ଅଲଭ୍ଯୈଵ ସ୍ଵପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥସ୍ଵପ୍ନଯୁଦ୍ଧଵିରାଵଵତ୍ । ଶାନ୍ତସଙ୍କଲ୍ପମତ୍ତାଭ୍ରଭୀଷଣାଶନିଶବ୍ଦଵତ୍
ଏହା ନିଜେ ନିକଟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅପ୍ରାପ୍ତ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦ ଭଳି; ଶାନ୍ତ ମନ ଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ବିଜୁଳିର ଗୁଡ଼ିକ ଭଳି, ଏହାକୁ ଧରିପାରିବା ଯାଏ ନାହିଁ।
ଵିସ୍ମୃତସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପନିର୍ମାଣନଗରୋପମା । ଭଵିଷ୍ଯନ୍ନଗରୋଦ୍ଯାନସୋତ୍ସଵଶ୍ଯାମଲାଙ୍ଗିକା
ଏହା ଭୁଲିଯାଇଥିବା ସ୍ୱପ୍ନର କଳ୍ପନାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସହର ଭଳି, କିମ୍ବା ଏଉଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବା ସହରର ଉଦ୍ୟାନର ପରବରେ ଅନ୍ଧାରା ଅଙ୍ଗ ଭଳି।
ନଶ୍ଯଜ୍ଜିହ୍ଵୋଚ୍ଯମାନୋଗ୍ରକଥାର୍ଥାନୁଭଵୋପମା । ଅନୁଲ୍ଲିଖିତଚିତ୍ତସ୍ଥଚିତ୍ରଵ୍ଯାପ୍ତେଵ ଭିତ୍ତିଭୂଃ
ଏହା ହେଉଛି ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ତୀବ୍ର କଥାର ଅନୁଭୂତି ପରି, କିମ୍ବା ଏକ ଦିଵାଳ ଉପରେ ଚିତ୍ରାଙ୍କିତ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଭରି ରହିଥିବା ଚିତ୍ର ପରି।
ପରିଵିସ୍ମର୍ଯମାଣାଚ୍ଛକଲ୍ପନାନଗରୀନିଭା । ସର୍ଵର୍ତୁମଦନୁତ୍ପନ୍ନଵରମର୍ଦାସ୍ଫୁଟାକୃତିଃ
ଏହା ହେଉଛି ଦୀରେ-ଦୀରେ ଭୁଲିଯାଉଥିବା କଳ୍ପନାର ଏକ ସହର ପରି, କିମ୍ବା କୌଣସି ଋତୁରେ ଉଦ୍ଭବ ନହେଇଥିବା ପ୍ରିୟଜନର ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକୃତି ପରି।
ଭାଵିପୁଷ୍ପଵରାକାରଵସନ୍ତରସରଞ୍ଜନା । ଅନ୍ତର୍ଲୀନତରଙ୍ଗୌଘସୌମ୍ଯଵାରିସରିତ୍ସମା
ଏହା ହେଉଛି ଭବିଷ୍ୟତ ଫୁଲର ଆକୃତିକୁ ବସନ୍ତ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଇ ଦେବାର ଆନନ୍ଦ ପରି, କିମ୍ବା ଅନ୍ତରେ ଲିନ ହୋଇଥିବା ମୃଦୁ ତରଙ୍ଗର ନଦୀ ପରି।
ନିର୍ଵାଣାଖ୍ଯଂ ପ୍ରକରଣଂ ତତଷ୍ ଷଷ୍ଠମ୍ ଉଦାହୃତମ୍ । ଶିଷ୍ଟୋ ଗ୍ରନ୍ଥଃ ପରୀମାଣଂ ତସ୍ଯ ଜ୍ଞେଯଂ ମହାର୍ଥଦମ୍
‘ନିର୍ବାଣ’ ନାମକ ପ୍ରକରଣ ଏଠାରେ ଛଉଟିଏ ଭାଗ ଭାବରେ ଦିଆଯାଇଛି; ଅବଶିଷ୍ଟ ଗ୍ରନ୍ଥଟି ମହାର୍ଥ ଦେଇଥିବା ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ବୁଦ୍ଧେ ତସ୍ମିନ୍ ଭଵେଚ୍ ଛ୍ରୋତା ନିର୍ଵାଣଶ୍ ଶାନ୍ତକଲ୍ପନଃ । ଅଚେତ୍ଯଚିତ୍ପ୍ରକାଶାତ୍ମା ଵିଜ୍ଞାନାତ୍ମା ନିରାମଯଃ
ସେ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶ୍ରୋତା ବସିଥାଏ, ଯାହାର ସ୍ବଭାବ ଶାନ୍ତି ଓ ନିର୍ବାଣ ଭାବନା। ସେ ଚେତନ ଓ ଅଚେତନ ଦୁଇଟିର ଆଲୋକ ଅଟୁଟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଜ୍ଞାନର ଆତ୍ମା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ।
ପରମାକାଶକୋଶାଚ୍ଛଶ୍ ଶାନ୍ତସର୍ଵଭଵଭ୍ରମଃ । ନିର୍ଵାହିତଜଗଦ୍ଯାତ୍ରଃ କୃତକର୍ତଵ୍ଯସୁସ୍ଥିତଃ
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ ଭଳି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅବସ୍ଥାରୁ ବାହାରି, ସମସ୍ତ ଭାବର ଭ୍ରମରୁ ମୁକ୍ତ। ଏହି ଜଗତର ଯାତ୍ରା ଶେଷ ହୋଇଛି, ସେ ସମସ୍ତ କର୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଉଭା ଅଛନ୍ତି।
ସମସ୍ତଵିତତାରମ୍ଭଵଜ୍ରସ୍ତମ୍ଭୋ ନଭୋନିଭଃ । ଵିନିଗୀର୍ଣଯଥାସଂସ୍ଥଜଗଜ୍ଜାଲାତିତୃପ୍ତିମାନ୍
ସେ ଆକାଶ ପରି, ସମସ୍ତ ବିସ୍ତାର ଓ ଆରମ୍ଭକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ଅଟୁଟ ଦ୍ରଢ଼ ଥାମ। ସେ ଏହି ଜଗତର ସମସ୍ତ ଜାଲକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତିରେ ଅଛନ୍ତି।
ଆକାଶୀଭୂତନିଶ୍ଶେଷରୂପାଲୋକମନସ୍କୃତିଃ । କାର୍ଯକାରଣକର୍ତୃତ୍ଵହେଯାଦେଯଦଶୋଜ୍ଝିତଃ
ତାଙ୍କର ମନ ଓ ଭାବନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶ ଭଳି ନିର୍ବିକାର ଓ ରୂପହୀନ। ସେ କାରଣ, କାର୍ଯ୍ୟ, କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଓ ଦଶଟି ଅବସ୍ଥାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି।
ସଦେହ ଏଵ ନିର୍ଦେହସ୍ ସସଂସାରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସଂସୃତିଃ । ଚିନ୍ମଯୋ ଘନପାଷାଣଜଠରାଜଠରୋପମଃ
ସେ ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେହ ନଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ସଂସାର ମଧ୍ୟରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ସଂସାରର ଚକ୍ରରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ ଗଢ଼ା, ଏକ ଘନ ପାହାଡ଼ର ଭିତର ଭାଗ ପରି।
ଚିଦାଦିତ୍ଯସ୍ ତପଂଲ୍ ଲୋକେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଧକାରୋଦରୋପମଃ । ପରପ୍ରକାଶରୂପୋ ଽପି ପରମ୍ ଆନ୍ଧ୍ଯମ୍ ଇଵାଗତଃ
ତାଙ୍କର ଚେତନା ଏମିତି ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରେ; ତଥାପି ସେ ଗୁହାର ଅନ୍ଧକାର ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି ଭଳି ଦେଖାଯାଏ। ସେ ଯଦିଓ ପରମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଆକୃତି, ତଥାପି ଅତି ଅନ୍ଧତାରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ପରି ଲାଗେ।
ରୁଦ୍ଧସଂସୃତିଦୁର୍ଲୀଲଃ ପ୍ରକ୍ଷୀଣାଶାଵିଷୂଚିକଃ । ନଷ୍ଟାହଙ୍କାରଵେତାଲୋ ଦେହଵାନ୍ ଅକଲେଵରଃ
ତାଙ୍କର ସଂସାରୀ କ୍ରୀଡ଼ା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ, ଆଶାର ଜ୍ୱର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶାନ୍ତ। ଅହଂକାରର ଭୂତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି—ତାଙ୍କର ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେହ ନଥିବା ପରି।
କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ରୋମକୋଟ୍ଯଗ୍ରେ ତସ୍ଯେଯମ୍ ଅଵତିଷ୍ଠତେ । ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ମହାମେରୋଃ ପୁଷ୍ପେ କ୍ଵଚିଦ୍ ଇଵାଲିନୀ
ତାଙ୍କର କେତେକ ରୋମର ଟିପରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ରୀ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି, ଯେପରି ମହାମେରୁ ପର୍ବତର ଫୁଲରେ ଏକ ମଧୁମକହି ରହିଥାଏ।
ପରମାଣୌ ପରମାଣୌ ଚିଦାକାଶସ୍ଯ କୋଟରେ । ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀସହସ୍ରାଣି ଧତ୍ତେ କୃତ୍ଵା ଚ ପଶ୍ଯତି
ଚେତନାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶୂନ୍ୟର ଏକ ଏକ ପରମାଣୁ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି ରହିଛି ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ପ୍ରଵିତତା ହୃଦଯସ୍ଯ ମହାମତେ ହରିହରାବ୍ଜଜଲକ୍ଷଶତୈର୍ ଅପି । ତୁଲନମ୍ ଏତି ନ ମୁକ୍ତିମତୋ ବତ ପ୍ରଵିତତାସ୍ତି ନ ନୂନମ୍ ଅଵସ୍ତୁନଃ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ହରି ଓ ହରଙ୍କ ପଦ୍ମର ଶତଶଃ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ ଯେତେବେଳେ ବି ଏତେ ଉଦାର ହୁଏ, ମୁକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଉଦାରତା ସହିତ ତାହାର ତୁଳନା ହେବେ ନାହିଁ; ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷରେ କେବେ ବି ସତ୍ୟ ଉଦାରତା ନାହିଁ।
ଅସ୍ଯାଂ ଵା ଚିତିମାତ୍ରାଯାଂ ପରୋ ବୋଧଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ବୀଜାଦ୍ ଇଵ ଯତୋ ଵ୍ଯୁପ୍ତାଦ୍ ଅଵଶ୍ଯମ୍ଭାଵି ସତ୍ଫଲମ୍
ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯେପରି ମାଟିରେ ପକାଯାଇଥିବା ମଣ୍ଡ ଠାରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭଲ ଫଳ ଆସେ।
ଅପି ପୌରୁଷମ୍ ଆଦେଯଂ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚେଦ୍ ଯୁକ୍ତିବୋଧକମ୍ । ଅନ୍ଯତ୍ରାର୍ଷମ୍ ଅପି ତ୍ଯାଜ୍ଯଂ ଭାଵ୍ଯଂ ନ୍ଯାଯୈକସେଵିନା
ଯଦି ମାନବ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ହେଉଥିବା ଶାସ୍ତ୍ର ବି ଯଥାର୍ଥ ବୁଝାଇପାରେ, ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ; ନହେଲେ, ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିଖା ହେଉଥିଲେ ବି ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁମାନେ ନ୍ୟାୟକୁ ଏକମାତ୍ର ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତମ୍ ଉପାଦେଯଂ ଵଚନଂ ବାଲକାଦ୍ ଅପି । ଅନ୍ଯତ୍ ତୃଣମ୍ ଇଵ ତ୍ଯାଜ୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ପଦ୍ମଜନ୍ମନା
ଯେଉଁ କଥା ଯୁକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ବୁଝିବା ଯୋଗ୍ୟ, ସେଥିରେ ଛୁଆଁ କହିଲେ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ କଥାରେ ଯୁକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଥିକୁ ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ ମଧ୍ୟ ଘାସପତ୍ର ଭଳି ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ୍।
ଯୋ ଽମ୍ଭସ୍ ତାତସ୍ଯ କୂପୋ ଽଯମ୍ ଇତି କୌପଂ ପିବେତ୍ କଟୁ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗାଙ୍ଗଂ ପୁରସ୍ସ୍ଥଂ ତଂ କୋ ଽନୁଶାସତି ରାଗିଣମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ କୂଆଁ ବୋଲି କହି, ତାହାର କଢ଼ା ପାଣି ପିଏ, ଆଉ ସାମ୍ନାରେ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ସେପରି ଆସକ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ କିଏ ଉପଦେଶ ଦେଇପାରିବେ?
ଯଥୋଷସି ପ୍ରଵୃତ୍ତାଯାମ୍ ଆଲୋକୋ ଽଵଶ୍ଯମ୍ ଏଷ୍ଯତି । ଅସ୍ଯାଂ ଵା ଚିତିମାତ୍ରାଯାଂ ସ୍ଵଵିଵେକସ୍ ତଥୈଷ୍ଯତି
ଯେପରି ଦୀପ ଜଳିଲେ ଆଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଆସେ, ସେପରି ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ନିଜର ବିବେକ ନିଶ୍ଚିତ ଉଦୟ ହୁଏ।
ଶ୍ରୁତାଯାଂ ପ୍ରାଜ୍ଞଵଦନାଦ୍ ବୁଦ୍ଧାଯାଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ଵା । ଶନୈଶ୍ ଶନୈର୍ ଵିଚାରେଣ ବୁଦ୍ଧୌ ସଂସ୍କାର ଆଗତେ
ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କିମ୍ବା ନିଜେ ବୁଝି, ଦୀରେ-ଦୀରେ ଚିନ୍ତା-ମନନ କରିଲେ ବୁଦ୍ଧିରେ ସେହି ଅନୁଭୂତି ଗଢ଼ିଯାଏ।
ପୂର୍ଵଂ ତାଵଦ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଭୃଶଂ ସଂସ୍କୃତଵାକ୍ଯତା । ଶୁଦ୍ଧା ମୁକ୍ତାଲତେଵୋଚ୍ଚୈର୍ ଯା ସଭାସ୍ଥାନଭୂଷଣମ୍
ପ୍ରଥମେ ମନରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଓ ଉଚ୍ଚ ଭାଷାର ଶକ୍ତି ଉଦୟ ହୁଏ, ଯାହା ମୁକ୍ତା ମାଳା ପରି ପବିତ୍ର ଓ ଆକର୍ଷକ ଥାଏ, ଏହି ଭାଷା ସଭାର ଶୋଭା ବଢ଼ାଏ।
ପରା ଵିରାଗତୋଦେତି ମହତ୍ତ୍ଵଗୁଣଶାଲିନୀ । ସା ଯଯା ସ୍ନେହମ୍ ଆଯାନ୍ତି ରାଜାନୋ ଽଜଗରା ଅପି
ତାପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବିରାକ୍ତି ଉଦୟ ହୁଏ, ଯାହା ମହାନ ଗୁଣରେ ଭରିଆ ଥାଏ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସାପ ପରି ଭୟଙ୍କର ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ମିତ୍ରତାକୁ ଆସନ୍ତି।
ପୂର୍ଵାପରଜ୍ଞସ୍ ସର୍ଵତ୍ର ନରୋ ଭଵତି ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ । ପଦାର୍ଥାନାଂ ଯଥା ଦୀପହସ୍ତୋ ନିଶି ସୁଲୋଚନଃ
ଯିଏ ପୂର୍ବ ଓ ପରେର ଜ୍ଞାନ ରଖେ, ସେ ସମସ୍ତ କଥାରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୁଏ, ଯେପରି ରାତିରେ ହାତରେ ଦୀପ ଥିଲେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ।
ଲୋଭମୋହାଦଯୋ ଦୋଷାସ୍ ତାନଵଂ ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲଂ ଶନୈଃ । ଧିଯୋ ଦିଶସ୍ ସମାସନ୍ନଶରଦୋ ମିହିକା ଯଥା
ଲୋଭ, ମୋହ ଓ ଏହାପରି ଅନ୍ୟ ଦୋଷଗୁଡ଼ିକ ଦୀରେ-ଦୀରେ କମିଯାଏ, ଯେପରି ଶରଦ୍ ଋତୁ ଆସିଲେ ମିଷ୍ଟି ଧୂଆଁ ଦିଗରୁ ହଟିଯାଏ।
କେଵଲଂ ସମପେକ୍ଷନ୍ତେ ଵିଵେକାଭ୍ଯସନଂ ଧିଯଃ । ନ କାଚନ ଫଲଂ ଧତ୍ତେ ସ୍ଵଭ୍ଯାସେନ ଵିନା କ୍ରିଯା
ବୁଦ୍ଧି କେବଳ ବିବେକ ଅଭ୍ୟାସ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ନିଜର ଅଭ୍ୟାସ ବିନା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।
ମନଃ ପ୍ରସାଦମ୍ ଆଯାତି ଶରଦୀଵ ମହତ୍ ସରଃ । ପରଂ ସାମ୍ଯମ୍ ଉପାଦତ୍ତେ ନିର୍ମନ୍ଦର ଇଵାର୍ଣଵଃ
ମନ ଶରଦ୍କାଳର ବଡ଼ ଝିଲିକ ଭଳି ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ତରଙ୍ଗ ଶାନ୍ତ ଥିବା ସମୁଦ୍ର ଭଳି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ନିରନ୍ତଃକାଲିମା ଵଜ୍ରଶିଖେଵାସ୍ତତମଃପଟା । ପରିଜ୍ଵଲତ୍ଯ୍ ଅଲଂ ପ୍ରଜ୍ଞା ପଦାର୍ଥପ୍ରଵିଭାଗିନୀ
ବିବେକ ଜ୍ଵାଳା ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ, ମନର ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ବଜ୍ରପାତରେ ମେଘ ଭଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଦୂରିଯାଏ, ଏବଂ ସେହି ବିବେକ ସବୁ ବସ୍ତୁର ଭିନ୍ନତାକୁ ଉଜାଗର କରେ।
ଦୈନ୍ଯଦାରିଦ୍ର୍ଯଦୁଃଖାଦ୍ଯା ଦୃଷ୍ଟଯୋ ଦର୍ଶିତାନ୍ତରାଃ । ନ ନିକୃନ୍ତନ୍ତି ମର୍ମାଣି ସସନ୍ନାହମ୍ ଇଵେଷଵଃ
ଦୁଃଖ, ଦରିଦ୍ରତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଷ୍ଟର ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକେବଳ ଦେଖା ଦେଉଛି; ସେଗୁଡ଼ିକ ମୁଖ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଘାଁ ଦେଉନାହିଁ, ଯେପରି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ତୀର ଗଭୀର ଘାଁ କରିପାରେ ନାହିଁ।