ଆତ୍ମଭୂତଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ହ୍ଯ୍ ଉପାଦେଯଂ ତୁ ସାଧ୍ଯତେ । ହେଯଂ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯତେ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ହ୍ଯ୍ ଉପେକ୍ଷ୍ଯଂ ମଧ୍ଯମ୍ ଏତଯୋଃ
ଯାହା ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ତାହାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଲଭିବାକୁ ପଡେ; ଯାହା ଛାଡିଦେବାଯୋଗ୍ୟ, ତାହାକୁ ବୁଝିଲେ ପରେ ତ୍ୟାଗ କରିଦିଅ; ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଯାହାକୁ ଅନଦେଖା କରିବା ଉଚିତ, ସେହି ମଧ୍ୟମ।
ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଆହ୍ଲାଦନକରମ୍ ଆଦେଯଂ ତଦ୍ ଅସନ୍ମତେଃ । ତଦ୍ଵିରୁଦ୍ଧମ୍ ଅନାଦେଯମ୍ ଉପେକ୍ଷ୍ଯଂ ମଧ୍ଯମଂ ଵିଦୁଃ
ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ସେଉଁଠି ନିଜେ ନିଜେ ନେବା ଉଚିତ ବୋଲି ସଠିକ ବୁଝିବା ଲୋକେ କହନ୍ତି; ଯାହା ଏହାକୁ ବିପରୀତ, ସେଉଁଠି ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ଅଛି, ତାକୁ ଅନଦେଖା କରିବାକୁ କହାଯାଏ।
ସନ୍ମତେର୍ ଵିଦୁଷୋ ଜ୍ଞସ୍ଯ ସର୍ଵମ୍ ଆତ୍ମମଯଂ ଯଦା । ତ୍ରଯ ଏଵ ତଦା ପକ୍ଷାସ୍ ସମ୍ଭଵନ୍ତି ନ କେଚନ
ଯେଉଁଠି ସଠିକ ବୁଝିବା ଜ୍ଞାନୀ ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଆତ୍ମାର ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏହି ତିନିଟି ଉପାୟ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
କେଵଲଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵେଦଂ କଦାଚିଲ୍ ଲୀଲଯା ନ ଵା । ଉପେକ୍ଷ୍ଯମ୍ ଅକ୍ଷିନିକ୍ଷିପ୍ତମ୍ ଆଲୋକଯତି ଵା ନ ଵା
କେବଳ ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି କେତେବେଳେ ଖେଳ ଭାବେ ଅନଦେଖା କରାଯାଏ, କେତେବେଳେ ନୁହେଁ; କିମ୍ବା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖାଯାଏ, କିମ୍ବା ନୁହେଁ।
ଜ୍ଞସ୍ଯୋପେକ୍ଷ୍ଯାତ୍ମକଂ ରାମ ମୂଢସ୍ଯାଦେଯତାଂ ଗତମ୍ । ହେଯଂ ସ୍ଫାରଵିରାଗସ୍ଯ ଶୃଣୁ ସିଦ୍ଧିକ୍ରମଂ କଥମ୍
ହେ ରାମ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ନିର୍ବିକାର ଭାବରେ ରହିଥାଏ, ଯେଉଁ ମୂଢ଼ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି, ସେ ଛାଡ଼ିଦିଆଯୋଗ୍ୟ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଭଲଭାବେ ବିରାଗୀ, ସେ ମାନେ ଛାଡ଼ିବା ଯୋଗ୍ୟ ଦିନ। ଏବେ ତୁମେ ଶୁଣ, କିପରି ଶକ୍ତି ଲାଭ କରାଯାଏ, ତାହାର କ୍ରମ।
ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଦ୍ରଵ୍ଯସାଧନାସ୍ ସର୍ଵସିଦ୍ଧଯଃ । ଜୀଵମ୍ ଆହ୍ଲାଦଯନ୍ତୀହ ଵସନ୍ତ ଇଵ ଭୂତଲମ୍
ଏଠାରେ ଦେଶ, ସମୟ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ, ସେଗୁଡିକ ଜୀବକୁ ଏମିତି ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ରୁତୁବସନ୍ତ ଭୂମିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ମଧ୍ଯେ ଚତୁର୍ଣାମ୍ ଏତେଷାଂ କ୍ରିଯା ପ୍ରଥମକଲ୍ପିକୀ । ସିଦ୍ଧ୍ଯାଦିସାଧନେ ସାଧୋସ୍ ତନ୍ମଯାସ୍ ତେ ଯତଃ କ୍ରମାଃ
ଏହି ଚାରିଟି ମଧ୍ୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଧାନ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ସିଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଯେଉଁ କ୍ରମ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ହୋଇ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ।
ଗୁଲିକାଞ୍ଜନଖଡ୍ଗାଦିକ୍ରିଯାକ୍ରମନିରୂପଣମ୍ । ତତ୍ରାସ୍ତାଂ ତାଵଦ୍ ଏଷୋ ଽତ୍ର ଵିସ୍ତାରଃ ପ୍ରକୃତାର୍ଥହା
ଗୁଳି, ଅଞ୍ଜନ, ତଳୱାର ଓ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟର କ୍ରମ ଓ ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ ଏଠାରେ ରଖି ଦିଅ, କାରଣ ଏହା ପ୍ରଧାନ ବିଷୟକୁ ଦୂର କରିଦିଏ।
ରତ୍ନୌଷଧିତପୋମନ୍ତ୍ରକ୍ରିଯାକ୍ରମନିରୂପଣମ୍ । ତତ୍ରାସ୍ତାଂ ତାଵଦ୍ ଏଷୋ ଽତ୍ର ଵିସ୍ତାରଃ ପ୍ରକୃତାର୍ଥହା
ଏଠାରେ ରତ୍ନ, ଔଷଧ, ତାପ, ମନ୍ତ୍ର ଓ କ୍ରିୟା ଆଦିର ବିସ୍ତୃତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିବରଣୀ ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟକୁ ଦୂର କରିଥାଏ, ଏହି ବିସ୍ତାରକୁ ଏଠାରେ ଛାଡି ଦିଅ।
ଶ୍ରୀଶୈଲେ ସିଦ୍ଧଦେଶେ ଚ ମେର୍ଵାଦୌ ଵା ନିଵାସତଃ । ସିଦ୍ଧିର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି ଵିସ୍ତାରଃ କ୍ରିଯୋତ୍ଥା ପ୍ରକୃତାର୍ଥହା
ଶ୍ରୀଶୈଳ, ସିଦ୍ଧଦେଶ କିମ୍ବା ମେରୁ ଆଦି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ବାସ କରି ଯେଉଁ ସିଦ୍ଧି ଆସେ, ଏହାର ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟକୁ ଦୂର କରିଥାଏ, ଏହି ବିସ୍ତାରକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡି ଦିଅ।
ତସ୍ମାଚ୍ ଛିଖିଧ୍ଵଜକଥାପ୍ରସଙ୍ଗପତିତାମ୍ ଇମାମ୍ । ପ୍ରାଣାଦିପଵନାଭ୍ଯାସକ୍ରିଯାଂ ସିଦ୍ଧିଫଲାଂ ଶୃଣୁ
ତେଣୁ, ଶିଖିଧ୍ୱଜଙ୍କ କଥା ଉପଲକ୍ଷେ ଯେଉଁ ପ୍ରାଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାୟୁର ଅଭ୍ୟାସ କ୍ରିୟା ଅଛି, ଯାହା ସିଦ୍ଧି ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ସେଥିରେ ଶୁଣ।
