ଅଥ ତେ ରାଜସଂସାରଂ ଜଗ୍ମୁସ୍ ତତ୍ର ପ୍ରବୋଧ୍ଯ ତମ୍ । ତେନ ସାର୍ଧମ୍ ଅଥାନ୍ଯାସୁ ଭ୍ରେମୁସ୍ ସଂସୃତିଭୂମିଷୁ
ତାପରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ରାଜସିକ ସଂସାରକୁ ନେଇଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଜଗାଇଲେ। ପରେ ସେମାନେ ସେଙ୍ଗଠି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରାପ୍ଯ ତାଂ ବ୍ରହ୍ମହଂସେହାଂ ରୁଦ୍ରତାଂ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ । ସମାଜଗ୍ମୁର୍ ଵିରେଜୁଶ୍ ଚ ରୁଦ୍ରାଣାମ୍ ଉତ୍ତମଂ ଶତମ୍
ସେମାନେ ସେଇ ବ୍ରହ୍ମହଂସ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସମସ୍ତେ ରୁଦ୍ର ଦଶାକୁ ଯାଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶତ ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇ ଉଠିଲେ।
ଏକସଂଵିଦ୍ ଭିନ୍ନତନୁ ଚିତ୍ରଚେଷ୍ଟମ୍ ଅଚେଷ୍ଟିତମ୍ । ଏକରୂପମ୍ ଅନେକାତ୍ମ ରୂପଂ ଚ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ଏହି ଏକ ଚେତନା ବିଭିନ୍ନ ଦେହରେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ କାମ କରେ ଓ କରେନାହିଁ, ଏକ ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଆତ୍ମାର ଭାବ ଧାରଣ କରେ, ଏହି ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ, ଯିଏ ରୂପ ଥିବା ଓ ନ ଥିବା ଦୁହିଁ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି।
ରୁଦ୍ରାଣାଂ ତଚ୍ ଛତମ୍ ଅଥ ନିରାଵରଣଚିନ୍ମଯମ୍ । ସର୍ଵସଂସାରଗଂ ଵିଦ୍ଧି ସ୍ଥିତଂ ସର୍ଵଜଗତ୍ସ୍ଥିତି
ଏହି ଶତ ରୁଦ୍ରମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, କୌଣସି ଅବରୋଧ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ସଂସାରକୁ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣ।
ଦଶ ରୁଦ୍ରଶତାନୀହ ସନ୍ତି ରାମ ମହାନ୍ତି ଚ । ଏତଦ୍ ଏକାଦଶଂ ଵିଦ୍ଧି ସଂସାରଂ ପ୍ରତି ସଂସ୍ଥିତମ୍
ହେ ରାମ, ଏଠାରେ ଦଶଟି ବଡ଼ ଶତ ରୁଦ୍ର ଅଛନ୍ତି; ଏହି ଏକାଦଶ ଟିକୁ ସଂସାର ଚକ୍ର ସହିତ ସ୍ଥିତ ବୋଲି ଜାଣ।
ଯୋ ଯୋ ହି ଯସ୍ଯ ଜୀଵସ୍ଯ ସଂସାରସ୍ ସମୁଦେତି ହି । ତତ୍ରାପ୍ରବୁଦ୍ଧା ଜୀଵୌଘାଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ନ ପରସ୍ପରମ୍
ଯେଉଁ ଜୀବଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସଂସାର ଉଦୟ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଅଜାଗୃତ ଜୀବମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ମିଲନ୍ତି ହି ମିଥୋ ବୁଦ୍ଧାସ୍ ତରଙ୍ଗାମ୍ବ୍ଵ୍ ଇଵ ଵାରିଧୌ । ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧାସ୍ ସ୍ଵତାମାତ୍ରନିଷ୍ଠା ଲୋଷ୍ଟଵଦ୍ ଆସ୍ଥିତାଃ
ଜାଗୃତ ମନମନେ ଏକାଉଁ ମିଶିଯାନ୍ତି, ସାଗରରେ ତରଙ୍ଗ ଓ ପାଣି ଯେପରି ଏକାଉଁ ହୁଏ; ଅଜାଗୃତ ମନମନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୁଣରେ ଏକାଉଁ ରହିଥାନ୍ତି, ମାଟି ଗୁଡିକ ଭଳି ନିର୍ଜୀବ ଅଟୁଁ ରହିଯାନ୍ତି।
ଯଥା ଦ୍ରଵତ୍ଵାଦ୍ ଵୀଚ୍ଯମ୍ବୂନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ସମ୍ମିଲନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ତଥା ପ୍ରବୁଦ୍ଧା ଜୀଵୌଘା ମିଥଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାନ୍ ମିଲନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ଓ ପାଣି ତାଙ୍କର ତରଳତା ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ଏକାଉଁ ମିଶିଯାନ୍ତି, ସେପରି ଜାଗୃତ ଜୀବମାନେ ତାଙ୍କର ମନକୁ ଏକାଉଁ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ମିଶାନ୍ତି।
ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଉଦିତାଶ୍ ଚୈତେ ସଂସାରେ ଜୀଵରାଶଯଃ । ଚିଦ୍ଧାତୋସ୍ ସର୍ଵଗତ୍ଵେନ ତ୍ଵ୍ ଅସତ୍ଯାସ୍ ସତ୍ଯଵତ୍ ସ୍ଥିତାଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ଏହି ସଂସାରରେ ଅଲଗା ଭାବରେ ଉପଜିଥାଏ; ସେମାନେ ଚେତନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥାନ୍ତି, ସତ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ତାହା ଅସତ୍ୟ।
ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଆଖନ୍ଯତେ ଭୂମେସ୍ ତତ୍ ତନ୍ ନାମ ଯଥାଙ୍ଗ ମୃତ୍ । ସର୍ଵଗାଯାଶ୍ ଚିତେର୍ ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଊହ୍ଯତେ ତତ୍ ତଥେହ ଚିତ୍
ମାଟିରୁ ଯାହା ତିଆରି ହୁଏ, ତାହା ତାର ଆକୃତି ଅନୁଯାୟୀ ନାମ ପାଏ, ମାଟି ଦେଖି ଯେପରି; ସେପରି ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଚେତନାରେ ଯାହା ଭାବିଯାଏ, ଏଠାରେ ତାହା ଚେତନା ଭାବରେ ନାମିତ ହୁଏ।
ସର୍ଵତ୍ର ପଞ୍ଚଭୂତାନି ଯଥାନୁଭଵସୀହ ହି । ତଥେହ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମ ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ
ଏଠାରେ ତୁମେ ଯେପରି ଚାରିପାଖରେ ପାଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ ଅନୁଭବ କରୁଛ, ସେପରି ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମନ ଓ ଚେତନା ମଧ୍ୟ ସ everywhere ର୍ବତ୍ର ଅଛି ।
ଯତ୍ ସାଲଭଞ୍ଜିକାଵୃନ୍ଦେ ଶୈଲସ୍ତମ୍ଭଗତେ ଽଙ୍ଗକମ୍ । ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯତେ ତତ୍ ତଦ୍ ଏଵାଶ୍ମ ତଥା ଚିତି ଜଗଚ୍ ଚିତଃ
ନୃତ୍ୟ କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ଦଳରେ କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ର ଥମ୍ବାରେ ଯେଉଁ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ, ସେଟି ଆସଲେ ପଥର ଅଟୁ । ଏହିପରି, ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଚେତନା ଅଟୁ ।
ଅଵେଦନେ ପରେ ଶୁଦ୍ଧେ ଵେଦନଂ ଯଜ୍ ଜଗନ୍ତି ତତ୍ । ଅକାରଣକମ୍ ଏଵୈତଚ୍ ଛୂନ୍ଯତ୍ଵଂ ନଭସୋ ଯଥା
ଅତି ପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଅନୁଭୂତି ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଯେଉଁ ଅନୁଭୂତି ଅଛି, ସେଟି କୌଣସି କାରଣ ବିନା ଅଟୁ, ଏହା ଆକାଶର ଶୂନ୍ୟତା ପରି ।
ଚିଦ୍ଘନେ ଵେଦନଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ବନ୍ଧୋ ମୋକ୍ଷସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଵେଦନଂ । ଯଦ୍ ଏଵ ରୁଚିତଂ ତେ ସ୍ଯାତ୍ ତଦ୍ ଏଵାଶୁ ଦୃଢୀକୁରୁ
ଚେତନାର ଏକତାରେ ଅନୁଭୂତି ଓ ଦେଖିବା ନିଜେ ବନ୍ଧନ ଅଟୁ; ମୁକ୍ତି ହେଉଛି ଅନୁଭୂତି ନ ହେବା । ତୁମେ ଯାହାକୁ ଭଲ ପାଉଛ, ସେହି ଜିନିଷକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧରି ରଖ ।
ସର୍ଗାସର୍ଗୌ ବନ୍ଧମୋକ୍ଷୌ ଵେଦନାଵେଦନାତ୍ମକୌ । ଅଭିନ୍ନୌ ବୋଧତଶ୍ ଚୈତୌ ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶ, ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତି—ଏସବୁ ଅନୁଭୂତି ଓ ଅନନୁଭୂତିର ରୂପ। ଚେତନାରେ ଏମାନେ ଆଲଗା ନୁହେଁ। ତୁମେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କର, ସେପରି କର।
ଅସଂଵିତ୍ତ୍ଯୈଵ ଯନ୍ ନାସ୍ତି ତନ୍ନାଶେ କା କଦର୍ଥନା । ତୂଷ୍ଣୀମ୍ଭାଵେନ ଯତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଏଵାଶୁ ଵିଦ୍ଧି ତତ୍
ଯାହା ଅବବୋଧ ନଥିବାରୁ ନାହିଁ, ତାହାର ନାଶ ନେଇ କାହିଁକି ଚିନ୍ତା? ନିରବ ରହି ଯାହା ମିଳେ, ସେଠିକି ତୁରନ୍ତ ମିଳିଯାଏ ବୋଲି ଜାଣ।
ଯଦ୍ ଵୈ ଵେଦନମାତ୍ରାତ୍ମ ତଦ୍ ଅଙ୍ଗାଵେଦନକ୍ଷଯମ୍ । ତଦ୍ ଵେଦନାଵେଦନଯୋର୍ ଯଦ୍ ଇଷ୍ଟଂ ତତ୍ ସମାଚର
ଯାହା କେବଳ ଅନୁଭୂତିର ରୂପ, ସେଇ ଅନୁଭୂତି ଶେଷ ହେଲେ, ଅନୁଭୂତି ଓ ଅନନୁଭୂତି ନେଇ ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେଇ କର।
ଵୀଚିର୍ ଯଥାମ୍ଭସି ସ୍ପନ୍ଦୋ ଜଗଚ୍ ଚିତ୍ରଂ ତଥା ଚିତୌ । ଏତାଵନ୍ମାତ୍ର ଏଵାତ୍ର ଭେଦୋ ଯଦ୍ ରଘୁନନ୍ଦନ
ଯେପରି ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ, ସେପରି ଚେତନାରେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଚଳନ। ରଘୁନନ୍ଦନ, ଏଠାରେ ଏତିକି ମାତ୍ର ତଫାତ୍ ଅଛି।
ଦେଶକାଲଖରୂପେଷୁ ସତ୍ସୁ ଵୀଚ୍ଯାଦିତାମ୍ଭସି । ଜଗଦାଦୌ ତୁ ଦେଶାଦ୍ଯା ଅସନ୍ତୋ ନିର୍ମିତାଶ୍ ଚିତା
ଦେଶ, କାଳ ଓ କଠିନତା ଥିଲେ, ସେମାନେ ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଦେଶ ଓ ଏହାର ସହଯୋଗୀମାନେ ଥିଲେ ନାହିଁ—ସେଗୁଡିକୁ ଚେତନା ନିର୍ମାଣ କରିଥାଏ।
ଆଭାସୁରଂ ତ୍ରିଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵଭାତି ଭାସ୍ଵତ୍ ସଂଵେଦନଂ ଚଯନମ୍ ଏକଚିତେସ୍ ସ୍ଵରୂପମ୍ । ଵାଚି ସ୍ଥିତଂ ଭଵତି ଚୈତଦ୍ ଉପୋଢଭେଦଂ କ୍ଲିଷ୍ଟଂ ପ୍ରଶାନ୍ତଵଚନସ୍ ତୁ ଶିଵଃ ପରାତ୍ମା
ତିନି ଜଗତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରକାଶ ଏକ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ; ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ଶବ୍ଦରେ ବ୍ୟକ୍ତ କଲେ ଏହା ଭିନ୍ନ ଓ ଅଶାନ୍ତ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ପରମ ଆତ୍ମା ସଦା ଶାନ୍ତ ଓ ଶବ୍ଦର ପାରେ ଅଛି।
ସଂଵେଦନଂ ସର୍ଗ ଇତୀହ ଶବ୍ଦାଵ୍ ଅର୍ଥେନ ଭିନ୍ନୌ ନ କଦାଚିଦ୍ ଏତୌ । ଵୀଚ୍ଯମ୍ଭସୀ ଦ୍ଵେ ଇତି ନୋଚିତୋକ୍ତିର୍ ଜ୍ଞସ୍ଯାଜ୍ଞତାଯାଂ ତ୍ଵ୍ ଇଦମ୍ ଏଵ ଯୁକ୍ତମ୍
ଏଠାରେ 'ଜ୍ଞାନ' ଓ 'ସୃଷ୍ଟି' ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଅର୍ଥ କେବେ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ; 'ତରଙ୍ଗ ଓ ପାଣି ଦୁଇଟି ଅଲଗା' ବୋଲି କହିବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ—ଏହା ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ।
ଜୀଵଟବ୍ରାହ୍ମଣାଦୀନାଂ ହଂସାନ୍ତାନାଂ ମୁନୀଶ୍ଵର । ଭିକ୍ଷୁସ୍ଵପ୍ନଶରୀରାଣାଂ ସମ୍ପନ୍ନଂ କିମ୍ ଅତଃ ପରମ୍
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜୀବ, ବ୍ରହ୍ମା, ହଂସ, ତପସ୍ବୀ, ଭିକ୍ଷୁ ଓ ସ୍ୱପ୍ନ ଶରୀର ଆଦିଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରୁ ଅଧିକ କଣ ସାଧିତ ହୁଏ? ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ମିଳେ କି?
ରୁଦ୍ରେଣ ସହ ସମ୍ଭୂଯ ପ୍ରବୁଦ୍ଧାସ୍ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ । ମିଥଶ୍ ଚ ଦୃଷ୍ଟସଂସାରା ରୁଦ୍ରାଂଶାସ୍ ସୁଖିନସ୍ ସ୍ଥିତାଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସଚେତନ ହେଲେ । ପରସ୍ପର ଏହି ସଂସାରକୁ ଦେଖି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶମାନେ ସୁଖରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିଲେ ।
ତେନ ରୁଦ୍ରେଣ ତାଂ ମାଯାମ୍ ଅଵଲୋକ୍ଯ ତଥୋଦିତାମ୍ । ସ୍ଵାଂଶାସ୍ ତାମ୍ ଏଵ ସଂସାରସ୍ଥିତିଂ ତେ ପ୍ରେଷିତାଃ ପୁନଃ
ସେଇ ରୁଦ୍ର ଏହି ମାୟାକୁ ଯେପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି, ସେପରି ଦେଖି, ନିଜ ଅଂଶମାନେ ପୁନି ସଂସାରରେ ପ୍ରେରଣ କଲେ ।
ଗଚ୍ଛତାଶୁ ନିଜଂ ସ୍ଥାନଂ ତତ୍ର ଭୁକ୍ତ୍ଵା କଲତ୍ରକୈଃ । କଞ୍ଚିତ୍ କାଲଂ ସମଂ ଭୋଗାନ୍ ମତ୍ସକାଶମ୍ ଉପୈଷ୍ଯଥ
ତୁମେ ତୁମ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ସେଠାରେ ତୁମ ଜୀବନସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କ ସହିତ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ପରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବ ।
ଭଵିଷ୍ଯଥ ମଦଂଶା ମେ ଗଣା ମତ୍ପୁରଭୂଷଣାଃ । ତତୋ ମହାପ୍ରଲଯତୋ ଯାସ୍ଯାମସ୍ ତତ୍ ପଦଂ ସହ
ତୁମେ ମୋର ଅଂଶ, ମୋର ସହାୟ, ମୋ ପୁରୀର ଶୋଭା ହେବ । ତାପରେ, ବଡ଼ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଆମେ ସମେତେ ସେଇ ପଦକୁ ଯିବା ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ରୁଦ୍ରସ୍ ତେଷାଂ ସୋ ଽନ୍ତରଧୀଯତ । ଅନ୍ଯସଂସାରସଂସ୍ଥାନାଂ ରୁଦ୍ରାଣାଂ ମଧ୍ଯମ୍ ଆଯଯୌ
ଏଭଳି କହି ଭଗବାନ୍ ରୁଦ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ ଥିବା ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟମ ଥିବା ଏକ ଦେଖାଦେଲେ।
ପ୍ରଯଯୁସ୍ ସ୍ଵାସ୍ପଦଂ ତେ ଽପି ଜୀଵଟବ୍ରାହ୍ମଣାଦଯଃ । ସ୍ଵକଲତ୍ରୈସ୍ ସମଂ ଦେହଂ କ୍ଷପଯିତ୍ଵାଥ କାଲତଃ
ସେହି ଜୀବତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ; ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଶରୀରକୁ କ୍ରମେ କ୍ଷୟ କରି, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଗଲେ।
ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଗଣୋତ୍ତମାଃ । କଦାଚିଦ୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ତାରକାକାରଧାରିଣଃ
ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣ ହେବେ; କେବେ କେବେ ଆକାଶରେ ତାରା ଆକାରରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଭିକ୍ଷୁସଙ୍କଲ୍ପରୂପାସ୍ ତେ ଜୀଵଟବ୍ରାହ୍ମଣାଦଯଃ । କଥଂ ସତ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଆଯାତାସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାର୍ଥେଷ୍ଵ୍ ଅସତ୍ଯତା
ସେହି ଜୀବତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭିକ୍ଷୁ ଭାବନାର ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ଭାବନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜିନିଷରେ ଯେଉଁଠି ଅସତ୍ୟତା ଅଛି, ସେଠି ସତ୍ୟତା କିପରି ଆସିଲା?