ହରିଣୋ ଯଥା
ଯେପରି ଆହତ ହରିଣ ଭ୍ରମରେ ସଠିକ ପଥ ଛାଡି ଭୁଲ ରାସ୍ତାକୁ ଦୌଡ଼େ, ସେପରି ମନ ଯାହା ପାଖରେ ମିଳେ ତାହାକୁ ଭାବିବା ଛାଡି ଅନୁସରଣ କରେ।
ସଙ୍କ୍ଷୋଭାତ୍ ସାମ୍ଯମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଵହନ୍ତି ପ୍ରାଣଵାଯଵଃ । ଦେହେ ଗଜଘଟାର୍ତାନି ପଯାଂସୀଵ ସରିତ୍ତଟେ
ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ ଜୀବନବାୟୁ ଏକତା ଛାଡି ଦେହ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି ବେଢ଼ିଯାଏ, ଯେପରି ହାତୀ ଚାଲିଲେ ନଦୀକୂଳରେ ପାଣି ଭଙ୍ଗୁର ହୋଇଯାଏ।
ଅସମଂ ଵହତି ପ୍ରାଣେ ନାଡ୍ଯୋ ଯାନ୍ତି ଵିସଂସ୍ଥିତିମ୍ । ଅସମ୍ଯକ୍ ସଂସ୍ଥିତେ ଭୂପେ ଯଥା ଵର୍ଣାଶ୍ରମକ୍ରମାଃ
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣ ଅସମ ଭାବେ ବହେ, ନାଡ଼ୀଗୁଡ଼ିକ ଅବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ରାଜା ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମର କ୍ରମ ଭଙ୍ଗୁର ହୋଇଯାଏ।
କାଶ୍ଚିନ୍ ନାଡ୍ଯଃ ପ୍ରପୂର୍ଣତ୍ଵଂ ଯାନ୍ତି କାଶ୍ଚିଚ୍ ଚ ରିକ୍ତତାମ୍ । ପ୍ରାଣେ ଵିଧୁରିତେ ଦେଶେ ସର୍ଵର୍ତୌ ସରିତୋ ଯଥା
ଯେପରି କେତେକ ନଦୀ ବର୍ଷାକାଳରେ ପୂରିଯାନ୍ତି, କେତେକ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେପରି ଜୀବନଶକ୍ତି ବିକୃତ ହେଲେ କେତେକ ନାଡ଼ୀ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ, ଆଉ କେତେକ ଖାଲି ହୋଇଯାଏ।
କୁଜୀର୍ଣତ୍ଵମ୍ ଅଜୀର୍ଣତ୍ଵମ୍ ଅତିଜୀର୍ଣତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଵା । ଦୋଷାଯୈଵ ପ୍ରଯାତ୍ଯ୍ ଅନ୍ନଂ ପ୍ରାଣସଞ୍ଚାରଦୁଷ୍କ୍ରମୈଃ
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣର ଚଳାଚଳ ଭଲ ଭାବେ ହେଉନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ଖାଦ୍ୟ ଭଲ ଭାବେ ପଚେନାହିଁ, କିମ୍ବା ଅପଚିତ ରହିଯାଏ, କିମ୍ବା ଅତିରିକ୍ତ ପଚିଯାଏ, ଏହା ଦେହରେ କେବଳ ବିକାର ଆଣେ।
ଯଥା କାଷ୍ଠାନି ନଯତି ପ୍ରାପ୍ତଂ ଦେଶଂ ସରିଦ୍ରଯଃ । ତଥାନ୍ନାନି ନଯତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଃ ପ୍ରାଣଵାତସ୍ ସ୍ଵମ୍ ଆଶ୍ରଯମ୍
ଯେପରି ଏକ ନଦୀର ଧାରା କାଠକୁ ଯେଉଁଠି ନେଇଯାଏ, ସେଠି ପହଞ୍ଚାଏ, ସେପରି ଦେହର ଭିତରେ ପ୍ରାଣବାୟୁ ଖାଦ୍ୟକୁ ତାହାର ଗନ୍ତବ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯାଏ।
ଯାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ନାନି ଵିରୋଧେନ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଶରୀରକେ । ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଵ୍ଯାଧିତାଂ ଯାନ୍ତି ପରିଣାମସ୍ଵଭାଵତଃ
ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଦେହରେ ଅନୁକୂଳ ନ ହୋଇ ରହିଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ତାହାର ଗୁଣ ଅନୁସାରେ ରୋଗର କାରଣ ହୋଇଯାଏ।