ଵଜ୍ରସାରମ୍ ଅପି ପ୍ରୋତମ୍ ଅଜ୍ଵଲନ୍ନ୍ ଏଵ ଯୋ ଽଭିନତ୍ । ଅଯୋମଣିର୍ ଅଯୋଯନ୍ତ୍ରମ୍ ଇଵ ଦୁର୍ଜନଚେଷ୍ଟିତମ୍
ସେ ନିଜେ ଆଲୋକିତ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହୀରା ପରି କଠିନ ଯାହାକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ, ଯେପରି ଲୋହାର ମଣି ଲୋହା ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଉଛି, ସେପରି ସେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ କରୁଥିବା କୁକର୍ମକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ।
ଅଧୂମୋ ହ୍ଯ୍ ଅଦହଞ୍ ଶୀତୋ ଵିତୈକ୍ଷ୍ଣ୍ଯୋ ହାର୍ଦମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ତମୋ ଽହରନ୍ ନୃଣାଂ ନୈଶଂ ଯୋ ମଣିର୍ ଵେଶ୍ମନାମ୍ ଇଵ
ସେ ଧୂଆଁ ନଥିଲେ, ଜଳି ନଥିଲେ, ଶୀତଳ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମଧୁର ଉଷ୍ମତା ଥିଲା; ସେ ଘରର ମଣି ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ହଟାଏ, ସେପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ରାତିର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିଲେ।
କିରନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନିକଣାସାରମ୍ ଅଭିତସ୍ ସ୍ଵପ୍ରତାପଜମ୍ । ମଧ୍ଯାହ୍ନସୂର୍ଯକାନ୍ତାଗ୍ନିର୍ ଇଵ ଜ୍ଵଲତି ଯୋ ଽରିଷୁ
ଯିଏ ନିଜ ପ୍ରଭାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଅଗ୍ନିର ତୁଣ୍ଡା ଝଲକର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତୀବ୍ର କିରଣ ପରି ଦହୁଛନ୍ତି।
ମୃଦୁଶୀତସୁଖସ୍ପର୍ଶୋ ଯସ୍ ସମାହ୍ଲାଦଯନ୍ ମହୀମ୍ । ସ୍ଵେ ଜନେ ଦ୍ରଵତି ସ୍ନିଗ୍ଧସ୍ ସେନ୍ଦୁର୍ ଇନ୍ଦୁମଣିର୍ ଯଥା
ଯିଏଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶ ମୃଦୁ, ଶୀତଳ ଏବଂ ସୁଖଦାୟକ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତି, ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମାଣି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଯେପରି ମିଶିଯାଏ, ସେପରି ସ୍ନେହରେ ଗଳିଯାନ୍ତି।
ଜଗଦ୍ଯଜ୍ଞୋପଵୀତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗପାତାଲଵାହିନଃ । ଗଙ୍ଗାଵାହସ୍ଯ ଯେନୋର୍ଵ୍ଯାଂ ତୃତୀଯଃ ପୂରିତୋ ଗୁଣଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର ପବିତ୍ର ଉପବୀତର ତୃତୀୟ ଗୁଣ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାତାଳ ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ଧାରା, ପୃଥିବୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଶୋଷିତୋ ଽମ୍ଭୋଧିର୍ ଗଙ୍ଗାପୂରେଣ ପୂରିତଃ । ଯେନ ଦୁଷ୍ପୂରରୂପୋ ଽପି ମହାସାର୍ଥୋ ଽର୍ଥିନାମ୍ ଇଵ
ଯିଏ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିବା ସମୁଦ୍ରକୁ ଗଙ୍ଗାର ବୃହତ୍ ପ୍ରବାହରେ ପୁନିଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ପୂରଣ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଅନେକ ଅର୍ଥୀଙ୍କ ମହା ଦଳକୁ ପୂରଣ କରାଯାଏ।
ଗଙ୍ଗାସୋପାନପଦ୍ଧତ୍ଯା ଯେନ ପାତାଲଵାସିନଃ । ଯୋଜିତା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକେ ବାନ୍ଧଵା ଲୋକବନ୍ଧୁନା
