ଏକୈଵାକାଶସଙ୍କାଶେ କେଵଲେ ହୃଦଯେ ରମେ । ନ ରମେ ରାଜଲୀଲାସୁ ତେନାସ୍ମି ଶ୍ରୀମତୀ ସ୍ଥିତା
ଏକା ଏବଂ ପରିସ୍କୃତ ହୃଦୟରେ, ଯାହା ଆକାଶ ପରି ନିର୍ମଳ ଏବଂ ନିରାଳା, ମୁଁ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଛି; ରାଜସି ଖେଳାରେ ମୁଁ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିନାହିଁ। ଏହି ଭାବରେ, ମୁଁ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ହି ତିଷ୍ଠାମି ନ ଵନୋଦ୍ଯାନସଦ୍ମସୁ । ନ ଭୋଗୌଘେଷୁ ଶଯ୍ଯାସୁ ତେନାସ୍ମି ଶ୍ରୀମତୀ ସ୍ଥିତା
ମୁଁ କେବଳ ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚିତ ରହିଛି; ମୁଁ ଜଙ୍ଗଲ, ଉଦ୍ୟାନ କିମ୍ବା ରାଜମହଳରେ ନୁହେଁ, ଭୋଗର ଏକାଠି ଏବଂ ଶୟା ଉପରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ରହିନାହିଁ। ଏହି ଭାବରେ, ମୁଁ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଜଗତାଂ ପ୍ରଭୁର୍ ଏଵାସ୍ମି ନକିଞ୍ଚିନ୍ମାତ୍ରରୂପିଣୀ । ଇତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ତିଷ୍ଠାମି ତେନାହଂ ଶ୍ରୀମତୀ ସ୍ଥିତା
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଲିକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋର ସ୍ବଭାବ କେବଳ ଶୂନ୍ୟତା। ଏଭଳି ମୁଁ ନିଜେ ନିଜ ମନରେ ବସି ରହିଛି, ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୀମତୀ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଅନ୍ଯୈଵାହମ୍ ଇଯଂ ନାହମ୍ ଅନ୍ଯା ଚେଯଂ ଚ ଵାପ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ସର୍ଵମ୍ ଅସ୍ମି ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଵା ତେନାହଂ ଶ୍ରୀମତୀ ସ୍ଥିତା
ମୁଁ ଏହି ଜଗତରୁ ଅଲଗା, ଏହି ମୁଁ ନୁହେଁ; ତଥାପି ଏହି ମୁଁ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ଅଛି, କିମ୍ବା ମୁଁ ସମସ୍ତ ହେବି, କିମ୍ବା କିଛି ନୁହେଁ। ଏହିପରି ମୁଁ ଶ୍ରୀମତୀ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଯତ୍ ପଶ୍ଯାମି ନ ପଶ୍ଯାମି ତତ୍ ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଏଵ ଯତ୍ । ଇତି ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରପଶ୍ଯାମି ତେନାହଂ ଶ୍ରୀମତୀ ସ୍ଥିତା
ମୁଁ ଯାହା ଦେଖୁଛି, ତାହା ଦେଖୁନାହିଁ; ମୋର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସୁଥିବା ଅନ୍ୟ କିଛି। ଏଭଳି ମୁଁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଦେଖୁଛି, ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ଶ୍ରୀମତୀ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ନ ସୁଖଂ ପ୍ରାର୍ଥଯେ ନାର୍ଥଂ ନାନର୍ଥଂ ଚେତରାଂ ସ୍ଥିତିମ୍ । ଯଥାପ୍ରପ୍ତେନ ତୁଷ୍ଯାମି ତେନାହଂ ଶ୍ରୀମତୀ ସ୍ଥିତା
ମୁଁ ସୁଖ ଚାହେଁନି, ଧନ ଚାହେଁନି, ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅବସ୍ଥା ଚାହେଁନି; ଯାହା ମୋ ପାଖରେ ଆସେ, ତାହାରେ ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ଶ୍ରୀମତୀ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ତନୁଵିଦ୍ଵେଷରାଗାଭିସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞାଭିଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟିଷୁ । ରମେ ସହ ଵଯସ୍ଯାଭିସ୍ ତେନାସ୍ମି ଶ୍ରୀମତୀ ସ୍ଥିତା
ଯେଉଁ ସହଯୋଗୀମାନେ ଦେହ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ, ଏହି ପ୍ରକାର ଜ୍ଞାନ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଦେଖିପାରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମୁଁ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ; ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ ଅଟୁରି ରହିଛି।
ପଶ୍ଯାମି ଯନ୍ ନଯନରଶ୍ମିଭିର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଵା ଚିତ୍ତେନ ଚେହ ହି ତଦ୍ ଅଙ୍ଗ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵ । ପଶ୍ଯାମି ତଦ୍ଵିରହିତଂ ତୁ ନକିଞ୍ଚିଦାଭଂ ପଶ୍ଯାମି ସମ୍ଯଗ୍ ଇତି ନାଥ ଚିରୋଦଯାସ୍ମି
ମୁଁ ଏଠାରେ ଯାହାକୁ ଚକ୍ଷୁର କିରଣ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅଥବା ମନ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିଅଛି, ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଯେ ସେଠାରେ କିଛି ନୁହେଁ; ଯାହାକୁ ଦେଖୁଛି, ସେଠାରେ କିଛି ନାହିଁ, ଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ; ଏଭଳି ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦେଖିପାରି, ଦୀର୍ଘକାଳ ହେଉଁ ଆଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି।
ଏଵମ୍ ଆତ୍ମନି ଵିଶ୍ରାନ୍ତାଂ ଵଦନ୍ତୀଂ ତାଂ ଵରାନନାମ୍ । ଅସମ୍ବଦ୍ଧପ୍ରଲାପାସି ବାଲାସୀତି ଵଦଞ୍ ଶନୈଃ
ଏଭଳି ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ସେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁବାଳି ଯବ ଏପରି କହିଲା, ସେତିକି ଦୀରେ ଦୀରେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଅସମ୍ବଦ୍ଧ କଥା କହୁଛ, ଶିଶୁ ଭଳି।'
ଭୋଗଲମ୍ପଟଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ମୁଗ୍ଧାମ୍ ଆଶଙ୍କ୍ଯ ତାଂ ପ୍ରିଯାମ୍ । ଅବୁଦ୍ଧ୍ଵା ତଦ୍ଗିରାମ୍ ଅର୍ଥଂ ଵିହସ୍ଯୋଵାଚ ଭୂପତିଃ
ଭୋଗରେ ଲାଗିଥିବା ମନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଅବୁଦ୍ଧ ଭାବି, ତାଙ୍କ କଥାର ଅର୍ଥ ବୁଝିନାହିଁ, ରଜା ହସି ଏବଂ କହିଲେ।
ଅସମ୍ବଦ୍ଧପ୍ରଲାପାସି ବାଲାସି ଵରଵର୍ଣିନି । ରମସେ ଵାକ୍ଯଲୀଲାଭୀ ରମସ୍ଵାଵନିପାତ୍ମଜେ
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଶିଶୁମାନେ ପରି ଅସମ୍ବଦ୍ଧ କଥା କହୁଛ, ଏବଂ କଥାର ଖେଳରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଭୂମିର ପୁତ୍ର ସହିତ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ କର।
କିଞ୍ଚିତ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଯୋ ଗତଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷସଂସ୍ଥିତମ୍ । ତ୍ଯକ୍ତପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷସଦ୍ରୂପସ୍ ସ କଥଂ କିଲ ଶୋଭତେ
ଯେଉଁଠି କିଛି ଛାଡି ଶୂନ୍ୟତାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷର ନିଜ ରୂପକୁ ଛାଡିଦେଇଛି, ସେ କିପରି ଜ୍ୟୋତିମୟ ହୁଏ?
ଭୋଗୈର୍ ଅଭୁକ୍ତୈସ୍ ତୁଷ୍ଟୋ ଽହମ୍ ଇତି ଭୋଗାଞ୍ ଜହାତି ଯଃ । ରୁଷେଵାଶନପାନାଦ୍ଯାନ୍ ସ କଥଂ କିଲ ଶୋଭତେ
ଯେଉଁଠି ଅନୁଭବ ନ କରିଥିବା ଭୋଗରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଭୋଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା, ଖାଦ୍ୟ ପାନୀୟ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରୁଥିବା ଲୋକ ପରି, ସେ କିପରି ଜ୍ୟୋତିମୟ ହୁଏ?
ଵାହନାଶନଶଯ୍ଯାଦି ସର୍ଵଂ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଧୀରଧୀଃ । ଯସ୍ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନୈଵୈକସ୍ ସ କଥଂ କିଲ ଶୋଭତେ
ଯେଉଁଠି ଦୃଢ ମନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଗାଡି, ଖାଦ୍ୟ, ଶୟ୍ୟା ଓ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଛାଡିଦେଇ, ନିଜେ ଏକା ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେ କିପରି ଜ୍ୟୋତିମୟ ହୁଏ?
ସ୍ଵଯଂ ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵାହଂ ଜଗଦୀଶୋ ଽସ୍ମି ଚେତି ଚ । ନିଶ୍ଚଯୋ ଯସ୍ଯ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେସ୍ ସ କଥଂ କିଲ ଶୋଭତେ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଭାବନା କରନ୍ତି, 'ମୁଁ କିଛି ନୁହେଁ, ତଥାପି ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଲିକ,' ଏହିପରି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ଲୋକ କିପରି ଜ୍ୟୋତିମୟ ହେବେ?
ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵାତ୍ମନୈକାନ୍ତେ ତ୍ଯକ୍ତସର୍ଵସମାଗମଃ । ଯସ୍ ସ୍ଥିତଶ୍ ଶ୍ଵଭ୍ରତରୁଵତ୍ ସ କଥଂ କିଲ ଶୋଭତେ
ଯେଉଁ ଜଣେ ସମସ୍ତ ସଂସ୍ପର୍କ ଛାଡି ଏକା ନିଜ ମନରେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହୋଇ ରହନ୍ତି, ଗଡ଼ିଆ ଗହ୍ବର ପରି, ସେ କିପରି ଜ୍ୟୋତିମୟ ହେବେ?
ନାହଂ ଦେହୋ ଽନ୍ଯଦ୍ ଏଵାହଂ ନକିଞ୍ଚିତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ହି । ଏଵଂ ପ୍ରଲାପୋ ଯସ୍ଯାସ୍ତି ସ କଥଂ କିଲ ଶୋଭତେ
ଯେଉଁ ଜଣେ କହନ୍ତି, 'ମୁଁ ଦେହ ନୁହେଁ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି, ମୁଁ କିଛି ନୁହେଁ, ତଥାପି ସମସ୍ତ କିଛି ମୁଁ,' ଏହିପରି ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହୁଥିବା ଲୋକ କିପରି ଜ୍ୟୋତିମୟ ହେବେ?
ଯତ୍ ପଶ୍ଯାମି ନ ପଶ୍ଯାମି ତତ୍ ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଏଵ ଯତ୍ । ପ୍ରଲାପ ଇତ୍ଯ୍ ଅସନ୍ ଯସ୍ଯ ସ କଥଂ କିଲ ଶୋଭତେ
ଯେଉଁ ଜଣେ କହନ୍ତି, 'ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ତଥାପି ଦେଖୁନାହିଁ; ମୁଁ ଦେଖୁଛି କିଛି ଅନ୍ୟ,' ଏହିପରି ଅସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ଲୋକ କିପରି ଜ୍ୟୋତିମୟ ହେବେ?
ତସ୍ମାନ୍ ମୁଗ୍ଧାସି ବାଲାସି ଚପଲାସି ଵିଲାସିନି । ନାନାଲାପଵିଲାସେନ କ୍ରୀଡସି କ୍ରୀଡ ସୁନ୍ଦରି
ତେଣୁ ତୁମେ ନିର୍ମଳ, ଶିଶୁ ସଦୃଶ, ଚଞ୍ଚଳ ଏବଂ ଖେଳପ୍ରିୟ। ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ କଥା ଓ ମଜାର ଖେଳରେ ଲିନ ହେଉଛ। ଖେଳୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ।
ପ୍ରଵିହସ୍ଯାଟ୍ଟହାସେନ ଶିଖିଧ୍ଵଜ ଇତି ପ୍ରିଯାମ୍ । ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ସ୍ନାତୁମ୍ ଉତ୍ଥାଯ ନିର୍ଜଗାମାଙ୍ଗନାଗୃହାତ୍
ବଡ଼ ହସରେ 'ଶିଖିଧ୍ୱଜ' ବୋଲି ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ସ୍ନାନ କରିବା ପାଇଁ ଉଠି, ଜଣାନା ଗୃହରୁ ବାହାରିଗଲେ।
କଷ୍ଟଂ ନାତ୍ମନି ଵିଶ୍ରାନ୍ତୋ ମଦ୍ଵଚାଂସି ନ ବୁଦ୍ଧଵାନ୍ । ରାଜେତି ଖିନ୍ନା ଚୂଡାଲା ସ୍ଵଵ୍ଯାପାରପରାଭଵତ୍
ହାୟ, ସେ ନିଜେ ନିଜ ମନରେ ଶାନ୍ତି ମିଳାଉନାହାନ୍ତି, ମୋ କଥା ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି। ଏହା ଦେଖି ଚୂଡାଳା ଦୁଃଖିତ ହେଇ, ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଗଲେ।
ତଦା ତଥାଙ୍ଗ ତତ୍ରାଥ ତାଦୃଶାଶଯଯୋସ୍ ତଯୋଃ । ତାଭିଃ ପାର୍ଥିଵଲୀଲାଭିର୍ ଦିଵସସ୍ ସ ଜଗାମ ହ
ସେ ସମୟରେ, ବନ୍ଧୁ, ସେଠାରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଏମିତି ଭାବନା ସହିତ, ରାଜସିଖ ଖେଳ ଓ ମଜାରେ ଦିନଗୁଡ଼ିକ କଟିଗଲା।
କ୍ରମେଣ ମାସା ଋତଵୋ ରାମ ସଂଵତ୍ସରାସ୍ ତଥା । ଅତୀତା ବହଵସ୍ ତତ୍ର ଦମ୍ପତ୍ଯୋସ୍ ସ୍ନିଗ୍ଧଯୋସ୍ ତଯୋଃ
ହେ ରାମ, ସେଇ ସ୍ନେହମୟ ଦମ୍ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ଏଠାରେ ଦିନ, ମାସ, ଋତୁ ଏବଂ ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକ କ୍ରମେ କଟିଗଲା।
ଏକଦା ନିତ୍ଯତୃପ୍ତାଯା ନିରିଚ୍ଛାଯା ଅପି ସ୍ଵଯମ୍ । ଚୂଡାଲାଯା ବଭୂଵେଚ୍ଛା ଲୀଲଯା ଖଗମାଗମେ
ଏକ ଦିନ, ଚୂଡ଼ାଳା ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଏବଂ ନିର୍ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମନରେ ମଜା ପାଇଁ ଉଡ଼ିବା କଳା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଇଚ୍ଛା ଜାଗିଲା।
ଖଗମାଗମସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥମ୍ ଅଥ ସା ନୃପକନ୍ଯକା । ସର୍ଵଭୋଗାନ୍ ଅନାଦୃତ୍ଯ ସମାଗମ୍ଯ ଚ ନିର୍ଜନମ୍
ଉଡ଼ିବା କଳା ଶିଖିବା ପାଇଁ, ସେ ରାଜକନ୍ୟା ସମସ୍ତ ସୁଖସାମଗ୍ରୀକୁ ଅନାଦର କରି, ଏକା ଏକ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଏକୈଵୈକାନ୍ତନିରତା ସ୍ଵାସନାଵସ୍ଥିତାଙ୍ଗକା । ଊର୍ଧ୍ଵଗପ୍ରାଣପଵନଚିରାଭ୍ଯାସଂ ଚକାର ହ
ସେ ଏକା, ନିର୍ବିକ୍ଷେପ ଭାବରେ ନିଜ ଆସନରେ ବସି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଶ୍ୱାସକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇବା ଅଭ୍ୟାସ କରିଲେ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗତ୍ ସସ୍ଥାସ୍ନୁଜଙ୍ଗମମ୍ । ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଯ ତତ୍ କ୍ରିଯାନାମ୍ନଃ ଫଲମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି—ଏହି ସ୍ଥିର ଓ ଚଳନଶୀଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି—ସେସବୁ 'ସ୍ପନ୍ଦନ' ନାମର କ୍ରିୟାର ଫଳ ବୋଲି ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
କସ୍ଯ ସ୍ପନ୍ଦଵିଲାସସ୍ଯ ଘନାଭ୍ଯାସସ୍ଯ ମେ ଵଦ । ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଖଗମନାଦ୍ଯ୍ ଏତତ୍ ଫଲଂ ଯତ୍ନୈକଶାଲିନଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ଏହି ସ୍ପନ୍ଦନର ଖେଳ, ଏହି ଘନ ଅଭ୍ୟାସ କାହାର? ଏହି ଏକାଗ୍ର ଚେଷ୍ଟାର ଫଳ—ଯେପରି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିବା ଇତ୍ୟାଦି—କାହା ପାଇଁ?
ଆତ୍ମଜ୍ଞୋ ଵାପ୍ଯ୍ ଅନାତ୍ମଜ୍ଞସ୍ ସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ଲୀଲଯା ତଥା । କଥଂ ସଂସାଧଯତ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଯଥାଵଦ୍ ଵଦ ମେ ଵିଭୋ
ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଥିବା କିମ୍ବା ନ ଜାଣିଥିବା, ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ କିମ୍ବା ମଜା ପାଇଁ—ଏହି ସବୁ କିପରି ସମ୍ପାଦନ କରାଯାଏ? ମୋତେ ସଠିକ୍ ଭାବେ କୁହ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ତ୍ରିଵିଧଂ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ସାଧ୍ଯଂ ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଇହ ସର୍ଵତଃ । ଉପାଦେଯଂ ଚ ହେଯଂ ଚ ତଥୋପେକ୍ଷ୍ଯଂ ଚ ରାଘଵ
ହେ ରାଘବ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତିନି ପ୍ରକାର ଦେଖାଯାଏ—କିଛି ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ, କିଛି ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ, ଓ କିଛି ଅବହେଳା କରିବାକୁ।