ପୁରାନ୍ତେଷୁ ଵନାନ୍ତେଷୁ ଦିଗନ୍ତେଷୁ ସରସ୍ସୁ ଚ । ଜଙ୍ଗଲେଷୁ ଦିନାନ୍ତେଷୁ ଜମ୍ବୂଜମ୍ବୀରଶାଲିଷୁ
ସହରର ସୀମାନା, ଜଙ୍ଗଲର ଗଭୀରତା, ଦିଗନ୍ତ, ହ୍ରଦପାର, ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳର ସାନ୍ଧ୍ୟାବେଳ, ଏବଂ ଜାମୁ, ଜମ୍ବିରା ଓ ଧାନର ଚାଷ କ୍ଷେତ୍ର—ଏହି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସେମାନେ ଥିଲେ।
ବଭୂଵାହ୍ଲାଦକଂ ସର୍ଵଂ ତଯୋର୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଚେଷ୍ଟିତମ୍ । ସଦ୍ଵର୍ଷଣାଧ୍ଵରାଚାରୈର୍ ଦ୍ଯୁଭୂମ୍ଯୋର୍ ଇଵ କାନ୍ତଯୋଃ
ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆଚରଣରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଆନନ୍ଦର କାରଣ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଶୁଭ ବର୍ଷା ଓ ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ପରି।
ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵାଵିଯୁକ୍ତତ୍ଵାତ୍ ପ୍ରିଯତ୍ଵାଚ୍ ଚେଷ୍ଟିତସ୍ଯ ଚ । ମିଥଃ କଲାକଲାପସ୍ଯ କୋଵିଦୌ ତୌ ବଭୂଵତୁଃ
ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଅଭିନ୍ନ ଏବଂ ପରସ୍ପର ପ୍ରିୟ ଥିଲେ, ଏହିପରି ଆଚରଣରେ ଦକ୍ଷ ହେଲେ ଯେ, ଆପସରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ଖେଳାଧୁଳାର କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇଗଲେ।
ସ୍ଵରୂପମ୍ ଏକମ୍ ଏଵୈତୌ ଦଧତୁର୍ ମିଶ୍ରତାଂ ଗତୌ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ହୃଦଯସ୍ଥତ୍ଵାଦ୍ ଇଵ ସଙ୍କ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍
ସେମାନେ ଏପରି ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ଯେ, ଦୁଇଜଣ ମିଶି ଏକ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଦୁଇଜଣ ଏକାଉଁ ହୃଦୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।
ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରାଦିଵୈଦଗ୍ଧ୍ଯଂ ଚିତ୍ରାଦ୍ଯ୍ ଅପି ମୁଖାତ୍ ପ୍ରଭୋଃ । ବାଲା ଭାଣ୍ଡାଦ୍ ଇଵାଗୃହ୍ଣାଦ୍ ଆସୀତ୍ ସର୍ଵାର୍ଥପଣ୍ଡିତା
ସେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ କଳାରେ, ଏବଂ ଚିତ୍ରକଳାରେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ମୁଖରୁ ଜଣେ ଶିଶୁ ଭଳି ଭାଣ୍ଡାରୁ ଜିନିଷ ନେଇଥିବା ପରି, ସହଜରେ ଅଧିକାରୀ ହେଲେ; ଏଭଳି ସେ ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ପଣ୍ଡିତା ହେଲେ।
ନୃତ୍ତଂ ଵାଦ୍ଯାଦି ଗେଯାଦି ଚୂଡାଲାଵଦନାଦ୍ ଅସୌ । ଅଶିକ୍ଷତ ବଭୂଵାଥ କଲାନାମ୍ ଅତିକୋଵିଦଃ
ଚୂଡାଳାଙ୍କ ମୁଖରୁ ସେ ନୃତ୍ୟ, ବାଦ୍ୟ ଓ ଗୀତ ଶିଖିଲେ; ଏବଂ ଶୀଘ୍ରରେ ସମସ୍ତ କଳାରେ ଅତି ଦକ୍ଷ ହେଲେ।
ଆମାଵାସ୍ଯାଵ୍ ଇଵେନ୍ଦ୍ଵର୍କାଵ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ଵିଲସତ୍କଲୌ । ମିଥୋ ହୃଦଯସଂସ୍ଥୌ ତୌ ଦ୍ଵାଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଇଵାସ୍ଥିତୌ
ଅମାବାସ୍ୟା ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାସାଥିରେ ଆଲୋକିତ ହେବା ପରି, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ପରସ୍ପରଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସି, ଏକତାରେ ଏମିତି ଲଗିଲେ ଯେ, ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟ ଏକା ହୋଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତୌ ସଂସ୍ଥିତାଵ୍ ଏକରସାଵ୍ ଅନନ୍ଯଦଯିତାଵ୍ ଉଭୌ । ପୁଷ୍ପାମୋଦାଵ୍ ଇଵାଭିନ୍ନୌ ଭୂତଲସ୍ଥୌ ଶିଵାଵ୍ ଇଵ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ଏକ ଭାବରେ, ଅନ୍ୟ କାହାରି ପ୍ରେମରେ ନୁହେଁ, କେବଳ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ନିବଦ୍ଧ ହୋଇ ଦଢ଼ ଥିଲେ; ଫୁଲର ଦୁଇଟି ଗନ୍ଧ ଭଳି ଅଲଗା କରିହେବା ଯାଏଁ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ଦୁଇଜଣ ଶୁଭ ମଣିଷ ଭଳି ପୃଥିବୀରେ ଏକାଠି ଥିଲେ।
ଵୈଦଗ୍ଧ୍ଯସୁନ୍ଦରମତୀ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥକୋଵିଦୌ । କ୍ରୀଡଯେଵ ଭୁଵଂ ପ୍ରାପ୍ତୌ କମଲାକମଲାଧଵୌ
ସୁନ୍ଦର ବୁଦ୍ଧି ଓ ଚତୁର୍ୟତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝିପାରୁଥିବା, କମଳ ଓ କମଳାପତି ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ କେବଳ ଖେଳିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ।
ସ୍ନେହାତ୍ ପ୍ରସନ୍ନମଧୁରୌ ସମଵିଜ୍ଞାନଵେଦିନୌ । ଅନୁଵୃତ୍ତିପରାଵ୍ ଆସ୍ତାଂ ଲୋକଵୃତ୍ତାନ୍ତତଦ୍ଵିଦୌ
ସ୍ନେହରେ ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର, ସମାନ ଜ୍ଞାନରେ ଦକ୍ଷ, ପରସ୍ପର ସେବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଏବଂ ଲୋକର ଚଳାଚଳ ଓ ଆଚରଣରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ।
କଲାକଲାପସମ୍ପନ୍ନୌ ଲସଦ୍ରସରସାଯନୌ । ଶୀତଲସ୍ନିଗ୍ଧମୁଗ୍ଧାଙ୍ଗୌ ଶଶାଙ୍କୌ ଦ୍ଵାଵ୍ ଇଵୋଦିତୌ
କଳା ଓ ମଧୁର କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଆନନ୍ଦର ରସରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେମାନଙ୍କର ଦେହ ଶୀତଳ, ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ଆକର୍ଷକ, ଯେପରି ଦୁଇଟି ନୂତନ ଉଦିତ ଚନ୍ଦ୍ର।
ରେଜେ ଲସନ୍ନୃପତିଭୋଗଵିଲାସକାନ୍ତମ୍ ଅନ୍ତଃପୁରେଷୁ ମିଥୁନଂ ତଦ୍ ଅନୁତ୍ତମଶ୍ରି । ବ୍ରହ୍ମାବ୍ଜଷଣ୍ଡକୁହରେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ରାଜହଂସଯୁଗ୍ମଂ ଵିକାସିମଦମନ୍ମଥମନ୍ଦଚାରି
ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଦମ୍ପତି ରାଜମହଳର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରାଜସିକ ଆଭାରେ ଚମକୁଥିଲେ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅମ୍ବୁଜ ଗୁହାରେ ଦୁଇଟି ରାଜହଂସ ଫୁଲିଥିବା ପ୍ରେମରେ ଶାନ୍ତ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ବହୂନି ଵର୍ଷାଣି ମିଥୁନଂ ନିର୍ଭରସ୍ପୃହମ୍ । ରେମେ ଯୌଵନଲୀଲାଭିର୍ ଅନନ୍ତାଭିର୍ ଦିନେ ଦିନେ
ଏଭଳି ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି, ସେ ଦୁଇଜଣ ଗଭୀର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପ୍ରତିଦିନ ଯୌବନର ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ।
ଅଥ ଯାତେଷୁ ଵର୍ଷେଷୁ ବହୁଷ୍ଵ୍ ଆଵୃତ୍ତିଶାଲିଷୁ । ଶନୈର୍ ଗଲତି ତାରୁଣ୍ଯେ ଭିନ୍ନକୁମ୍ଭାଦ୍ ଇଵାମ୍ଭସି
ତାପରେ, ଏମିତି ଅନେକ ବର୍ଷ କଟିଗଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଏହି ଦୁଇଜଣ ଅନେକ ଦିନ ଏକାପରେ ଏକ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ଯେପରି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଘଡ଼ରୁ ପାଣି ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଝରିଯାଏ, ସେପରି ତାଙ୍କର ଯୌବନ ମଧ୍ୟ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ହ୍ରାସ ପାଇଲା।
ଶାରଦସ୍ଯେଵ ପର୍ଣସ୍ଯ ମିଥୁନସ୍ଯାସ୍ଯ କାଲତଃ । ଈଷଦ୍ଵିରାଗୋ ହୃଦଯଂ ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରାଗ୍ରସମ୍ ଅସ୍ପୃଶତ୍
ଶରତ୍କାଳର ଗଛପତ୍ର ଭଳି, ସମୟ ଗତି ସହିତ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ହଳୁକ ଭାବରେ ଏକ ଅଲ୍ପ ବିରାକ୍ତି ଛୁଇଁଗଲା।
ଵିରାଗଵାସନାକ୍ରାନ୍ତମ୍ ଏକାନ୍ତସ୍ଥମ୍ ଅଚିନ୍ତଯତ୍ । ମିଥୁନଂ ତଜ୍ ଜଗଦ୍ଯାତ୍ରାମ୍ ଇମାମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଅଶାଶ୍ଵତୀମ୍
ବିରାକ୍ତିର ଭାବନାରେ ବନ୍ଧି, ଏକାନ୍ତରେ ବସି, ସେ ଦୁଇଜଣ ଏହି ଅସ୍ଥାୟୀ ସଂସାର ଯାତ୍ରା ବିଷୟରେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କଲେ।
କିଂ ନାମେହ ମନୋହାରି ସଂସାରକୁହରଭ୍ରମେ । ତରଙ୍ଗନିକରାକାରଭଙ୍ଗୁରଵ୍ଯଵହାରିଣି
ଏହି ସଂସାରର ଭୟାନକ ଘୁର୍ଣ୍ଣିରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କାରବାର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଅସ୍ଥିର ଓ ଭଙ୍ଗୁର, ଏଠାରେ କଣ ସତରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଅଛି?
ପାତଃ ପକ୍ଵଫଲସ୍ଯେଵ ମରଣଂ ଦୁର୍ନିଵାରଣମ୍ । ହିମାଶନିର୍ ଇଵାମ୍ଭୋଜେ ଜରା ନିପତନୋନ୍ମୁଖୀ
ପକ୍କା ଫଳ ଯେମିତି ଅବଶ୍ୟ ଝରିପଡ଼େ, ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଅଟଳ; ହିମ ବା ଶିଳାବୃଷ୍ଟି ଯେମିତି ପଦ୍ମକୁ ଅଚାନକ ଆଘାତ କରେ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଦେହ ଉପରେ ଏଭଳି ଆସିପଡ଼େ।
ଆଯୁର୍ ଗଲତ୍ଯ୍ ଅଵିରତଂ ଜଲଂ କରତଲାଦ୍ ଇଵ । ପ୍ରାଵୃଷୀଵ ଲତାତୁମ୍ବୀ ତୃଷ୍ଣୈକା ଦୀର୍ଘତାଂ ଗତା
ଜଳ ହସ୍ତରୁ ଯେମିତି ଅବିରତ ଝରିଯାଏ, ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଚାଲିଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଚାହାଣି ମାତ୍ର, ବର୍ଷାରେ ଲତା ଭଳି, ଦୀର୍ଘ ହୋଇଯାଏ।
ଶୈଲନଦ୍ଯା ରଯ ଇଵ ସମ୍ପ୍ରଯାତ୍ଯ୍ ଏଵ ଯୌଵନମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲମ୍ ଇଵାସତ୍ଯଂ ଜୀଵିତଂ କ୍ଷଣସଂସ୍ଥିତି
ପାହାଡ଼ ନଦୀର ଧାରା ଯେମିତି ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଏ, ଯୌବନ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଚାଲିଯାଏ; ଜୀବନ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଛି, ମାୟାବୀର ମାୟା ଭଳି ଏହା ଅସତ୍ୟ।
ସୁଖାନି ପ୍ରପଲାଯନ୍ତେ ଶରା ଇଵ ଗୁଣଚ୍ଯୁତାଃ । ପତନ୍ତି ଚେତୋ ଦୁଃଖାନି ଧୃଷ୍ଟା ଗୃଧ୍ରା ଇଵାମିଷମ୍
ସୁଖଗୁଡ଼ିକ ଧନୁରୁ ଛୁଟିଥିବା ତୀର ଭଳି ଶୀଘ୍ର ହରାଇଯାଉଛି; ଦୁଃଖଗୁଡ଼ିକ ତ ଧୃଷ୍ଟ ଗୃଧ୍ର ପରି ମନକୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଆସିପଡ଼େ।
ବୁଦ୍ବୁଦଃ ପ୍ରାଵୃଷୀଵାପ୍ସୁ ଶରୀରଂ କ୍ଷଣଭଙ୍ଗୁରମ୍ । ରମ୍ଭାଗର୍ଭ ଇଵାସାରୋ ଵ୍ଯଵହାରୋ ଵିରାଗଦଃ
ବର୍ଷାର ପାଣିରେ ଥିବା ଫେନା ପରି ଏହି ଶରୀର ମଧୁର୍ତ୍ତିକ; ରସବିହୀନ କଦଳୀ ଗଠି ପରି ଲୋକିକ କାମକାଜ ରାଗ ଛାଡ଼ି ଅର୍ଥହୀନ।
ସତ୍ଵରଂ ଯୁଵତା ଯାତା କାନ୍ତେଵାପ୍ରିଯକାମିନଃ । ବଲାଦ୍ ଅରତିର୍ ଆଯାତା ଵୈରସ୍ଯମ୍ ଇଵ ପାଦପମ୍
ଯୁବତୀ ଯେମିତି ଅପ୍ରିୟ ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଏ, ସେହିପରି ଯୌବନ ଶୀଘ୍ର ହରାଇଯାଏ; ଅସକ୍ତି ଜୋରକରି ଆସେ, ଯେପରି ଗଛକୁ ରସହୀନତା ଆକ୍ରମଣ କରେ।
ତଦ୍ ଇହ ସ୍ଯାତ୍ କୁସଂସାରେ କିଂ ନାମ ବତ ଶୋଭନମ୍ । ଯଦ୍ ଆସାଦ୍ଯ ପୁନଶ୍ ଚେତୋ ଦଶାସୁ ନ ଵିଦୂଯତେ
ଏହି ମିଥ୍ୟା ସଂସାରରେ କଣ ଏମିତି ଭଲ କିଛି ଅଛି, ଯାହା ପାଇଲେ ମନ ପୁଣି ପୁଣି ବିଭିନ୍ନ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଏନାହିଁ?
