ରମ୍ଭାସ୍ତମ୍ଭୋ ଯଥା ପତ୍ତ୍ରମାତ୍ରମ୍ ଏଵାନ୍ତରାନ୍ତରା । ଅନ୍ତର୍ ଅନ୍ତସ୍ ତଥେଦଂ ହି ଵିଶ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵିଵର୍ତ୍ଯ୍ ଅଥ
ଏମିତି ଯେପରି କଦଳୀ ଗଛର ତଣ୍ଡ ମାନେ ପତ୍ର ଉପରେ ପତ୍ର ଲଗା ଥାଏ, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ଭିତରେ ଭିତରେ ପତ୍ର ଭଳି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ସବ୍ରହ୍ମାତ୍ମାଦିଭିଶ୍ ଶବ୍ଦୈର୍ ଯଦ୍ ଏତୈର୍ ଅଭିଧୀଯତେ । ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅଵ୍ଯପଦେଶ୍ଯଂ ତନ୍ ନ ନକିଞ୍ଚିନ୍ ନ କିଞ୍ଚନ
‘ବ୍ରହ୍ମ’, ‘ଆତ୍ମା’ ଇତ୍ୟାଦି ଶବ୍ଦରେ ଯାହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ, ସେଠିକି ଏହା ଶୂନ୍ୟ ଓ ବର୍ଣ୍ଣନା ଅସମ୍ଭବ; ଏହା କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା କିଛି ନଥିବା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯା ଯା ଵିଭାଵ୍ଯତେ ସତ୍ତା ସା ସାନୁଭଵନିର୍ମିତା । ରମ୍ଭାସ୍ତମ୍ଭଵଦ୍ ଏଵାତଶ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲଂ ତତମ୍
ଯେଉଁଯେଉଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଆମେ ଭାବିଥାଉଛୁ, ସେ ସବୁ ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ହୁଏ; ଏହିପରି, କଦଳୀ ଗଛର ଥାଉର ପରି, ସର୍ବଦା ସୁଦ୍ଧ ଚେତନା ହିଁ ସମସ୍ତ କୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛି।
ସୂକ୍ଷ୍ମତ୍ଵାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲଭ୍ଯତ୍ଵାତ୍ ପରମାତ୍ମା ପରୋ ଽଣୁକଃ । ଅନନ୍ତତ୍ଵାଦ୍ ଅସାଵ୍ ଏଵ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ମେର୍ଵାଦିଧୂଲିମାନ୍
ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ପରମାତ୍ମାକୁ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ କଣା ଭାବରେ କୁହାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ସେ ଅସୀମ ଥିବାରୁ, ମେରୁ ପର୍ବତ ଓ ପୃଥିବୀର ଧୂଳିକୁ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ଭିତରେ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅଣୋର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତ୍ଯନନ୍ତସ୍ଯ ପୁରୋ ଽସ୍ଯ ଜଗଦାଦ୍ଯ୍ ଅପି । ପରମାଣୁଵଦ୍ ଆଭାତି ପ୍ରମିତତ୍ଵାଦ୍ ଅରୂପଵତ୍
ଏହି ଅସୀମ ସୂକ୍ଷ୍ମତା ପାଖରେ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆରମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅତି ସାନ ଗୁଣିକଣା ପରି ଦେଖାଯାଏ, କାରଣ ସେ ସୀମିତ ଓ ରୂପହୀନ।
ପରୋ ଽଣୁର୍ ଏଷୋ ଽଲଭ୍ଯତ୍ଵାତ୍ ପୂରକତ୍ଵାନ୍ ମହାଗିରିଃ । ସର୍ଵାଵଯଵରୂପୋ ଽପି ନିରସ୍ତାଵଯଵଃ ପୁମାନ୍
ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ କଣା ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଥିବା ସତ୍ୱେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଭଳି ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ଅଂଶର ଆକୃତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠାରେ କୌଣସି ଅଂଶ ନାହିଁ।
ଅସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରସ୍ଯ ମଜ୍ଜାମାତ୍ରଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯୀ । ଵିଜ୍ଞାନମାତ୍ରମଧ୍ଯଂ ହି ସାଧୋ ଵିଦ୍ଧି ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ଏହି ଚେତନା ମାନେ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ, ଏହାରେ ତିନି ଜଗତ ମାତ୍ର ଏହାର ଏକ ଅଂଶ ଭାବରେ ଲୀନ ହୋଇଛି। ହେ ମହାନ, ତିନି ଜଗତ ସଦା ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣ।
