ସଦୃଶାଚାରଜନ୍ମାନସ୍ ତ ଏଵାନ୍ଯେ ଚ ଭୂରିଶଃ । ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ଵିଵର୍ତନ୍ତେ ସର୍ଗେଷ୍ଵ୍ ଅପ୍ସ୍ଵ୍ ଇଵ ଵୀଚଯଃ
ଯେଉଁମାନେ ସମାନ ଆଚରଣ ଓ ଜନ୍ମ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଲୋକ ମଧ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟିର ଚକ୍ରରେ ପୁନି ପୁନି ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଅନ୍ତି, ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି।
ଅତ୍ଯନ୍ତସଦୃଶାଃ କେଚିତ୍ କେଚିଦ୍ ଅର୍ଧସମକ୍ରମାଃ । କେଚିଦ୍ ଈଷତ୍ସମାଃ କେଚିନ୍ ନ କଦାଚିତ୍ ପୁନସ୍ ତଥା
କେହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକରୂପ, କେହି ଅର୍ଦ୍ଧସମାନ, କେହି ଅଳ୍ପ ମିଳିଥିବା, ଆଉ କେହି କେବେ ଏପରି ହେଉନାହାନ୍ତି।
ଏଵମ୍ ଏଷାତିଵିତତା ମାଯା ମନସି ମୋହିନୀ । କ୍ଷଣୋ ନେହାସ୍ତି ନୋ କଲ୍ପଃ ପ୍ରତିପତ୍ତିର୍ ହି ଜୃମ୍ଭତେ
ଏଭଳି ଏହି ବିସ୍ତୃତ ମାୟା, ମନକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ଏକ ମାୟାବିନୀ, ମନ ଭିତରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି। ଏଠାରେ କେହି କ୍ଷଣ ନାହିଁ, କେହି ଯୁଗ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; କେବଳ ଜ୍ଞାନର ଉଦୟ ହେଉଛି।
କ୍ଵୈକଵିଂଶତ୍ଯହୋରାତ୍ରା ଅନନ୍ତାଃ କ୍ଵ କୁଯୋନଯଃ । କ୍ଵ ତାସାମ୍ ଉପଲମ୍ଭୋ ଽଲମ୍ ଅହୋ ଭୀମା ମନୋଗତିଃ
କେଉଁଠି ସେ ଏକୋଇଶି ଦିନ ଓ ରାତି, କେଉଁଠି ସେ ଅନନ୍ତତା, କେଉଁଠି ସେ ଭ୍ରମ ପଥ? ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାପ୍ତି କେଉଁଠି? ହାୟ, ମନର ଚଳାଚଳ କେତେ ଭୟଙ୍କର!
ପ୍ରତିଭାମାତ୍ରମ୍ ଏଵେଦମ୍ ଇତ୍ଥଂ ଵିକସିତଂ ସିତମ୍ । ନାନାକଲହକଲ୍ଲୋଲଚଲଂ ପ୍ରାତର୍ ଇଵାମ୍ବୁଜମ୍
ଏ ସମସ୍ତ କିଛି କେବଳ ଜ୍ଞାନର ଏକ ଝଲକ ଭଳି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଏଭଳି ଖିଳିଯାଇ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ଧଳା ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ବିଭିନ୍ନ ବିବାଦର ତରଙ୍ଗରେ ଉଠା-ପଡା ହୁଏ, ପ୍ରଭାତବେଳେ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଭଳି।
ଜାତଂ ସଂଵେଦନାଦ୍ ଏଵ ଶୁଦ୍ଧାଦ୍ ଇଦମ୍ ଅଶୁଦ୍ଧଵତ୍ । ସଂସାରଜାଲମ୍ ଅଖିଲଂ ଵହ୍ନିର୍ ଵହ୍ନିକଣାଦ୍ ଇଵ
ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାରର ଜାଲ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯଦିଓ ଏହା ଅଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଅଗ୍ନିର ଏକ ତିନିକିଆଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଏଵମ୍ ଉଦିତଃ ପ୍ରତିଭାସଷଣ୍ଡଷ୍ ଷଣ୍ଡାନ୍ତରେଷ୍ଵ୍ ଅପି ଚ ତତ୍ର ଵିଚିତ୍ରଷଣ୍ଡାଃ । ସର୍ଵେ ସ୍ଵଯଂ ନନୁ ଚ ତେ ଚ ମିଥୋ ନ ମିଥ୍ଯା ସର୍ଵାତ୍ମନି ସ୍ଫୁରତି କାରଣକାରଣେ ଽସ୍ମିନ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣଙ୍କ ଭିତରେ ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଦୃଶ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ସେହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ଗୁଡିକ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ। ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ମିଶି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ, କାରଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମାରେ, କାରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ, ସେମାନେ ଜଗମଗାଉଛନ୍ତି।
ମୁନିନାଯକ ତଂ ଭିକ୍ଷୁଂ ଗତ୍ଵା ସମ୍ବୋଧଯନ୍ତ୍ଵ୍ ଅମୀ । ନରା ମତ୍ପ୍ରହିତାଶ୍ ଶୀଘ୍ରଂ ଚୀନବୁଦ୍ଧକୁଟୀଗତମ୍
ମୁନିମାନଙ୍କ ନାୟକ, ମୁଁ ପଠାଇଥିବା ଏହି ଲୋକମାନେ ଶୀଘ୍ର ଚଳି ଚୀନ ଦେଶର ବୁଦ୍ଧ ମଠରେ ରହୁଥିବା ସେଇ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତୁ।
ରାଜଂସ୍ ତସ୍ଯ ମହାଭିକ୍ଷୋସ୍ ସ ଦେହଃ ପ୍ରାଣଵର୍ଜିତଃ । କ୍ଲେଦଂ ଵୈଵର୍ଣ୍ଯମ୍ ଆଯାତୋ ନାସୌ ଜୀଵିତଭାଜନମ୍
ରାଜା, ସେଇ ମହାଭିକ୍ଷୁଙ୍କ ଦେହ ଏବେ ପ୍ରାଣ ଶୂନ୍ୟ, ତାହା ଭିଜା ଓ ବର୍ଣ୍ଣହୀନ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହା ଆଉ ଜୀବନର ଧାରକ ନୁହେଁ।
ତସ୍ଯ ଭିକ୍ଷୋଶ୍ ଚ ଜୀଵୋ ଽସୌ ଭୂତ୍ଵା ପଦ୍ମଜସାରସଃ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତସ୍ ସ୍ଥିତୋ ଭୂଯୋ ନାସୌ ସଂସୃତିଭାଜନମ୍
ସେଇ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କର ଜୀବନ ଏବେ ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସାର ଭାବେ ରହିଛି; ସେ ଜୀବନମୁକ୍ତ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ, ଏବଂ ଆଉ ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ପଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।
ତଦ୍ଗୃହେ ମାସପର୍ଯନ୍ତେ ବଲାନ୍ ନିଷ୍କାସିତାର୍ଗଡାଃ । ଅନ୍ତର୍ ଆଲୋକଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଭିକ୍ଷୁମ୍ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣମାନସମ୍
ସେଇ ଘରରେ, ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପାଳା ଜଣେ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ଜୋରକରି ବାହାର କରିଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ମନେ-ମନେ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ମନବଳ ଥିବା ସେଇ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ଦେଖିବେ।
ଅନ୍ଯେନୈଵ ସ ଦେହେନ ଭିକ୍ଷୁର୍ ମୁକ୍ତୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ । କଥଂ ପ୍ରବୋଧ୍ଯତେ ନଷ୍ଟଂ ତଦ୍ଵିହାରେ ଶରୀରକମ୍
ଅନ୍ୟ ଦେହ ନେଇ ସେଇ ମୁକ୍ତ ଭିକ୍ଷୁ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି; ଏହି ଘରେ ରହିଯାଇଥିବା ହରାଇଯାଇଥିବା ଦେହ କେମିତି ପୁନଃ ସଚେତନ ହେବ?
ଏଷା ଗୁଣମଯୀ ମାଯା ଦୁର୍ବୋଧେନ ଦୁରତ୍ଯଯା । ନିତ୍ଯଂ ସତ୍ଯାଵବୋଧେନ ସୁଖେନୈଵାତିଵାହ୍ଯତେ
ଏହି ମାୟା ଗୁଣରେ ଗଠିତ, ବୁଝିବାକୁ ଓ ଚାଡ଼ିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର; କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ସଦା ଜାଗୃତ ରହିଲେ, ସହଜରେ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ।
ଅସତ୍ଯୈଵ କୃତାରମ୍ଭା ହେମ୍ନଃ କଟକତା ଯଥା । ପ୍ରତିଭାସଵିପର୍ଯାସମାତ୍ରକାରଣକୋଦଯା
ଏହାର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅସତ୍ୟ ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରିଥାଏ, ଯେପରି ଧଳା ସୁନା ଉପରେ ଚାପି ଦିଆଯାଏ; ଏହା କେବଳ ଭ୍ରମ ଓ ଭାସା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ପରମାତ୍ମନ ଏଵେଯମ୍ ଇତ୍ଥଂ ମାଯେତି ମୀଯତେ । ତରଙ୍ଗତେଵ ପଯସି ପ୍ରେକ୍ଷାମାତ୍ରଵିନାଶିନୀ
ଏହି ସବୁ ଜଗତ ଏକ ପରମ ଆତ୍ମାଙ୍କର ମାୟା ବୋଲି ଗଣାଯାଏ; ଯେପରି ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ ସେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଏହି ମାୟା ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ଜ୍ଞୋ ଽପି ଦୃଶ୍ଯମଯାଦ୍ ଦୀର୍ଘସ୍ଵପ୍ନାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତରଂ ଵ୍ରଜନ୍ । ଏଵଂ ନାନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ଵିଵେକାତ୍ ସର୍ଵଗାତ୍ମଦୃକ୍
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱପ୍ନ ଭିତରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଯାଏ, କିନ୍ତୁ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖିଥିବାରୁ, ସେ କେବେ ଅଲଗା ହୁଏନା।
ଯୋ ଯୋ ଽସ୍ଯ ପ୍ରତିଭାସସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଆତ୍ମୈଵ ସ ସ ବୋଧତଃ । ସ ଏଵୋଦେତି ସଂସାରକରଞ୍ଜଵନଗୁଲ୍ମଦୃକ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ଜାଣିବା ଉଚିତ୍ ଯେ ସେ ଆତ୍ମା ନିଜେ; ଏହି ଆତ୍ମା ମିରାଜରେ କଣ୍ଟା ଝାଡ଼ ଦେଖାଯିବା ପରି ସଂସାର ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ଭୂତମ୍ ଉଦିତଂ ପୃଥକ୍ ସଂସାରମଣ୍ଡଲମ୍ । ଭିକ୍ଷୋସ୍ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତରମ୍ ଇଵ ପରାଦ୍ ଵୀଚିର୍ ଇଵାମ୍ଭସଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ଉଦୟ ହେଲେ ଏକ ନୂତନ ସଂସାର ଚକ୍ର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ; ଏହା ଭିକ୍ଷୁଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି, କିମ୍ବା ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି।
ପ୍ରସୃତଃ ପଦ୍ମଜାଦ୍ ଏଵ ଜଗତ୍ସ୍ଵପ୍ନୋ ଽଯମ୍ ଆଦିତଃ । ତଥୈଵାଥ ସ୍ଵଚିତ୍ତୋତ୍କରୂଢସ୍ ସର୍ଵଜନଂ ପ୍ରତି
ଏହି ସଂସାର ଜଗତ ଆରମ୍ଭରୁ ହିଁ ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ସ୍ୱପ୍ନର ଭଳି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଏହିପରି, ପରେ ଏହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକଙ୍କର ନିଜ ମନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସିଯାଏ।
ଆପିତାମହମ୍ ଆଭାତି ସର୍ଗସ୍ ସ୍ଵପ୍ନଵିଲାସଵତ୍ । ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଉଦିତସ୍ ତେନ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାନୀହ କୋଟିଶଃ
ସୃଷ୍ଟିଟି ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ବଡ଼ପୁରୁଷ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ଆସିଥିବା ସ୍ୱପ୍ନର ଖେଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ଏଭଳି ଭାବେ, ଏଠାରେ ଅନେକ କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଉଦିତ ହୋଇଛି।
ସ୍ଫୁରନ୍ ପରସ୍ମିନ୍ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ଜୀଵଃ ପଶ୍ଯତି ଵିଭ୍ରମମ୍ । ହୃଦଯେ ଽର୍ଥସମର୍ଥଂ ଚ ସ୍ଵପ୍ନଵଦ୍ ଦୀର୍ଘମ୍ ଆନ୍ତରମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମେଶ୍ୱରରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇ, ଭ୍ରମ ଦେଖେ; ଏବଂ ହୃଦୟରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତୁ ଭରିଥିବା ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱପ୍ନ ଅନୁଭବ କରେ।
ଚିତ୍ସତ୍ତାମାତ୍ରସାମାନ୍ଯପ୍ରତୀତିଚ୍ଯୁତିମାତ୍ରତଃ । ଜରାମରଣଦୁଃଖାନାଂ କଶ୍ଚିଦ୍ ଭାଜନତାଂ ଗତଃ
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ସାଧାରଣ ଅନୁଭୂତି ଆସିଯିବା ଓ ଯିବା ମାତ୍ରରୁ, କେହି କେହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖର ପାତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ପାତାଲଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଵା ଚିଚ୍ ଚମତ୍କୃତିଶାଲିନୀ । ଚିତ୍ତାଂଶସ୍ପନ୍ଦମାତ୍ରେଣ କୃତ୍ଵା କୃତ୍ଵୈଵ ସଂସ୍ଥିତା
ପାତାଳ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ, ଏ ସବୁକୁ ଚିତ୍ତର ଏକ ଅଂଶର ହଳଚଳରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ଆଉ ପୁନି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ, ଚେତନା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍ଥିର ରହେ।
ଚିତ୍ ସ୍ପନ୍ଦରୂପିଣୀ ଜୀଵନାମ୍ନାଗତ୍ଯାତ୍ମନାତ୍ମନି । ଅନ୍ଯତ୍ରାନ୍ଯେଵ ଲୁଠତି ଭୂତ୍ଵା ସମ୍ଭ୍ରମଭାରିଣୀ
ଚେତନା ନିଜର ଗତିରେ ଜୀବନ ନାମରେ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଏ; ଅନ୍ୟଠାରେ ଏହା ଅନ୍ୟ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଭ୍ରମରେ ଭାରୀ ହୋଇ ଘୁରିଘୁରି ଚାଲେ।
ବିଭେଷି ପରମାତ୍ମାତ୍ମା ପରମାତ୍ମନ ଏଵ କିମ୍ । ଜୀଵଦେହାଦିନାମ୍ନୋ ଽସ୍ମାତ୍ ପ୍ରତିବିମ୍ବାଦ୍ ଇଵାର୍ଭକଃ
ହେ ପରମାତ୍ମା, ତୁମେ ନିଜ ପରମ ସ୍ୱରୂପକୁ କାହିଁକି ଭୟ କରୁଛ? ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ ଦେଖି ଭୟ ପାଏ, ଯାହାକୁ ଜୀବ, ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟ ନାମରେ ଡାକାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଏଵ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଜଗଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଯୈଵ ସତ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ଶୁଦ୍ଧାକାଶମ୍ ଇଵାକାଶେ ଜଲେ ଜଲମ୍ ଇଵାମଲମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ପରମ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତରେ ଅଛି; ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶ ଆକାଶରେ, କିମ୍ବା ପରିଷ୍କାର ଜଳ ଜଳରେ ଅଛି।
ଲୋକୋ ବ୍ରହ୍ମଣ ଏଵାଯଂ ଜଗଦ୍ରୂପେଣ ତିଷ୍ଠତଃ । ବିଭେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତଯୋପାତ୍ତାତ୍ ପ୍ରତିବିମ୍ବାଦ୍ ଇଵାର୍ଭକଃ
ଏହି ସଂସାର ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତର ଆକାରରେ ଅଟୁଟ ଅଛି; ଅନ୍ୟତ୍ୱର ଦେଖାକୁ ଭୟ କରେ, ଯେପରିକି ଏକ ଶିଶୁ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ ଦେଖି ଡରିଯାଏ।
ସ୍ପନ୍ଦେ ଽସ୍ପନ୍ଦୀକୃତେ ବୋଧାଚ୍ ଚିତସ୍ ସଞ୍ଜ୍ଞା ଵିଲୀଯତେ । ସାପ୍ଯ୍ ଅଲଂ ପରିଣାମେନ ଲୀଯତେ ଽଗ୍ନୌ ଘୃତଂ ଯଥା
ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଚଳନ ନିର୍ଜୀବ ହେଲେ, ଚିତ୍ତର ଧାରଣା ଗଳିଯାଏ; ଏହା ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ତେଲ ଅଗ୍ନିରେ ମିଶିଯାଏ।
ଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦ ଏଵ ଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦେ ସର୍ଵାତ୍ମାତ୍ମନି ଜୃମ୍ଭତେ । ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦୌ ଜୃମ୍ଭଣାଦି କଲ୍ପିତଂ ନାତ୍ର ଵାସ୍ତଵମ୍
ଚେତନାର ଅନୁଭୂତି ନିଜେ ଚେତନାର ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ଚଳନ ଓ ଅଚଳତା, ବିସ୍ତାର ଓ ସଙ୍କୋଚ—ଏ ସବୁ କଳ୍ପନା, ଏଠାରେ କିଛି ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନ ସ୍ପନ୍ଦୋ ଽସ୍ତୀହ ନାସ୍ପନ୍ଦୋ ନୈକତା ନାପି ଚ ଦ୍ଵିତା । ଶୁଦ୍ଧଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏଵାସ୍ତି ସର୍ଵଂ ଚାସ୍ତି ଯଥାସ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ ନା ଚଳନ ଅଛି, ନା ଅଚଳତା; ନା ଏକତା, ନା ଦ୍ୱିତ୍ୱ; କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଅଛି, ଏବଂ ସବୁ କିଛି ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ଅଛି।