ଯିଏ ଗଙ୍ଗାର ସିଢ଼ି ଦ୍ୱାରା ପାତାଳରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ସହିତ ଏମିତି ଯୋଡ଼ିଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ସାଧାରଣ ବନ୍ଧୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଏକତ୍ର କରେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶଙ୍କରଂ ଜହ୍ନୁଂ ତପସାରାଧଯଂଶ୍ ଚ ଯଃ । ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ଯଯୌ ଖେଦଂ ନ ମୂର୍ତଵ୍ଯଵସାଯଵତ୍
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଜହ୍ନୁଙ୍କୁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିଥିଲେ, ସେ ପୁନିପୁନି କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, କାରଣ ସେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିଲେ ନାହିଁ।
ଯୌଵନେ ଵର୍ତମାନସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଭୂମିପତେର୍ ଅଥ । ପ୍ରଵିଚାରଯତୋ ଲୋକଯାତ୍ରାଂ ପର୍ଯାକୁଲାମ୍ ଇମାମ୍
ଏହିପରି, ଯେତେବେଳେ ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଯୌବନରେ ଥିଲେ, ଏହି ଅସ୍ଥିର ଜଗତର ଚଳାଚଳ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ମନରେ ବହୁତ ଅଶାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ସ୍ଵଵିରାଗଚମତ୍କାରଵିଚାରକଣିକୋଦଭୂତ୍ । ଚେତସ୍ଯ୍ ଅପି ସୁତାରୁଣ୍ଯେ ଦୈଵାଦ୍ ଵଲ୍ଲୀ ମରାଵ୍ ଇଵ
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତାଙ୍କ ମନର ଯୌବନ ତରୁଣତାରେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ବିରାଗର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏକ କମଳା ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମନରେ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ଯେପରି ଗଛରେ ଏକ ଲତା ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ।
ଏକାନ୍ତେ ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ମହୀପତିର୍ ଅସାଵ୍ ଅଥ । ଜଗଦ୍ଯାତ୍ରାମ୍ ଇମାଂ ନିତ୍ଯମ୍ ଅସମଞ୍ଜସସଙ୍କୁଲାମ୍
ଏକାନ୍ତରେ ସେ ରାଜା ଏହି ସଂସାରର ଅବିରତ ଚଳାଚଳ, ଯାହା ସଦା ଅସମଞ୍ଜସ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହାକୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପୁନର୍ ଦିନଂ ପୁନଶ୍ ଶ୍ଯାମା ଦାନାଦାନାଶନଂ ପୁନଃ । ତଦ୍ ଏଵ ଶୁକ୍ତଵିରସଂ ଲଜ୍ଜ୍ଯତେ କର୍ମ କୁର୍ଵତା
ପୁଣି ଦିନ, ପୁଣି ରାତି, ପୁଣି ଦେବା-ନେବା, ପୁଣି ଖାଇବା; ସେଇ ଏକା ଅସ୍ବାଦ ଦିନଚର୍ଯ୍ୟା କରି କରି ଲଜ୍ଜା ଲାଗେ।
ଯେନ ପ୍ରାପ୍ତେନ ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ ନାପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ । ତତ୍ କୃତଂ ସୁକୃତଂ ମନ୍ଯେ ଶେଷଂ କର୍ମଵିଷୂଚିକା
ଏହି ଜଗତରେ ଯାହାକୁ ପାଇଲେ ଆଉ କିଛି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିନଥାଏ, ସେଇକୁ ମୁଁ ସତ୍କର୍ମ ବୋଲି ଭାବେ; ବାକି ସବୁ କର୍ମ ରୋଗ ଭଳି।
ପୁନଃ ପୁନଃ ପର୍ଯୁଷିତଂ କର୍ମ କୁର୍ଵନ୍ ନ ଲଜ୍ଜତେ । ମୂଢବୁଦ୍ଧିର୍ ଅମୂଢସ୍ ତୁ କଃ କୁର୍ଯାତ୍ କିଲ ବାଲଵତ୍
ପୁଣି ପୁଣି ପୁରୁଣା କାମ କରି କରି ମୂଢ଼ ମନେ କେବେ ଲଜ୍ଜା ମାନେନାହିଁ; ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ କେଉଁଠି ଏମିତି ଶିଶୁ ଭଳି କରିପାରିବେ?
ଅଥୈକଦୋଦ୍ଵିଗ୍ନମନାଃ କଦାଚିତ୍ ତ୍ର୍ଯୁତ୍ତୁଲଂ ଗୁରୁମ୍ । ଏକାନ୍ତେ ସଂସୃତେର୍ ଭୀତସ୍ ସମପୃଚ୍ଛଦ୍ ଭଗୀରଥଃ
ତାପରେ ଏକ ଦିନ, ଭାଗୀରଥ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ମନେ ହୋଇ, ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଏକାନ୍ତରେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଅନ୍ତଶ୍ଶୂନ୍ଯାସୁ ସୁଚିରଂ ଭ୍ରମନ୍ ସଂସାରଵୃତ୍ତିଷୁ । ଅରଣ୍ଯାନୀଷ୍ଵ୍ ଇଵୈତାସୁ ଭୃଶଂ ଖିନ୍ନା ଵଯଂ ଵିଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ବହୁ ଦିନ ଧରି ଏହି ଖାଲି ସଂସାର ଜୀବନରେ ଘୁରୁଛୁ, ଏହା ଜଣେ ମଣିଷ ଜେମିତି ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କରେ, ସେହିପରି ଆମେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଛୁ।
ଜରାମରଣମୋହାଦିରୂପାଣାଂ ଭଵକାରିଣାମ୍ । ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵଦୁଃଖାନାଂ କଥମ୍ ଅନ୍ତଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ହେ ଭଗବାନ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ମୋହ ଭଳି ସଂସାରର ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ସେମାନଙ୍କର ଶେଷ କିପରି ହୁଏ?
ଚିରସାମ୍ଯାତ୍ମନାଚ୍ଛେନ ନିର୍ଵିଭାଗଵିଲାସିନା । ରାଜଞ୍ ଜ୍ଞେଯାଵବୋଧେନ ପୂର୍ଣେନ ଭରିତାତ୍ମନା
ହେ ରାଜା, ଶୁଦ୍ଧ, ଏକତାମୟ ଓ ସମତା ଭରା ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ଓ ଜାଗୃତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ଶେଷ ହୁଏ।
କ୍ଷୀଯନ୍ତେ ସର୍ଵଦୁଃଖାନି ତ୍ରୁଟ୍ଯନ୍ତି ଗ୍ରନ୍ଥଯୋ ଽଭିତଃ । ସଂଶଯାଶ୍ ଶମମ୍ ଆଯାନ୍ତି ସର୍ଵକର୍ମାଣି ଚାନଘ
ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଶମିତ ହୋଇଯାଏ, ସମସ୍ତ ଗଠନା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସନ୍ଦେହ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କର୍ମ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ହେ ନିର୍ମଳ ମନ !
ଜ୍ଞେଯଂ ତୁ ଵିଦୁର୍ ଆତ୍ମାନଂ ସଂଶୁଦ୍ଧଜ୍ଞପ୍ତିରୂପିଣମ୍ । ସ ଚ ସର୍ଵଗତୋ ନିତ୍ଯଂ ନାସ୍ତମ୍ ଏତି ନ ଚୋଦଯମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଆତ୍ମାକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ରୂପ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି; ଏହା ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ଚିରକାଳୀନ, ଏହା କେବେ ଅସ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ, କେବେ ଉଦୟ ମଧ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ ।
ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ସର୍ଵଗଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅସ୍ତି ନିର୍ମଲମ୍ ଅଚ୍ଯୁତମ୍ । ଦେହାଦି ନେତରତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇତି ଵେଦ୍ମି ମୁନୀଶ୍ଵର
ଏଠାରେ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଶାନ୍ତ, ନିର୍ମଳ ଓ ଅଚଳ ଅଛି; ଏହା ଛାଡ଼ି ମୁଁ ଶରୀର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଜାଣେ ନାହିଁ, ହେ ମହାମୁନି ।
କିଂ ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ପ୍ରତିପତ୍ତିର୍ ମେ ସ୍ଫୁଟତାମ୍ ଏତି ନୋତରାମ୍ । ଏତାଵନ୍ମାତ୍ରସଂଵିତ୍ତିସ୍ ସ୍ଯାମ୍ ଅହଂ ଭଗଵନ୍ କଥମ୍
କିନ୍ତୁ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଆଉ କିପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବ? ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ କିପରି କେବଳ ଏହି ଜ୍ଞାନରେ ରହିପାରିବି?
