ତଦ୍ଗୃହେ ମାସପର୍ଯନ୍ତେ ବଲାନ୍ ନିଷ୍କାସିତାର୍ଗଡାଃ । ଅନ୍ତର୍ ଆଲୋକଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଭିକ୍ଷୁମ୍ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣମାନସମ୍
ସେଇ ଘରରେ, ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପାଳା ଜଣେ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ଜୋରକରି ବାହାର କରିଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ମନେ-ମନେ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ମନବଳ ଥିବା ସେଇ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ଦେଖିବେ।
ଅନ୍ଯେନୈଵ ସ ଦେହେନ ଭିକ୍ଷୁର୍ ମୁକ୍ତୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ । କଥଂ ପ୍ରବୋଧ୍ଯତେ ନଷ୍ଟଂ ତଦ୍ଵିହାରେ ଶରୀରକମ୍
ଅନ୍ୟ ଦେହ ନେଇ ସେଇ ମୁକ୍ତ ଭିକ୍ଷୁ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି; ଏହି ଘରେ ରହିଯାଇଥିବା ହରାଇଯାଇଥିବା ଦେହ କେମିତି ପୁନଃ ସଚେତନ ହେବ?
ଏଷା ଗୁଣମଯୀ ମାଯା ଦୁର୍ବୋଧେନ ଦୁରତ୍ଯଯା । ନିତ୍ଯଂ ସତ୍ଯାଵବୋଧେନ ସୁଖେନୈଵାତିଵାହ୍ଯତେ
ଏହି ମାୟା ଗୁଣରେ ଗଠିତ, ବୁଝିବାକୁ ଓ ଚାଡ଼ିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର; କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ସଦା ଜାଗୃତ ରହିଲେ, ସହଜରେ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ।
ଅସତ୍ଯୈଵ କୃତାରମ୍ଭା ହେମ୍ନଃ କଟକତା ଯଥା । ପ୍ରତିଭାସଵିପର୍ଯାସମାତ୍ରକାରଣକୋଦଯା
ଏହାର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅସତ୍ୟ ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରିଥାଏ, ଯେପରି ଧଳା ସୁନା ଉପରେ ଚାପି ଦିଆଯାଏ; ଏହା କେବଳ ଭ୍ରମ ଓ ଭାସା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ପରମାତ୍ମନ ଏଵେଯମ୍ ଇତ୍ଥଂ ମାଯେତି ମୀଯତେ । ତରଙ୍ଗତେଵ ପଯସି ପ୍ରେକ୍ଷାମାତ୍ରଵିନାଶିନୀ
ଏହି ସବୁ ଜଗତ ଏକ ପରମ ଆତ୍ମାଙ୍କର ମାୟା ବୋଲି ଗଣାଯାଏ; ଯେପରି ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ ସେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଏହି ମାୟା ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ଜ୍ଞୋ ଽପି ଦୃଶ୍ଯମଯାଦ୍ ଦୀର୍ଘସ୍ଵପ୍ନାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତରଂ ଵ୍ରଜନ୍ । ଏଵଂ ନାନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ଵିଵେକାତ୍ ସର୍ଵଗାତ୍ମଦୃକ୍
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱପ୍ନ ଭିତରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଯାଏ, କିନ୍ତୁ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖିଥିବାରୁ, ସେ କେବେ ଅଲଗା ହୁଏନା।
ଯୋ ଯୋ ଽସ୍ଯ ପ୍ରତିଭାସସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଆତ୍ମୈଵ ସ ସ ବୋଧତଃ । ସ ଏଵୋଦେତି ସଂସାରକରଞ୍ଜଵନଗୁଲ୍ମଦୃକ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ଜାଣିବା ଉଚିତ୍ ଯେ ସେ ଆତ୍ମା ନିଜେ; ଏହି ଆତ୍ମା ମିରାଜରେ କଣ୍ଟା ଝାଡ଼ ଦେଖାଯିବା ପରି ସଂସାର ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ଭୂତମ୍ ଉଦିତଂ ପୃଥକ୍ ସଂସାରମଣ୍ଡଲମ୍ । ଭିକ୍ଷୋସ୍ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତରମ୍ ଇଵ ପରାଦ୍ ଵୀଚିର୍ ଇଵାମ୍ଭସଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ଉଦୟ ହେଲେ ଏକ ନୂତନ ସଂସାର ଚକ୍ର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ; ଏହା ଭିକ୍ଷୁଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି, କିମ୍ବା ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି।
ପ୍ରସୃତଃ ପଦ୍ମଜାଦ୍ ଏଵ ଜଗତ୍ସ୍ଵପ୍ନୋ ଽଯମ୍ ଆଦିତଃ । ତଥୈଵାଥ ସ୍ଵଚିତ୍ତୋତ୍କରୂଢସ୍ ସର୍ଵଜନଂ ପ୍ରତି
ଏହି ସଂସାର ଜଗତ ଆରମ୍ଭରୁ ହିଁ ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ସ୍ୱପ୍ନର ଭଳି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଏହିପରି, ପରେ ଏହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକଙ୍କର ନିଜ ମନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସିଯାଏ।
ଆପିତାମହମ୍ ଆଭାତି ସର୍ଗସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଵିଲାସଵତ୍ । ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଉଦିତସ୍ ତେନ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାନୀହ କୋଟିଶଃ
ସୃଷ୍ଟିଟି ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ବଡ଼ପୁରୁଷ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ଆସିଥିବା ସ୍ୱପ୍ନର ଖେଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ଏଭଳି ଭାବେ, ଏଠାରେ ଅନେକ କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଉଦିତ ହୋଇଛି।
ସ୍ଫୁରନ୍ ପରସ୍ମିନ୍ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ଜୀଵଃ ପଶ୍ଯତି ଵିଭ୍ରମମ୍ । ହୃଦଯେ ଽର୍ଥସମର୍ଥଂ ଚ ସ୍ଵପ୍ନଵଦ୍ ଦୀର୍ଘମ୍ ଆନ୍ତରମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମେଶ୍ୱରରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇ, ଭ୍ରମ ଦେଖେ; ଏବଂ ହୃଦୟରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତୁ ଭରିଥିବା ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱପ୍ନ ଅନୁଭବ କରେ।
ଚିତ୍ସତ୍ତାମାତ୍ରସାମାନ୍ଯପ୍ରତୀତିଚ୍ଯୁତିମାତ୍ରତଃ । ଜରାମରଣଦୁଃଖାନାଂ କଶ୍ଚିଦ୍ ଭାଜନତାଂ ଗତଃ
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ସାଧାରଣ ଅନୁଭୂତି ଆସିଯିବା ଓ ଯିବା ମାତ୍ରରୁ, କେହି କେହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖର ପାତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ପାତାଲଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଵା ଚିଚ୍ ଚମତ୍କୃତିଶାଲିନୀ । ଚିତ୍ତାଂଶସ୍ପନ୍ଦମାତ୍ରେଣ କୃତ୍ଵା କୃତ୍ଵୈଵ ସଂସ୍ଥିତା
ପାତାଳ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ, ଏ ସବୁକୁ ଚିତ୍ତର ଏକ ଅଂଶର ହଳଚଳରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ଆଉ ପୁନି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ, ଚେତନା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍ଥିର ରହେ।
ଚିତ୍ ସ୍ପନ୍ଦରୂପିଣୀ ଜୀଵନାମ୍ନାଗତ୍ଯାତ୍ମନାତ୍ମନି । ଅନ୍ଯତ୍ରାନ୍ଯେଵ ଲୁଠତି ଭୂତ୍ଵା ସମ୍ଭ୍ରମଭାରିଣୀ
ଚେତନା ନିଜର ଗତିରେ ଜୀବନ ନାମରେ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଏ; ଅନ୍ୟଠାରେ ଏହା ଅନ୍ୟ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଭ୍ରମରେ ଭାରୀ ହୋଇ ଘୁରିଘୁରି ଚାଲେ।
ବିଭେଷି ପରମାତ୍ମାତ୍ମା ପରମାତ୍ମନ ଏଵ କିମ୍ । ଜୀଵଦେହାଦିନାମ୍ନୋ ଽସ୍ମାତ୍ ପ୍ରତିବିମ୍ବାଦ୍ ଇଵାର୍ଭକଃ
ହେ ପରମାତ୍ମା, ତୁମେ ନିଜ ପରମ ସ୍ୱରୂପକୁ କାହିଁକି ଭୟ କରୁଛ? ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ ଦେଖି ଭୟ ପାଏ, ଯାହାକୁ ଜୀବ, ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟ ନାମରେ ଡାକାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଏଵ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଜଗଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଯୈଵ ସତ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ଶୁଦ୍ଧାକାଶମ୍ ଇଵାକାଶେ ଜଲେ ଜଲମ୍ ଇଵାମଲମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ପରମ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତରେ ଅଛି; ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶ ଆକାଶରେ, କିମ୍ବା ପରିଷ୍କାର ଜଳ ଜଳରେ ଅଛି।
ଲୋକୋ ବ୍ରହ୍ମଣ ଏଵାଯଂ ଜଗଦ୍ରୂପେଣ ତିଷ୍ଠତଃ । ବିଭେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତଯୋପାତ୍ତାତ୍ ପ୍ରତିବିମ୍ବାଦ୍ ଇଵାର୍ଭକଃ
ଏହି ସଂସାର ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତର ଆକାରରେ ଅଟୁଟ ଅଛି; ଅନ୍ୟତ୍ୱର ଦେଖାକୁ ଭୟ କରେ, ଯେପରିକି ଏକ ଶିଶୁ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ ଦେଖି ଡରିଯାଏ।
ସ୍ପନ୍ଦେ ଽସ୍ପନ୍ଦୀକୃତେ ବୋଧାଚ୍ ଚିତସ୍ ସଞ୍ଜ୍ଞା ଵିଲୀଯତେ । ସାପ୍ଯ୍ ଅଲଂ ପରିଣାମେନ ଲୀଯତେ ଽଗ୍ନୌ ଘୃତଂ ଯଥା
ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଚଳନ ନିର୍ଜୀବ ହେଲେ, ଚିତ୍ତର ଧାରଣା ଗଳିଯାଏ; ଏହା ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ତେଲ ଅଗ୍ନିରେ ମିଶିଯାଏ।
ଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦ ଏଵ ଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦେ ସର୍ଵାତ୍ମାତ୍ମନି ଜୃମ୍ଭତେ । ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦୌ ଜୃମ୍ଭଣାଦି କଲ୍ପିତଂ ନାତ୍ର ଵାସ୍ତଵମ୍
ଚେତନାର ଅନୁଭୂତି ନିଜେ ଚେତନାର ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ଚଳନ ଓ ଅଚଳତା, ବିସ୍ତାର ଓ ସଙ୍କୋଚ—ଏ ସବୁ କଳ୍ପନା, ଏଠାରେ କିଛି ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନ ସ୍ପନ୍ଦୋ ଽସ୍ତୀହ ନାସ୍ପନ୍ଦୋ ନୈକତା ନାପି ଚ ଦ୍ଵିତା । ଶୁଦ୍ଧଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏଵାସ୍ତି ସର୍ଵଂ ଚାସ୍ତି ଯଥାସ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ ନା ଚଳନ ଅଛି, ନା ଅଚଳତା; ନା ଏକତା, ନା ଦ୍ୱିତ୍ୱ; କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଅଛି, ଏବଂ ସବୁ କିଛି ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ଅଛି।
ପରେଣ ପରିଣାମେନ ସର୍ଗାହନ୍ତାର୍ଥଯୋଶ୍ ଶମେ । ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅପି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ନାସ୍ତୀତ୍ଯ୍ ଅପି ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ଅହଂକାରର ଭାବ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ମଧ୍ୟ ରହି ନଥାଏ; ଏହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବାର ଭାବ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ହୁଏନା।
ଭେଦଭାଵନଯୋଦେତି ଭେଦଃ ପ୍ରକୃତିଲାଞ୍ଛନଃ । ଅଭେଦବୋଧାଦ୍ ଅଖିଲେ ଗଲିତେ ଶିଷ୍ଯତେ ପରମ୍
ଭିନ୍ନତାର ଚିନ୍ତାରୁ ଭିନ୍ନତା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଏହା ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ; ଯେତେବେଳେ ଅଭିନ୍ନତାର ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରେ, ତେବେ କେବଳ ପରମ ରହିଯାଏ।
ନାନାତେହାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅବୋଧେନ ସୋ ଽବୋଧୋ ଽସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନଵେକ୍ଷଣାତ୍ । ପ୍ରେକ୍ଷକଶ୍ ଚୈଵ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ତସ୍ମାନ୍ ନିଶ୍ଶଙ୍କତା ପରା
ବିଭିନ୍ନତା ଅଜ୍ଞାନରୁ ଅଛି; ସେଇ ଅଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୱେଷଣ ନହେବାରୁ ରହିଯାଏ; ଦେଖୁଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିର୍ଭୟତା ରହିଏ।
ନାତସ୍ ସ୍ଵପ୍ନୋ ନ ଜାଗ୍ରଚ୍ଛ୍ରୀର୍ ନ ସୁଷୁପ୍ତଂ ନ ତୁର୍ଯତା । ନ ବନ୍ଧୋ ଽସ୍ତି ନ ମୋକ୍ଷୋ ଽସ୍ତି ନାନ୍ଯଦ୍ ଵା କଲନାତ୍ମକମ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି ସ୍ୱପ୍ନ ନାହିଁ, ଜାଗ୍ରତର ମହିମା ନାହିଁ, ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ନାହିଁ, ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ବନ୍ଧନ ନାହିଁ, ମୁକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଚିନ୍ତାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଶାନ୍ତିର୍ ଏକା ଜଗନ୍ନାମ୍ନୀ ଶାନ୍ତାଵ୍ ଇଯମ୍ ଅଵସ୍ଥିତା । ଅବୋଧୋ ଽସତ୍ଯ ଏଵାତଃ କ୍ଵ ଦୃଶ୍ଯଦ୍ରଷ୍ଟୃଦର୍ଶନମ୍
ଶାନ୍ତି ଏକମାତ୍ର ଜଗତର ନାମ, ଏହି ଶାନ୍ତିରେ ସବୁ କିଛି ଅବସ୍ଥିତ। ଅଜ୍ଞାନ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ତେଣୁ ଦେଖୁଥିବା, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଦେଖିବାର କ୍ରିୟା କେଉଁଠି?
ସ୍ପନ୍ଦୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସ୍ପନ୍ଦ ଏଵାସ୍ଯା ନିସ୍ସଙ୍କଲ୍ପତଯା ଚିତେଃ । ନ ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦଯୋର୍ ଭିନ୍ନା ସଙ୍କଲ୍ପରହିତୈଵ ଚିତ୍
ଚିତ୍ତର ନିର୍ବିକଳ୍ପତା ଦ୍ୱାରା ଚଳନ ମଧ୍ୟ ଅଚଳ ହୋଇଯାଏ; ଚଳନ ଓ ଅଚଳନ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ତାଫାତ ନାହିଁ—ଚିତ୍ତ ସଂକଳ୍ପରୁ ମୁକ୍ତ।
ଦ୍ଵିତ୍ଵୈକ୍ଯାଦିକଲାରୂପସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଶ୍ ଚିତ୍ତଭାଵନମ୍ । ସ ଚାଭାଵନମାତ୍ରେଣ ଗଲତି ବ୍ରହ୍ମ ଶିଷ୍ଯତେ
ଦ୍ୱିତ୍ୱ, ଏକତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକାରଗୁଡିକ ଚିତ୍ତର ସଂକଳ୍ପ ମାତ୍ର; ଏହି ସଂକଳ୍ପ ନ ଥିଲେ ସେଗୁଡିକ ଗଳିଯାଏ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମ ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଚିଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବେ ସଙ୍କଲ୍ପକଲଙ୍କସ୍ ସ୍ଫୁରତୀଵ ଯଃ । ନାସୌ କଲଙ୍କସ୍ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ଚିଦ୍ଘନସ୍ଯ ଘନଂ ଵପୁଃ
ଚେତନାର ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବରେ ଯେଉଁଥିରେ ସଂକଳ୍ପର ଦାଗ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ଦାଗ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଦାଗ ନୁହେଁ; ଏହା ଚେତନାର ଘନ ରୂପ।
ଚିଦ୍ଘନଶ୍ ଚ ନ ସନ୍ ନାସତ୍ ସ୍ଥୀଯତାଂ ତତ୍ ତତେ ପଦେ । ଇତ୍ଯ୍ ଅଶେଷମହାବୋଧସାରସଙ୍ଗ୍ରହଣଂ କୃତମ୍
ଏହି ଗାଢ଼ ଚେତନା ନା ଅସ୍ତି, ନା ନାସ୍ତି; ସେଠି ଏହାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କର। ଏହିପରି ଏହି ସମସ୍ତ ମହାଜ୍ଞାନର ସାର ସଂକ୍ଷେପରେ କହିଦିଆଗଲା।
ଚିଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବାତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପକଲଙ୍କୋ ଽମୃତଵିଗ୍ରହାତ୍ । ତ୍ଵଯା ଭାଵେନ ସମ୍ମୃଷ୍ଟୋ ଭାଵାଭାଵକ୍ଷଯାତ୍ମନା
ଚେତନାର ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବ ଉପରେ ଯେ ସଂକଳ୍ପର କଳଙ୍କ ଥିଲା, ଅମୃତ ସ୍ୱରୂପ ଉପରେ, ସେହି କଳଙ୍କକୁ ତୁମେ ନିଜ ଭାବରେ, ଭାବ ଓ ଅଭାବ ଶେଷ କରି, ସଫା କରିଦେଲ।