ତତୋ ନ ପଶ୍ଯତି ମନଃ ପ୍ରଶାନ୍ତଂ ଦେହତାଂ ପୁନଃ । ସ୍ଵନାଶେନ ପଦଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଵାସନୈଵ ମନୋ ଵିଦୁଃ
ଯେତେବେଳେ ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ହରାଇଦେଇଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ପୁଣି ଦେହ ଭାବକୁ ଦେଖିପାରେନାହିଁ; କେବଳ ଅବଶିଷ୍ଟ ଆଗ୍ରହମାନେ ମନ ବୋଲି ଜଣାଯାନ୍ତି।
ଚେତୋ ହି ଵାସନାମାତ୍ରଂ ତଦଭାଵଃ ପରଂ ପଦମ୍ । ତଚ୍ ଚ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ଜ୍ଞାନାଜ୍ ଜ୍ଞାନମ୍ ଆହୁର୍ ଵିଚାରଣମ୍
ଚେତନା କେବଳ ଆଗ୍ରହର ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ; ଏହାର ଅଭାବ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଲଭ୍ୟ, ଏବଂ ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ବିବେକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ସଂସୃତେ ରାମ ପର୍ଯନ୍ତସ୍ ସମ୍ପ୍ରଵର୍ତତେ । ସ୍ଵଯଂ ଵିଵେକମାତ୍ରେଣ ରଜ୍ଜୁସର୍ପଭ୍ରମାକୃତେଃ
ହେ ରାମ, ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ର ବିବେକ ଦ୍ୱାରା, ରସିରେ ସାପ ଦେଖିବାର ଭ୍ରାନ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏଭଳି ଚାଲିଥାଏ।
ଏକାର୍ଥାଭ୍ଯସନପ୍ରାଣରୋଧଚେତଃପରିକ୍ଷଯାଃ । ଏକସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ସଂସିଦ୍ଧେ ସଂସିଧ୍ଯନ୍ତି ପରସ୍ପରମ୍
ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପୁନଃପୁନଃ ଚିନ୍ତନ, ପ୍ରାଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଚେତନାର ଶକ୍ତି କ୍ଷୟ—ଏହି ସବୁ ଏକଠି ହେବା ସମୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗୋଟିଏ ସଫଳ ହୁଏ, ସେଠି ସବୁ ସଫଳ ହୁଏ।
ତାଲଵୃନ୍ତପରିସ୍ପନ୍ଦେ ଶାନ୍ତେ ଶାନ୍ତୋ ଯଥାନିଲଃ । ପ୍ରାଣାନିଲପରିସ୍ପନ୍ଦେ ଶାନ୍ତେ ଶାନ୍ତଂ ତଥା ମନଃ
ଯେପରି ତାଳପତ୍ରର ହଲଚଲ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ପବନ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେପରି ଜିବନବାୟୁର ଗତି ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ମନ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ପ୍ରାଣାଶ୍ ଶରୀରଵିଲଯେ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଵ୍ଯୋମଵାଯୁତାମ୍ । ଯଥାଵାସିତମ୍ ଏଵେଦଂ ମନଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ତତ୍ର ଚ
ଶରୀର ନାଶ ହେଲେ, ପ୍ରାଣବାୟୁ ଆକାଶସଦୃଶ ବାୟୁରେ ଲୀନ ହୁଏ; ସେଠାରେ ମନ କେବଳ ଏହି ଜନ୍ମର ଅନୁଭୂତିକୁ ଦେଖେ।
ଯଥା ଵିଦେହାଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରାଣା ଵ୍ଯୋମନି ଦେହକମ୍ । ସମନସ୍କାସ୍ ତଥାଚାରଂ ସର୍ଵଂ ଚାନୁଭଵନ୍ତି ତେ
ଯେପରି ଦେହ ଛାଡ଼ିଥିବା ପ୍ରାଣବାୟୁ ଆକାଶରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହକୁ ଦେଖେ, ସେପରି ମନ ଥିବା ଲୋକେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନୁଭୂତିକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଶାନ୍ତେ ଵାତପରିସ୍ପନ୍ଦେ ଯଥା ଗନ୍ଧଃ ପ୍ରଶାମ୍ଯତି । ତଥା ଶାନ୍ତେ ମନସ୍ସ୍ପନ୍ଦେ ଶାମ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରାଣଵାଯଵଃ
ଯେପରି ବାୟୁର ଚଳାଚଳ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ସୁଗନ୍ଧ ମିଶିଯାଏ, ସେପରି ମନର ଚଳାଚଳ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ପ୍ରାଣବାୟୁ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଅଵିନାଭାଵିନୀ ନିତ୍ଯଂ ଜନ୍ତୂନାଂ ପ୍ରାଣଚେତସୀ । କୁସୁମାମୋଦଵନ୍ ମିଶ୍ରେ ତିଲତୈଲେ ଇଵ ସ୍ଥିତେ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଜୀବନଶକ୍ତି ଓ ମନ ସଦା ଅଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଏକାଠି ରହିଥାଏ, ଯେପରି ଫୁଲରେ ସୁଗନ୍ଧ ବା ତିଳ ମାଝିରେ ତେଲ ମିଶିଥାଏ।
ମନସସ୍ ସ୍ପନ୍ଦନଂ ପ୍ରାଣଃ ପ୍ରାଣସ୍ଯ ସ୍ପନ୍ଦନଂ ମନଃ । ଏତେ ଵିହରତୋ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ରଥସାରଥୀ
ମନର ଚଳନ ହେଉଛି ପ୍ରାଣ, ପ୍ରାଣର ଚଳନ ହେଉଛି ମନ; ଏହି ଦୁଇଟି ସଦା ଏକାଠି ରହିଥାଏ, ଏକ ଅନ୍ୟର ରଥସାରଥି ଭଳି।
ଆଧାରାଧେଯଵତ୍ ତ୍ଵ୍ ଏତେ ଏକାଭାଵେ ଵିନଶ୍ଯତଃ । କୁରୁତଶ୍ ଚ ସ୍ଵନାଶେନ କାର୍ଯଂ ମୋକ୍ଷାଖ୍ଯମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଏମିତି ଆଧାର ଓ ଆଧାରିତ ଭଳି, ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ନ ଥିଲେ ଦୁହେଁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଏମିତି ଦୁହେଁର ଶେଷ ହେଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ।
ଏକତତ୍ତ୍ଵଘନାଭ୍ଯାସାଚ୍ ଛାନ୍ତଂ ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଲଂ ମନଃ । ତଲ୍ଲଯତ୍ଵାତ୍ ସ୍ଵଭାଵସ୍ଯ ତେନ ପ୍ରାଣୋ ଽପି ଶାମ୍ଯତି
ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଧ୍ୟାନ ଲଗାଇଲେ, ମନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ଏହାର ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଲୟ ହେବାରୁ, ପ୍ରାଣ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଚାର୍ଯ ଯଦ୍ ଅନନ୍ତାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ତନ୍ମଯତାଂ ନଯେତ୍ । ମନସ୍ ତତସ୍ ତଲ୍ଲଯତସ୍ ତଦ୍ ଏଵ ଭଵତି ସ୍ଥିରମ୍
ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ମନକୁ ସେଠି ଏକତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ମନ ସେ ଆତ୍ମାରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦୃଢ଼ ଓ ଅଚଳ ହୋଇଯାଏ।
ଯଦ୍ ଏଵାତିତରାଂ ଶ୍ରେଯୋ ଽନୁପଲମ୍ଭୋପଲମ୍ଭଯୋଃ । ଦ୍ଵଯୋର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସତୋସ୍ ତତ୍ର ଶେଷେ ଵାପି ସ୍ଥିରୋ ଭଵ
ଅନୁଭବ କିମ୍ବା ଅନୁଭବର ଅଭାବ, ଏହି ଦୁଇଟି ଅସତ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଯାହା ଅବଶେଷ ରହିଯାଏ, ଯାହା ସତ୍ୟରୁ ଉତ୍ତମ, ସେଠି ଦୃଢ଼ ରୁହ।
ଏକସ୍ମିନ୍ ସୁଦୃଢେ ତତ୍ତ୍ଵେ ତାଵଦ୍ ଭାଵଂ ଵିଭାଵଯେତ୍ । ଭାଵୋ ଽଭାଵତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ସ୍ଵାଭ୍ଯାସାଦ୍ ଯାଵଦ୍ ଆତତମ୍
ଏକ ଦୃଢ଼ ତତ୍ତ୍ୱରେ ନିଜର ଅବସ୍ଥାକୁ ଭାବିବା ଉଚିତ। ପୁନଃପୁନି ଅଭ୍ୟାସ କରିଲେ, ସେ ଅବସ୍ଥା ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଅଭାବରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
ପ୍ରତ୍ଯାହାରଵଶାଚ୍ ଚେତସ୍ ସ୍ଵଯଂ ଭୋଗ୍ଯକ୍ଷଯାଦ୍ ଇଵ । ଵିଲୀଯତେ ସହ ପ୍ରାଣୈଃ ପରମ୍ ଏଵାଵଶିଷ୍ଯତେ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗତ କ୍ରିୟାକୁ ରୋକିବା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଭୋଗବସ୍ତୁ ଶେଷ ହେଲେ ଯେପରି ଭୋଗ ଅପେକ୍ଷା ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ମନ ଓ ପ୍ରାଣ ସହିତ ଲୟ ହୋଇଯାଏ, ଶେଷରେ କେବଳ ପରମ ରହିଯାଏ।
ଯଦେକତାନଂ ଭଵତି ଚେତସ୍ ତଦ୍ ଭଵତି କ୍ଷଣାତ୍ । ଶାନ୍ତାଶେଷଵିଶେଷୌଘଂ ଚିରାଭ୍ଯାସସ୍ଵଭାଵତଃ
ଯେତେବେଳେ ମନ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଯାଏ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦର ଉତ୍ତେଜନା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଅଵିଦ୍ଯେଯଂ ତୁ ନାସ୍ତୀତି ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ଯୁକ୍ତିଯୁତଂ ଧିଯା । ଜ୍ଞାନାଦ୍ ଏଵ ପରାଵାପ୍ତିସ୍ ତଦଭ୍ଯାସସ୍ ତତୋ ଵରମ୍
ଯେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ବୁଝିପାରିବାକୁ ହୁଏ ଯେ ଏହି ଅଜ୍ଞାନ କିଛି ନୁହେଁ, ସେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଭ ମିଳେ; ଏହିଠାରେ ଏହାର ଅଭ୍ୟାସ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ।
ଚିତ୍ତେ ଶାନ୍ତେ ଶାମ୍ଯତୀଯଂ ସଂସାରମୃଗତୃଷ୍ଣିକା । ଜରାମ୍ ଉପଗତେ ମେଘେ ମିହିକା ମହତୀ ଯଥା
ଯେତେବେଳେ ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ସଂସାରର ମୃଗମରୀଚିକା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମେଘ ପୁରୁଣା ହେଲେ ବଡ଼ କୁହୁଡ଼ି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଚିତ୍ତମାତ୍ରମ୍ ଅଵିଦ୍ଯେତି କୁରୁ ତେନୈଵ ତତ୍କ୍ଷଯମ୍ । ତଦ୍ରୂପନାମ ଚିତ୍ତାତ୍ମାନୁଭାଵୋ ହି ପରଂ ପଦମ୍
ଅଜ୍ଞାନ କେବଳ ମନ ଅଟୁଟ ରହିଛି ବୋଲି ଜାଣ, ଏହି ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଶେଷ କର। ଯେଉଁ ମନ ରୂପ ଆତ୍ମାର ଅନୁଭୂତି, ସେହିଏ ପରମ ପଦ।
ମୁହୂର୍ତମ୍ ଏଵ ନିର୍ଵାଣଂ ଯଦି ଚେତଃ ପରେ ପଦେ । ତତ୍ ତତ୍ପରିଣତଂ ଵିଦ୍ଧି ତତ୍ରୈଵାସ୍ଵାଦମ୍ ଆଗତମ୍
ଯଦି କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦରେ ନିର୍ବାଣ ଅନୁଭବ କରେ, ତେବେ ଜାଣ, ସେଠି ମନର ରୂପାନ୍ତର ହୋଇଯାଇଛି ଏବଂ ସେଠି ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ।
ଯଦି ସାଙ୍ଖ୍ଯେନ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ଚେତୋ ଯୋଗେନ ଵା ପଦେ । କ୍ଷଣଂ ତତ୍ ସତ୍ତ୍ଵତାଂ ଯାତଂ ନ ଭୂଯଃ ପରିଜାଯତେ
ଯଦି ସାଂଖ୍ୟ ବା ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମନ ସେହି ପଦରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଏ, ତେବେ ସେ ଖ୍ଷଣଟି ପାଇଁ ଏହା ପବିତ୍ରତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଏବଂ ପୁଣି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଚେତୋ ଵିଗଲିତାଵିଦ୍ଯଂ ସତ୍ତ୍ଵଶବ୍ଦେନ କଥ୍ଯତେ । ଦଗ୍ଧଂ ସଂସାରବୀଜଂ ତନ୍ ନ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଅଙ୍କୁରଂ ପୁନଃ
ଯେତେବେଳେ ମନରୁ ଅଜ୍ଞାନ ଦୂର ହୋଇଯାଏ, ତାହାକୁ 'ସତ୍ତ୍ୱ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସେଥିରେ ସଂସାରର ବୀଜ ପୁରାପୁରି ପୁଡ଼ିଯାଏ ଏବଂ ପୁଣି କେବେ ଅଂକୁର ହୁଏ ନାହିଁ।
ଜ୍ଞଶ୍ ଚିଦ୍ଵିଗଲିତାଵିଦ୍ଯସ୍ ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥଶ୍ ଶାନ୍ତଵାସନଃ । ସମଂ ଶୂନ୍ଯୋପମଂ ଶାନ୍ତଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ପଶ୍ଯତି ଶାମ୍ଯତି
