ତାଦୃଶୋ ଽସ୍ତି ମହାଦିତ୍ଯସ୍ ସ ତପତ୍ଯ୍ ଆସୁ ଦୃଷ୍ଟିଷୁ । ଯା ଏତାଃ କଲନାସ୍ ସର୍ଵାସ୍ ତା ଏତାସ୍ ତସ୍ଯ ଦୀପ୍ତଯଃ
ଏହି ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି ଏକ ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ତୀବ୍ର ଆଲୋକରେ ଜଳିଉଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦଗୁଡ଼ିକ ତାହାର କିରଣମାନେ।
ଅସ୍ଯାଦିତ୍ଯସ୍ଯ ରଶ୍ମୀନାଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ତ୍ରସରେଣୁଵତ୍ । ଏଷ ଚିତ୍ସୂର୍ଯ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତସ୍ ସର୍ଵମ୍ ଏତତ୍ ତପତ୍ଯ୍ ଅସୌ
ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣମାନଙ୍କ ଭିତରେ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଏକ ଧୂଳିକଣା ପରି। ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହି ସମସ୍ତକୁ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରେ।
ଵିଜ୍ଞାନାତ୍ମୈଷ ପରମୋ ଭାସ୍କରୋ ଭାଵିଭାସନଃ । ଇମେ ଯେ ଭୁଵନାଭୋଗାସ୍ ତସ୍ଯୈଵ ତ୍ରସରେଣଵଃ
ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୂର୍ଯ୍ୟର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜିନିଷକୁ ଆଲୋକିତ କରେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାହା ପାଇଁ ଧୂଳିକଣା ପରି।
ଵିଜ୍ଞାନପରମାର୍କସ୍ଯ ଭାସା ଭାନ୍ତି ଭଵନ୍ତି ଚ । ଇମା ଜଗଦହର୍ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅହର୍ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯୋ ରଵେର୍ ଇଵ
ଜ୍ଞାନର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତର ସମସ୍ତ ଦିନର ଶ୍ରୀମାନ୍ୟତା ଉଜାଗର ହୁଏ ଏବଂ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ଦିନର ଶ୍ରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ଵିଜ୍ଞାନମାତ୍ରକଚିତାତ୍ମନି ଜନ୍ତୁଜାତେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଣ୍ଡପଗଣେ ଚ ଵିକାସଭାଜି । ନିର୍ମଜ୍ଜନୋଦ୍ଭଵନସମ୍ଭ୍ରମଭାଵଲେଖାସ୍ ସନ୍ତୀଵ ନେହ ହି ମନାଗ୍ ଅପି ଶାନ୍ତମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ
ଏହି ଜ୍ଞାନମୟ ଆତ୍ମାରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ବିସ୍ତୃତିରେ, ଉତ୍ତେଜନା, ଡୁବିବା, ଉଦ୍ଭବ ଓ ଭ୍ରମର ଅନେକ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ସତ୍ୟରେ କେବଳ ଶାନ୍ତି ମିଳେନି; ତୁମେ ନିଜକୁ ଶାନ୍ତ କର।
କାଲସତ୍ତା ନଭସ୍ସତ୍ତା ସ୍ପନ୍ଦସତ୍ତା ଚ ଚିନ୍ମଯୀ । ଶୁଦ୍ଧଚେତନସତ୍ତାଥ ସର୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯାଦି ପାଵନମ୍
ସମୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଆକାଶର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଓ ଚଳନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ—ସବୁ ଚେତନାର ଗୁଣ। ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ କିଛି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର।
ପରମାତ୍ମମହାଵାଯୌ ରଜସ୍ ସ୍ଫୁରତି ଚଞ୍ଚଲମ୍ । କୁସୁମାନ୍ତର୍ ଇଵାମୋଦସ୍ ତଦତଦ୍ରୂପକଂ ସ୍ଵତଃ
ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ବଡ଼ ପବନରେ, ରଜୋଗୁଣ ଅଶାନ୍ତ ଭାବରେ ହଲଚଲ କରେ, ଯେପରି ଫୁଲ ଭିତରେ ସୁଗନ୍ଧ ଚାଲିଥାଏ। ଏହାର ସ୍ୱଭାବ ତାହାଠାରୁ ଅଲଗା, କିନ୍ତୁ ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଜଗଦାଖ୍ଯେ ମହାସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଵପ୍ନାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତରଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ରୂପଂ ତ୍ଯଜତି ନୋ ଶାନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଶାନ୍ତତ୍ଵବୃଂହିତମ୍
ଏହି ସଂସାର ନାମକ ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନରେ, ଗୋଟିଏ ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଯିବା ହୁଏ; ରୂପ ଛାଡ଼ାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଶାନ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମ କେବେ ଛାଡ଼ାଯାଏ ନାହିଁ।
ସଙ୍କଲ୍ପପରିବୃଂହେଯମ୍ ଅନନ୍ତସ୍ଫୁରଣା ସ୍ଵତଃ । ଯଥା ଯଥାଭିବୃଂହାଭିର୍ ବୃଂହତ୍ଯ୍ ଆବୃଂହିତା ତଥା
କଳ୍ପନାର ଏହି ପ୍ରସାର ଅନନ୍ତ ଓ ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତିଶୀଳ। ଯେପରି ଏହାକୁ ଯେତେବେଳେ ଆଉ ଆଉ ବଡ଼ କରାଯାଏ, ସେପରି ଏହା ତାହାର ବଡ଼ ହେବାର ମାତ୍ରା ଅନୁଯାୟୀ ବିସ୍ତୃତ ହୁଏ।
ସଙ୍କଲ୍ପଶ୍ ଚ ପରାଦ୍ ଅସ୍ମାନ୍ ମନାଗ୍ ଅପି ନ ଭିଦ୍ଯତେ । ଚିନ୍ମଯତ୍ଵାତ୍ ତତଃ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ବୃଂହାସ୍ତି ନ ବୃଂହଣମ୍
କଳ୍ପନା ଆମ ପାଖରୁ କିଛିମାତ୍ର ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ଚେତନାର ନିଜସ୍ୱ ଗୁଣ। ଏହିଠାରୁ ପ୍ରକୃତରେ କୌଣସି ପ୍ରସାର ନାହିଁ, କିମ୍ବା ପ୍ରସାର କରିବା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ରମ୍ଭାସ୍ତମ୍ଭୋ ଯଥା ପତ୍ତ୍ରମାତ୍ରମ୍ ଏଵାନ୍ତରାନ୍ତରା । ଅନ୍ତର୍ ଅନ୍ତସ୍ ତଥେଦଂ ହି ଵିଶ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵିଵର୍ତ୍ଯ୍ ଅଥ
ଏମିତି ଯେପରି କଦଳୀ ଗଛର ତଣ୍ଡ ମାନେ ପତ୍ର ଉପରେ ପତ୍ର ଲଗା ଥାଏ, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ଭିତରେ ଭିତରେ ପତ୍ର ଭଳି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ସବ୍ରହ୍ମାତ୍ମାଦିଭିଶ୍ ଶବ୍ଦୈର୍ ଯଦ୍ ଏତୈର୍ ଅଭିଧୀଯତେ । ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅଵ୍ଯପଦେଶ୍ଯଂ ତନ୍ ନ ନକିଞ୍ଚିନ୍ ନ କିଞ୍ଚନ
‘ବ୍ରହ୍ମ’, ‘ଆତ୍ମା’ ଇତ୍ୟାଦି ଶବ୍ଦରେ ଯାହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ, ସେଠିକି ଏହା ଶୂନ୍ୟ ଓ ବର୍ଣ୍ଣନା ଅସମ୍ଭବ; ଏହା କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା କିଛି ନଥିବା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯା ଯା ଵିଭାଵ୍ଯତେ ସତ୍ତା ସା ସାନୁଭଵନିର୍ମିତା । ରମ୍ଭାସ୍ତମ୍ଭଵଦ୍ ଏଵାତଶ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲଂ ତତମ୍
ଯେଉଁଯେଉଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଆମେ ଭାବିଥାଉଛୁ, ସେ ସବୁ ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ହୁଏ; ଏହିପରି, କଦଳୀ ଗଛର ଥାଉର ପରି, ସର୍ବଦା ସୁଦ୍ଧ ଚେତନା ହିଁ ସମସ୍ତ କୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛି।
ସୂକ୍ଷ୍ମତ୍ଵାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲଭ୍ଯତ୍ଵାତ୍ ପରମାତ୍ମା ପରୋ ଽଣୁକଃ । ଅନନ୍ତତ୍ଵାଦ୍ ଅସାଵ୍ ଏଵ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ମେର୍ଵାଦିଧୂଲିମାନ୍
ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ପରମାତ୍ମାକୁ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ କଣା ଭାବରେ କୁହାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ସେ ଅସୀମ ଥିବାରୁ, ମେରୁ ପର୍ବତ ଓ ପୃଥିବୀର ଧୂଳିକୁ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ଭିତରେ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅଣୋର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତ୍ଯନନ୍ତସ୍ଯ ପୁରୋ ଽସ୍ଯ ଜଗଦାଦ୍ଯ୍ ଅପି । ପରମାଣୁଵଦ୍ ଆଭାତି ପ୍ରମିତତ୍ଵାଦ୍ ଅରୂପଵତ୍
ଏହି ଅସୀମ ସୂକ୍ଷ୍ମତା ପାଖରେ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆରମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅତି ସାନ ଗୁଣିକଣା ପରି ଦେଖାଯାଏ, କାରଣ ସେ ସୀମିତ ଓ ରୂପହୀନ।
ପରୋ ଽଣୁର୍ ଏଷୋ ଽଲଭ୍ଯତ୍ଵାତ୍ ପୂରକତ୍ଵାନ୍ ମହାଗିରିଃ । ସର୍ଵାଵଯଵରୂପୋ ଽପି ନିରସ୍ତାଵଯଵଃ ପୁମାନ୍
ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ କଣା ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଥିବା ସତ୍ୱେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଭଳି ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ଅଂଶର ଆକୃତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠାରେ କୌଣସି ଅଂଶ ନାହିଁ।
ଅସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରସ୍ଯ ମଜ୍ଜାମାତ୍ରଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯୀ । ଵିଜ୍ଞାନମାତ୍ରମଧ୍ଯଂ ହି ସାଧୋ ଵିଦ୍ଧି ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ଏହି ଚେତନା ମାନେ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ, ଏହାରେ ତିନି ଜଗତ ମାତ୍ର ଏହାର ଏକ ଅଂଶ ଭାବରେ ଲୀନ ହୋଇଛି। ହେ ମହାନ, ତିନି ଜଗତ ସଦା ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣ।
ଵିଜ୍ଞାନମାତ୍ରମ୍ ଅକଲାକଲିତଂ ଜଗନ୍ତି ଶାନ୍ତଂ ସ୍ଵଭାଵସୁକୁମାରମ୍ ଅନନ୍ତରୂପମ୍ । ଵେତାଲବାଲକ ପଦଂ ତଦ୍ ଅଲଙ୍ଘନୀଯମ୍ ଏଵଂସ୍ମଯସ୍ ସମନୁଭାଵଯ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ
ସମସ୍ତ ଜଗତ କେବଳ ଚେତନା ମାତ୍ର, ଏହା କେବେ ବେଳା ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ ହୁଏନାହିଁ, ସ୍ୱଭାବରେ ଶାନ୍ତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ରୂପ ଶୂନ୍ୟ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ହେଉଛି ବେତାଳ ଶିଶୁର ଦୁର୍ଲଭ ପଦ, ଯାହାକୁ କେହି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଶାନ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କର ଏବଂ ଶାନ୍ତ ରୁହ।
ଇତି ରାଜମୁଖାଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵେତାଲଶ୍ ଶାନ୍ତିମ୍ ଆଯଯୌ । ଭାଵିତାତ୍ମତଯା ତତ୍ର ଵିଚାରୋଦିତଯା ଧିଯା
ରାଜାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବେତାଳ ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ, ଚିନ୍ତନରେ ଲିନ ଏବଂ ଅନ୍ୱେଷଣ ଦ୍ୱାରା ଜାଗୃତ ମନ ହେଲା।
ଉପଶାନ୍ତଵପୁର୍ ଭୂତ୍ଵା ଗତ୍ଵୈକାନ୍ତମ୍ ଅନିନ୍ଦିତଃ । ବଭୂଵାଵିଚଲଧ୍ଯାନୀ ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ଵିଷମାଂ କ୍ଷୁଧମ୍
ଶାନ୍ତ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ଦୋଷ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ସେ ଅଚଳ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ ଏବଂ କଠିନ ଭୋକକୁ ଭୁଲିଗଲେ।
ଏତଦ୍ ରାମ ମଯୋକ୍ତଂ ତେ ଵେତାଲପ୍ରଶ୍ନଜାଲକମ୍ । ଏଵଂକ୍ରମେଣ ଚିଦଣାଵ୍ ଏଵେଦଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ଜଗତ୍
ହେ ରାମ, ମୁଁ ତୋତେ ଏହି ବେତାଳ ପ୍ରଶ୍ନମାଳା କହିଲି। ଏହିପରି କ୍ରମରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏକମାତ୍ର ଚେତନାର ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛି।
ଚିଦଣୋଃ କୋଶଗଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଚାରେଣ ଵିଲୀଯତେ । କୋପୋ ଵେତାଲକସ୍ଯେଵ ଶିଷ୍ଯତେ ଯତ୍ ପରଂ ତୁ ତତ୍
ଚେତନାର ଆବରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବିଶ୍ୱକୁ ଯଦି ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିବା, ତେବେ ସେହି ବିଶ୍ୱ ଲୟ ହୋଇଯାଏ; ଯେଉଁପରି ବେତାଳଙ୍କ ରୋଷ ଶେଷରେ କେବଳ ପରମ ଅବସ୍ଥା ରହିଯାଏ।
ସଂହୃତ୍ଯ ସର୍ଵତଶ୍ ଚିତ୍ତଂ ସ୍ତିମିତେନାନ୍ତରାତ୍ମନା । ପ୍ରଵାହାପତିତଂ କୁର୍ଵନ୍ ନିରିଚ୍ଛସ୍ ତିଷ୍ଠ ଶାନ୍ତଧୀଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମନକୁ ଏକଠା କରି, ଅନ୍ତରାତ୍ମାର ଶାନ୍ତି ସହିତ, ମନର ଭାବନା ଧାରାକୁ ଶାନ୍ତ କର; ଆଶା-ଆକାଂକ୍ଷା ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତ ମନେ ରୁହ।
ଆକାଶଵିଶଦଂ କୃତ୍ଵା ମନସୈଵ ମନୋ ମୁନିଃ । ତିଷ୍ଠୈକଶମଶାନ୍ତାତ୍ମା ଵ୍ଯୋମଵଦ୍ଵିଶଦାଶଯଃ
ମନକୁ ଆକାଶ ପରି ପରିସ୍ଫୁଟ କରି, ମନ ଦ୍ୱାରା ଏକ ମୁନି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ କରି ରହେ; ତାଙ୍କର ଭାବନା ଆକାଶ ପରି ପବିତ୍ର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ରହିଥାଏ।
ସ୍ଥିରବୁଦ୍ଧେର୍ ଅମୂଢସ୍ଯ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନୁଵର୍ତିନଃ । ରାଜ୍ଞୋ ଭଗୀରଥସ୍ଯେଵ ଦୁସ୍ସାଧମ୍ ଅପି ସିଧ୍ଯତି
ଯେଉଁଠି ମନ ଦୃଢ଼ ଓ ସ୍ଥିର, ଭ୍ରମ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଆସିଥିବା କାମକୁ ସହଜରେ କରେ, ସେଠି ଭାଗୀରଥ ରାଜାଙ୍କ ପରି କଠିନ କାମ ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ।
ସମ୍ପୂର୍ଣଶାନ୍ତମନସଃ ପରିତୃପ୍ତଵୃତ୍ତେର୍ ନିତ୍ଯଂ ସମେ ସୁସମମ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତୋ ଽନ୍ତଃ । ସିଧ୍ଯନ୍ତି ଦୁର୍ଲଭତରା ଅପି ଵାଞ୍ଛିତାର୍ଥା ଗଙ୍ଗାଵତାର ଇଵ ସାଗରଖାତୃନପ୍ତୁଃ
ଯେଉଁଠି ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ, ଇଚ୍ଛା ସମସ୍ତ ସାର୍ଥକ, ଏବଂ ମନେ ନିତ୍ୟ ସମତା ଓ ସମବେଦନା ରହିଛି, ସେଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଇଚ୍ଛାମଧ୍ୟ ପୂରଣ ହୁଏ, ଯେପରି ଭାଗୀରଥଙ୍କ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗା ଆସିଥିଲା।
ଯଥା ଚିତ୍ତଚମତ୍କୃତ୍ଯା ରାଜ୍ଞୋ ଗଙ୍ଗାଵତାରଣମ୍ । ଭଗୀରଥସ୍ଯ ସମ୍ପନ୍ନଂ ତନ୍ ମେ କଥଯ ଭୋଃ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭାଗୀରଥ ରାଜା ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ମନବଳ ଦ୍ୱାରା କିପରି ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିଥିଲେ, ମୋତେ ସେ କଥା କହନ୍ତୁ।
ଆସୀଦ୍ ଭଗୀରଥୋ ନାମ ରାଜା ପରମଧାର୍ମିକଃ । ଭୁଵସ୍ ସମୁଦ୍ରଦ୍ଵୀପାଯା ମଣ୍ଡନାତିଲକୋପମଃ
ଭାଗୀରଥ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମିକ ଥିଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ସମୁଦ୍ର ଓ ଦ୍ୱୀପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ ଶୋଭା ଭଳି ଥିଲେ।
ସଙ୍କଲ୍ପାନନ୍ତରଂ ପ୍ରାପୁର୍ ଯଥାଭିମତମ୍ ଅର୍ଥିନଃ । ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରସନ୍ନଵଦନାଦ୍ ଯସ୍ମାଚ୍ ଚିନ୍ତାମଣେର୍ ଇଵ
ସେ ଯେତେବେଳେ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ କିଛି ଚାହିଁଥିଲେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁରୁ, ମନୋକାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା ମଣିରୁ ଯେପରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସବୁ ପାଇଯାଉଥିଲେ।
ସାଧୂନାଂ ଯୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥାର୍ଥଂ ଧନାନ୍ଯ୍ ଅଵିରତଂ ଦଦୌ । ତୃଣମାତ୍ରମ୍ ଉପାଦତ୍ତେ କରଂ ତୃଣମଣିର୍ ଯଥା
ସେ ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କର ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ ଅବିରତ ଧନ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ପାଇଁ କେବଳ ଘାସର ଏକ ତିନିକି ମାତ୍ର ନେଇଥିଲେ, ଯେପରି ଘାସର ମଣି ଘାସର ଏକ ତିନିକି ନିଏ।