ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ସର୍ଵଗଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅସ୍ତି ନିର୍ମଲମ୍ ଅଚ୍ଯୁତମ୍ । ଦେହାଦି ନେତରତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇତି ଵେଦ୍ମି ମୁନୀଶ୍ଵର
ଏଠାରେ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଶାନ୍ତ, ନିର୍ମଳ ଓ ଅଚଳ ଅଛି; ଏହା ଛାଡ଼ି ମୁଁ ଶରୀର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଜାଣେ ନାହିଁ, ହେ ମହାମୁନି ।
କିଂ ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ପ୍ରତିପତ୍ତିର୍ ମେ ସ୍ଫୁଟତାମ୍ ଏତି ନୋତରାମ୍ । ଏତାଵନ୍ମାତ୍ରସଂଵିତ୍ତିସ୍ ସ୍ଯାମ୍ ଅହଂ ଭଗଵନ୍ କଥମ୍
କିନ୍ତୁ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଆଉ କିପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବ? ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ କିପରି କେବଳ ଏହି ଜ୍ଞାନରେ ରହିପାରିବି?
ଜ୍ଞାନେନ ଜ୍ଞେଯନିଷ୍ଠତ୍ଵମ୍ ଏତି ଚେତୋ ହୃଦନ୍ତରେ । ତତସ୍ ସର୍ଵଵପୁର୍ ଭୂତ୍ଵା ଭୂଯୋ ଜୀଵୋ ନ ଜାଯତେ
ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମନ ହୃଦୟର ଗଭୀରତାରେ ଯାହା ଜାଣିବାକୁ ଥିବା, ସେଥିରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଏ; ଏହା ପରେ, ସମସ୍ତ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଜୀବ ଆଉ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନଥାଏ।
ଅସକ୍ତିର୍ ଅନଭିଷ୍ଵଙ୍ଗଃ ପୁତ୍ରଦାରଗୃହାଦିଷୁ । ନିତ୍ଯଂ ଚ ସମଚିତ୍ତତ୍ଵମ୍ ଇଷ୍ଟାନିଷ୍ଟୋପପତ୍ତିଷୁ
ପୁଅ, ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ, ଘର ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷରେ ଅସକ୍ତି ଓ ଅନୁରାଗ ନଥିବା; ଏବଂ ଇଷ୍ଟ ଅନିଷ୍ଟ ଘଟଣାରେ ସଦା ସମଚିତ୍ତ ରହିବା—
ଆତ୍ମନୋ ଽନନ୍ଯଯୋଗେନ ସଦ୍ଭାଵନମ୍ ଅନାରତମ୍ । ଵିଵିକ୍ତଦେଶସେଵିତ୍ଵମ୍ ଅରତିର୍ ଜନସଂସଦି
ନିଜ ଆତ୍ମାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବରେ ଅବିରତ ଅନୁଭବ ରଖିବା, ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ରହିବା, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଥିବା ସମାଜରେ ଅସକ୍ତି—
ଅଧ୍ଯାତ୍ମଜ୍ଞାନନିଷ୍ଠତ୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନାର୍ଥଦର୍ଶନମ୍ । ଏତଜ୍ ଜ୍ଞାନମ୍ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତମ୍ ଅଜ୍ଞାନଂ ଯଦ୍ ଅତୋ ଽନ୍ଯଥା
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନରେ ଦୃଢ଼ତା ଓ ସତ୍ୟ ଜିନିଷକୁ ବୁଝିବାର ଦୃଷ୍ଟି—ଏହିକୁ ଜ୍ଞାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହା ଛାଡ଼ି ଯାହା କିଛି ଅନ୍ୟ, ସେହିଠାରେ ଅଜ୍ଞାନ ଅଛି।
ରାଗଦ୍ଵେଷକ୍ଷଯାକାରାତ୍ ସଂସାରଵ୍ଯାଧିଭେଷଜାତ୍ । ଅହମ୍ଭାଵୋପଶାନ୍ତୌ ତୁ ରାଜଞ୍ ଜ୍ଞାନମ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ
ହେ ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଯାହା ସଂସାର ରୋଗର ଔଷଧ, ଏବଂ 'ମୁଁ' ଭାବ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ।
ଶରୀରେ ଽସ୍ମିଂଶ୍ ଚିରଂ ରୂଢୋ ଗିରୌ ତରୁର୍ ଇଵୋଚ୍ଚକୈଃ । ଅହମ୍ଭାଵୋ ମହାଭୋଗୋ ଵଦ ମେ ତ୍ଯଜ୍ଯତେ କଥମ୍
ଯେପରି ଏକ ଗଛ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଗଭୀର ଭାବେ ଗଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଦେହରେ 'ମୁଁ' ଭାବ ମଧ୍ୟ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିଛି ଏବଂ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ—ମୋତେ କୁହ, ଏହା କିପରି ଛାଡ଼ାଯିବ?
ପୌରୁଷେଣ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗୌଘଭାଵନମ୍ । ଗତ୍ଵାନ୍ଵିଷ୍ଯ ଚିତା ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅହଙ୍କାରୋ ଵିଲୀଯତେ
ମାନବୀୟ ପ୍ରୟାସ ଓ ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା, ଭୋଗର ଧାରଣାକୁ ଛାଡ଼ି, ସତ୍ୟକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରି ଜାଣିଲେ, ଅହଂକାର ଗଲିଯାଏ।
ଯନ୍ତ୍ରାଣାଂ ପଞ୍ଜରଂ ଯାଵଦ୍ ଭଗ୍ନଂ ଲଜ୍ଜାଦି ନାଖିଲମ୍ । ଅକିଞ୍ଚନତ୍ଵଶେଷେଣ ସ୍ଫୁଟା ତାଵଦ୍ ଅହଙ୍କୃତିଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ପଞ୍ଜରା ପୂରାପୂରି ଭାଙ୍ଗି ନଯାଏ ଏବଂ କେବଳ ଦୁଃଖର ଅଂଶ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅହଂକାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ରହିଥାଏ।
ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ଧିଯସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଦି ତିଷ୍ଠସି ନିଶ୍ଚଲଃ । ତଦ୍ ଅହଙ୍କାରଵିଲଯୀ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ପରମଂ ପଦମ୍
ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡି, ଯଦି ତୁମେ ଅଚଳ ରହିପାର, ତେବେ ତୁମର ଅହଂକାର ମିଶିଯିବ ଓ ତୁମେ ଏକାକି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ଶାନ୍ତାଶେଷଵିଶେଷଣୋ ଵିଗତଭୀସ୍ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତସର୍ଵୈଷଣୋ ଗତ୍ଵା ନୂନମ୍ ଅକିଞ୍ଚନତ୍ଵମ୍ ଅରିଷୁ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମଗ୍ରାଂ ଶ୍ରିଯମ୍ । ଶାନ୍ତାହଙ୍କୃତିର୍ ଅସ୍ତଦେହକଲନସ୍ ତେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ଭିକ୍ଷାମ୍ ଅଟନ୍ ମାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉଜ୍ଝିତଵାନ୍ ଅଲଂ ଯଦି ଭଵସ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈସ୍ ତଦ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଅସି
ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦରୁ ଶାନ୍ତ, ଭୟ ଛାଡିଦେଇଛି, ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି, ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ଧନତାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି, ଅହଂକାର ଶାନ୍ତ ଓ ଦେହ ଭାବ ମିଶିଯାଇଛି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା ବେଳେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦେଲେ, ଯଦି ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଛ, ତେବେ ତୁମେ ପ୍ରକୃତରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଅଥ ତସ୍ଯ ଗୁରୋର୍ ଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ଭଗୀରଥଃ । ମନସ୍ଯ୍ ଆହିତକର୍ତଵ୍ଯସ୍ ସ୍ଵଵ୍ଯାପାରପରୋ ଽଭଵତ୍
ତାପରେ ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭାଗୀରଥ ମନରେ କରିବାକୁ ଥିବା କାମକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଗଲେ।
ତତଃ କତିପଯେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ଵାସରେଷୁ ଗତେଷ୍ଵ୍ ଅସୌ । ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମମଖଂ ଚକ୍ରେ ସର୍ଵତ୍ଯାଗୈକସିଦ୍ଧଯେ
ତାପରେ କିଛି ଦିନ ପରେ, ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ଗୋଭୂମ୍ଯଶ୍ଵହିରଣ୍ଯାଦି ଦଦୌ ଧନମ୍ ଅଶେଷତଃ । ଦ୍ଵିଜଦେଵାର୍ତବନ୍ଧୁଭ୍ଯୋ ଗୁଣ୍ଯଗୁଣ୍ଯଵିଚାରଵାନ୍