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ଯାହାଙ୍କର ଚେତନାରୁ ଅଜ୍ଞାନ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି, ସେ ସତ୍ତ୍ୱରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଇଚ୍ଛାରେ ଥାଏ; ସେ ସମତାରେ, ଶୂନ୍ୟ ସଦୃଶ ଶାନ୍ତ ଆଲୋକକୁ ଦେଖେ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଗଲିତାଜ୍ଞପଦଂ ଵିମଲଂ ମନସ୍ ସୁଭଗ ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଇତୀହ ହି କଥ୍ଯତେ । ନ ପୁନର୍ ଏତି କଲାମଲିନଂ ପଦଂ କନକତାମ୍ ଇଵ ତାମ୍ରମ୍ ଉପାଗତମ୍
ଯେତେବେଳେ ମନ ଅଜ୍ଞାନର ଅବସ୍ଥାକୁ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ଶୁଭ୍ର ହୁଏ, ଏହି ସୁନ୍ଦର ମନକୁ 'ସତ୍ତ୍ୱ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହା ପୁଣି କେବେ ମଲିନ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରି ଯାଏ ନାହିଁ, ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ସୁନା ପୁଣି କେବେ ତାମ୍ବା ହୁଏ ନାହିଁ।
ଜୀଵୋ ଽଜୀଵୀଭଵତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ଯାତି ଚିତ୍ତମ୍ ଅଚିତ୍ତତାମ୍ । ଵିଚାରାଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯାନ୍ତୋ ମୋକ୍ଷ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିଧୀଯତେ
ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଆତ୍ମା ଶୀଘ୍ର ଅବ୍ୟକ୍ତି ହୁଏ, ଏବଂ ମନ ମନତ୍ୱ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତ ହୁଏ। ବିଚାର ଦ୍ୱାରା ଅଜ୍ଞାନର ଶେଷ ହୁଏ—ଏହିଠାରେ ଏକାକି ମୁକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମୃଗତୃଷ୍ଣାଜଲମ୍ ଇଵ ସର୍ଗୋ ଽହନ୍ତାଦି ଦୃଶ୍ଯତେ । ଅସଦ୍ ଏଵ ମନାଗ୍ ଏଵ ତଦ୍ ଵିଚାରାତ୍ ପ୍ରଲୀଯତେ
ଏହି ସୃଷ୍ଟି, ଯାହା 'ମୁଁ' ଭାବରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ମୃଗମରୀଚିକା ପାଣି ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଏହା ସତ୍ୟରେ ଅସତ୍ୟ, ଏବଂ ଅଳ୍ପ ବିଚାର କଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଗଳିଯାଏ।
ସଂସୃତିସ୍ଵପ୍ନଵିଶ୍ରାନ୍ତୌ ଵେତାଲୋଦାହୃତାନ୍ ଇମାନ୍ । ପ୍ରଶ୍ନାନ୍ ଆକର୍ଣଯ ଶୁଭାନ୍ ପ୍ରସଙ୍ଗାତ୍ ସ୍ମୃତିମ୍ ଆଗତାନ୍
ଏହି ସଂସାରର ସ୍ୱପ୍ନରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବାବେଳେ, ଭୂତଗଥାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଏହି ଶୁଭ୍ର ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଅନୁପ୍ରସଙ୍ଗରେ ସ୍ମୃତିରେ ଆସିଛି, ଶୁଣ।
ଅସ୍ତି ଵିନ୍ଧ୍ଯମହାଟଵ୍ଯାଂ ଵେତାଲୋ ଵିପୁଲାକୃତିଃ । ସ କିଞ୍ଚିନ୍ ମଣ୍ଡଲଂ ଗର୍ଧାଦ୍ ଆଜଗାମ ଜିଘତ୍ସଯା
ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ବଡ଼ ଆକାରର ଭୂତ ଥିଲା। ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ସେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନକୁ ଆସିଲା।
ସ ଵେତାଲୋ ଽଵସତ୍ ପୂର୍ଵଂ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ ସଜ୍ଜନାସ୍ପଦେ । ବହୁବଲ୍ଯୁପହାରେଣ ନିତ୍ଯତୃପ୍ତତଯା ସୁଖୀ
ସେ ଭୂତ ପୂର୍ବରୁ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଭଲ ଲୋକମାନେ ଯାଉଥିଲେ। ବହୁତ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଭୋଜନ ମିଳୁଥିବାରୁ ସେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଖୁସି ଥିଲା।