ଵିଜ୍ଞାନମାତ୍ରମ୍ ଅକଲାକଲିତଂ ଜଗନ୍ତି ଶାନ୍ତଂ ସ୍ଵଭାଵସୁକୁମାରମ୍ ଅନନ୍ତରୂପମ୍ । ଵେତାଲବାଲକ ପଦଂ ତଦ୍ ଅଲଙ୍ଘନୀଯମ୍ ଏଵଂସ୍ମଯସ୍ ସମନୁଭାଵଯ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ
ସମସ୍ତ ଜଗତ କେବଳ ଚେତନା ମାତ୍ର, ଏହା କେବେ ବେଳା ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ ହୁଏନାହିଁ, ସ୍ୱଭାବରେ ଶାନ୍ତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ରୂପ ଶୂନ୍ୟ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ହେଉଛି ବେତାଳ ଶିଶୁର ଦୁର୍ଲଭ ପଦ, ଯାହାକୁ କେହି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଶାନ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କର ଏବଂ ଶାନ୍ତ ରୁହ।
ଇତି ରାଜମୁଖାଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵେତାଲଶ୍ ଶାନ୍ତିମ୍ ଆଯଯୌ । ଭାଵିତାତ୍ମତଯା ତତ୍ର ଵିଚାରୋଦିତଯା ଧିଯା
ରାଜାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବେତାଳ ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ, ଚିନ୍ତନରେ ଲିନ ଏବଂ ଅନ୍ୱେଷଣ ଦ୍ୱାରା ଜାଗୃତ ମନ ହେଲା।
ଉପଶାନ୍ତଵପୁର୍ ଭୂତ୍ଵା ଗତ୍ଵୈକାନ୍ତମ୍ ଅନିନ୍ଦିତଃ । ବଭୂଵାଵିଚଲଧ୍ଯାନୀ ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ଵିଷମାଂ କ୍ଷୁଧମ୍
ଶାନ୍ତ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ଦୋଷ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ସେ ଅଚଳ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ ଏବଂ କଠିନ ଭୋକକୁ ଭୁଲିଗଲେ।
ଏତଦ୍ ରାମ ମଯୋକ୍ତଂ ତେ ଵେତାଲପ୍ରଶ୍ନଜାଲକମ୍ । ଏଵଂକ୍ରମେଣ ଚିଦଣାଵ୍ ଏଵେଦଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ଜଗତ୍
ହେ ରାମ, ମୁଁ ତୋତେ ଏହି ବେତାଳ ପ୍ରଶ୍ନମାଳା କହିଲି। ଏହିପରି କ୍ରମରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏକମାତ୍ର ଚେତନାର ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛି।
ଚିଦଣୋଃ କୋଶଗଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଚାରେଣ ଵିଲୀଯତେ । କୋପୋ ଵେତାଲକସ୍ଯେଵ ଶିଷ୍ଯତେ ଯତ୍ ପରଂ ତୁ ତତ୍
ଚେତନାର ଆବରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବିଶ୍ୱକୁ ଯଦି ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିବା, ତେବେ ସେହି ବିଶ୍ୱ ଲୟ ହୋଇଯାଏ; ଯେଉଁପରି ବେତାଳଙ୍କ ରୋଷ ଶେଷରେ କେବଳ ପରମ ଅବସ୍ଥା ରହିଯାଏ।
ସଂହୃତ୍ଯ ସର୍ଵତଶ୍ ଚିତ୍ତଂ ସ୍ତିମିତେନାନ୍ତରାତ୍ମନା । ପ୍ରଵାହାପତିତଂ କୁର୍ଵନ୍ ନିରିଚ୍ଛସ୍ ତିଷ୍ଠ ଶାନ୍ତଧୀଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମନକୁ ଏକଠା କରି, ଅନ୍ତରାତ୍ମାର ଶାନ୍ତି ସହିତ, ମନର ଭାବନା ଧାରାକୁ ଶାନ୍ତ କର; ଆଶା-ଆକାଂକ୍ଷା ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତ ମନେ ରୁହ।
ଆକାଶଵିଶଦଂ କୃତ୍ଵା ମନସୈଵ ମନୋ ମୁନିଃ । ତିଷ୍ଠୈକଶମଶାନ୍ତାତ୍ମା ଵ୍ଯୋମଵଦ୍ଵିଶଦାଶଯଃ
ମନକୁ ଆକାଶ ପରି ପରିସ୍ଫୁଟ କରି, ମନ ଦ୍ୱାରା ଏକ ମୁନି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ କରି ରହେ; ତାଙ୍କର ଭାବନା ଆକାଶ ପରି ପବିତ୍ର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ରହିଥାଏ।
ସ୍ଥିରବୁଦ୍ଧେର୍ ଅମୂଢସ୍ଯ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନୁଵର୍ତିନଃ । ରାଜ୍ଞୋ ଭଗୀରଥସ୍ଯେଵ ଦୁସ୍ସାଧମ୍ ଅପି ସିଧ୍ଯତି
ଯେଉଁଠି ମନ ଦୃଢ଼ ଓ ସ୍ଥିର, ଭ୍ରମ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଆସିଥିବା କାମକୁ ସହଜରେ କରେ, ସେଠି ଭାଗୀରଥ ରାଜାଙ୍କ ପରି କଠିନ କାମ ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ।
ସମ୍ପୂର୍ଣଶାନ୍ତମନସଃ ପରିତୃପ୍ତଵୃତ୍ତେର୍ ନିତ୍ଯଂ ସମେ ସୁସମମ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତୋ ଽନ୍ତଃ । ସିଧ୍ଯନ୍ତି ଦୁର୍ଲଭତରା ଅପି ଵାଞ୍ଛିତାର୍ଥା ଗଙ୍ଗାଵତାର ଇଵ ସାଗରଖାତୃନପ୍ତୁଃ
