ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ଧିଯସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଦି ତିଷ୍ଠସି ନିଶ୍ଚଲଃ । ତଦ୍ ଅହଙ୍କାରଵିଲଯୀ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ପରମଂ ପଦମ୍
ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡି, ଯଦି ତୁମେ ଅଚଳ ରହିପାର, ତେବେ ତୁମର ଅହଂକାର ମିଶିଯିବ ଓ ତୁମେ ଏକାକି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ଶାନ୍ତାଶେଷଵିଶେଷଣୋ ଵିଗତଭୀସ୍ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତସର୍ଵୈଷଣୋ ଗତ୍ଵା ନୂନମ୍ ଅକିଞ୍ଚନତ୍ଵମ୍ ଅରିଷୁ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମଗ୍ରାଂ ଶ୍ରିଯମ୍ । ଶାନ୍ତାହଙ୍କୃତିର୍ ଅସ୍ତଦେହକଲନସ୍ ତେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ଭିକ୍ଷାମ୍ ଅଟନ୍ ମାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉଜ୍ଝିତଵାନ୍ ଅଲଂ ଯଦି ଭଵସ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈସ୍ ତଦ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଅସି
ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦରୁ ଶାନ୍ତ, ଭୟ ଛାଡିଦେଇଛି, ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି, ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ଧନତାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି, ଅହଂକାର ଶାନ୍ତ ଓ ଦେହ ଭାବ ମିଶିଯାଇଛି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା ବେଳେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦେଲେ, ଯଦି ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଛ, ତେବେ ତୁମେ ପ୍ରକୃତରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଅଥ ତସ୍ଯ ଗୁରୋର୍ ଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ଭଗୀରଥଃ । ମନସ୍ଯ୍ ଆହିତକର୍ତଵ୍ଯସ୍ ସ୍ଵଵ୍ଯାପାରପରୋ ଽଭଵତ୍
ତାପରେ ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭାଗୀରଥ ମନରେ କରିବାକୁ ଥିବା କାମକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଗଲେ।
ତତଃ କତିପଯେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ଵାସରେଷୁ ଗତେଷ୍ଵ୍ ଅସୌ । ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମମଖଂ ଚକ୍ରେ ସର୍ଵତ୍ଯାଗୈକସିଦ୍ଧଯେ
ତାପରେ କିଛି ଦିନ ପରେ, ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ଗୋଭୂମ୍ଯଶ୍ଵହିରଣ୍ଯାଦି ଦଦୌ ଧନମ୍ ଅଶେଷତଃ । ଦ୍ଵିଜଦେଵାର୍ତବନ୍ଧୁଭ୍ଯୋ ଗୁଣ୍ଯଗୁଣ୍ଯଵିଚାରଵାନ୍
ସେ ଗାଈ, ଜମି, ଘୋଡ଼ା, ସୁନା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଧନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ଦୁଃଖିତ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ଭଲ ଓ ଖରାପର ଭେଦ ବୁଝିକରି।
ଦିଵସତ୍ରଯମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵମ୍ ଏଵଂ ପରିତ୍ଯଜନ୍ । ସ୍ଵଵସ୍ତ୍ରମାତ୍ରଶେଷୋ ଽସାଵ୍ ଆସୀଦ୍ ରାଜା ଭଗୀରଥଃ
ଏଭଳି ତିନି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ କିଛି ତ୍ୟାଗ କରି, ରାଜା ଭଗୀରଥଙ୍କ ପାଖରେ କେବଳ ନିଜ ପୋଶାକ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା।
ଅଥ ସର୍ଵାର୍ଥରିକ୍ତଂ ତଂ ଖିନ୍ନପ୍ରକୃତିପୌରକମ୍ । ସୀମାନ୍ତିନେ ତୃଣମ୍ ଇଵ ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵମ୍ ଅରଯେ ଦଦୌ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ହାରାଇ, ନିଜ ପ୍ରଜା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ସହ, ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ସୀମାନ୍ତରେ ଥିବା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଘାସ ଟୁକୁରି ପରି ଦେଇଦେଲେ।
ଆକ୍ରାନ୍ତେ ଦ୍ଵିଷତା ରାଜ୍ଯେ ପୁରେ ସଦ୍ମନି ମଣ୍ଡଲେ । ଅଧୋଵାସୋଽଵଶେଷୋ ଽସୌ ନିର୍ଜଗାମ ସ୍ଵମଣ୍ଡଲାତ୍
ଯେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ, ସହର, ରାଜମହଳ ଓ ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଦଖଳ କଲେ, ସେ ମାତ୍ର ତଳ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ନିଜ ଦେଶ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ଯତ୍ର ନ ଜ୍ଞାଯତେ ନାମ୍ନା ଯତ୍ର ନ ଜ୍ଞାଯତେ ମୁଖାତ୍ । ତତ୍ର ଗ୍ରାମେଷ୍ଵ୍ ଅରଣ୍ଯେଷୁ ଦୂରେଷୂଵାସ ଧୈର୍ଯଵାନ୍
ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ନା ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ମୁହଁ ଦେଖି ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେଠି ସେ ଧୈର୍ୟ ଧରି ଗ୍ରାମ କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଦୂର ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଥିଲେ।
ଇତ୍ଯ୍ ଅଲ୍ପେନୈଵ କାଲେନ ପ୍ରଶାନ୍ତସକଲୈଷଣଃ । ପରମେଣ ଶମେନାସୌ ପ୍ରାପ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଆତ୍ମନି
ଏଭଳି କମ୍ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆଶା ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଜ ମନରେ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।
ଭ୍ରମନ୍ ଦ୍ଵୀପାନି ଭୂପୀଠେ କଦାଚିତ୍ କାଲଯୋଗତଃ । ଭୂପେନ ଶତ୍ରୁଣା ପ୍ରାପ୍ତଂ ସ୍ଵମ୍ ଏଵ ପ୍ରାପ ତତ୍ ପୁରମ୍
ସେ ପୃଥିବୀର ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ୱୀପରେ ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ, ସମୟର ଗତିରେ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଦଳିତ ନିଜ ସହରକୁ ପୁଣି ଫେରିଲେ।
ତାନ୍ ଏଵାରୀଂଶ୍ ଚ ତତ୍ରାସୌ ପ୍ରଵାହାପତିତକ୍ରମମ୍ । ପୌରାଂଶ୍ ଚ ମନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ ଚୈଵ ଶମୀ ଭିକ୍ଷାମ୍ ଅଯାଚତ
ସେଠାରେ, ସେ ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେ, ସହରବାସୀ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପାଖରେ, ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି ଶାନ୍ତ ମନେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲେ।
ଵିଵିଦୁସ୍ ତେ ଽରଯଃ ପୌରା ମନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ ଚ ଭଗୀରଥମ୍ । ପୂଜଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଅଥ ତଂ ସଵିଷାଦାସ୍ ସପର୍ଯଯା
ସେଠାରେ ନଗରବାସୀ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭାଗୀରଥଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଭରିତ ହୃଦୟରେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା କଲେ।
ପ୍ରଭୋ ରାଜ୍ଯଂ ଗୃହାଣେତି ପ୍ରାର୍ଥିତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅରିଣା ମୁନିଃ । ନାଦଦେ ଽନାଦୃତାଶେଷସ୍ ତୃଣମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଶନାଦ୍ ଋତେ
ସତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୁନି କେବଳ ଖାଦ୍ୟ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛିକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ ନାହିଁ।
କତିଚିଦ୍ ଦିଵସାଂସ୍ ତତ୍ର ନୀତ୍ଵାନ୍ଯତ୍ର ଜଗାମ ସଃ । ଭଗୀରଥୋ ଽଯଂ ହା କଷ୍ଟମ୍ ଇତି ଲୋକେନ ଶୋଚିତଃ
ସେ କିଛି ଦିନ ସେଠାରେ ରହି, ପରେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଚାଲିଗଲେ। ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, 'ହାଁ ଭାଗୀରଥ, କେତେ ଦୁଃଖ!'
ଅଥାନ୍ଯତ୍ରୋପଶାନ୍ତାତ୍ମା ପରିଵିଶ୍ରାନ୍ତଧୀସ୍ ସୁଖୀ । ଆତ୍ମାରାମଃ କଦାଚିତ୍ ତୁ ସ ପ୍ରାପ ତ୍ର୍ଯୁତ୍ତୁଲଂ ଗୁରୁମ୍
ତାପରେ ସେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଶାନ୍ତ ମନ ଓ ବିଶ୍ରାନ୍ତ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ। କେତେବେଳେ ସେ ଅପୂର୍ବ ମହାନ ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ସ୍ଵମ୍ ଏଵ ସ୍ଵାଗତଂ କୃତ୍ଵା ତେନ ସାର୍ଧଂ ଭଗୀରଥଃ । କଞ୍ଚିତ୍ କାଲମ୍ ଉଵାସାଦ୍ରୌ ଵନେ ଗ୍ରାମେ ପୁରେ ଜନେ
ଭାଗୀରଥ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ମନେ ଆପଣ ଭଳି ସ୍ବାଗତ କଲେ ଏବଂ ସେଙ୍ଗଠିଏ ଏକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଗାଁ କିମ୍ବା ସହରରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ।
ସମତାମ୍ ଉପଯାତୌ ତୌ ଗୁରୁଶିଷ୍ଯୌ ସମୌ ସ୍ଥିତୌ । କଲଯାମ୍ ଆସତୁସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥୌ ଵିନୋଦଂ ଦେହଧାରଣମ୍
ଗୁରୁ ଓ ଶିଷ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ସମତାରେ ଏକାଠି ରହିଲେ, ସ୍ୱସ୍ଥ ଭାବେ ଦେହକୁ ଧାରଣ କରି, ଏହାକୁ ମାନେ ମଜା ଭାବେ ଗଣନା କରିଲେ।
କିମ୍ ଅଯଂ ଧାର୍ଯତେ ଦେହଃ କିମ୍ ଅନେନୋଜ୍ଝିତେନ ନଃ । ଯଥାକ୍ରମଂ ଯଥାଚାରଂ ତିଷ୍ଠତ୍ଵ୍ ଏଷ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ଦେହକୁ କାହିଁକି ଧାରଣ କରାଯାଉଛି? ଆମେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ କଣ ହାରାଯିବ? ଏହା ଯେପରି ଅଛି, ଯେପରି ଚାଲିଛି, ସେପରି ରହୁ।
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତୌ ତୌ ଵନାଦ୍ ଵନଗାମିନୌ । ନନନ୍ଦତୁର୍ ଅନାନନ୍ଦଂ ନ ସୁଖଂ ନ ଚ ମଧ୍ଯମମ୍
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଘୁରୁଥିଲେ, ଆନନ୍ଦକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘି ଥିବା ଏକ ଅବସ୍ଥାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ, ନ ସୁଖ, ନ ଦୁଃଖ, ନ ମଧ୍ୟମ କିଛି।
ଧନାନି ନାରୀର୍ ଵିଭଵାନ୍ ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଚାଷ୍ଟଧୋଦିତମ୍ । ସିଦ୍ଧୈର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅର୍ପିତଂ ତୁଷ୍ଟୈର୍ ମେନାତେ ଜର୍ଜରଂ ତୃଣମ୍
ସିଦ୍ଧମନେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଯେତେବେଳେ ଖୁସିହୋଇ ଧନ, ଜନାନୀ, ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ଏଠାରୁ ଆଠପ୍ରକାର ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନେ ଶୁଖିଲା ଘାସ ପରି ଅମୂଲ୍ୟ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।
ସ୍ଵକର୍ମଣୈଵ ଦେହୋ ଽଯଂ ଯାଵଦନ୍ତମ୍ ଅନିଚ୍ଛଯା । ଧାରଣୀଯ ଇତି ସ୍ଵେନ କର୍ମଣୈଵାଥ ତସ୍ଥତୁଃ
ଏହି ଶରୀର ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ ହୋଇଥିବାରୁ, ଏହା ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଚାହିଁ ଚାଲିବାକୁ ପଡ଼େ; ଏହିପରି ନିଜ କର୍ମରେ ଏହା ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଅଭିନନନ୍ଦତୁର୍ ଆଗତମ୍ ଉତ୍ତମୌ ନିଜସମାଚରଣକ୍ରମଜଂ ମୁନୀ । ସୁଖମ୍ ଅସୌଖ୍ଯମ୍ ଅପୀପ୍ସିତଵର୍ଜିତୌ ସମସମୌ ଖସମୌ ଶମିନୌ ସ୍ଵତଃ
ସେଇ ଦୁଇ ମହାନ ଋଷି ଯାହା ଆସିଲା, ତାହାକୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖ ଯେଉଁଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଚାହିଦା ଛାଡ଼ି ସମଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ଆକାଶ ପରି ଶାନ୍ତ ଓ ସ୍ୱୟଂନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଥିଲେ।
ଅଥୈକଦା ପୁରଶ୍ରେଷ୍ଠେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିନ୍ ମଣ୍ଡଲାନ୍ତରେ । ଅନପତ୍ଯଂ ନୃପଂ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଅହରତ୍ ସ୍ଵମ୍ ଇଵାମିଷମ୍
ତାପରେ ଗୋଟିଏ ସମୟରେ, ଏକ ବଡ଼ ସହରର ଅଞ୍ଚଳରେ, ମୃତ୍ୟୁ ଜଣେ ସନ୍ତାନହୀନ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ଶିକାର ପରି ନେଇଗଲେ।
ତତ୍ର ପ୍ରକୃତଯଃ ଖିନ୍ନା ନଷ୍ଟଦେଶକ୍ରମା ନୃପମ୍ । ଅନ୍ଵିଷ୍ଯନ୍ତି ସ୍ମ ସଂଯୁକ୍ତଂ ଗୁଣଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଵିଶାଲଯା
ସେଠାରେ ରାଜ୍ୟର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଅନ୍ୟସ୍ଥାନରେ ରହିବାର ଅନୁଶାସନ ହରାଇଦେଇଥିଲେ, ବଡ଼ ଗୁଣ ଓ ଶ୍ରୀରେ ଯୁକ୍ତ ଏକ ରାଜାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତା ଭଗୀରଥମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ସ୍ଥିତଂ ଭିକ୍ଷାଶନଂ ପୁରେ । ପରିଜ୍ଞାଯ ସମାନୀଯ ସୈନ୍ଯଂ ଚକ୍ରୁର୍ ମହୀପତିମ୍
ସେମାନେ ଭାଗୀରଥଙ୍କୁ ସହରରେ ଭିକ୍ଷା ଖାଇ ରହୁଥିବା ଦେଖି, ଚିହ୍ନି ପଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆଣି, ସେନା ସହିତ ରାଜା କରିଦେଲେ।
ଭଗୀରଥଃ କ୍ଷଣେନୈଵ ପ୍ରାଵୃଷୀଵାମ୍ବୁନା ସରଃ । ଧୂଲିତସ୍ ସେନଯା ଗୁର୍ଵ୍ଯା ଝଗିତ୍ଯ୍ ଆରୋପିତୋ ଗଜେ
ଭାଗୀରଥ କେବଳ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବଡ଼ ସେନାର ଧୂଳିରେ ଢାକିଯାଇଲେ, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳରେ ଝରଣାରେ ପାଣି ଭରିଯାଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ହାତୀରେ ବସାଇଦେଲେ।
ଭଗୀରଥୋ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଜଯତୀତି ଘନାରଵୈଃ । ନୀରନ୍ଧ୍ରତାମ୍ ଉପାଜଗ୍ମୁର୍ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ମହାଗୁହାଃ
‘ଭାଗୀରଥ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ’ ବୋଲି ଘନ ଧ୍ୱନିରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେବା ସହିତ, ପାହାଡ଼ର ବଡ଼ ଗୁହାମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରିଯାଇଲା।
ତତ୍ର ତତ୍ ପାଲଯନ୍ତଂ ତଂ ରାଜ୍ଯଂ ରାଜାନମ୍ ଆଦୃତାଃ । ଆଜଗ୍ମୁଃ ପ୍ରାକ୍ପ୍ରକୃତଯଃ ପ୍ରାହୁର୍ ଇତ୍ଥଂ ମୃତାଧିପାଃ
ସେଠାରେ, ସେ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରୁଥିବାବେଳେ, ପୂର୍ବତନ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆସିଲେ ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ମୃତ ରାଜାମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଏଭଳି କହିଲେ:
ରାଜନ୍ନ୍ ଅସ୍ମାକମ୍ ଅଧିପୋ ଯସ୍ ତ୍ଵଯା ସ ପୁରା କୃତଃ । ମୃତ୍ଯୁନା ଵିନିଗୀର୍ଣୋ ଽସୌ ମତ୍ସ୍ଯେନେଵାମିଷଂ ମୃଦୁ
ହେ ରାଜା, ଆମ ପାଇଁ ତୁମେ ଯେଉଁ ଅଧିପତିଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ଗିଳିଯାଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ମାଛ ନରମ ଚାରକୁ ଗିଳିଯାଏ।