ଅଗ୍ରସ୍ଥବୁଦ୍ଧିସଂସ୍ଥେ ଽସ୍ମିନ୍ କଲ୍ପିତଂ ପ୍ରାପ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛତି । ଯସ୍ ସ ନା ନୈକନିଷ୍ଠତ୍ଵାତ୍ ତଦା ତନ୍ ନାଶଯେଦ୍ ଦ୍ଵଯମ୍
ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ଏକ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେ ନିଜ କଳ୍ପିତ କାମକୁ ପାଇବାକୁ ଚାହେ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏକାଗ୍ରତା ନାହିଁ, ତେବେ ଦୁଇଁଟି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଉଭୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଏକାର୍ଥନିଷ୍ଠତ୍ଵାଦ୍ ଭିକ୍ଷୁଜୀଵେନ ରୁଦ୍ରତାମ୍ । ପ୍ରାପ୍ଯ ସର୍ଵାତ୍ମନୋ ଲବ୍ଧଂ ପଦାତ୍ ସର୍ଵଂ ତଥାସ୍ଥିତେଃ
ସେଥିପାଇଁ ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ, ଭିକ୍ଷା ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ର ଦଶାକୁ ପାଇଁଥାଏ। ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ସ୍ଥିତିକୁ ଲାଭ କଲେ, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ କିଛି ମିଳିଯାଏ।
ଭିକ୍ଷୁସଙ୍କଲ୍ପଜୀଵାନାଂ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ତଜ୍ ଜଗତ୍ ପୃଥକ୍ । ପଶ୍ଯନ୍ତି ତେ ଚ ନାନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ରୁଦ୍ରଜ୍ଞାନାଦ୍ ଋତେ ତତଃ
ଯେଉଁ ଭିକ୍ଷୁମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଏବଂ ନିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଗଠିତ, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ-ନିଜ ଜଗତକୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି; ଏବଂ ସେମାନେ ଏକାଉଁଠାରେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ମାତ୍ର ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମ୍ଭବ।
ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧାଃ ପ୍ରଜାଯନ୍ତେ ଜୀଵା ଜୀଵାତ୍ ପ୍ରବୋଧିନଃ । ତଦିଚ୍ଛଯାଶୁ ଵିଦୁଷ ଇଵ ମୂର୍ଖାସ୍ ସୁତା ଇଵ
ଅଜାଗୃତ ଜୀବମାନେ ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ଜାଗୃତ ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ଏହି ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ମୂର୍ଖମାନଙ୍କୁ ଜଣେ ପୁଅ ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିପାରନ୍ତି।
ଇହ ଵିଦ୍ଯାଧରୋ ଽହଂ ସ୍ଯାମ୍ ଇହ ସ୍ଯାମ୍ ଅହମ୍ ଏଡିକା । ଇତ୍ଯ୍ ଏକଧ୍ଯାନସାଫଲ୍ଯଦୃଷ୍ଟାନ୍ତୋ ଽସ୍ଯାଂ କ୍ରିଯାସ୍ଥିତୌ
‘ଏଠି ମୁଁ ଏକ ଵିଦ୍ୟାଧର ହେବି, ଏଠି ମୁଁ ଏକ ଏଡିକା ହେବି’—ଏହି ଭାବନା ଏକାଗ୍ର ଧ୍ୟାନର ସଫଳତାର ଉଦାହରଣ, କାର୍ଯ୍ୟ ଚାଳିଥିବା ସମୟରେ।
ଏକତ୍ଵଂ ଚ ଶତତ୍ଵଂ ଚ ମୌର୍ଖ୍ଯଂ ପାଣ୍ଡିତ୍ଯମ୍ ଏଵ ଚ । ଦେଵତ୍ଵଂ ମାନୁଷତ୍ଵଂ ଚ ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାକ୍ରମୈଃ
ଏକତ୍ୱ ଓ ଶତତ୍ୱ, ମୂର୍ଖତା ଓ ପଣ୍ଡିତ୍ଵ, ଦେବତ୍ୱ ଓ ମାନବତ୍ୱ—ଏସବୁ ଦେଶ, କାଳ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଅନୁକ୍ରମରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ତୁଲ୍ଯକାଲମ୍ ଅଲଙ୍କର୍ତୁଂ ଧାରଣାଧ୍ଯାନଯତ୍ନତଃ । ସର୍ଵଶକ୍ତ୍ଯଜରୂପତ୍ଵାଜ୍ ଜୀଵସ୍ଯାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଶକ୍ତତା
ଏକା ସମୟରେ ନିଜକୁ ଶୂଭାଇବା ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ ଓ ଧାରଣାର ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା, ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶକ୍ତି ସଦା ନୂତନ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଥିବାରୁ, ନିଜରେ ଏହି କ୍ଷମତା ଅଛି ।
ଅନନ୍ତଶ୍ ଚାନ୍ତଯୁକ୍ତଶ୍ ଚ ସ୍ଵଭାଵୋ ଽସ୍ଯ ସ୍ଵଭାଵତଃ । ସଵିକାସସ୍ ସସଙ୍କୋଚୋ ହଂସସ୍ଯେଵ ଚିଦାତ୍ମନଃ
ଚେତନାର ନିଜ ଗୁଣରେ, ଏହା ଅନନ୍ତ ଓ ସୀମିତ, ବିସ୍ତାର ଓ ସଂକୋଚ ଦୁହିଁ ରହିଛି; ହଂସ ପରି ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ସ୍ୱଭାବିକ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ ।
ଯଦ୍ ଇଚ୍ଛତି ତଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ନନୁ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ସ୍ଵଯମ୍ । ସ୍ଵଯଂସଙ୍କଲ୍ପିତୈର୍ ଏଭିର୍ ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାକ୍ରମୈଃ
ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରିଥାଏ, ମୋ ପ୍ରିୟ, ସେହି ନିଜର ଆପଣି ଆପଣି ସଫଳ ହୁଏ; ଏହି ଦେଶ, କାଳ ଓ କ୍ରିୟାର ନିଜର ଭାବନା ଅନୁସାରେ ସବୁ ଘଟିଯାଏ ।
ଯୋଗିନ୍ଯୋ ଯୋଗିନଶ୍ ଚେହ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତ୍ର ଯାନ୍ତି ଚ । ଇହ ଚାମୁତ୍ର ଚେହନ୍ତେ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଏତଦ୍ ଅନେକଶଃ
ଏଠାରେ ଯୋଗିନୀ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ରହନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯାନ୍ତି; ଏଠା ଓ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ବାସ ଅଛି—ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଅନେକ ଥର ଦେଖାଯାଇଛି ।
କାର୍ତଵୀର୍ଯୋ ଗୃହେ ତିଷ୍ଠନ୍ ଵଵର୍ଷାମ୍ବୁଧରୋ ଭଵନ୍ । ଵିଷ୍ଣୁଃ କ୍ଷୀରୋଦଧୌ ତିଷ୍ଠଞ୍ ଜାଯତେ ପୁରୁଷୋ ଭୁଵି
କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ନିଜ ଘରେ ବସିଥିଲେ ମେଘ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ବର୍ଷା ଆଣିଦେଲେ । ବିଷ୍ଣୁ ଦୁଧର ସମୁଦ୍ରରେ ବସିଥିଲେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ମଣିଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି ।
ପଶ୍ଵର୍ଥଂ ଯାନ୍ତି ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯୋ ଯୋଗିନ୍ଯୋ ଯୋଗିନୀଗଣେ । ଶକ୍ରସ୍ ସ୍ଵର୍ଗାସନେ ତିଷ୍ଠନ୍ ଯାତି ଯଜ୍ଞାର୍ଥମ୍ ଉର୍ଵରାମ୍
ଯୋଗିନୀମାନେ ଅନ୍ୟ ଯୋଗିମାନଙ୍କ ସମୂହରେ ରହି ଗୋବଂଶ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗର ସିଂହାସନରେ ବସି ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଆନ୍ତି ।
ସହସ୍ରମ୍ ଏକଂ ଭଵତି ତଥାସ୍ମିଞ୍ ଜଗଦାତ୍ମନି । ନୃଣାଂ ଶତାନି ଭକ୍ତାନାଂ ଯାନ୍ତି ସାଯୁଜ୍ଯତାଂ ତନୌ
ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମାରେ ଗୋଟିଏ ଲୋକ ହଜାର ହୋଇଯାଏ । ଶତଶତ ଭକ୍ତ ଲୋକେ ସେଇ ଦେହ ସହିତ ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ।
ଏକସ୍ ସହସ୍ରଂ ଭଵତି ତଥା ଚୈଷ ଜନାର୍ଦନଃ । ଏକଃ କାନ୍ତାସହସ୍ରାଣି ତୁଲ୍ଯକାଲଂ ନିଷେଵତେ
ଏଠି ଗୋଟିଏ ଲୋକ ହଜାର ହୋଇଯାଏ, ଏହିପରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ମଧ୍ୟ । ଗୋଟିଏ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ସମୟରେ ହଜାର କାନ୍ତାଙ୍କ ସେବା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି ।
ଏଵଂ ତେ ଭିକ୍ଷୁସଙ୍କଲ୍ପଜୀଵଟବ୍ରାହ୍ମଣାଦଯଃ । ରୁଦ୍ରଵିଜ୍ଞାନଵଶତସ୍ ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପପୁରୀର୍ ଗତାଃ
ଏଭଳି, ସେ ଭିକ୍ଷୁ, ଦୁର୍ବଳ ଜୀବା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ, ନିଜ ଚିନ୍ତାରେ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ସ୍ୱପ୍ନପୁରୀକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ତତ୍ର ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚିରଂ ଭୋଗାନ୍ ପ୍ରାପ୍ଯ ରୁଦ୍ରପୁରଂ ତତଃ । ଗଣତାମ୍ ଆପ୍ନୁଵନ୍ତସ୍ ତେ ସ୍ଥାସ୍ଯନ୍ତି ସପରିଚ୍ଛଦାଃ
ସେଠାରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୁରୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସହଚର ହେବାର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପାଇଥିବେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହ ନିଜ ଦଳ ସହିତ ରହିବେ।
ନିତ୍ଯପ୍ରଫୁଲ୍ତନଵକଲ୍ପଲତାଲଯେଷୁ ରୁଦ୍ରେଣ ସାର୍ଧମ୍ ଉରୁରତ୍ନଗୁଲୁଚ୍ଛକେଷୁ । ନାନାଜଗତ୍ସୁ ଚ ତଦା ପୁରପତ୍ତନେଷୁ ଵିଦ୍ଯାଧରୀଷ୍ଵ୍ ଅମଲମୌଲିଧରା ରମନ୍ତେ
ଯେଉଁଠାରେ ସଦା ନୂତନ କାମନାପୂରଣ ଲତା ଫୁଟିଥାଏ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ତାଳ ମଧ୍ୟରେ, ଏବଂ ଏହି ଲୋକର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସହର ଓ ବିଶ୍ୱରେ, ନିର୍ମଳ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ଲୋକେ ବିଦ୍ୟାଧରୀମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ଏଷ ଦୃଷ୍ଟୋ ଯଥାନେନ ଭିକ୍ଷୁଣା ଚେତନାଭ୍ରମଃ । ଭୂତଂ ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଏଵୈଵଂ ପୃଥଙ୍ ମୃତ୍ଵା ତୁ ପଶ୍ଯତି
ଯେପରି ଏହି ଭିକ୍ଷୁ ଚେତନାର ଭ୍ରମକୁ ଦେଖିଛି, ସେପରି, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ନିଜରେ ଏହି ଭ୍ରମକୁ ଦେଖିଥାଏ।
ସର୍ଵସ୍ଯ ନାମ ଜୀଵସ୍ଯ ମୃତିଜନ୍ମମଯୀ ସ୍ଥିତିଃ । ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ଚିଦାକାଶରୂପିଣୋ ଽପ୍ଯ୍ ଆକୃତିଂ ଗତା
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଜୀବନ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁରେ ଗଠିତ; ଚେତନାର ଆକାଶ ଭଳି ଦେଖାଯିବା ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ପୃଥକ୍ ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଅଭ୍ଯେତି ଖାତ୍ମା ସଂସାରଷଣ୍ଡକଃ । ପୃଥଗ୍ ଆମୋଦସାର୍ଥସ୍ଯ ଯଥା କୁସୁମଷଣ୍ଡକଃ
ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ, ଆକାଶର ଆତ୍ମା ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂସାରର ଗୋଛାକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ; ଯେପରି ଫୁଲର ଗୋଛାକୁ ଗନ୍ଧ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ଭରିଦିଏ।
ସର୍ଵ ଏଵ ମୃତୋ ଜନ୍ତୁଃ ପୃଥକ୍ ସ୍ଵପ୍ରତିଭାତ୍ମକମ୍ । ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଖରୂପୋ ଽପି ଦେହୀ ଚାମୋକ୍ଷମ୍ ଆକୁଲଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନିଜକୁ ଅଲଗା ଓ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରେ; ଏହିପରି ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ ଥିବା ଦେହୀ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ନ ହେଲେ ଅଶାନ୍ତ ରହେ।
ଜୀଵ ଏଷ ମଯା ତୁଭ୍ଯଂ କଥିତଃ କଥଯାନଯା । ପରାତ୍ ପ୍ରସ୍ପନ୍ଦିତାତ୍ମେତି ନ ଭିକ୍ଷୂ ରାମ କେଵଲଃ
ହେ ରାମ, ଏହି ଜୀବ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି; ଏହି ଅନୁସାରେ ଆତ୍ମା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଚେତନାରେ ଚଳିତ, ଏବଂ ଭିକ୍ଷୁ ମାନେ ମାତ୍ର ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ନୁହଁନ୍ତି।
ମୋହାନ୍ ମୋହାନ୍ତରଂ ଯାତି ଜୀଵୋ ଜରଢଜୀଵିତଃ । ପର୍ଵତାଗ୍ରପରିଭ୍ରଷ୍ଟୋ ହ୍ଯ୍ ଅଧୋ ଽଧ ଉପଲୋ ଯଥା
ଏହି ଜୀବ ଜୀବନରେ ବୟସ୍କ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଏକ ଭ୍ରମରୁ ଅନ୍ୟ ଭ୍ରମକୁ ଯାଏ; ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଖସିଥିବା ପଥର ଯେମିତି ଉପରୁ ତଳକୁ ଲୁଡ଼ିଯାଏ, ସେହିପରି ଏହି ଜୀବ ମଧ୍ୟ ଏକ ଭ୍ରମରୁ ଅନ୍ୟ ଭ୍ରମକୁ ଯାଉଛି।
ପରମାତ୍ମପଦଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଜୀଵସ୍ ସ୍ଵପ୍ନମ୍ ଇମଂ ଦୃଢମ୍ । ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମାଦ୍ ଅପି ସ୍ଵପ୍ନାଦ୍ ଯାତି ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତରଂ ପୁନଃ
ଉଚ୍ଚତମ ଆତ୍ମାର ଦଶାରୁ ଖସିପଡ଼ି, ଏହି ଜୀବ ଏହି ଦୃଢ଼ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଦେଖେ; ଏହି ସ୍ୱପ୍ନରୁ ମଧ୍ୟ ସେ ପୁଣି ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ସ୍ଵପ୍ନାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନେ ଽପି ନିପତନ୍ ମୃଷୈଵେଦଂ ଶିଲାଦୃଢମ୍ । ପରିପଶ୍ଯତି ଦେହୋ ଽନ୍ତର୍ ମାଯଯା ଜର୍ଜରୀକୃତଃ
ସ୍ୱପ୍ନରୁ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଖସିପଡ଼ି, ଏହି ଦେହକୁ ମାୟାରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାଥର ଭଳି ଦୃଢ଼ ବୋଲି ଦେଖେ; କିନ୍ତୁ ଏହା ସତ୍ୟରେ ମିଥ୍ୟା।
କ୍ଵଚିତ୍ କେନଚିଦ୍ ଏଵୈଷ କଦାଚିଦ୍ ଵା ନ ଵା ସ୍ଵଯମ୍ । ଦେହେନ ମୋହନିଦ୍ରାତୋ ମୁଚ୍ଯତେ ସମ୍ପ୍ରବୁଧ୍ଯତେ
କେବେ କେହି ଉପାୟରେ କିମ୍ବା କେବେ କେବେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ, କିମ୍ବା କେବେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ଜୀବ ଭ୍ରମର ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗିଉଠି ଦେହରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଅହୋ ନୁ ଵିଷମୋ ମୋହୋ ଜୀଵସ୍ଯାସ୍ଯୋପଜାଯତେ । ପଦାଚ୍ ଚ୍ଯୁତସ୍ଯ ସ୍ତୋକେନ ନାନାକାରଵିକାରଦଃ
ହାଁ, ଏହି ଜୀବରେ କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭ୍ରମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ! ନିଜ ସ୍ଥିତିରୁ ଥୋଡ଼ା ମାତ୍ର ହଟିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଅନେକ ପ୍ରକାର ରୂପ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖାଏ।
ମିଥ୍ଯାଜ୍ଞାନୋଗ୍ରଯାମିନ୍ଯା ମାଯଯା ନିପୁଣାଦ୍ ଇଦମ୍ । ଅହୋ ନୁ ଖଲୁ ଵୈଷମ୍ଯଂ ଭୀମଂ ନିଜପଦଚ୍ଯୁତେଃ
ମିଥ୍ୟା ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ଧକାର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ପଦ ଛାଡ଼ିଲେ କେତେ ଭୟଙ୍କର ଅସମତା ଦେଖାଯାଏ!
ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଂ ସର୍ଵଥୈଵ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତୌ । ତ୍ଵଯା ସମ୍ଭଵତୀତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ମଯା ତଚ୍ ଚାନୁଭୂଯତେ
ଭଗବନ୍, ଆପଣ କହିଛନ୍ତି ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅନୁଭବ କରିଛି—ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଭାବରେ, ସମସ୍ତ କିଛି ଏହି ସଂସାରରେ ଆପଣଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଏଵଂଗୁଣଵିଶିଷ୍ଟାତ୍ମା ସୁମହାତ୍ମନ୍ ସ ଭିକ୍ଷୁକଃ । କ୍ଵଚିଦ୍ ଅସ୍ତି ନ ଵେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଆଲୋକ୍ଯ କଥଯାଶୁ ମେ
ଏଭଳି ଗୁଣ ଥିବା ଏବଂ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଥିବା ସେ ଭିକ୍ଷୁ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି କି ନାହିଁ? ଦୟାକରି ମନରେ ଦେଖି ଦ୍ରୁତ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।