ଇତି ନିର୍ଣୀଯ ଯୁଗ୍ମଂ ତତ୍ ସଂସାରଵ୍ଯାଧିଭେଷଜମ୍ । ଚିରଂ ଵିଚାରଯାମ୍ ଆସ ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅଧ୍ଯାତ୍ମ ସମ୍ମତମ୍
ଏହିପରି ଜଗତର ଦୁଃଖ ଏବଂ ତାହାର ଉପଚାର ଦୁଇଟିକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝି, ସେମାନେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନକୁ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଇଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୈକମନ୍ତ୍ରେଣ ସଂସୃତ୍ଯାଖ୍ଯା ଵିଷୂଚିକା । ସଂଶାମ୍ଯତୀତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ତାଵ୍ ଆସ୍ତାଂ ତତ୍ପରାଯଣୌ
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ ଯେ, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖର ଏକମାତ୍ର ଔଷଧ ହେଉଛି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ମନ୍ତ୍ର। ଏହିପରି ଭାବେ, ସେମାନେ ଏହି ପଥରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଲେ।
ତଚ୍ଚିତ୍ତୌ ତଦ୍ଗତପ୍ରାଣୌ ତତ୍କଥୌ ତଦ୍ଵିଦାଶ୍ରଯୌ । ତଦ୍ଵିଦେକାର୍ଚନପରୌ ତଦୀହୌ ତୌ ବଭୂଵତୁଃ
ସେମାନଙ୍କର ମନ ଓ ପ୍ରାଣ ସେଇ ଆତ୍ମାରେ ଲୀନ ହେଲା, ସମସ୍ତ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ଆଶ୍ରୟ ସେଇ ଆତ୍ମାରେ ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନେ କେବଳ ତାହାର ଉପାସନା ଓ ଚେଷ୍ଟାରେ ଲାଗି ରହିଲେ।
ତତ୍ରୈଵାତିଘନାଭ୍ଯାସୌ ବୋଧଯନ୍ତୌ ପରସ୍ପରମ୍ । ତତ୍ପ୍ରୀତୌ ତତ୍ସମାରମ୍ଭୌ ଚିରକାଲଂ ବଭୂଵତୁଃ
ସେଠାରେ ଦୁଇଜଣେ ଗଭୀର ଅଭ୍ୟାସ କରି, ପରସ୍ପରକୁ ଶିଖାଇ, ତାହାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ତାହା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ରହିଲେ।
ଅଥ ସାଵିରତଂ ବାଲା ରମଣୀଯପଦକ୍ରମାନ୍ । ଶ୍ରୁତ୍ଵାଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦାଂ ଵକ୍ତ୍ରାଚ୍ ଛାସ୍ତ୍ରାର୍ଥାଂସ୍ ତାରଣକ୍ଷମାନ୍
ତାପରେ, ସେ ଜଣେ ଯୁବତୀ ଅବିରତ ଭାବରେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ମୁଖରୁ ମଧୁର ଶିକ୍ଷାର ଅନୁକ୍ରମ ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଶୁଣିଲା।
ଇତ୍ଥଂ ଵିଚାରଯାମ୍ ଆସ ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଅହର୍ନିଶମ୍ । ଅଵ୍ଯାପୃତା ଵ୍ଯାପୃତା ଚ ଧିଯା ଧଵଲଯାଶଯେ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ଦିନ ରାତି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା, ମନ ଲାଗିଥିଲେ ବା ଅଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସୁଧା ମନୋଭାବରେ।