ଜ୍ଞାନେନ ଜ୍ଞେଯନିଷ୍ଠତ୍ଵମ୍ ଏତି ଚେତୋ ହୃଦନ୍ତରେ । ତତସ୍ ସର୍ଵଵପୁର୍ ଭୂତ୍ଵା ଭୂଯୋ ଜୀଵୋ ନ ଜାଯତେ
ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମନ ହୃଦୟର ଗଭୀରତାରେ ଯାହା ଜାଣିବାକୁ ଥିବା, ସେଥିରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଏ; ଏହା ପରେ, ସମସ୍ତ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଜୀବ ଆଉ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନଥାଏ।
ଅସକ୍ତିର୍ ଅନଭିଷ୍ଵଙ୍ଗଃ ପୁତ୍ରଦାରଗୃହାଦିଷୁ । ନିତ୍ଯଂ ଚ ସମଚିତ୍ତତ୍ଵମ୍ ଇଷ୍ଟାନିଷ୍ଟୋପପତ୍ତିଷୁ
ପୁଅ, ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ, ଘର ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷରେ ଅସକ୍ତି ଓ ଅନୁରାଗ ନଥିବା; ଏବଂ ଇଷ୍ଟ ଅନିଷ୍ଟ ଘଟଣାରେ ସଦା ସମଚିତ୍ତ ରହିବା—
ଆତ୍ମନୋ ଽନନ୍ଯଯୋଗେନ ସଦ୍ଭାଵନମ୍ ଅନାରତମ୍ । ଵିଵିକ୍ତଦେଶସେଵିତ୍ଵମ୍ ଅରତିର୍ ଜନସଂସଦି
ନିଜ ଆତ୍ମାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବରେ ଅବିରତ ଅନୁଭବ ରଖିବା, ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ରହିବା, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଥିବା ସମାଜରେ ଅସକ୍ତି—
ଅଧ୍ଯାତ୍ମଜ୍ଞାନନିଷ୍ଠତ୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନାର୍ଥଦର୍ଶନମ୍ । ଏତଜ୍ ଜ୍ଞାନମ୍ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତମ୍ ଅଜ୍ଞାନଂ ଯଦ୍ ଅତୋ ଽନ୍ଯଥା
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନରେ ଦୃଢ଼ତା ଓ ସତ୍ୟ ଜିନିଷକୁ ବୁଝିବାର ଦୃଷ୍ଟି—ଏହିକୁ ଜ୍ଞାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହା ଛାଡ଼ି ଯାହା କିଛି ଅନ୍ୟ, ସେହିଠାରେ ଅଜ୍ଞାନ ଅଛି।
ରାଗଦ୍ଵେଷକ୍ଷଯାକାରାତ୍ ସଂସାରଵ୍ଯାଧିଭେଷଜାତ୍ । ଅହମ୍ଭାଵୋପଶାନ୍ତୌ ତୁ ରାଜଞ୍ ଜ୍ଞାନମ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ
ହେ ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଯାହା ସଂସାର ରୋଗର ଔଷଧ, ଏବଂ 'ମୁଁ' ଭାବ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ।
ଶରୀରେ ଽସ୍ମିଂଶ୍ ଚିରଂ ରୂଢୋ ଗିରୌ ତରୁର୍ ଇଵୋଚ୍ଚକୈଃ । ଅହମ୍ଭାଵୋ ମହାଭୋଗୋ ଵଦ ମେ ତ୍ଯଜ୍ଯତେ କଥମ୍
ଯେପରି ଏକ ଗଛ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଗଭୀର ଭାବେ ଗଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଦେହରେ 'ମୁଁ' ଭାବ ମଧ୍ୟ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିଛି ଏବଂ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ—ମୋତେ କୁହ, ଏହା କିପରି ଛାଡ଼ାଯିବ?
ପୌରୁଷେଣ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗୌଘଭାଵନମ୍ । ଗତ୍ଵାନ୍ଵିଷ୍ଯ ଚିତା ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅହଙ୍କାରୋ ଵିଲୀଯତେ
ମାନବୀୟ ପ୍ରୟାସ ଓ ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା, ଭୋଗର ଧାରଣାକୁ ଛାଡ଼ି, ସତ୍ୟକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରି ଜାଣିଲେ, ଅହଂକାର ଗଲିଯାଏ।
ଯନ୍ତ୍ରାଣାଂ ପଞ୍ଜରଂ ଯାଵଦ୍ ଭଗ୍ନଂ ଲଜ୍ଜାଦି ନାଖିଲମ୍ । ଅକିଞ୍ଚନତ୍ଵଶେଷେଣ ସ୍ଫୁଟା ତାଵଦ୍ ଅହଙ୍କୃତିଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ପଞ୍ଜରା ପୂରାପୂରି ଭାଙ୍ଗି ନଯାଏ ଏବଂ କେବଳ ଦୁଃଖର ଅଂଶ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅହଂକାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ରହିଥାଏ।