କାର୍ତଵୀର୍ଯୋ ଗୃହେ ତିଷ୍ଠନ୍ ଵଵର୍ଷାମ୍ବୁଧରୋ ଭଵନ୍ । ଵିଷ୍ଣୁଃ କ୍ଷୀରୋଦଧୌ ତିଷ୍ଠଞ୍ ଜାଯତେ ପୁରୁଷୋ ଭୁଵି
କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ନିଜ ଘରେ ବସିଥିଲେ ମେଘ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ବର୍ଷା ଆଣିଦେଲେ । ବିଷ୍ଣୁ ଦୁଧର ସମୁଦ୍ରରେ ବସିଥିଲେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ମଣିଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି ।
ପଶ୍ଵର୍ଥଂ ଯାନ୍ତି ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯୋ ଯୋଗିନ୍ଯୋ ଯୋଗିନୀଗଣେ । ଶକ୍ରସ୍ ସ୍ଵର୍ଗାସନେ ତିଷ୍ଠନ୍ ଯାତି ଯଜ୍ଞାର୍ଥମ୍ ଉର୍ଵରାମ୍
ଯୋଗିନୀମାନେ ଅନ୍ୟ ଯୋଗିମାନଙ୍କ ସମୂହରେ ରହି ଗୋବଂଶ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗର ସିଂହାସନରେ ବସି ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଆନ୍ତି ।
ସହସ୍ରମ୍ ଏକଂ ଭଵତି ତଥାସ୍ମିଞ୍ ଜଗଦାତ୍ମନି । ନୃଣାଂ ଶତାନି ଭକ୍ତାନାଂ ଯାନ୍ତି ସାଯୁଜ୍ଯତାଂ ତନୌ
ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମାରେ ଗୋଟିଏ ଲୋକ ହଜାର ହୋଇଯାଏ । ଶତଶତ ଭକ୍ତ ଲୋକେ ସେଇ ଦେହ ସହିତ ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ।
ଏକସ୍ ସହସ୍ରଂ ଭଵତି ତଥା ଚୈଷ ଜନାର୍ଦନଃ । ଏକଃ କାନ୍ତାସହସ୍ରାଣି ତୁଲ୍ଯକାଲଂ ନିଷେଵତେ
ଏଠି ଗୋଟିଏ ଲୋକ ହଜାର ହୋଇଯାଏ, ଏହିପରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ମଧ୍ୟ । ଗୋଟିଏ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ସମୟରେ ହଜାର କାନ୍ତାଙ୍କ ସେବା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି ।
ଏଵଂ ତେ ଭିକ୍ଷୁସଙ୍କଲ୍ପଜୀଵଟବ୍ରାହ୍ମଣାଦଯଃ । ରୁଦ୍ରଵିଜ୍ଞାନଵଶତସ୍ ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପପୁରୀର୍ ଗତାଃ
ଏଭଳି, ସେ ଭିକ୍ଷୁ, ଦୁର୍ବଳ ଜୀବା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ, ନିଜ ଚିନ୍ତାରେ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ସ୍ୱପ୍ନପୁରୀକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ତତ୍ର ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚିରଂ ଭୋଗାନ୍ ପ୍ରାପ୍ଯ ରୁଦ୍ରପୁରଂ ତତଃ । ଗଣତାମ୍ ଆପ୍ନୁଵନ୍ତସ୍ ତେ ସ୍ଥାସ୍ଯନ୍ତି ସପରିଚ୍ଛଦାଃ
ସେଠାରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୁରୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସହଚର ହେବାର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପାଇଥିବେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହ ନିଜ ଦଳ ସହିତ ରହିବେ।
ନିତ୍ଯପ୍ରଫୁଲ୍ତନଵକଲ୍ପଲତାଲଯେଷୁ ରୁଦ୍ରେଣ ସାର୍ଧମ୍ ଉରୁରତ୍ନଗୁଲୁଚ୍ଛକେଷୁ । ନାନାଜଗତ୍ସୁ ଚ ତଦା ପୁରପତ୍ତନେଷୁ ଵିଦ୍ଯାଧରୀଷ୍ଵ୍ ଅମଲମୌଲିଧରା ରମନ୍ତେ
ଯେଉଁଠାରେ ସଦା ନୂତନ କାମନାପୂରଣ ଲତା ଫୁଟିଥାଏ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ତାଳ ମଧ୍ୟରେ, ଏବଂ ଏହି ଲୋକର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସହର ଓ ବିଶ୍ୱରେ, ନିର୍ମଳ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ଲୋକେ ବିଦ୍ୟାଧରୀମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ଏଷ ଦୃଷ୍ଟୋ ଯଥାନେନ ଭିକ୍ଷୁଣା ଚେତନାଭ୍ରମଃ । ଭୂତଂ ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଏଵୈଵଂ ପୃଥଙ୍ ମୃତ୍ଵା ତୁ ପଶ୍ଯତି
ଯେପରି ଏହି ଭିକ୍ଷୁ ଚେତନାର ଭ୍ରମକୁ ଦେଖିଛି, ସେପରି, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ନିଜରେ ଏହି ଭ୍ରମକୁ ଦେଖିଥାଏ।
ସର୍ଵସ୍ଯ ନାମ ଜୀଵସ୍ଯ ମୃତିଜନ୍ମମଯୀ ସ୍ଥିତିଃ । ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ଚିଦାକାଶରୂପିଣୋ ଽପ୍ଯ୍ ଆକୃତିଂ ଗତା
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଜୀବନ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁରେ ଗଠିତ; ଚେତନାର ଆକାଶ ଭଳି ଦେଖାଯିବା ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ପୃଥକ୍ ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଅଭ୍ଯେତି ଖାତ୍ମା ସଂସାରଷଣ୍ଡକଃ । ପୃଥଗ୍ ଆମୋଦସାର୍ଥସ୍ଯ ଯଥା କୁସୁମଷଣ୍ଡକଃ
ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ, ଆକାଶର ଆତ୍ମା ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂସାରର ଗୋଛାକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ; ଯେପରି ଫୁଲର ଗୋଛାକୁ ଗନ୍ଧ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ଭରିଦିଏ।
ସର୍ଵ ଏଵ ମୃତୋ ଜନ୍ତୁଃ ପୃଥକ୍ ସ୍ଵପ୍ରତିଭାତ୍ମକମ୍ । ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଖରୂପୋ ଽପି ଦେହୀ ଚାମୋକ୍ଷମ୍ ଆକୁଲଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନିଜକୁ ଅଲଗା ଓ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରେ; ଏହିପରି ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ ଥିବା ଦେହୀ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ନ ହେଲେ ଅଶାନ୍ତ ରହେ।
ଜୀଵ ଏଷ ମଯା ତୁଭ୍ଯଂ କଥିତଃ କଥଯାନଯା । ପରାତ୍ ପ୍ରସ୍ପନ୍ଦିତାତ୍ମେତି ନ ଭିକ୍ଷୂ ରାମ କେଵଲଃ
ହେ ରାମ, ଏହି ଜୀବ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି; ଏହି ଅନୁସାରେ ଆତ୍ମା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଚେତନାରେ ଚଳିତ, ଏବଂ ଭିକ୍ଷୁ ମାନେ ମାତ୍ର ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ନୁହଁନ୍ତି।
ମୋହାନ୍ ମୋହାନ୍ତରଂ ଯାତି ଜୀଵୋ ଜରଢଜୀଵିତଃ । ପର୍ଵତାଗ୍ରପରିଭ୍ରଷ୍ଟୋ ହ୍ଯ୍ ଅଧୋ ଽଧ ଉପଲୋ ଯଥା
ଏହି ଜୀବ ଜୀବନରେ ବୟସ୍କ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଏକ ଭ୍ରମରୁ ଅନ୍ୟ ଭ୍ରମକୁ ଯାଏ; ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଖସିଥିବା ପଥର ଯେମିତି ଉପରୁ ତଳକୁ ଲୁଡ଼ିଯାଏ, ସେହିପରି ଏହି ଜୀବ ମଧ୍ୟ ଏକ ଭ୍ରମରୁ ଅନ୍ୟ ଭ୍ରମକୁ ଯାଉଛି।
ପରମାତ୍ମପଦଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଜୀଵସ୍ ସ୍ଵପ୍ନମ୍ ଇମଂ ଦୃଢମ୍ । ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମାଦ୍ ଅପି ସ୍ଵପ୍ନାଦ୍ ଯାତି ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତରଂ ପୁନଃ
ଉଚ୍ଚତମ ଆତ୍ମାର ଦଶାରୁ ଖସିପଡ଼ି, ଏହି ଜୀବ ଏହି ଦୃଢ଼ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଦେଖେ; ଏହି ସ୍ୱପ୍ନରୁ ମଧ୍ୟ ସେ ପୁଣି ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ସ୍ଵପ୍ନାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନେ ଽପି ନିପତନ୍ ମୃଷୈଵେଦଂ ଶିଲାଦୃଢମ୍ । ପରିପଶ୍ଯତି ଦେହୋ ଽନ୍ତର୍ ମାଯଯା ଜର୍ଜରୀକୃତଃ
ସ୍ୱପ୍ନରୁ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଖସିପଡ଼ି, ଏହି ଦେହକୁ ମାୟାରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାଥର ଭଳି ଦୃଢ଼ ବୋଲି ଦେଖେ; କିନ୍ତୁ ଏହା ସତ୍ୟରେ ମିଥ୍ୟା।
କ୍ଵଚିତ୍ କେନଚିଦ୍ ଏଵୈଷ କଦାଚିଦ୍ ଵା ନ ଵା ସ୍ଵଯମ୍ । ଦେହେନ ମୋହନିଦ୍ରାତୋ ମୁଚ୍ଯତେ ସମ୍ପ୍ରବୁଧ୍ଯତେ
କେବେ କେହି ଉପାୟରେ କିମ୍ବା କେବେ କେବେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ, କିମ୍ବା କେବେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ଜୀବ ଭ୍ରମର ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗିଉଠି ଦେହରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଅହୋ ନୁ ଵିଷମୋ ମୋହୋ ଜୀଵସ୍ଯାସ୍ଯୋପଜାଯତେ । ପଦାଚ୍ ଚ୍ଯୁତସ୍ଯ ସ୍ତୋକେନ ନାନାକାରଵିକାରଦଃ
ହାଁ, ଏହି ଜୀବରେ କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭ୍ରମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ! ନିଜ ସ୍ଥିତିରୁ ଥୋଡ଼ା ମାତ୍ର ହଟିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଅନେକ ପ୍ରକାର ରୂପ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖାଏ।
ମିଥ୍ଯାଜ୍ଞାନୋଗ୍ରଯାମିନ୍ଯା ମାଯଯା ନିପୁଣାଦ୍ ଇଦମ୍ । ଅହୋ ନୁ ଖଲୁ ଵୈଷମ୍ଯଂ ଭୀମଂ ନିଜପଦଚ୍ଯୁତେଃ
ମିଥ୍ୟା ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ଧକାର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ପଦ ଛାଡ଼ିଲେ କେତେ ଭୟଙ୍କର ଅସମତା ଦେଖାଯାଏ!
ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଂ ସର୍ଵଥୈଵ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତୌ । ତ୍ଵଯା ସମ୍ଭଵତୀତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ମଯା ତଚ୍ ଚାନୁଭୂଯତେ
ଭଗବନ୍, ଆପଣ କହିଛନ୍ତି ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅନୁଭବ କରିଛି—ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଭାବରେ, ସମସ୍ତ କିଛି ଏହି ସଂସାରରେ ଆପଣଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଏଵଂଗୁଣଵିଶିଷ୍ଟାତ୍ମା ସୁମହାତ୍ମନ୍ ସ ଭିକ୍ଷୁକଃ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଅସ୍ତି ନ ଵେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଆଲୋକ୍ଯ କଥଯାଶୁ ମେ
ଏଭଳି ଗୁଣ ଥିବା ଏବଂ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଥିବା ସେ ଭିକ୍ଷୁ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି କି ନାହିଁ? ଦୟାକରି ମନରେ ଦେଖି ଦ୍ରୁତ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।
ଅତ୍ର ରାତ୍ରୌ ସମାଧିସ୍ଥସ୍ ତ୍ରିଲୋକୀମଠିକାମ୍ ଇମାମ୍ । ଭିକ୍ଷୁର୍ ଏଷୋ ଽସ୍ତି ନାସ୍ତୀତି ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରାତର୍ ଵଦାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଆଜି ରାତି, ସମାଧିରେ ଲୀନ ହେବା ସମୟରେ, ଏହି ତପସ୍ବୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତିନି ଲୋକକୁ ଏକାଧିକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ; ପ୍ରଭାତରେ, ମୁଁ ଏହା ବିଷୟରେ କହିବି।
ମୁନାଵ୍ ଏଵଂ କଥଯତି ବହିର୍ ମଧ୍ଯାହ୍ନଦିଣ୍ଡିମଃ । ଉଦଭୂତ୍ ପ୍ରଲଯକ୍ଷୁବ୍ଧଘନଗର୍ଜିତମାଂସଲଃ
ଯେତେବେଳେ ଋଷି ଏପରି କହୁଥିଲେ, ବାହାରେ, ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଡ଼ମ୍ରୁ ଶବ୍ଦ ହେଲା—ଗଭୀର, ତ୍ରାସଦାୟକ ଗର୍ଜନ, ମନେ ହେଉଛି ବିନାଶରେ ମେଘ ମିଶିଗଲା।
ତତ୍ଯଜୁଃ ପାଦଯୋସ୍ ତସ୍ଯ ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଲିପରମ୍ପରାଃ । ନୃପାଃ ପୌରା ଵିଟପିନଃ ପୁଷ୍ପଂ ଵାତଯୁତା ଇଵ
ରାଜା, ନାଗରିକ ଓ ଦରବାରୀମାନେ, ପବନରେ ଉଡ଼ିଯାଇଥିବା ଫୁଲମାନେ ପରି, ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ ଅବିରତ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାନ୍ ଉଦତିଷ୍ଠତ୍ ସ ଵିଷ୍ଟରାତ୍ । ମୁନିନା ସହ ଭୂପାଲ ଉଦଯାଦ୍ରେର୍ ଇଵାଂଶୁମାନ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ରାଜା ତାଙ୍କର ଆସନରୁ ଉଠିଲେ, ଋଷି ସହିତ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେରୁ ପର୍ବତ ସହିତ ଉଦୟ ହୁଏ।
ସଭା ତଦନୁ ସୋତ୍ତସ୍ଥୌ ସପ୍ରଣାମପରସ୍ପରମ୍ । କ୍ରମେଣ ହ୍ଯସ୍ତନେନୈଵ ଜଗ୍ମୁଃ ଖେଚରଭୂଚରାଃ
ତାପରେ ସଭାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟୋନ୍ୟଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ ଆସ୍ତେ-ଆସ୍ତେ ବିଦାୟ ନେଲେ । ଆକାଶରେ ବସୁଥିବା ଓ ଭୂମିରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତେ ଗତକାଲି ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେହିପରି ଦେଖାଦେଖି ଚାଲିଗଲେ ।
ସ୍ଵାସ୍ପଦେଷୁ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅହର୍ଵ୍ଯାପାରମ୍ ଆଦୃତାଃ । ସର୍ଵେ ସମ୍ପାଦଯାମ୍ ଆସୁର୍ ନିଜଧର୍ମକ୍ରମୋଚିତମ୍
ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଘରେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଦିନର କାମକାଜକୁ ଭଲଭାବେ କରିବାରେ ଲାଗିଗଲେ । ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ଧର୍ମ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଆଦର ସହ କରିଲେ ।
ଚିନ୍ତଯନ୍ତୋ ମୁନିପ୍ରୋକ୍ତଂ ମହୀଚରନଭଶ୍ଚରାଃ । ଜ୍ଞାନଂ କ୍ଷପାଂ କ୍ଷଣମ୍ ଇଵ ନିନ୍ଯୁଃ କଲ୍ପମ୍ ଇଵାପି ଚ
ମୁନିଙ୍କ କଥା ଭାବିବା ସହ, ଭୂମିରେ ଓ ଆକାଶରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତେ ଏମିତି ରାତି କାଟିଲେ, ଯେପରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାତ୍ର ଲାଗିଲା କିମ୍ବା ଏକ ଯୁଗ ଅତିତ ହେଲା ।
ପ୍ରାତଃ ପୁନଃ ପ୍ରସୃତକାର୍ଯପରମ୍ପରେ ଽସ୍ମିଞ୍ ଜାତେ ଜନେ ଖଚରଭୂଚରସିଦ୍ଧସଙ୍ଘଃ । ଆସ୍ଥାନଲୋକରଚନେନ ତଥୈଵ ତସ୍ଥାଵ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯସଂଵଦନପୂଜିତପୂଜ୍ଯଲୋକଃ
ପ୍ରଭାତରେ, ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଦିନଚର୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶ, ଭୂମି ଓ ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ଏକଠା ହୋଇ ନିଜ ନିଜ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ । ସେମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟଙ୍କୁ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଏହି ସଭାକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ ।
ଵସିଷ୍ଠମୁନିସଂଯୁକ୍ତା ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରାଦିସଂଯୁତା । ସ୍ଥିତଖେଚରସିଦ୍ଧୌଘା ଵିଶ୍ରାନ୍ତନୃପନାଯକା
ବସିଷ୍ଠ ମୁନିଙ୍କ ସହ ଏବଂ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ମୁନିମାନେ ସହିତ, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସିଦ୍ଧମାନେ ଏବଂ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏହି ସଭା ଅନେକ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସରାମଲକ୍ଷ୍ମଣା ସୈଵ ତଥୈଵାଥ ସଭା ବଭୌ । ସୋମ୍ଯା ସମସମାଭୋଗା ଶାନ୍ତଵାତ୍ଯେଵ ପଦ୍ମିନୀ
ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହ ଏହି ସଭା ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା; ସମତା ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ପବନରେ ଅନ୍ତରାୟ ନଥିବା ପଦ୍ମପୋଖରୀ ପରି ଶାନ୍ତ ଥିଲା।