ଯେଉଁଠି ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ, ଇଚ୍ଛା ସମସ୍ତ ସାର୍ଥକ, ଏବଂ ମନେ ନିତ୍ୟ ସମତା ଓ ସମବେଦନା ରହିଛି, ସେଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଇଚ୍ଛାମଧ୍ୟ ପୂରଣ ହୁଏ, ଯେପରି ଭାଗୀରଥଙ୍କ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗା ଆସିଥିଲା।
ଯଥା ଚିତ୍ତଚମତ୍କୃତ୍ଯା ରାଜ୍ଞୋ ଗଙ୍ଗାଵତାରଣମ୍ । ଭଗୀରଥସ୍ଯ ସମ୍ପନ୍ନଂ ତନ୍ ମେ କଥଯ ଭୋଃ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭାଗୀରଥ ରାଜା ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ମନବଳ ଦ୍ୱାରା କିପରି ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିଥିଲେ, ମୋତେ ସେ କଥା କହନ୍ତୁ।
ଆସୀଦ୍ ଭଗୀରଥୋ ନାମ ରାଜା ପରମଧାର୍ମିକଃ । ଭୁଵସ୍ ସମୁଦ୍ରଦ୍ଵୀପାଯା ମଣ୍ଡନାତିଲକୋପମଃ
ଭାଗୀରଥ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମିକ ଥିଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ସମୁଦ୍ର ଓ ଦ୍ୱୀପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ ଶୋଭା ଭଳି ଥିଲେ।
ସଙ୍କଲ୍ପାନନ୍ତରଂ ପ୍ରାପୁର୍ ଯଥାଭିମତମ୍ ଅର୍ଥିନଃ । ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରସନ୍ନଵଦନାଦ୍ ଯସ୍ମାଚ୍ ଚିନ୍ତାମଣେର୍ ଇଵ
ସେ ଯେତେବେଳେ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ କିଛି ଚାହିଁଥିଲେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁରୁ, ମନୋକାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା ମଣିରୁ ଯେପରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସବୁ ପାଇଯାଉଥିଲେ।
ସାଧୂନାଂ ଯୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥାର୍ଥଂ ଧନାନ୍ଯ୍ ଅଵିରତଂ ଦଦୌ । ତୃଣମାତ୍ରମ୍ ଉପାଦତ୍ତେ କରଂ ତୃଣମଣିର୍ ଯଥା
ସେ ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କର ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ ଅବିରତ ଧନ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ପାଇଁ କେବଳ ଘାସର ଏକ ତିନିକି ମାତ୍ର ନେଇଥିଲେ, ଯେପରି ଘାସର ମଣି ଘାସର ଏକ ତିନିକି ନିଏ।
ଵଜ୍ରସାରମ୍ ଅପି ପ୍ରୋତମ୍ ଅଜ୍ଵଲନ୍ନ୍ ଏଵ ଯୋ ଽଭିନତ୍ । ଅଯୋମଣିର୍ ଅଯୋଯନ୍ତ୍ରମ୍ ଇଵ ଦୁର୍ଜନଚେଷ୍ଟିତମ୍
ସେ ନିଜେ ଆଲୋକିତ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହୀରା ପରି କଠିନ ଯାହାକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ, ଯେପରି ଲୋହାର ମଣି ଲୋହା ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଉଛି, ସେପରି ସେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ କରୁଥିବା କୁକର୍ମକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ।
ଅଧୂମୋ ହ୍ଯ୍ ଅଦହଞ୍ ଶୀତୋ ଵିତୈକ୍ଷ୍ଣ୍ଯୋ ହାର୍ଦମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ତମୋ ଽହରନ୍ ନୃଣାଂ ନୈଶଂ ଯୋ ମଣିର୍ ଵେଶ୍ମନାମ୍ ଇଵ
ସେ ଧୂଆଁ ନଥିଲେ, ଜଳି ନଥିଲେ, ଶୀତଳ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମଧୁର ଉଷ୍ମତା ଥିଲା; ସେ ଘରର ମଣି ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ହଟାଏ, ସେପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ରାତିର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିଲେ।
କିରନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନିକଣାସାରମ୍ ଅଭିତସ୍ ସ୍ଵପ୍ରତାପଜମ୍ । ମଧ୍ଯାହ୍ନସୂର୍ଯକାନ୍ତାଗ୍ନିର୍ ଇଵ ଜ୍ଵଲତି ଯୋ ଽରିଷୁ
