ଶୀର୍ଣପତ୍ତ୍ରଂ ଭ୍ରଷ୍ଟନଷ୍ଟଂ ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ଵନମ୍ ଇଵାରସମ୍ । ମରଣଵ୍ଯଗ୍ରନୃତ୍ତାଭଂ ଶିଲାସ୍ତ୍ରୀହାସ୍ଯହାସଦମ୍
ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ପତ୍ର ଝଡିଯାଇଥିବା, ସୁଖା ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ରସହୀନ; ମୃତ୍ୟୁରେ ଲୁଚିଥିବା ନୃତ୍ୟ ଭଳି ଶୂନ୍ୟ; ପଥର ମହିଳାର ହସ ଭଳି ଅର୍ଥହୀନ ଓ ଖାଲି।
ଅନ୍ଧକାରଗୃହୈକୈକନୃତ୍ତମ୍ ଉନ୍ମତ୍ତଚେଷ୍ଟିତମ୍ । ପ୍ରଶାନ୍ତାଜ୍ଞାନନୀହାରଂ ଵିଜ୍ଞାନଶରଦମ୍ବରମ୍
ଅନ୍ଧାର ଘରରେ ଏକା ନୃତ୍ୟ, ପାଗଳର ଅସ୍ଥିର ଚଳାଚଳ; ଅଜ୍ଞାନର କୁହୁଡି ଶାନ୍ତ, ଜ୍ଞାନର ଆକାଶ ଶରତ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ।
ସମୁତ୍କୀର୍ଣମ୍ ଇଵ ସ୍ତମ୍ଭେ ଚିତ୍ରଭିତ୍ତାଵ୍ ଇଵେହିତମ୍ । ପଙ୍କାଦ୍ ଇଵାଭିରଚିତଂ ସଚେତନମ୍ ଅଚେତନମ୍
ଏକ ଥମ୍ଭରେ ଅଙ୍କିତ, ଚିତ୍ର ଦିଵାଲରେ ଚିତ୍ରିତ ଭଳି; କାଦୁରୁ ଗଢିଥିବା ଭଳି, ଜଡ ଦେଖାଯାଏ ଜୀବନ୍ତ ଭଳି।
ତତସ୍ ସ୍ଥିତିପ୍ରକରଣଂ ଚତୁର୍ଥଂ ପରିକଲ୍ପିତମ୍ । ତ୍ରୀଣି ଗ୍ରନ୍ଥସହସ୍ରାଣି ସ୍ଵାଖ୍ଯାନାଖ୍ଯାଯିକାମଯମ୍
ତାପରେ ସ୍ଥିତି ବିଷୟର ଚତୁର୍ଥ ପର୍ବ ରଚିତ; ଏହି ପର୍ବରେ ତିନି ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଅଛି, ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଓ କଥାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଇତ୍ଥଂ ଜଗଦ୍ ଅହମ୍ଭାଵରୂପଂ ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପାଗତମ୍ । ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦୃଶ୍ଯକ୍ରମପ୍ରୌଢମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ପରିଵର୍ଣିତମ୍
ଏଭଳି ଏହି ସଂସାର ଆମି ଭାବର ଆକୃତି ନେଇ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଆସିଛି; ଦେଖିବା ଓ ଦେଖାଯିବାର ଅନୁକ୍ରମରେ ଏହାର ପ୍ରକୃତି ଏଠାରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।
ଦଶଦିଙ୍ମଣ୍ଡଲାଭୋଗଭାସୁରୋ ଽଯଂ ଜଗଦ୍ଭ୍ରମଃ । ଇତ୍ଥମ୍ ଅଭ୍ଯାଗତୋ ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଇତି ତତ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଚିରମ୍
ଦଶ ଦିଗର ବିସ୍ତୃତ ଅଞ୍ଚଳରେ ଚମକୁଥିବା ଏହି ସଂସାର ଭ୍ରମ ଏଭଳି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି; ଏହି ବିଷୟ ଏଠାରେ ଦୀର୍ଘ ଭାବେ କହାଯାଇଛି।
ଉପଶାନ୍ତିପ୍ରକରଣଂ ତତଃ ପଞ୍ଚସହସ୍ରିକମ୍ । ପଞ୍ଚମଂ ପାଵନଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ମୁନିସନ୍ତତିସୁନ୍ଦରମ୍
ତାପରେ ଶାନ୍ତି ବିଷୟର ପଞ୍ଚ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଅଂଶ ପଞ୍ଚମ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଭାବରେ ମୁନିମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଣୀ ମଧ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା।
ଇଦଂ ଜଗଦ୍ ଅହଂ ତ୍ଵଂ ଚ ସ ଇତି ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଉତ୍ଥିତା । ଇତ୍ଯ୍ ଅସୌ ଶାମ୍ଯତୀତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ କଥ୍ଯତେ ଶ୍ଲୋକସଙ୍ଗ୍ରହେ
ଏହି ଭ୍ରମ ଉପଜିଛି—‘ଏହି ସଂସାର, ମୁଁ, ତୁମେ, ସେ’ ଭାବରେ; ଏହାର ଶାନ୍ତି ଏହି ଶ୍ଲୋକ ସଂଗ୍ରହରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।
ଉପଶାନ୍ତିପ୍ରକରଣେ ଶ୍ରୁତେ ଶାମ୍ଯତି ସଂସୃତିଃ । ପ୍ରସ୍ପଷ୍ଟା ଵିଭ୍ରମେଣୈଵ କିଞ୍ଚିଲ୍ଲଭ୍ଯୋପଲମ୍ଭନା
ଉପଶାନ୍ତି ବିଷୟର ଉପଦେଶ ଶୁଣିଲେ, ସଂସାର ଚକ୍ର ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ଭ୍ରମ ଶୁନ୍ୟ ହେବାରେ, ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ ଯେ କେବଳ ଅଳ୍ପ ଅନୁଭୂତି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଶତାଂଶଶିଷ୍ଟା ଭଵତି ସଂଶାନ୍ତଭ୍ରାନ୍ତିରୂପିଣୀ । ଅନ୍ଯସଙ୍କଲ୍ପଚିତ୍ତସ୍ଥା ନଗରଶ୍ରୀର୍ ଇଵାସତୀ
ଏହି ଅବଶିଷ୍ଟ ଅନୁଭୂତି ଏକ ଶତାଂଶ ଭାଗ ମାତ୍ର, ଶାନ୍ତ ଭ୍ରମ ରୂପରେ ରହିଥାଏ; ଏହା ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର କଳ୍ପନାର ମନରେ ବସିଥାଏ, ଯେପରି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବା ଏକ ସହରର ଚମକ।
ଅଲଭ୍ଯୈଵ ସ୍ଵପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥସ୍ଵପ୍ନଯୁଦ୍ଧଵିରାଵଵତ୍ । ଶାନ୍ତସଙ୍କଲ୍ପମତ୍ତାଭ୍ରଭୀଷଣାଶନିଶବ୍ଦଵତ୍
ଏହା ନିଜେ ନିକଟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅପ୍ରାପ୍ତ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦ ଭଳି; ଶାନ୍ତ ମନ ଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ବିଜୁଳିର ଗୁଡ଼ିକ ଭଳି, ଏହାକୁ ଧରିପାରିବା ଯାଏ ନାହିଁ।
ଵିସ୍ମୃତସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପନିର୍ମାଣନଗରୋପମା । ଭଵିଷ୍ଯନ୍ନଗରୋଦ୍ଯାନସୋତ୍ସଵଶ୍ଯାମଲାଙ୍ଗିକା
ଏହା ଭୁଲିଯାଇଥିବା ସ୍ୱପ୍ନର କଳ୍ପନାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସହର ଭଳି, କିମ୍ବା ଏଉଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବା ସହରର ଉଦ୍ୟାନର ପରବରେ ଅନ୍ଧାରା ଅଙ୍ଗ ଭଳି।
ନଶ୍ଯଜ୍ଜିହ୍ଵୋଚ୍ଯମାନୋଗ୍ରକଥାର୍ଥାନୁଭଵୋପମା । ଅନୁଲ୍ଲିଖିତଚିତ୍ତସ୍ଥଚିତ୍ରଵ୍ଯାପ୍ତେଵ ଭିତ୍ତିଭୂଃ
ଏହା ହେଉଛି ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ତୀବ୍ର କଥାର ଅନୁଭୂତି ପରି, କିମ୍ବା ଏକ ଦିଵାଳ ଉପରେ ଚିତ୍ରାଙ୍କିତ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଭରି ରହିଥିବା ଚିତ୍ର ପରି।
ପରିଵିସ୍ମର୍ଯମାଣାଚ୍ଛକଲ୍ପନାନଗରୀନିଭା । ସର୍ଵର୍ତୁମଦନୁତ୍ପନ୍ନଵରମର୍ଦାସ୍ଫୁଟାକୃତିଃ
ଏହା ହେଉଛି ଦୀରେ-ଦୀରେ ଭୁଲିଯାଉଥିବା କଳ୍ପନାର ଏକ ସହର ପରି, କିମ୍ବା କୌଣସି ଋତୁରେ ଉଦ୍ଭବ ନହେଇଥିବା ପ୍ରିୟଜନର ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକୃତି ପରି।
ଭାଵିପୁଷ୍ପଵରାକାରଵସନ୍ତରସରଞ୍ଜନା । ଅନ୍ତର୍ଲୀନତରଙ୍ଗୌଘସୌମ୍ଯଵାରିସରିତ୍ସମା
ଏହା ହେଉଛି ଭବିଷ୍ୟତ ଫୁଲର ଆକୃତିକୁ ବସନ୍ତ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଇ ଦେବାର ଆନନ୍ଦ ପରି, କିମ୍ବା ଅନ୍ତରେ ଲିନ ହୋଇଥିବା ମୃଦୁ ତରଙ୍ଗର ନଦୀ ପରି।
ନିର୍ଵାଣାଖ୍ଯଂ ପ୍ରକରଣଂ ତତଷ୍ ଷଷ୍ଠମ୍ ଉଦାହୃତମ୍ । ଶିଷ୍ଟୋ ଗ୍ରନ୍ଥଃ ପରୀମାଣଂ ତସ୍ଯ ଜ୍ଞେଯଂ ମହାର୍ଥଦମ୍
‘ନିର୍ବାଣ’ ନାମକ ପ୍ରକରଣ ଏଠାରେ ଛଉଟିଏ ଭାଗ ଭାବରେ ଦିଆଯାଇଛି; ଅବଶିଷ୍ଟ ଗ୍ରନ୍ଥଟି ମହାର୍ଥ ଦେଇଥିବା ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ବୁଦ୍ଧେ ତସ୍ମିନ୍ ଭଵେଚ୍ ଛ୍ରୋତା ନିର୍ଵାଣଶ୍ ଶାନ୍ତକଲ୍ପନଃ । ଅଚେତ୍ଯଚିତ୍ପ୍ରକାଶାତ୍ମା ଵିଜ୍ଞାନାତ୍ମା ନିରାମଯଃ
ସେ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶ୍ରୋତା ବସିଥାଏ, ଯାହାର ସ୍ବଭାବ ଶାନ୍ତି ଓ ନିର୍ବାଣ ଭାବନା। ସେ ଚେତନ ଓ ଅଚେତନ ଦୁଇଟିର ଆଲୋକ ଅଟୁଟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଜ୍ଞାନର ଆତ୍ମା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ।
ପରମାକାଶକୋଶାଚ୍ଛଶ୍ ଶାନ୍ତସର୍ଵଭଵଭ୍ରମଃ । ନିର୍ଵାହିତଜଗଦ୍ଯାତ୍ରଃ କୃତକର୍ତଵ୍ଯସୁସ୍ଥିତଃ
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ ଭଳି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅବସ୍ଥାରୁ ବାହାରି, ସମସ୍ତ ଭାବର ଭ୍ରମରୁ ମୁକ୍ତ। ଏହି ଜଗତର ଯାତ୍ରା ଶେଷ ହୋଇଛି, ସେ ସମସ୍ତ କର୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଉଭା ଅଛନ୍ତି।
ସମସ୍ତଵିତତାରମ୍ଭଵଜ୍ରସ୍ତମ୍ଭୋ ନଭୋନିଭଃ । ଵିନିଗୀର୍ଣଯଥାସଂସ୍ଥଜଗଜ୍ଜାଲାତିତୃପ୍ତିମାନ୍
ସେ ଆକାଶ ପରି, ସମସ୍ତ ବିସ୍ତାର ଓ ଆରମ୍ଭକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ଅଟୁଟ ଦ୍ରଢ଼ ଥାମ। ସେ ଏହି ଜଗତର ସମସ୍ତ ଜାଲକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତିରେ ଅଛନ୍ତି।
ଆକାଶୀଭୂତନିଶ୍ଶେଷରୂପାଲୋକମନସ୍କୃତିଃ । କାର୍ଯକାରଣକର୍ତୃତ୍ଵହେଯାଦେଯଦଶୋଜ୍ଝିତଃ
ତାଙ୍କର ମନ ଓ ଭାବନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶ ଭଳି ନିର୍ବିକାର ଓ ରୂପହୀନ। ସେ କାରଣ, କାର୍ଯ୍ୟ, କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଓ ଦଶଟି ଅବସ୍ଥାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି।
ସଦେହ ଏଵ ନିର୍ଦେହସ୍ ସସଂସାରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସଂସୃତିଃ । ଚିନ୍ମଯୋ ଘନପାଷାଣଜଠରାଜଠରୋପମଃ
ସେ ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେହ ନଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ସଂସାର ମଧ୍ୟରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ସଂସାରର ଚକ୍ରରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ ଗଢ଼ା, ଏକ ଘନ ପାହାଡ଼ର ଭିତର ଭାଗ ପରି।
ଚିଦାଦିତ୍ଯସ୍ ତପଂଲ୍ ଲୋକେ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଧକାରୋଦରୋପମଃ । ପରପ୍ରକାଶରୂପୋ ଽପି ପରମ୍ ଆନ୍ଧ୍ଯମ୍ ଇଵାଗତଃ
ତାଙ୍କର ଚେତନା ଏମିତି ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରେ; ତଥାପି ସେ ଗୁହାର ଅନ୍ଧକାର ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି ଭଳି ଦେଖାଯାଏ। ସେ ଯଦିଓ ପରମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଆକୃତି, ତଥାପି ଅତି ଅନ୍ଧତାରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ପରି ଲାଗେ।
ରୁଦ୍ଧସଂସୃତିଦୁର୍ଲୀଲଃ ପ୍ରକ୍ଷୀଣାଶାଵିଷୂଚିକଃ । ନଷ୍ଟାହଙ୍କାରଵେତାଲୋ ଦେହଵାନ୍ ଅକଲେଵରଃ
ତାଙ୍କର ସଂସାରୀ କ୍ରୀଡ଼ା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ, ଆଶାର ଜ୍ୱର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶାନ୍ତ। ଅହଂକାରର ଭୂତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି—ତାଙ୍କର ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେହ ନଥିବା ପରି।
କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ରୋମକୋଟ୍ଯଗ୍ରେ ତସ୍ଯେଯମ୍ ଅଵତିଷ୍ଠତେ । ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ମହାମେରୋଃ ପୁଷ୍ପେ କ୍ଵଚିଦ୍ ଇଵାଲିନୀ
ତାଙ୍କର କେତେକ ରୋମର ଟିପରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ରୀ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି, ଯେପରି ମହାମେରୁ ପର୍ବତର ଫୁଲରେ ଏକ ମଧୁମକହି ରହିଥାଏ।
ପରମାଣୌ ପରମାଣୌ ଚିଦାକାଶସ୍ଯ କୋଟରେ । ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀସହସ୍ରାଣି ଧତ୍ତେ କୃତ୍ଵା ଚ ପଶ୍ଯତି
ଚେତନାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶୂନ୍ୟର ଏକ ଏକ ପରମାଣୁ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି ରହିଛି ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ପ୍ରଵିତତା ହୃଦଯସ୍ଯ ମହାମତେ ହରିହରାବ୍ଜଜଲକ୍ଷଶତୈର୍ ଅପି । ତୁଲନମ୍ ଏତି ନ ମୁକ୍ତିମତୋ ବତ ପ୍ରଵିତତାସ୍ତି ନ ନୂନମ୍ ଅଵସ୍ତୁନଃ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ହରି ଓ ହରଙ୍କ ପଦ୍ମର ଶତଶଃ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ ଯେତେବେଳେ ବି ଏତେ ଉଦାର ହୁଏ, ମୁକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଉଦାରତା ସହିତ ତାହାର ତୁଳନା ହେବେ ନାହିଁ; ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷରେ କେବେ ବି ସତ୍ୟ ଉଦାରତା ନାହିଁ।
ଅସ୍ଯାଂ ଵା ଚିତିମାତ୍ରାଯାଂ ପରୋ ବୋଧଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ବୀଜାଦ୍ ଇଵ ଯତୋ ଵ୍ଯୁପ୍ତାଦ୍ ଅଵଶ୍ଯମ୍ଭାଵି ସତ୍ଫଲମ୍
ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯେପରି ମାଟିରେ ପକାଯାଇଥିବା ମଣ୍ଡ ଠାରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭଲ ଫଳ ଆସେ।
ଅପି ପୌରୁଷମ୍ ଆଦେଯଂ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚେଦ୍ ଯୁକ୍ତିବୋଧକମ୍ । ଅନ୍ଯତ୍ରାର୍ଷମ୍ ଅପି ତ୍ଯାଜ୍ଯଂ ଭାଵ୍ଯଂ ନ୍ଯାଯୈକସେଵିନା
ଯଦି ମାନବ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ହେଉଥିବା ଶାସ୍ତ୍ର ବି ଯଥାର୍ଥ ବୁଝାଇପାରେ, ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ; ନହେଲେ, ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିଖା ହେଉଥିଲେ ବି ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁମାନେ ନ୍ୟାୟକୁ ଏକମାତ୍ର ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତମ୍ ଉପାଦେଯଂ ଵଚନଂ ବାଲକାଦ୍ ଅପି । ଅନ୍ଯତ୍ ତୃଣମ୍ ଇଵ ତ୍ଯାଜ୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ପଦ୍ମଜନ୍ମନା
ଯେଉଁ କଥା ଯୁକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ବୁଝିବା ଯୋଗ୍ୟ, ସେଥିରେ ଛୁଆଁ କହିଲେ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ କଥାରେ ଯୁକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଥିକୁ ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ ମଧ୍ୟ ଘାସପତ୍ର ଭଳି ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ୍।
ଯୋ ଽମ୍ଭସ୍ ତାତସ୍ଯ କୂପୋ ଽଯମ୍ ଇତି କୌପଂ ପିବେତ୍ କଟୁ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗାଙ୍ଗଂ ପୁରସ୍ସ୍ଥଂ ତଂ କୋ ଽନୁଶାସତି ରାଗିଣମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ କୂଆଁ ବୋଲି କହି, ତାହାର କଢ଼ା ପାଣି ପିଏ, ଆଉ ସାମ୍ନାରେ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ସେପରି ଆସକ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ କିଏ ଉପଦେଶ ଦେଇପାରିବେ?