ସେ ଗାଈ, ଜମି, ଘୋଡ଼ା, ସୁନା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଧନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ଦୁଃଖିତ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ଭଲ ଓ ଖରାପର ଭେଦ ବୁଝିକରି।
ଦିଵସତ୍ରଯମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵମ୍ ଏଵଂ ପରିତ୍ଯଜନ୍ । ସ୍ଵଵସ୍ତ୍ରମାତ୍ରଶେଷୋ ଽସାଵ୍ ଆସୀଦ୍ ରାଜା ଭଗୀରଥଃ
ଏଭଳି ତିନି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ କିଛି ତ୍ୟାଗ କରି, ରାଜା ଭଗୀରଥଙ୍କ ପାଖରେ କେବଳ ନିଜ ପୋଶାକ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା।
ଅଥ ସର୍ଵାର୍ଥରିକ୍ତଂ ତଂ ଖିନ୍ନପ୍ରକୃତିପୌରକମ୍ । ସୀମାନ୍ତିନେ ତୃଣମ୍ ଇଵ ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵମ୍ ଅରଯେ ଦଦୌ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ହାରାଇ, ନିଜ ପ୍ରଜା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ସହ, ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ସୀମାନ୍ତରେ ଥିବା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଘାସ ଟୁକୁରି ପରି ଦେଇଦେଲେ।
ଆକ୍ରାନ୍ତେ ଦ୍ଵିଷତା ରାଜ୍ଯେ ପୁରେ ସଦ୍ମନି ମଣ୍ଡଲେ । ଅଧୋଵାସୋଽଵଶେଷୋ ଽସୌ ନିର୍ଜଗାମ ସ୍ଵମଣ୍ଡଲାତ୍
ଯେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ, ସହର, ରାଜମହଳ ଓ ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଦଖଳ କଲେ, ସେ ମାତ୍ର ତଳ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ନିଜ ଦେଶ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ଯତ୍ର ନ ଜ୍ଞାଯତେ ନାମ୍ନା ଯତ୍ର ନ ଜ୍ଞାଯତେ ମୁଖାତ୍ । ତତ୍ର ଗ୍ରାମେଷ୍ଵ୍ ଅରଣ୍ଯେଷୁ ଦୂରେଷୂଵାସ ଧୈର୍ଯଵାନ୍
ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ନା ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ମୁହଁ ଦେଖି ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେଠି ସେ ଧୈର୍ୟ ଧରି ଗ୍ରାମ କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଦୂର ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଥିଲେ।
ଇତ୍ଯ୍ ଅଲ୍ପେନୈଵ କାଲେନ ପ୍ରଶାନ୍ତସକଲୈଷଣଃ । ପରମେଣ ଶମେନାସୌ ପ୍ରାପ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଆତ୍ମନି
ଏଭଳି କମ୍ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆଶା ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଜ ମନରେ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।
ଭ୍ରମନ୍ ଦ୍ଵୀପାନି ଭୂପୀଠେ କଦାଚିତ୍ କାଲଯୋଗତଃ । ଭୂପେନ ଶତ୍ରୁଣା ପ୍ରାପ୍ତଂ ସ୍ଵମ୍ ଏଵ ପ୍ରାପ ତତ୍ ପୁରମ୍
ସେ ପୃଥିବୀର ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ୱୀପରେ ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ, ସମୟର ଗତିରେ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଦଳିତ ନିଜ ସହରକୁ ପୁଣି ଫେରିଲେ।
ତାନ୍ ଏଵାରୀଂଶ୍ ଚ ତତ୍ରାସୌ ପ୍ରଵାହାପତିତକ୍ରମମ୍ । ପୌରାଂଶ୍ ଚ ମନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ ଚୈଵ ଶମୀ ଭିକ୍ଷାମ୍ ଅଯାଚତ
ସେଠାରେ, ସେ ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେ, ସହରବାସୀ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପାଖରେ, ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି ଶାନ୍ତ ମନେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲେ।
ଵିଵିଦୁସ୍ ତେ ଽରଯଃ ପୌରା ମନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ ଚ ଭଗୀରଥମ୍ । ପୂଜଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଅଥ ତଂ ସଵିଷାଦାସ୍ ସପର୍ଯଯା
ସେଠାରେ ନଗରବାସୀ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭାଗୀରଥଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଭରିତ ହୃଦୟରେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା କଲେ।
ପ୍ରଭୋ ରାଜ୍ଯଂ ଗୃହାଣେତି ପ୍ରାର୍ଥିତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅରିଣା ମୁନିଃ । ନାଦଦେ ଽନାଦୃତାଶେଷସ୍ ତୃଣମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଶନାଦ୍ ଋତେ
ସତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୁନି କେବଳ ଖାଦ୍ୟ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛିକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ ନାହିଁ।
କତିଚିଦ୍ ଦିଵସାଂସ୍ ତତ୍ର ନୀତ୍ଵାନ୍ଯତ୍ର ଜଗାମ ସଃ । ଭଗୀରଥୋ ଽଯଂ ହା କଷ୍ଟମ୍ ଇତି ଲୋକେନ ଶୋଚିତଃ
ସେ କିଛି ଦିନ ସେଠାରେ ରହି, ପରେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଚାଲିଗଲେ। ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, 'ହାଁ ଭାଗୀରଥ, କେତେ ଦୁଃଖ!'
ଅଥାନ୍ଯତ୍ରୋପଶାନ୍ତାତ୍ମା ପରିଵିଶ୍ରାନ୍ତଧୀସ୍ ସୁଖୀ । ଆତ୍ମାରାମଃ କଦାଚିତ୍ ତୁ ସ ପ୍ରାପ ତ୍ର୍ଯୁତ୍ତୁଲଂ ଗୁରୁମ୍
ତାପରେ ସେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଶାନ୍ତ ମନ ଓ ବିଶ୍ରାନ୍ତ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ। କେତେବେଳେ ସେ ଅପୂର୍ବ ମହାନ ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ସ୍ଵମ୍ ଏଵ ସ୍ଵାଗତଂ କୃତ୍ଵା ତେନ ସାର୍ଧଂ ଭଗୀରଥଃ । କଞ୍ଚିତ୍ କାଲମ୍ ଉଵାସାଦ୍ରୌ ଵନେ ଗ୍ରାମେ ପୁରେ ଜନେ
ଭାଗୀରଥ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ମନେ ଆପଣ ଭଳି ସ୍ବାଗତ କଲେ ଏବଂ ସେଙ୍ଗଠିଏ ଏକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଗାଁ କିମ୍ବା ସହରରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ।
ସମତାମ୍ ଉପଯାତୌ ତୌ ଗୁରୁଶିଷ୍ଯୌ ସମୌ ସ୍ଥିତୌ । କଲଯାମ୍ ଆସତୁସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥୌ ଵିନୋଦଂ ଦେହଧାରଣମ୍
ଗୁରୁ ଓ ଶିଷ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ସମତାରେ ଏକାଠି ରହିଲେ, ସ୍ୱସ୍ଥ ଭାବେ ଦେହକୁ ଧାରଣ କରି, ଏହାକୁ ମାନେ ମଜା ଭାବେ ଗଣନା କରିଲେ।
କିମ୍ ଅଯଂ ଧାର୍ଯତେ ଦେହଃ କିମ୍ ଅନେନୋଜ୍ଝିତେନ ନଃ । ଯଥାକ୍ରମଂ ଯଥାଚାରଂ ତିଷ୍ଠତ୍ଵ୍ ଏଷ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ଦେହକୁ କାହିଁକି ଧାରଣ କରାଯାଉଛି? ଆମେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ କଣ ହାରାଯିବ? ଏହା ଯେପରି ଅଛି, ଯେପରି ଚାଲିଛି, ସେପରି ରହୁ।
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତୌ ତୌ ଵନାଦ୍ ଵନଗାମିନୌ । ନନନ୍ଦତୁର୍ ଅନାନନ୍ଦଂ ନ ସୁଖଂ ନ ଚ ମଧ୍ଯମମ୍
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଘୁରୁଥିଲେ, ଆନନ୍ଦକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘି ଥିବା ଏକ ଅବସ୍ଥାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ, ନ ସୁଖ, ନ ଦୁଃଖ, ନ ମଧ୍ୟମ କିଛି।