ଯିଏ ନିଜ ପ୍ରଭାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଅଗ୍ନିର ତୁଣ୍ଡା ଝଲକର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତୀବ୍ର କିରଣ ପରି ଦହୁଛନ୍ତି।
ମୃଦୁଶୀତସୁଖସ୍ପର୍ଶୋ ଯସ୍ ସମାହ୍ଲାଦଯନ୍ ମହୀମ୍ । ସ୍ଵେ ଜନେ ଦ୍ରଵତି ସ୍ନିଗ୍ଧସ୍ ସେନ୍ଦୁର୍ ଇନ୍ଦୁମଣିର୍ ଯଥା
ଯିଏଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶ ମୃଦୁ, ଶୀତଳ ଏବଂ ସୁଖଦାୟକ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତି, ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମାଣି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଯେପରି ମିଶିଯାଏ, ସେପରି ସ୍ନେହରେ ଗଳିଯାନ୍ତି।
ଜଗଦ୍ଯଜ୍ଞୋପଵୀତସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗପାତାଲଵାହିନଃ । ଗଙ୍ଗାଵାହସ୍ଯ ଯେନୋର୍ଵ୍ଯାଂ ତୃତୀଯଃ ପୂରିତୋ ଗୁଣଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର ପବିତ୍ର ଉପବୀତର ତୃତୀୟ ଗୁଣ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାତାଳ ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ଧାରା, ପୃଥିବୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଶୋଷିତୋ ଽମ୍ଭୋଧିର୍ ଗଙ୍ଗାପୂରେଣ ପୂରିତଃ । ଯେନ ଦୁଷ୍ପୂରରୂପୋ ଽପି ମହାସାର୍ଥୋ ଽର୍ଥିନାମ୍ ଇଵ
ଯିଏ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିବା ସମୁଦ୍ରକୁ ଗଙ୍ଗାର ବୃହତ୍ ପ୍ରବାହରେ ପୁନିଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ପୂରଣ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଅନେକ ଅର୍ଥୀଙ୍କ ମହା ଦଳକୁ ପୂରଣ କରାଯାଏ।
ଗଙ୍ଗାସୋପାନପଦ୍ଧତ୍ଯା ଯେନ ପାତାଲଵାସିନଃ । ଯୋଜିତା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକେ ବାନ୍ଧଵା ଲୋକବନ୍ଧୁନା
ଯିଏ ଗଙ୍ଗାର ସିଢ଼ି ଦ୍ୱାରା ପାତାଳରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ସହିତ ଏମିତି ଯୋଡ଼ିଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ସାଧାରଣ ବନ୍ଧୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଏକତ୍ର କରେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶଙ୍କରଂ ଜହ୍ନୁଂ ତପସାରାଧଯଂଶ୍ ଚ ଯଃ । ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ଯଯୌ ଖେଦଂ ନ ମୂର୍ତଵ୍ଯଵସାଯଵତ୍
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଜହ୍ନୁଙ୍କୁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିଥିଲେ, ସେ ପୁନିପୁନି କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, କାରଣ ସେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିଲେ ନାହିଁ।
ଯୌଵନେ ଵର୍ତମାନସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଭୂମିପତେର୍ ଅଥ । ପ୍ରଵିଚାରଯତୋ ଲୋକଯାତ୍ରାଂ ପର୍ଯାକୁଲାମ୍ ଇମାମ୍
ଏହିପରି, ଯେତେବେଳେ ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଯୌବନରେ ଥିଲେ, ଏହି ଅସ୍ଥିର ଜଗତର ଚଳାଚଳ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ମନରେ ବହୁତ ଅଶାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ସ୍ଵଵିରାଗଚମତ୍କାରଵିଚାରକଣିକୋଦଭୂତ୍ । ଚେତସ୍ଯ୍ ଅପି ସୁତାରୁଣ୍ଯେ ଦୈଵାଦ୍ ଵଲ୍ଲୀ ମରାଵ୍ ଇଵ
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତାଙ୍କ ମନର ଯୌବନ ତରୁଣତାରେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ବିରାଗର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏକ କମଳା ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମନରେ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ଯେପରି ଗଛରେ ଏକ ଲତା ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ।