ଏତଦ୍ ରାମ ମଯୋକ୍ତଂ ତେ ଵେତାଲପ୍ରଶ୍ନଜାଲକମ୍ । ଏଵଂକ୍ରମେଣ ଚିଦଣାଵ୍ ଏଵେଦଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ଜଗତ୍
ହେ ରାମ, ମୁଁ ତୋତେ ଏହି ବେତାଳ ପ୍ରଶ୍ନମାଳା କହିଲି। ଏହିପରି କ୍ରମରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏକମାତ୍ର ଚେତନାର ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛି।
ଚିଦଣୋଃ କୋଶଗଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଚାରେଣ ଵିଲୀଯତେ । କୋପୋ ଵେତାଲକସ୍ଯେଵ ଶିଷ୍ଯତେ ଯତ୍ ପରଂ ତୁ ତତ୍
ଚେତନାର ଆବରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବିଶ୍ୱକୁ ଯଦି ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିବା, ତେବେ ସେହି ବିଶ୍ୱ ଲୟ ହୋଇଯାଏ; ଯେଉଁପରି ବେତାଳଙ୍କ ରୋଷ ଶେଷରେ କେବଳ ପରମ ଅବସ୍ଥା ରହିଯାଏ।
ସଂହୃତ୍ଯ ସର୍ଵତଶ୍ ଚିତ୍ତଂ ସ୍ତିମିତେନାନ୍ତରାତ୍ମନା । ପ୍ରଵାହାପତିତଂ କୁର୍ଵନ୍ ନିରିଚ୍ଛସ୍ ତିଷ୍ଠ ଶାନ୍ତଧୀଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମନକୁ ଏକଠା କରି, ଅନ୍ତରାତ୍ମାର ଶାନ୍ତି ସହିତ, ମନର ଭାବନା ଧାରାକୁ ଶାନ୍ତ କର; ଆଶା-ଆକାଂକ୍ଷା ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତ ମନେ ରୁହ।
ଆକାଶଵିଶଦଂ କୃତ୍ଵା ମନସୈଵ ମନୋ ମୁନିଃ । ତିଷ୍ଠୈକଶମଶାନ୍ତାତ୍ମା ଵ୍ଯୋମଵଦ୍ଵିଶଦାଶଯଃ
ମନକୁ ଆକାଶ ପରି ପରିସ୍ଫୁଟ କରି, ମନ ଦ୍ୱାରା ଏକ ମୁନି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ କରି ରହେ; ତାଙ୍କର ଭାବନା ଆକାଶ ପରି ପବିତ୍ର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ରହିଥାଏ।
ସ୍ଥିରବୁଦ୍ଧେର୍ ଅମୂଢସ୍ଯ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନୁଵର୍ତିନଃ । ରାଜ୍ଞୋ ଭଗୀରଥସ୍ଯେଵ ଦୁସ୍ସାଧମ୍ ଅପି ସିଧ୍ଯତି
ଯେଉଁଠି ମନ ଦୃଢ଼ ଓ ସ୍ଥିର, ଭ୍ରମ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଆସିଥିବା କାମକୁ ସହଜରେ କରେ, ସେଠି ଭାଗୀରଥ ରାଜାଙ୍କ ପରି କଠିନ କାମ ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ।
ସମ୍ପୂର୍ଣଶାନ୍ତମନସଃ ପରିତୃପ୍ତଵୃତ୍ତେର୍ ନିତ୍ଯଂ ସମେ ସୁସମମ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତୋ ଽନ୍ତଃ । ସିଧ୍ଯନ୍ତି ଦୁର୍ଲଭତରା ଅପି ଵାଞ୍ଛିତାର୍ଥା ଗଙ୍ଗାଵତାର ଇଵ ସାଗରଖାତୃନପ୍ତୁଃ
ଯେଉଁଠି ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ, ଇଚ୍ଛା ସମସ୍ତ ସାର୍ଥକ, ଏବଂ ମନେ ନିତ୍ୟ ସମତା ଓ ସମବେଦନା ରହିଛି, ସେଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଇଚ୍ଛାମଧ୍ୟ ପୂରଣ ହୁଏ, ଯେପରି ଭାଗୀରଥଙ୍କ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗା ଆସିଥିଲା।
ଯଥା ଚିତ୍ତଚମତ୍କୃତ୍ଯା ରାଜ୍ଞୋ ଗଙ୍ଗାଵତାରଣମ୍ । ଭଗୀରଥସ୍ଯ ସମ୍ପନ୍ନଂ ତନ୍ ମେ କଥଯ ଭୋଃ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭାଗୀରଥ ରାଜା ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ମନବଳ ଦ୍ୱାରା କିପରି ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିଥିଲେ, ମୋତେ ସେ କଥା କହନ୍ତୁ।
ଆସୀଦ୍ ଭଗୀରଥୋ ନାମ ରାଜା ପରମଧାର୍ମିକଃ । ଭୁଵସ୍ ସମୁଦ୍ରଦ୍ଵୀପାଯା ମଣ୍ଡନାତିଲକୋପମଃ
ଭାଗୀରଥ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମିକ ଥିଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ସମୁଦ୍ର ଓ ଦ୍ୱୀପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ ଶୋଭା ଭଳି ଥିଲେ।
ସଙ୍କଲ୍ପାନନ୍ତରଂ ପ୍ରାପୁର୍ ଯଥାଭିମତମ୍ ଅର୍ଥିନଃ । ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରସନ୍ନଵଦନାଦ୍ ଯସ୍ମାଚ୍ ଚିନ୍ତାମଣେର୍ ଇଵ
ସେ ଯେତେବେଳେ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ କିଛି ଚାହିଁଥିଲେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁରୁ, ମନୋକାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା ମଣିରୁ ଯେପରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସବୁ ପାଇଯାଉଥିଲେ।
ସାଧୂନାଂ ଯୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥାର୍ଥଂ ଧନାନ୍ଯ୍ ଅଵିରତଂ ଦଦୌ । ତୃଣମାତ୍ରମ୍ ଉପାଦତ୍ତେ କରଂ ତୃଣମଣିର୍ ଯଥା
ସେ ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କର ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ ଅବିରତ ଧନ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ପାଇଁ କେବଳ ଘାସର ଏକ ତିନିକି ମାତ୍ର ନେଇଥିଲେ, ଯେପରି ଘାସର ମଣି ଘାସର ଏକ ତିନିକି ନିଏ।
ଵଜ୍ରସାରମ୍ ଅପି ପ୍ରୋତମ୍ ଅଜ୍ଵଲନ୍ନ୍ ଏଵ ଯୋ ଽଭିନତ୍ । ଅଯୋମଣିର୍ ଅଯୋଯନ୍ତ୍ରମ୍ ଇଵ ଦୁର୍ଜନଚେଷ୍ଟିତମ୍
ସେ ନିଜେ ଆଲୋକିତ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହୀରା ପରି କଠିନ ଯାହାକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ, ଯେପରି ଲୋହାର ମଣି ଲୋହା ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଉଛି, ସେପରି ସେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ କରୁଥିବା କୁକର୍ମକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ।
ଅଧୂମୋ ହ୍ଯ୍ ଅଦହଞ୍ ଶୀତୋ ଵିତୈକ୍ଷ୍ଣ୍ଯୋ ହାର୍ଦମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ତମୋ ଽହରନ୍ ନୃଣାଂ ନୈଶଂ ଯୋ ମଣିର୍ ଵେଶ୍ମନାମ୍ ଇଵ
ସେ ଧୂଆଁ ନଥିଲେ, ଜଳି ନଥିଲେ, ଶୀତଳ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମଧୁର ଉଷ୍ମତା ଥିଲା; ସେ ଘରର ମଣି ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ହଟାଏ, ସେପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ରାତିର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିଲେ।
କିରନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନିକଣାସାରମ୍ ଅଭିତସ୍ ସ୍ଵପ୍ରତାପଜମ୍ । ମଧ୍ଯାହ୍ନସୂର୍ଯକାନ୍ତାଗ୍ନିର୍ ଇଵ ଜ୍ଵଲତି ଯୋ ଽରିଷୁ
ଯିଏ ନିଜ ପ୍ରଭାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଅଗ୍ନିର ତୁଣ୍ଡା ଝଲକର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତୀବ୍ର କିରଣ ପରି ଦହୁଛନ୍ତି।
ମୃଦୁଶୀତସୁଖସ୍ପର୍ଶୋ ଯସ୍ ସମାହ୍ଲାଦଯନ୍ ମହୀମ୍ । ସ୍ଵେ ଜନେ ଦ୍ରଵତି ସ୍ନିଗ୍ଧସ୍ ସେନ୍ଦୁର୍ ଇନ୍ଦୁମଣିର୍ ଯଥା
ଯିଏଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶ ମୃଦୁ, ଶୀତଳ ଏବଂ ସୁଖଦାୟକ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତି, ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମାଣି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଯେପରି ମିଶିଯାଏ, ସେପରି ସ୍ନେହରେ ଗଳିଯାନ୍ତି।
ଜଗଦ୍ଯଜ୍ଞୋପଵୀତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗପାତାଲଵାହିନଃ । ଗଙ୍ଗାଵାହସ୍ଯ ଯେନୋର୍ଵ୍ଯାଂ ତୃତୀଯଃ ପୂରିତୋ ଗୁଣଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର ପବିତ୍ର ଉପବୀତର ତୃତୀୟ ଗୁଣ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାତାଳ ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ଧାରା, ପୃଥିବୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଶୋଷିତୋ ଽମ୍ଭୋଧିର୍ ଗଙ୍ଗାପୂରେଣ ପୂରିତଃ । ଯେନ ଦୁଷ୍ପୂରରୂପୋ ଽପି ମହାସାର୍ଥୋ ଽର୍ଥିନାମ୍ ଇଵ
ଯିଏ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିବା ସମୁଦ୍ରକୁ ଗଙ୍ଗାର ବୃହତ୍ ପ୍ରବାହରେ ପୁନିଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ପୂରଣ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଅନେକ ଅର୍ଥୀଙ୍କ ମହା ଦଳକୁ ପୂରଣ କରାଯାଏ।
ଗଙ୍ଗାସୋପାନପଦ୍ଧତ୍ଯା ଯେନ ପାତାଲଵାସିନଃ । ଯୋଜିତା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକେ ବାନ୍ଧଵା ଲୋକବନ୍ଧୁନା
ଯିଏ ଗଙ୍ଗାର ସିଢ଼ି ଦ୍ୱାରା ପାତାଳରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ସହିତ ଏମିତି ଯୋଡ଼ିଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ସାଧାରଣ ବନ୍ଧୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଏକତ୍ର କରେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶଙ୍କରଂ ଜହ୍ନୁଂ ତପସାରାଧଯଂଶ୍ ଚ ଯଃ । ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ଯଯୌ ଖେଦଂ ନ ମୂର୍ତଵ୍ଯଵସାଯଵତ୍
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଜହ୍ନୁଙ୍କୁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିଥିଲେ, ସେ ପୁନିପୁନି କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, କାରଣ ସେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିଲେ ନାହିଁ।
ଯୌଵନେ ଵର୍ତମାନସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଭୂମିପତେର୍ ଅଥ । ପ୍ରଵିଚାରଯତୋ ଲୋକଯାତ୍ରାଂ ପର୍ଯାକୁଲାମ୍ ଇମାମ୍
ଏହିପରି, ଯେତେବେଳେ ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଯୌବନରେ ଥିଲେ, ଏହି ଅସ୍ଥିର ଜଗତର ଚଳାଚଳ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ମନରେ ବହୁତ ଅଶାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ସ୍ଵଵିରାଗଚମତ୍କାରଵିଚାରକଣିକୋଦଭୂତ୍ । ଚେତସ୍ଯ୍ ଅପି ସୁତାରୁଣ୍ଯେ ଦୈଵାଦ୍ ଵଲ୍ଲୀ ମରାଵ୍ ଇଵ
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତାଙ୍କ ମନର ଯୌବନ ତରୁଣତାରେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ବିରାଗର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏକ କମଳା ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମନରେ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ଯେପରି ଗଛରେ ଏକ ଲତା ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ।
ଏକାନ୍ତେ ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ମହୀପତିର୍ ଅସାଵ୍ ଅଥ । ଜଗଦ୍ଯାତ୍ରାମ୍ ଇମାଂ ନିତ୍ଯମ୍ ଅସମଞ୍ଜସସଙ୍କୁଲାମ୍
ଏକାନ୍ତରେ ସେ ରାଜା ଏହି ସଂସାରର ଅବିରତ ଚଳାଚଳ, ଯାହା ସଦା ଅସମଞ୍ଜସ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହାକୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପୁନର୍ ଦିନଂ ପୁନଶ୍ ଶ୍ଯାମା ଦାନାଦାନାଶନଂ ପୁନଃ । ତଦ୍ ଏଵ ଶୁକ୍ତଵିରସଂ ଲଜ୍ଜ୍ଯତେ କର୍ମ କୁର୍ଵତା
ପୁଣି ଦିନ, ପୁଣି ରାତି, ପୁଣି ଦେବା-ନେବା, ପୁଣି ଖାଇବା; ସେଇ ଏକା ଅସ୍ବାଦ ଦିନଚର୍ଯ୍ୟା କରି କରି ଲଜ୍ଜା ଲାଗେ।
ଯେନ ପ୍ରାପ୍ତେନ ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ ନାପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ । ତତ୍ କୃତଂ ସୁକୃତଂ ମନ୍ଯେ ଶେଷଂ କର୍ମଵିଷୂଚିକା
ଏହି ଜଗତରେ ଯାହାକୁ ପାଇଲେ ଆଉ କିଛି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିନଥାଏ, ସେଇକୁ ମୁଁ ସତ୍କର୍ମ ବୋଲି ଭାବେ; ବାକି ସବୁ କର୍ମ ରୋଗ ଭଳି।
ପୁନଃ ପୁନଃ ପର୍ଯୁଷିତଂ କର୍ମ କୁର୍ଵନ୍ ନ ଲଜ୍ଜତେ । ମୂଢବୁଦ୍ଧିର୍ ଅମୂଢସ୍ ତୁ କଃ କୁର୍ଯାତ୍ କିଲ ବାଲଵତ୍
ପୁଣି ପୁଣି ପୁରୁଣା କାମ କରି କରି ମୂଢ଼ ମନେ କେବେ ଲଜ୍ଜା ମାନେନାହିଁ; ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ କେଉଁଠି ଏମିତି ଶିଶୁ ଭଳି କରିପାରିବେ?
ଅଥୈକଦୋଦ୍ଵିଗ୍ନମନାଃ କଦାଚିତ୍ ତ୍ର୍ଯୁତ୍ତୁଲଂ ଗୁରୁମ୍ । ଏକାନ୍ତେ ସଂସୃତେର୍ ଭୀତସ୍ ସମପୃଚ୍ଛଦ୍ ଭଗୀରଥଃ
ତାପରେ ଏକ ଦିନ, ଭାଗୀରଥ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ମନେ ହୋଇ, ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଏକାନ୍ତରେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଅନ୍ତଶ୍ଶୂନ୍ଯାସୁ ସୁଚିରଂ ଭ୍ରମନ୍ ସଂସାରଵୃତ୍ତିଷୁ । ଅରଣ୍ଯାନୀଷ୍ଵ୍ ଇଵୈତାସୁ ଭୃଶଂ ଖିନ୍ନା ଵଯଂ ଵିଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ବହୁ ଦିନ ଧରି ଏହି ଖାଲି ସଂସାର ଜୀବନରେ ଘୁରୁଛୁ, ଏହା ଜଣେ ମଣିଷ ଜେମିତି ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କରେ, ସେହିପରି ଆମେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଛୁ।
ଜରାମରଣମୋହାଦିରୂପାଣାଂ ଭଵକାରିଣାମ୍ । ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵଦୁଃଖାନାଂ କଥମ୍ ଅନ୍ତଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ହେ ଭଗବାନ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ମୋହ ଭଳି ସଂସାରର ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ସେମାନଙ୍କର ଶେଷ କିପରି ହୁଏ?
ଚିରସାମ୍ଯାତ୍ମନାଚ୍ଛେନ ନିର୍ଵିଭାଗଵିଲାସିନା । ରାଜଞ୍ ଜ୍ଞେଯାଵବୋଧେନ ପୂର୍ଣେନ ଭରିତାତ୍ମନା
ହେ ରାଜା, ଶୁଦ୍ଧ, ଏକତାମୟ ଓ ସମତା ଭରା ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ଓ ଜାଗୃତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ଶେଷ ହୁଏ।
କ୍ଷୀଯନ୍ତେ ସର୍ଵଦୁଃଖାନି ତ୍ରୁଟ୍ଯନ୍ତି ଗ୍ରନ୍ଥଯୋ ଽଭିତଃ । ସଂଶଯାଶ୍ ଶମମ୍ ଆଯାନ୍ତି ସର୍ଵକର୍ମାଣି ଚାନଘ
ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଶମିତ ହୋଇଯାଏ, ସମସ୍ତ ଗଠନା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସନ୍ଦେହ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କର୍ମ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ହେ ନିର୍ମଳ ମନ !
ଜ୍ଞେଯଂ ତୁ ଵିଦୁର୍ ଆତ୍ମାନଂ ସଂଶୁଦ୍ଧଜ୍ଞପ୍ତିରୂପିଣମ୍ । ସ ଚ ସର୍ଵଗତୋ ନିତ୍ଯଂ ନାସ୍ତମ୍ ଏତି ନ ଚୋଦଯମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଆତ୍ମାକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ରୂପ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି; ଏହା ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ଚିରକାଳୀନ, ଏହା କେବେ ଅସ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ, କେବେ ଉଦୟ ମଧ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ ।