ପୁରୁଷାକ୍ଷୌହିଣୀନାଂ ତ୍ଵଂ କ୍ଷଯେଣାନୁଭଵାତ୍ମନା । ବ୍ରହ୍ମଣା ବୃଂହିତଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମମଯଂ କୁରୁ
ପୁରୁଷ ସେନାମାନଙ୍କର ନାଶକୁ ତୁମେ ଅନୁଭବ କରୁଛ; Brahma ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ କରାଯାଇଥିବା ଏହି ଯୁଦ୍ଧକୁ Brahma ର ଯୁଦ୍ଧ, Brahma ରେ ଏକତା ରଖି କର।
ଅସଂଵିଦନ୍ ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ଲାଭାଲାଭୌ ଜଯାଜଯୌ । ଯୁଦ୍ଧବ୍ରହ୍ମୈକତାଂ ଗଚ୍ଛ ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତମ୍ଭ ଭାରତ
ସଚେତନତା ଛଡି, ସୁଖ ଦୁଃଖ, ଲାଭ ଅଲାଭ, ଜୟ ଅଜୟ—ସବୁକୁ ଭୁଲି, Brahma ର ଏକତାରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଅନୁଭବ କର, ହେ ଭାରତ, Brahma ଠାରୁ ଘାସ ଯାଏଁ।
ଲାଭାଲାଭସମୋ ଭୂତ୍ଵା ଭୂତ୍ଵା ନୂନଂ ନକିଞ୍ଚନ । ଜଡୋ ଵାତ ଇଵ ସ୍ପନ୍ଦୀ ପ୍ରସୃତଂ କାର୍ଯମ୍ ଆଚର
ଲାଭ ଓ ଅଲାଭରେ ସମ ରହି, ସତ୍ୟରେ କିଛି ନାହିଁ ଭାବି, ବାତାସ ଭଳି ଅନାସକ୍ତ ହୋଇ, ଯେ କାମ ଆସିଥାଏ ତାହା କର।
ଯତ୍ କରୋଷି ଯଦ୍ ଅଶ୍ନାସି ଯଜ୍ ଜୁହୋଷି ଦଦାସି ଯତ୍ । ଯତ୍ କରିଷ୍ଯସି କୌନ୍ତେଯ ତଦ୍ ଆତ୍ମେତି ସ୍ଥିରୋ ଭଵ
ତୁମେ ଯାହା କର, ଯାହା ଖାଉ, ଯାହା ଦେଉ, ଯାହା ଦାନ କର, ଯାହା କରିବାକୁ ଚାହୁଅ, ଏହା ସବୁକୁ 'ଏହା ଆତ୍ମା' ଭାବି କର, ଏବଂ ଅଟୁଟ ରୁହ।
ଯନ୍ମଯୋ ଯୋ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସ ତଦ୍ ଆପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଅସଂଶଯମ୍ । ବ୍ରହ୍ମସତ୍ଯମ୍ ଅଵାପ୍ତୁଂ ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମସତ୍ଯମଯୋ ଭଵ
ମନରେ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଭରିଯାଏ, ନିଶ୍ଚୟ ତାହାକୁ ପାଏ; ବ୍ରହ୍ମ ସତ୍ୟକୁ ପାଇବାକୁ, ବ୍ରହ୍ମ ସତ୍ୟରେ ଭରିଯାଅ।
ଅନପେକ୍ଷ୍ଯ ଫଲଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମେତି ଭାଵିତମ୍ । କ୍ରିଯତେ କେଵଲଂ କର୍ମ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞେନ ଯଥାଗତମ୍
ଫଳ ଆଶା ନାକରି, 'ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମ' ଭାବି, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଯେଉଁ କାମ ଆସେ ସେହିପରି କରେ।
କର୍ମଣ୍ଯ୍ ଅକର୍ମ ଯଃ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅକର୍ମଣି ଚ କର୍ମ ଯଃ । ସ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ସ ଚୋକ୍ତସ୍ ସର୍ଵକର୍ମକୃତ୍
ଯେଉଁଠି କର୍ମରେ କର୍ମ ନଥିବାକୁ ଦେଖିପାରିବେ, ଏବଂ କର୍ମ ନଥିବାରେ କର୍ମକୁ ଦେଖିପାରିବେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ କର୍ମର କର୍ତ୍ତା ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ମା କର୍ମଫଲହେତୁର୍ ଭୂର୍ ମା ତେ ସଙ୍ଗୋ ଽସ୍ତ୍ଵ୍ ଅକର୍ମଣି । ଯୋଗସ୍ଥଃ କୁରୁ କର୍ମାଣି ସଙ୍ଗଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଧନଞ୍ଜଯ
କର୍ମର ଫଳକୁ ଆଶା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନାହିଁ, ଏବଂ କର୍ମ ନ କରିବାରେ ଆସକ୍ତି ରଖନାହିଁ। ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡି ନିଜ କର୍ମ କର, ଧନଞ୍ଜୟ।
କର୍ମାସକ୍ତିମ୍ ଅନାଶ୍ରିତ୍ଯ ତଥା ନାଶ୍ରିତ୍ଯ ମୂଢତାମ୍ । ନୈଷ୍କର୍ମ୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନାଶ୍ରିତ୍ଯ ସମସ୍ ତିଷ୍ଠ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍
କର୍ମରେ ଆସକ୍ତି ରଖିବାକୁ ନାହିଁ, ମୂଢ଼ତାକୁ ଭରସା କରିବାକୁ ନାହିଁ, ଏବଂ କର୍ମ ନ କରିବାର ଭାବକୁ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ କରିବାକୁ ନାହିଁ। ସମତାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଯେପରି ଅଛ, ସେପରି ରୁହ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କର୍ମଫଲାସଙ୍ଗଂ ନିତ୍ଯତୃପ୍ତୋ ନିରାଶ୍ରଯଃ । କର୍ମଣ୍ଯ୍ ଅଭିପ୍ରଵୃତ୍ତୋ ଽପି ନୈଵ କିଞ୍ଚିତ୍ କରୋତି ସଃ
କର୍ମର ଫଳ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଛାଡି, ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଏବଂ ନିର୍ଭର ନହୋଇ, କର୍ମ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସେ କିଛି କରୁନାହିଁ।
ଆସକ୍ତିମ୍ ଆହୁଃ କର୍ତୃତ୍ଵମ୍ ଅକର୍ତୁର୍ ଅପି ତଦ୍ ଭଵେତ୍ । ମୌର୍ଖ୍ଯେ ସ୍ଥିତେ ହି ମନସି ତସ୍ମାନ୍ ମୌର୍ଖ୍ଯଂ ପରିତ୍ଯଜେତ୍
ଯୋଗ୍ୟତାକୁ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଭାବିଯାଏ; କର୍ତ୍ତା ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଆସିପାରେ। ମନ ଅଜ୍ଞାନରେ ରହିଲେ, ତେଣୁ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ।
ପରଂ ତଜ୍ଜ୍ଞତ୍ଵମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ନିରାସକ୍ତେର୍ ମହାତ୍ମନଃ । ସର୍ଵକର୍ମରତସ୍ଯାପି କର୍ତୃତୋଦେତି ନ କ୍ଵଚିତ୍
ଉଚ୍ଚତମ ଜ୍ଞାନକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଯେଉଁ ମହାତ୍ମା ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଭାବ କେବେ ଆସେନି।
ଅକର୍ତୃତ୍ଵାଦ୍ ଅଭୋକ୍ତୃତ୍ଵମ୍ ଅଭୋକ୍ତୃତ୍ଵାତ୍ ସମୈକତା । ସମୈକତ୍ଵାଦ୍ ଅନନ୍ତତ୍ଵଂ ତତୋ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମ୍ ଆତତମ୍
କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ନଥିବାରୁ ଭୋକ୍ତୃତ୍ୱ ନଥାଏ; ଭୋକ୍ତୃତ୍ୱ ନଥିଲେ ଏକତା ଆସେ; ଏକତାରୁ ଅନନ୍ତତା ଆସେ; ଏହିପରି ଅନନ୍ତତାରୁ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ନାନାତାମ୍ ଅଲମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ପରମାତ୍ମୈକତାଂ ଗତଃ । କୁର୍ଵନ୍ କାର୍ଯମ୍ ଅକାର୍ଯଂ ଚ ନୈଵ କର୍ତା ତ୍ଵମ୍ ଅର୍ଜୁନ
ବିଭିନ୍ନତାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମାର ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କିମ୍ବା କରୁନଥିବା, ତୁମେ କର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ, ଅର୍ଜୁନ।
ଯସ୍ଯ ସର୍ଵେ ସମାରମ୍ଭାଃ କାମସଙ୍କଲ୍ପଵର୍ଜିତାଃ । ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିଦଗ୍ଧକର୍ମାଣଂ ତମ୍ ଆହୁଃ ପଣ୍ଡିତଂ ବୁଧାଃ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରହିତ, ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ ତାଙ୍କର କାର୍ମା ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି, ସେଉଁଠି ପଣ୍ଡିତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଗଣନା କରନ୍ତି।
ସମସ୍ ସୋମ୍ଯସ୍ ସ୍ଥିରସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥଶ୍ ଶାନ୍ତସ୍ ସର୍ଵାର୍ଥନିସ୍ସ୍ପୃହଃ । ଯସ୍ ତିଷ୍ଠତି ସ ସୁଵ୍ଯଗ୍ରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଅଵ୍ଯଗ୍ରତାଂ ଗତଃ
ଯେଉଁଜଣ ସମଭାବ, ମୃଦୁ, ଦୃଢ଼, ସ୍ୱସ୍ଥ, ଶାନ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ଦେଖିବାକୁ ଯେତେବେଳେ ଅତି ଚଞ୍ଚଳ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଆସଲେ ଚଞ୍ଚଳତାରୁ ମୁକ୍ତ।
ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୋ ନିତ୍ଯସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥୋ ନିର୍ଯୋଗକ୍ଷେମ ଆତ୍ମଵାନ୍ । ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନୁଵର୍ତୀ ଚ ଭଵ ଭୂଷିତଭୂତଲଃ
ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ସଦା ଶୁଦ୍ଧତାରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଲାଭ ଓ ସୁରକ୍ଷା ନେଇ ଚିନ୍ତା ନଥିବା, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିବା, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁପରି ଆସେ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା, ଏ ଭୂମିକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥିବା ଜଣେ।
କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ସଂଯମ୍ଯ ଯ ଆସ୍ତେ ମନସା ସ୍ମରନ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥାନ୍ ଵିମୂଢାତ୍ମା ମିଥ୍ଯାଚାରସ୍ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣ କାର୍ମିକ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଥିବାବେଳେ, ମନରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗବସ୍ତୁକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥାଏ, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ଭ୍ରମିତ, ସେ ମିଥ୍ୟାଚାରୀ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ।
ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ମନସା ନିଯମ୍ଯାରଭତେ ଽର୍ଜୁନ । କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ କର୍ମଯୋଗମ୍ ଅସକ୍ତସ୍ ସ ଵିଶିଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣ ମନକୁ ଦେହର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥାଏ, ଏବଂ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନ ରଖି, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୁଏ, ଅର୍ଜୁନ ।
ଆପୂର୍ଯମାଣଂ ତ୍ଵ୍ ଅଚଲପ୍ରତିଷ୍ଠଂ ସମୁଦ୍ରମ୍ ଆପଃ ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ଯଦ୍ଵତ୍ । ତଦ୍ଵତ୍ କାମା ଯଂ ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ସର୍ଵେ ସ ଶାନ୍ତିମ୍ ଆପ୍ନୋତି ନ କାମକାମୀ
ଯେପରି ଜଳ ନିରନ୍ତର ଭରି ରହିଥିବା, ଏବଂ ଅଚଳ ରହିଥିବା ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ମନରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ଯେଉଁଜଣ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ଆସକ୍ତ ଅଟେ, ସେ ଏହି ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇନଥାଏ ।
ନ କୁର୍ଯାଦ୍ ଭୋଗସନ୍ତ୍ଯାଗଂ ନ କୁର୍ଯାଦ୍ ଭୋଗଭାଵନମ୍ । ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ସୁସମେନୈଵ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନୁଵର୍ତିନା
ଉପଭୋଗକୁ ଛାଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଆସକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଲାଗିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯାହା ଆସେ, ସେଥିରେ ସମତାରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ।
ଅନାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମତାଂ ଦେହେ ମା ଭାଵଯ ଭଵାତ୍ମନି । ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵାତ୍ମତାଂ ସତ୍ଯେ ଭାଵଯାଭାଵରୂପିଣି
ଦେହରେ ନିଜର ଅସଲି ଚିତ୍ତ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ନିଜର ଆତ୍ମାରେ, ଯାହା ସତ୍ୟ ଏବଂ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଆକାର, ସେଠି ନିଜର ଆତ୍ମତ୍ୱ ଅନୁଭବ କର ।
ଦେହନାଶେ ମହାବାହୋ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ନଶ୍ଯତି । ଆତ୍ମନାଶେ ହି ନାଶସ୍ ସ୍ଯାନ୍ ନ ଚାତ୍ମା ନଶ୍ଯତି କ୍ଵଚିତ୍
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହେଲେ କିଛି ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏନି; ଯଦି ଆତ୍ମା ନଷ୍ଟ ହେବା ଦରକାର, ତେବେ ନଷ୍ଟ ହେବା ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମା କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନି।
ଅଵିନାଶମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଅଜରଂ ଵିଦୁଃ । ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମେତି ଦୁର୍ବୋଧୋ ମା ତଵାସ୍ତ୍ଵ୍ ଅତିଦୁଃଖଦଃ
ଆତ୍ମାକୁ ଅବିନାଶୀ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ବୟସ ନ ହେବା ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ; ଆତ୍ମା ନଷ୍ଟ ହେବା ଭାବନା ବୁଝିବା ଅତି କଷ୍ଟକର, ଏହି ଭାବନା ତୁମର ନ ହେଉ, କାରଣ ଏହା ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ।
ନ କଦାଚନ ନଶ୍ଯନ୍ତି ଵିଦିତାତ୍ମାନ ଉତ୍ତମାଃ । ନଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିଦିତାତ୍ମାନୋ ହ୍ଯ୍ ଅନାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମମାନିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମାକୁ ଜଣାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମାକୁ ଜଣାନି, ନାଆତ୍ମାରେ ଆତ୍ମା ଭାବିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଏଵଂ ଚେତ୍ ତଜ୍ ଜଗନ୍ନାଥ ମୂଢାନାମ୍ ଅପି ମାନଦ । ଦେହନାଶେ ସମୁତ୍ପନ୍ନେ ମନ୍ଯେ ନଷ୍ଟଂ ନ କିଞ୍ଚନ
ଏହିପରି ଯଦି ଠିକ୍ ହୁଏ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ମୂଢ଼ମାନେ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିବା, ତେବେ ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଭାବୁଛି କିଛି ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏନି।
ଏଵମ୍ ଏଵ ମହାବାହୋ ନ କିଞ୍ଚିନ୍ ନଶ୍ଯତି କ୍ଵଚିତ୍ । ଆତ୍ମୈଵାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିନାଶାତ୍ମା କିଂ ତସ୍ଯ କ୍ଵ ଵିନଶ୍ଯତି
ଏହିପରି ଭାବରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର, କେଉଁଠି କିଛି ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ; କେବଳ ଆତ୍ମା ଅଛି, ଏହି ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମା—ତାହା କେଉଁଠି କିପରି ନଷ୍ଟ ହେବ?
ଇଦଂ ନଷ୍ଟମ୍ ଇଦଂ ଯୁକ୍ତମ୍ ଇତି ମୋହାଦ୍ ଭ୍ରମାଦ୍ ଋତେ । ଅନ୍ଯତ୍ ତଥା ନ ପଶ୍ଯାମି ଵନ୍ଧ୍ଯାସ୍ତ୍ରୀତନଯଂ ଯଥା
ଏହା ହରାଇଗଲା, ଏହା ଠିକ୍—ଏପରି ଭାବନା କେବଳ ଭ୍ରମ ଓ ମୋହରୁ ଆସେ; ତାହା ଛଡ଼ା, ମୁଁ ଏପରି କିଛି ଦେଖିନାହିଁ, ଯେପରି ବନ୍ଧ୍ୟା ଜନନୀର ପୁଅ ନଥାଏ।
ନାସତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭାଵୋ ନାଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯତେ ସତଃ । ଉଭଯୋର୍ ଅପି ଦୃଷ୍ଟୋ ଽନ୍ତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନଯୋସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶିଭିଃ
ଅସତ୍ୟରେ କେବଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଏବଂ ସତ୍ୟରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅନୁପସ୍ଥିତ ନୁହେଁ; ଏହି ଦୁଇଁର ଶେଷ କେବଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦେଖିଛନ୍ତି।
ଅଵିନାଶି ତୁ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ଯେନ ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ତତମ୍ । ଵିନାଶମ୍ ଅଵ୍ଯଯସ୍ଯାସ୍ଯ ନ କଶ୍ଚିତ୍ କର୍ତୁମ୍ ଅର୍ହତି
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭରିଯାଇଛି, ସେହି ଅବିନାଶୀକୁ ଜାଣ; ଏହି ଅବିନାଶୀର ନଷ୍ଟ କେହି କରିପାରିବେନାହିଁ।