ସମୂଲମ୍ ଅଖିଲାସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସାଧ୍ଯାର୍ଥେତରଵାସନାଃ । ଗୁଦାଦିଦ୍ଵାରସଙ୍କୋଚାତ୍ ସ୍ଥାନକାଦିକ୍ରିଯାକ୍ରମୈଃ
ସାଧ୍ୟ ଓ ଅସାଧ୍ୟ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଚେଷ୍ଟା ଓ ଆଶାକୁ ସମୂଳ ଛାଡି ଦିଅ, ଗୁଦ ଆଦି ଦ୍ୱାରକୁ ସଂକୋଚ କରି ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅସନ ଓ କ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ଚାଲିବା।
ଭୋଜନାସନଶୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚ ସାଧୁଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଭାଵନାତ୍ । ସ୍ଵାଚାରାତ୍ ସୁଜନାସଙ୍ଗାତ୍ ସର୍ଵତ୍ଯାଗାତ୍ ସୁଖାସନାତ୍
ଖାଦ୍ୟ ଓ ଆସନର ପବିତ୍ରତା, ଉତ୍ତମ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଉପରେ ଚିନ୍ତନ, ନିଜର ଆଚରଣ, ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସଂଗ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ଓ ସହଜ ଆସନରେ ବସିବା — ଏହି ସବୁ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତମ ଫଳ ମିଳେ।
ପ୍ରାଣାଯାମଘନାଭ୍ଯାସାଦ୍ ରାମ କାଲେନ କେନଚିତ୍ । କୋପଲୋଭାଦିସନ୍ତ୍ଯାଗାଦ୍ ଭୋଗତ୍ଯାଗାଚ୍ ଚ ସୁଵ୍ରତ
ପ୍ରାଣାୟାମର ନିରନ୍ତର ଅଭ୍ୟାସ, ରାମ, ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁର୍ବଳତାକୁ ଛାଡିବା, ଭୋଗବିଲାସର ତ୍ୟାଗ — ଏହି ସବୁ ଉପାୟ ଉତ୍ତମ ପଥ।
ତ୍ଯାଗାଦାନନିରୋଧେଷୁ ଭୃଶଂ ଯାନ୍ତି ଵିଧେଯତାମ୍ । ପ୍ରାଣାଃ ପ୍ରଭୁତ୍ଵତଜ୍ଜ୍ଞସ୍ଯ ପୁଂସୋ ଭୃତ୍ଯା ଇଵାଖିଲାଃ
ତ୍ୟାଗ, ଦାନ ଓ ନିୟମର କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରାଣଗୁଡ଼ିକ ବହୁତ ଅନୁଗତ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଯେଉଁ ଜଣେ ନିଜର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣ ଦାସମାନଙ୍କ ପରି ଚାଲିଥାଏ।
ରାଜ୍ଯାଦ୍ଯା ମୋକ୍ଷପର୍ଯନ୍ତାସ୍ ସମସ୍ତା ଏଵ ସମ୍ପଦଃ । ଦେହାନିଲଵିଧେଯତ୍ଵସାଧ୍ଯାସ୍ ସର୍ଵସ୍ଯ ରାଘଵ
ରାଜ୍ୟ ଠାରୁ ମୋକ୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ସଫଳତା, ରାଘବ, ଶରୀର ଓ ଶ୍ୱାସର ଅନୁଗତତା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ; ଏହି ଉପାୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଲାଗୁ।
ପରିମଣ୍ଡଲିତାକାରା କନ୍ଦସ୍ଥାନସମାଶ୍ରିତା । ଅନ୍ତ୍ରଵେଷ୍ଟନିକା ନାମ ନାଡୀ ନାଡୀଶତାଶ୍ରିତା
ଗୋଲାକାର ଆକୃତିରେ, ମୂଳରେ ବସିଛି ଏହି ନାଳୀ, ଯାହାକୁ ଅନ୍ତରବେଷ୍ଟନିକା ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ । ଏହି ନାଳୀକୁ ଶତାଧିକ ଅନ୍ୟ ନାଳୀ ଆଧାର କରିଛନ୍ତି ।
ଵୀଣାଗ୍ରାଵର୍ତସଦୃଶୀ ସଲିଲାଵର୍ତସନ୍ନିଭା । ଲିପ୍ଯାଦ୍ଯୋଙ୍କାରସଂସ୍ଥାନା କୁନ୍ତଲାଵର୍ତଵତ୍ ସ୍ଥିତା
ଏହି ନାଳୀ ବୀଣାର ତଳ ଭାଗର ଚକ୍ରାକାର ଆକୃତି ପରି, ଜଳର ଭୂମିକା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ । ଏହାର ଆକୃତି 'ଓଁ' ଅକ୍ଷରରେ ଚିହ୍ନିତ, ଚୁଲିର ଗୁଞ୍ଜି ପରି ଏହା ଗୁଞ୍ଜି ରହିଛି ।
ଦେଵାସୁରମନୁଷ୍ଯେଷୁ ମୃଗନକ୍ରଖଗାଦିଷୁ । କୀଟାଦିଷ୍ଵ୍ ଅବ୍ଜଜାନ୍ତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ପ୍ରାଣିଷୂଦିତା
ଏହି ନାଳୀ ଦେବତା, ଅସୁର, ମନୁଷ୍ୟ, ପଶୁ, ମଗର, ପକ୍ଷୀ, ପୋକା ଏବଂ ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଅଛି ।
ଶୀତାର୍ତସୁପ୍ତଭୋଗୀନ୍ଦ୍ରଭୋଗଵଦ୍ ବଦ୍ଧମଣ୍ଡଲା । ସିତା କଲ୍ପାଗ୍ନିଵିଗଲଦିନ୍ଦୁଵଦ୍ ବଦ୍ଧକୁଣ୍ଡଲା
ଏହି ନାଳୀ ଶୀତରେ ଶୁଇଥିବା ସର୍ପ ପରି ଗୁଞ୍ଜି ରହିଛି, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଆକାର ନେଇଛି, ଏବଂ ଏହା କଳ୍ପନାର ଅଗ୍ନିରେ ଚୁଇଁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରପରି ଗୁଞ୍ଜି ରହିଛି ।
ମନୋଭ୍ରୂମଧ୍ଯରନ୍ଧ୍ରାଧୋଵିଶଦବ୍ଵୃତ୍ତିଚଞ୍ଚଲା । ଅନାରତଂ ରସସ୍ଯନ୍ଦୈଃ ପ୍ଲଵମାନୈଵ ତିଷ୍ଠତି
ଭୂରୁ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ମନସର ମୁଖ୍ୟ ନାଳୀ ତଳେ, ଚଞ୍ଚଳ ଏବଂ ଚିର ଚଳିତ ମନ ଅନ୍ତର୍ଗତ ରସର ଧାରାରେ ନିରନ୍ତର ଭାବେ ଭାସି ରହେ।
ଅସ୍ଯା ଅଭ୍ଯନ୍ତରେ ତସ୍ମିନ୍ କଦଲୀକୋଶକୋମଲେ । ଯା ଵାତଶକ୍ତିସ୍ ସ୍ଫୁରତି ଵେଣାଵ୍ ଇଵ ଲସଦ୍ଗତିଃ
ଏହାର ଅଭ୍ୟନ୍ତରେ, କଦଳୀର କୋଶ ଭଳି ନରମ ଅଂଶରେ, ବାୟୁର ଶକ୍ତି ଶୁନ୍ୟ ବାଂଶୀରେ ଝିଅଁ ଚଳାପାଇଁ ଭଳି ଚମକି ଚଳିଥାଏ।
ସୋକ୍ତା କୁଣ୍ଡଲିନୀ ନାମ୍ନା କୁଣ୍ଡଲାକାରଵାହିନୀ । ପ୍ରାଣିନଃ ପରମା ଶକ୍ତିସ୍ ସର୍ଵଶକ୍ତିଜଵପ୍ରଦା
ଏହି ଶକ୍ତିକୁ 'କୁଣ୍ଡଳିନୀ' ନାମରେ ଡାକାଯାଏ; ଏହା ଗୋଲାକାର ଭାବରେ ବହିଯାଏ। ଏହିଁ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ପରମ ଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ତ୍ୱରିତ ଉତ୍ସ।
ଅନିଶଂ ନିଶ୍ଶ୍ଵସଦ୍ରୂପା କୁପିତେଵ ଭୁଜଙ୍ଗମୀ । ସଂସ୍ଥିତୋର୍ଧ୍ଵୀକୃତମୁଖୀ ସ୍ପନ୍ଦାନାଂ ହେତୁତାଂ ଗତା
ଏହା ସଦା ଶ୍ୱାସ ଭଳି ନିଶ୍ଶ୍ୱାସ କରୁଥାଏ, ରାଗିଥିବା ସର୍ପ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ଏହା ଉପରକୁ ମୁଖ ଦେଇ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ କମ୍ପନର କାରଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ଯଦା ପ୍ରାଣାନିଲୋ ଯାତି ହୃଦି କୁଣ୍ଡଲିନୀପଦମ୍ । ତଦା ସଂଵିଦ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଭୂତତନ୍ମାତ୍ରବୀଜଭୂଃ
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣବାୟୁ ହୃଦୟରେ କୁଣ୍ଡଳିନୀର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେତେବେଳେ ଅନ୍ତରରେ ଚେତନା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯାହା ଭୂତତନ୍ମାତ୍ରାର ବିଜ ଭୂମି।
ଯଦା କୁଣ୍ଡଲିନୀ ଦେହେ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅବ୍ଜ ଇଵାଲିନୀ । ତଦା ସଂଵିଦ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ମୃଦୁସ୍ପର୍ଶଵଶୋଦଯା
ଯେତେବେଳେ କୁଣ୍ଡଳିନୀ ଦେହରେ ପଦ୍ମରେ ମାଳାରେ ମଧୁମକୁ ଲାଗିଥିବା ପରି ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଅନ୍ତରରେ ଚେତନା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ମୃଦୁ ସ୍ପର୍ଶରେ ଜାଗୃତ ହୁଏ।
ସ୍ପର୍ଶେନ ମୃଦୁନା ନାଡ୍ଯା ଲିଙ୍ଗକାମାତପତ୍ରଯୋଃ । ଯଥା ସଂଵିଦ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈସ୍ ତଥା କୁଣ୍ଡଲିନୀ ଜଵାତ୍
ନାଡୀର ମୃଦୁ ସ୍ପର୍ଶ ଲିଙ୍ଗ ଓ କାମପତ୍ରରେ ହେଲେ, ଯେପରି ଚେତନା ଉତ୍ସାହରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ସେପରି କୁଣ୍ଡଳିନୀ ତୁରନ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ।
ତସ୍ଯାଂ ସମସ୍ତାସ୍ ସମ୍ବଦ୍ଧା ନାଡ୍ଯୋ ହୃଦଯକୋଶଗାଃ । ଉତ୍ପଦ୍ଯନ୍ତେ ଵିଲୀଯନ୍ତେ ମହାର୍ଣଵ ଇଵାପଗାଃ
ତାଙ୍କରେ ହୃଦୟ ପଦ୍ମକୁ ଯାଉଥିବା ସମସ୍ତ ନାଡୀ ଏକାଠି ହୋଇଥାନ୍ତି; ସେଗୁଡିକ ଉଦ୍ଭବ ଓ ଲୟ ହୁଏ, ଯେପରି ମହାସାଗରରେ ନଦୀ ଆସି ମିଶିଯାଏ।
ନିତ୍ଯଂ ଵାତାତ୍ମକତଯା ସ୍ପନ୍ଦୋନ୍ମୁଖତଯା ତଯା । ସା ସର୍ଵସଂଵିଦାଂ ବୀଜମ୍ ଏକମ୍ ଆଦ୍ଯମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ସବୁବେଳେ, ପବନର ଗୁଣ ଓ କମ୍ପନର ଝାଞ୍ଜାଳ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଏକ ଆଦି ମୂଳ ଅଣୁ ସମସ୍ତ ଚେତନାର ଉତ୍ସ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୁଏ।
ଦିକ୍କାଲାଦ୍ଯନଵଚ୍ଛିନ୍ନା ଚିତ୍ସଂଵିତ୍ ସର୍ଵଗାସ୍ତି ହି । ତସ୍ଯାଃ କୁଣ୍ଡଲିନୀକୋଶାତ୍ କେନାର୍ଥେନୋଦଯସ୍ ସ୍ଫୁଟଃ
ଦିଗ, ସମୟ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସୀମାରେ ବାଧା ନହୋଇ, ଚେତନା ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛି; ଏହାର କୁଣ୍ଡଳିନୀ ଗୁପ୍ତ ଅଂଶରୁ କେଉଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କିମ୍ବା ପ୍ରକାଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ?