ସଂଵେଦନଂ ସର୍ଗ ଇତୀହ ଶବ୍ଦାଵ୍ ଅର୍ଥେନ ଭିନ୍ନୌ ନ କଦାଚିଦ୍ ଏତୌ । ଵୀଚ୍ଯମ୍ଭସୀ ଦ୍ଵେ ଇତି ନୋଚିତୋକ୍ତିର୍ ଜ୍ଞସ୍ଯାଜ୍ଞତାଯାଂ ତ୍ଵ୍ ଇଦମ୍ ଏଵ ଯୁକ୍ତମ୍
ଏଠାରେ 'ଜ୍ଞାନ' ଓ 'ସୃଷ୍ଟି' ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଅର୍ଥ କେବେ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ; 'ତରଙ୍ଗ ଓ ପାଣି ଦୁଇଟି ଅଲଗା' ବୋଲି କହିବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ—ଏହା ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ।
ଜୀଵଟବ୍ରାହ୍ମଣାଦୀନାଂ ହଂସାନ୍ତାନାଂ ମୁନୀଶ୍ଵର । ଭିକ୍ଷୁସ୍ଵପ୍ନଶରୀରାଣାଂ ସମ୍ପନ୍ନଂ କିମ୍ ଅତଃ ପରମ୍
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜୀବ, ବ୍ରହ୍ମା, ହଂସ, ତପସ୍ବୀ, ଭିକ୍ଷୁ ଓ ସ୍ୱପ୍ନ ଶରୀର ଆଦିଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରୁ ଅଧିକ କଣ ସାଧିତ ହୁଏ? ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ମିଳେ କି?
ରୁଦ୍ରେଣ ସହ ସମ୍ଭୂଯ ପ୍ରବୁଦ୍ଧାସ୍ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ । ମିଥଶ୍ ଚ ଦୃଷ୍ଟସଂସାରା ରୁଦ୍ରାଂଶାସ୍ ସୁଖିନସ୍ ସ୍ଥିତାଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସଚେତନ ହେଲେ । ପରସ୍ପର ଏହି ସଂସାରକୁ ଦେଖି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶମାନେ ସୁଖରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିଲେ ।
ତେନ ରୁଦ୍ରେଣ ତାଂ ମାଯାମ୍ ଅଵଲୋକ୍ଯ ତଥୋଦିତାମ୍ । ସ୍ଵାଂଶାସ୍ ତାମ୍ ଏଵ ସଂସାରସ୍ଥିତିଂ ତେ ପ୍ରେଷିତାଃ ପୁନଃ
ସେଇ ରୁଦ୍ର ଏହି ମାୟାକୁ ଯେପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି, ସେପରି ଦେଖି, ନିଜ ଅଂଶମାନେ ପୁନି ସଂସାରରେ ପ୍ରେରଣ କଲେ ।
ଗଚ୍ଛତାଶୁ ନିଜଂ ସ୍ଥାନଂ ତତ୍ର ଭୁକ୍ତ୍ଵା କଲତ୍ରକୈଃ । କଞ୍ଚିତ୍ କାଲଂ ସମଂ ଭୋଗାନ୍ ମତ୍ସକାଶମ୍ ଉପୈଷ୍ଯଥ
ତୁମେ ତୁମ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ସେଠାରେ ତୁମ ଜୀବନସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କ ସହିତ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ପରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବ ।
ଭଵିଷ୍ଯଥ ମଦଂଶା ମେ ଗଣା ମତ୍ପୁରଭୂଷଣାଃ । ତତୋ ମହାପ୍ରଲଯତୋ ଯାସ୍ଯାମସ୍ ତତ୍ ପଦଂ ସହ
ତୁମେ ମୋର ଅଂଶ, ମୋର ସହାୟ, ମୋ ପୁରୀର ଶୋଭା ହେବ । ତାପରେ, ବଡ଼ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଆମେ ସମେତେ ସେଇ ପଦକୁ ଯିବା ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ରୁଦ୍ରସ୍ ତେଷାଂ ସୋ ଽନ୍ତରଧୀଯତ । ଅନ୍ଯସଂସାରସଂସ୍ଥାନାଂ ରୁଦ୍ରାଣାଂ ମଧ୍ଯମ୍ ଆଯଯୌ
ଏଭଳି କହି ଭଗବାନ୍ ରୁଦ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ ଥିବା ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟମ ଥିବା ଏକ ଦେଖାଦେଲେ।
ପ୍ରଯଯୁସ୍ ସ୍ଵାସ୍ପଦଂ ତେ ଽପି ଜୀଵଟବ୍ରାହ୍ମଣାଦଯଃ । ସ୍ଵକଲତ୍ରୈସ୍ ସମଂ ଦେହଂ କ୍ଷପଯିତ୍ଵାଥ କାଲତଃ
ସେହି ଜୀବତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ; ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଶରୀରକୁ କ୍ରମେ କ୍ଷୟ କରି, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଗଲେ।
ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଗଣୋତ୍ତମାଃ । କଦାଚିଦ୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ତାରକାକାରଧାରିଣଃ
ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣ ହେବେ; କେବେ କେବେ ଆକାଶରେ ତାରା ଆକାରରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଭିକ୍ଷୁସଙ୍କଲ୍ପରୂପାସ୍ ତେ ଜୀଵଟବ୍ରାହ୍ମଣାଦଯଃ । କଥଂ ସତ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଆଯାତାସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାର୍ଥେଷ୍ଵ୍ ଅସତ୍ଯତା
ସେହି ଜୀବତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭିକ୍ଷୁ ଭାବନାର ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ଭାବନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜିନିଷରେ ଯେଉଁଠି ଅସତ୍ୟତା ଅଛି, ସେଠି ସତ୍ୟତା କିପରି ଆସିଲା?
ସଙ୍କଲ୍ପସତ୍ଯତାସ୍ତୀଶେ ସଙ୍କଲ୍ପାସତ୍ଯତାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଜେ । ଯତ୍ର ଯନ୍ ନାସ୍ତି ତନ୍ ନାସ୍ତି ଯତସ୍ ସର୍ଵାତ୍ମ ତତ୍ ପଦମ୍
ଇଶ୍ୱରଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ସତ୍ୟ, ଅଜନ୍ମାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅସତ୍ୟ। ଯେଉଁଠି କିଛି ନାହିଁ, ସେଠି ତାହା ମିଳେନି; ସମସ୍ତ କିଛି ଆତ୍ମା, ସେହି ହେଉଛି ପରମ ପଦ।
ଯତ୍ ସ୍ଵପ୍ନେ ଦୃଶ୍ଯତେ ଯଚ୍ ଚ ସଙ୍କଲ୍ପୈର୍ ଅଵଲୋକ୍ଯତେ । ତତ୍ ତଥା ଵିଦ୍ଯତେ ତତ୍ର ସର୍ଵକାଲଂ ତଦାତ୍ମକମ୍
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ଇଚ୍ଛାରେ ଯାହା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ସେଠି ସତ୍ୟ ଭାବରେ ସବୁବେଳେ ଅଛି, ତାହାର ନିଜ ଗୁଣରେ।
ତଦ୍ଦେଶକାଲାତ୍ମିକଯା ତଯୈଵାଵସ୍ଥଯାପ୍ଯତେ । ତଦ୍ଦେଶକାଲାତ୍ମିକଯା ଗତ୍ଯା ଦେଶାନ୍ତରଂ ଯଥା
ଏହି ଅବସ୍ଥା, ଯାହା ଦେଶ, କାଳ ଏବଂ ଆତ୍ମାର ମିଶ୍ରଣ, ତାହାରେ ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ଅବସ୍ଥା ହୁଏ; ଏହି ଦେଶ, କାଳ ଏବଂ ଆତ୍ମାର ଗତି ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯିବା ହୁଏ।
ଦେଶାଦ୍ ଦେଶାନ୍ତରଂ ଯଦ୍ଵଦ୍ ଯତ୍ନଗତ୍ଯାଦିକଂ ଵିନା । ନ ଲଭ୍ଯତେ ତଥା ସ୍ଵପ୍ନୋ ଵିନା ତତ୍ତାଂ ନ ଲଭ୍ଯତେ
ଏକ ଦେଶରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା ଓ ଗତି ନାହିଁ ହେଲେ ଯିବାଯାଏନି; ସେପରି, ସ୍ୱପ୍ନର ନିଜ ସତ୍ୟ ନାହିଁ ହେଲେ ସ୍ୱପ୍ନ ମିଳେନି।
ସର୍ଵମ୍ ଅସ୍ତି ଚିତଃ କୋଶେ ଯଦ୍ ଯଥାଲୋକଯତ୍ଯ୍ ଅସୌ । ଚିତ୍ ତତ୍ ତଥା ତଦାପ୍ନୋତି ସର୍ଵାତ୍ମତ୍ଵାଦ୍ ଅଵିକ୍ଷତମ୍
ଚେତନାର ଭଣ୍ଡାରରେ ସବୁକିଛି ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ । ଚେତନା ସେହିପରି ସବୁକିଛିକୁ ପାଏ, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରି ଅଖଣ୍ଡ ଅଟୁଟ ଅଛି ।
ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ଵପ୍ନଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅଙ୍ଗ ଯଯା ଚ ଦଶଯାପ୍ଯତେ । ପରମାଭ୍ଯାସଯୋଗାଭ୍ଯାଂ ଵିନା ସେହ ନ ଲଭ୍ଯତେ
ବନ୍ଧୁ, ମନର ଇଚ୍ଛା ଓ ସ୍ଵପ୍ନର ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ସେଇ ଅବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥିର କରାଯାଏ । ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଭ୍ୟାସ ଓ ଯୋଗ ଛଡ଼ା, ଏଠାରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିହେବା ନାହିଁ ।
ଯେଷାଂ ତୁ ଯୋଗଵିଜ୍ଞାନଦୃଷ୍ଟଯଃ ଫଲିତାସ୍ ସ୍ଥିତାଃ । ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତ୍ର ପଶ୍ଯନ୍ତି ତ ଏତେ ଶଙ୍କରାଦଯଃ
ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବଳ ଦୃଷ୍ଟି ଲାଗିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତକୁ ସମସ୍ତଠାରେ ଦେଖନ୍ତି । ଏମାନେ ଶଙ୍କର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭଳି ।
ଇଦମ୍ ଅଗ୍ରଗତଂ ଵସ୍ତୁ ତଥାସଙ୍କଲ୍ପିତଂ ଚ ଯଃ । ପ୍ରାର୍ଥଯତ୍ଯ୍ ଉଭଯଭ୍ରଂଶଂ ସ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଉଭଯାଶ୍ରଯାତ୍
ଯିଏ ପ୍ରଧାନ ବସ୍ତୁକୁ ଏପରି ଭାବି ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ଦୁଇଟିର ହାନିକୁ ପାଏ, କାରଣ ସେ ଦୁଇଟି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ।
ସର୍ଵଂ ହ୍ଯ୍ ଅଭିମତଂ କାର୍ଯମ୍ ଏକନିଷ୍ଠସ୍ଯ ସିଧ୍ଯତି । ଦକ୍ଷିଣାଂ କକୁଭଂ ଗଚ୍ଛନ୍ କଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଉତ୍ତରାଂ ଦିଶମ୍
ଯେଉଁଠି ମନ ଏକାଗ୍ର ରହିଥାଏ, ସେଠି ଚାହିଦା ମୁତାବକ୍କ ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯାଉଛି, ସେ କେମିତି ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବେ?
ସଙ୍କଲ୍ପାର୍ଥପରୈର୍ ଏଵ ସଙ୍କଲ୍ପାର୍ଥୋ ଽଵଗମ୍ଯତେ । ଅଗ୍ରସ୍ଥାର୍ଥପରୈର୍ ଅଗ୍ରସଂସ୍ଥିତୋ ଽର୍ଥୋ ଽଵଗମ୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ସଂକଳ୍ପରେ ଏକାଗ୍ର, ସେମାନେ ସେହି ସଂକଳ୍ପକୁ ବୁଝିପାରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର, ସେମାନେ ସେହି ସ୍ଥିତିରେ ଥିବା ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବୁଝିପାରନ୍ତି।
ଅଗ୍ରସ୍ଥବୁଦ୍ଧିସଂସ୍ଥେ ଽସ୍ମିନ୍ କଲ୍ପିତଂ ପ୍ରାପ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛତି । ଯସ୍ ସ ନା ନୈକନିଷ୍ଠତ୍ଵାତ୍ ତଦା ତନ୍ ନାଶଯେଦ୍ ଦ୍ଵଯମ୍
ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ଏକ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେ ନିଜ କଳ୍ପିତ କାମକୁ ପାଇବାକୁ ଚାହେ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏକାଗ୍ରତା ନାହିଁ, ତେବେ ଦୁଇଁଟି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଉଭୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଏକାର୍ଥନିଷ୍ଠତ୍ଵାଦ୍ ଭିକ୍ଷୁଜୀଵେନ ରୁଦ୍ରତାମ୍ । ପ୍ରାପ୍ଯ ସର୍ଵାତ୍ମନୋ ଲବ୍ଧଂ ପଦାତ୍ ସର୍ଵଂ ତଥାସ୍ଥିତେଃ
ସେଥିପାଇଁ ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ, ଭିକ୍ଷା ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ର ଦଶାକୁ ପାଇଁଥାଏ। ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ସ୍ଥିତିକୁ ଲାଭ କଲେ, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ କିଛି ମିଳିଯାଏ।
ଭିକ୍ଷୁସଙ୍କଲ୍ପଜୀଵାନାଂ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ତଜ୍ ଜଗତ୍ ପୃଥକ୍ । ପଶ୍ଯନ୍ତି ତେ ଚ ନାନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ରୁଦ୍ରଜ୍ଞାନାଦ୍ ଋତେ ତତଃ
ଯେଉଁ ଭିକ୍ଷୁମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଏବଂ ନିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଗଠିତ, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ-ନିଜ ଜଗତକୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି; ଏବଂ ସେମାନେ ଏକାଉଁଠାରେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ମାତ୍ର ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମ୍ଭବ।
ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧାଃ ପ୍ରଜାଯନ୍ତେ ଜୀଵା ଜୀଵାତ୍ ପ୍ରବୋଧିନଃ । ତଦିଚ୍ଛଯାଶୁ ଵିଦୁଷ ଇଵ ମୂର୍ଖାସ୍ ସୁତା ଇଵ
ଅଜାଗୃତ ଜୀବମାନେ ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ଜାଗୃତ ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ଏହି ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ମୂର୍ଖମାନଙ୍କୁ ଜଣେ ପୁଅ ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିପାରନ୍ତି।
ଇହ ଵିଦ୍ଯାଧରୋ ଽହଂ ସ୍ଯାମ୍ ଇହ ସ୍ଯାମ୍ ଅହମ୍ ଏଡିକା । ଇତ୍ଯ୍ ଏକଧ୍ଯାନସାଫଲ୍ଯଦୃଷ୍ଟାନ୍ତୋ ଽସ୍ଯାଂ କ୍ରିଯାସ୍ଥିତୌ
‘ଏଠି ମୁଁ ଏକ ଵିଦ୍ୟାଧର ହେବି, ଏଠି ମୁଁ ଏକ ଏଡିକା ହେବି’—ଏହି ଭାବନା ଏକାଗ୍ର ଧ୍ୟାନର ସଫଳତାର ଉଦାହରଣ, କାର୍ଯ୍ୟ ଚାଳିଥିବା ସମୟରେ।
ଏକତ୍ଵଂ ଚ ଶତତ୍ଵଂ ଚ ମୌର୍ଖ୍ଯଂ ପାଣ୍ଡିତ୍ଯମ୍ ଏଵ ଚ । ଦେଵତ୍ଵଂ ମାନୁଷତ୍ଵଂ ଚ ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାକ୍ରମୈଃ
ଏକତ୍ୱ ଓ ଶତତ୍ୱ, ମୂର୍ଖତା ଓ ପଣ୍ଡିତ୍ଵ, ଦେବତ୍ୱ ଓ ମାନବତ୍ୱ—ଏସବୁ ଦେଶ, କାଳ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଅନୁକ୍ରମରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ତୁଲ୍ଯକାଲମ୍ ଅଲଙ୍କର୍ତୁଂ ଧାରଣାଧ୍ଯାନଯତ୍ନତଃ । ସର୍ଵଶକ୍ତ୍ଯଜରୂପତ୍ଵାଜ୍ ଜୀଵସ୍ଯାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଶକ୍ତତା
ଏକା ସମୟରେ ନିଜକୁ ଶୂଭାଇବା ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ ଓ ଧାରଣାର ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା, ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶକ୍ତି ସଦା ନୂତନ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଥିବାରୁ, ନିଜରେ ଏହି କ୍ଷମତା ଅଛି ।
ଅନନ୍ତଶ୍ ଚାନ୍ତଯୁକ୍ତଶ୍ ଚ ସ୍ଵଭାଵୋ ଽସ୍ଯ ସ୍ଵଭାଵତଃ । ସଵିକାସସ୍ ସସଙ୍କୋଚୋ ହଂସସ୍ଯେଵ ଚିଦାତ୍ମନଃ
ଚେତନାର ନିଜ ଗୁଣରେ, ଏହା ଅନନ୍ତ ଓ ସୀମିତ, ବିସ୍ତାର ଓ ସଂକୋଚ ଦୁହିଁ ରହିଛି; ହଂସ ପରି ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ସ୍ୱଭାବିକ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ ।
ଯଦ୍ ଇଚ୍ଛତି ତଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ନନୁ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ସ୍ଵଯମ୍ । ସ୍ଵଯଂସଙ୍କଲ୍ପିତୈର୍ ଏଭିର୍ ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାକ୍ରମୈଃ
ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରିଥାଏ, ମୋ ପ୍ରିୟ, ସେହି ନିଜର ଆପଣି ଆପଣି ସଫଳ ହୁଏ; ଏହି ଦେଶ, କାଳ ଓ କ୍ରିୟାର ନିଜର ଭାବନା ଅନୁସାରେ ସବୁ ଘଟିଯାଏ ।
ଯୋଗିନ୍ଯୋ ଯୋଗିନଶ୍ ଚେହ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତ୍ର ଯାନ୍ତି ଚ । ଇହ ଚାମୁତ୍ର ଚେହନ୍ତେ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଏତଦ୍ ଅନେକଶଃ
ଏଠାରେ ଯୋଗିନୀ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ରହନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯାନ୍ତି; ଏଠା ଓ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ବାସ ଅଛି—ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଅନେକ ଥର ଦେଖାଯାଇଛି ।