ନ ହୃଷ୍ଯତି ସୁଖେନାତ୍ମା ଦୁଃଖୈର୍ ଗ୍ଲାଯତି ନାର୍ଜୁନ । ଦୃଷଦ୍ଵଚ୍ ଚେତନାତ୍ମାପି ଶରୀରାନ୍ତର୍ଗତୋ ଽପି ସନ୍
ଅର୍ଜୁନ, ଆତ୍ମା ସୁଖରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ହୁଏନାହିଁ; ଜଣେ ଜୀବନ୍ତ ଆତ୍ମା ଦେହ ଭିତରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏକ ପଥର ପରି ଅଚଳ ରହେ।
ଜଡଂ ଚିତ୍ତାଦି ଦୁଃଖସ୍ଯ ଭାଜନଂ ଦେହତାଂ ଗତମ୍ । ନ ଚୈତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷତେ କ୍ଷୀଣେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵାତ୍ମନଃ କ୍ଷତମ୍
ଏହି ଜଡ ଚିତ୍ତ ଓ ଦେହ ଦୁଃଖର ପାତ୍ର ହେଇଯାଇଛି; କିନ୍ତୁ ଏମାନେ ଆଘାତ ପାଇଲେ କିମ୍ବା ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଆତ୍ମାର କିଛି ହାରାଯାଏନାହିଁ।
ଜଡଂ ଦେହାଦି ଦୁଃଖାଦେର୍ ଯଦ୍ ଇଦଂ ଭୋକ୍ତ୍ର୍ ଇତି ସ୍ଥିତମ୍ । ତନ୍ ମାଯାଭ୍ରମମ୍ ଏଵାଙ୍ଗ ଵିଦ୍ଧ୍ଯ୍ ଅବୋଧଵଶୋତ୍ଥିତମ୍
ଏହି ଭାବନା ଯେ ଜଡ ଦେହ ଓ ଏହା ଭୋଗ କରୁଛି, ଏହା ଅବିବେକରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମାୟାର ଭ୍ରମ; ଏହାକୁ ମାୟାର ଚାଳ ଭାବିବା।
ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ଦେହାଦି ନ ଚ ଦୁଃଖାଦି ଵିଦ୍ଯତେ । ଆତ୍ମନୋ ଯତ୍ ପୃଥଗ୍ଭୂତଂ କିଂ କେନାତୋ ଽନୁଭୂଯତେ
ଦେହ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଆଦି କିଛି ଆସଲେ ନାହିଁ; ଆତ୍ମାରୁ ଅଲଗା ଭାବିବା ଯାହା, ତାହାକୁ କିଏ କିପରି ଅନୁଭବ କରିପାରିବ?
ଯଦ୍ ଇଦଂ କଥଯାମ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ତେନୈଷା ତେ ଵିନଶ୍ଯତି । ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଦୁରଵବୋଧୋତ୍ଥା ସମ୍ଯଗ୍ବୋଧେନ ଭାରତ
ମୁଁ ଏଠାରେ ଯେ କହୁଛି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଅବୁଝ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜିଥିବା ଭ୍ରମ ଠିକ୍ ବୁଝିବାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହେବ, ହେ ଭାରତ।
ଯଥା ରଜ୍ଜ୍ଵାମ୍ ଅହିଭଯଂ ବୋଧାନ୍ ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅବୋଧଜମ୍ । ତଥା ଦେହାଦି ଦୁଃଖାଦି ବୋଧାନ୍ ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅବୋଧଜମ୍
ଯେପରି ରସିରେ ସାପ ଭୟ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜିଥିବା ଜଣା ପରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଦେହ ଓ ଦୁଃଖ ଆଦି ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜିଥିବା ଜଣା ପରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଷ୍ଵଗ୍ ଵିଶ୍ଵମ୍ ଅଜଂ ବ୍ରହ୍ମ ନ ନଶ୍ଯତି ନ ଜାଯତେ । ଇତି ସତ୍ଯଂ ପରଂ ଵିଦ୍ଧି ବୋଧଃ ପରମ ଏଷ ସଃ
ସମସ୍ତଠାରେ ଅଜନ୍ମ ବ୍ରହ୍ମ ଏହି ବିଶ୍ୱ ନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ନ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଏହା ଏକାଉଁ ସତ୍ୟ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଭାବେ ଜାଣ।
ବ୍ରହ୍ମାର୍ଣଵତରଙ୍ଗସ୍ ତ୍ଵଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଭୂତ୍ଵା ଵିଲୀଯସେ । ବ୍ରହ୍ମାଵର୍ତେ ସ୍ଫୁରସ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମୈଵାସି ନିରାମଯମ୍
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମର ସାଗରରେ ଏକ ତରଙ୍ଗ, କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ଏକ ଆକାର ନେଇ ଶେଷରେ ଶୋଇଯାଉଛ; ଆଜି ବ୍ରହ୍ମର ଘୂର୍ଣ୍ଣିରେ ତୁମେ ଚମକୁଛ, ତୁମେ ଏକାଉଁ ନିରାମୟ ବ୍ରହ୍ମ।
ଜଗତ୍ କାଲଃ କ୍ରିଯା ଦେଶସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅହଂ ସୈନିକା ଇତି । ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଏଵଂ ପରିସ୍ପନ୍ଦୋ ନାତ୍ର ସ୍ତସ୍ ସଦସତ୍କ୍ରମୌ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ସମୟ, କାର୍ଯ୍ୟ, ସ୍ଥାନ, ତୁମେ, ମୁଁ ଏବଂ ସେନାମାନେ—ସବୁ ଏକାଉ Brahma ଭିତରେ ଚଳାଚଳ ଅଟେ; ଏଠାରେ ସତ ଓ ଅସତର କ୍ରମ ନାହିଁ।
ଜହି ମାନଂ ମଦଂ ଶୋକଂ ଭଯମ୍ ଈର୍ଷ୍ଯାଂ ସୁଖାସୁଖେ । ଦ୍ଵୈତମ୍ ଏତଦ୍ ଅସଦ୍ରୂପମ୍ ଏକସ୍ ସଦ୍ରୂପଵାନ୍ ଭଵ
ମାନ, ଅହଂକାର, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ସୁଖ ଓ ଅସୁଖକୁ ଛାଡିଦିଅ; ଏହି ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଅସତ୍ୟ, ଏକ ହେଇ ନିଜର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବକୁ ଧାରଣ କର।
ପୁରୁଷାକ୍ଷୌହିଣୀନାଂ ତ୍ଵଂ କ୍ଷଯେଣାନୁଭଵାତ୍ମନା । ବ୍ରହ୍ମଣା ବୃଂହିତଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମମଯଂ କୁରୁ
ପୁରୁଷ ସେନାମାନଙ୍କର ନାଶକୁ ତୁମେ ଅନୁଭବ କରୁଛ; Brahma ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ କରାଯାଇଥିବା ଏହି ଯୁଦ୍ଧକୁ Brahma ର ଯୁଦ୍ଧ, Brahma ରେ ଏକତା ରଖି କର।
ଅସଂଵିଦନ୍ ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ଲାଭାଲାଭୌ ଜଯାଜଯୌ । ଯୁଦ୍ଧବ୍ରହ୍ମୈକତାଂ ଗଚ୍ଛ ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତମ୍ଭ ଭାରତ
ସଚେତନତା ଛଡି, ସୁଖ ଦୁଃଖ, ଲାଭ ଅଲାଭ, ଜୟ ଅଜୟ—ସବୁକୁ ଭୁଲି, Brahma ର ଏକତାରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଅନୁଭବ କର, ହେ ଭାରତ, Brahma ଠାରୁ ଘାସ ଯାଏଁ।
ଲାଭାଲାଭସମୋ ଭୂତ୍ଵା ଭୂତ୍ଵା ନୂନଂ ନକିଞ୍ଚନ । ଜଡୋ ଵାତ ଇଵ ସ୍ପନ୍ଦୀ ପ୍ରସୃତଂ କାର୍ଯମ୍ ଆଚର
ଲାଭ ଓ ଅଲାଭରେ ସମ ରହି, ସତ୍ୟରେ କିଛି ନାହିଁ ଭାବି, ବାତାସ ଭଳି ଅନାସକ୍ତ ହୋଇ, ଯେ କାମ ଆସିଥାଏ ତାହା କର।
ଯତ୍ କରୋଷି ଯଦ୍ ଅଶ୍ନାସି ଯଜ୍ ଜୁହୋଷି ଦଦାସି ଯତ୍ । ଯତ୍ କରିଷ୍ଯସି କୌନ୍ତେଯ ତଦ୍ ଆତ୍ମେତି ସ୍ଥିରୋ ଭଵ
ତୁମେ ଯାହା କର, ଯାହା ଖାଉ, ଯାହା ଦେଉ, ଯାହା ଦାନ କର, ଯାହା କରିବାକୁ ଚାହୁଅ, ଏହା ସବୁକୁ 'ଏହା ଆତ୍ମା' ଭାବି କର, ଏବଂ ଅଟୁଟ ରୁହ।
ଯନ୍ମଯୋ ଯୋ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସ ତଦ୍ ଆପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଅସଂଶଯମ୍ । ବ୍ରହ୍ମସତ୍ଯମ୍ ଅଵାପ୍ତୁଂ ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମସତ୍ଯମଯୋ ଭଵ
ମନରେ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଭରିଯାଏ, ନିଶ୍ଚୟ ତାହାକୁ ପାଏ; ବ୍ରହ୍ମ ସତ୍ୟକୁ ପାଇବାକୁ, ବ୍ରହ୍ମ ସତ୍ୟରେ ଭରିଯାଅ।
ଅନପେକ୍ଷ୍ଯ ଫଲଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମେତି ଭାଵିତମ୍ । କ୍ରିଯତେ କେଵଲଂ କର୍ମ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞେନ ଯଥାଗତମ୍
ଫଳ ଆଶା ନାକରି, 'ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମ' ଭାବି, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଯେଉଁ କାମ ଆସେ ସେହିପରି କରେ।
କର୍ମଣ୍ଯ୍ ଅକର୍ମ ଯଃ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅକର୍ମଣି ଚ କର୍ମ ଯଃ । ସ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ସ ଚୋକ୍ତସ୍ ସର୍ଵକର୍ମକୃତ୍
ଯେଉଁଠି କର୍ମରେ କର୍ମ ନଥିବାକୁ ଦେଖିପାରିବେ, ଏବଂ କର୍ମ ନଥିବାରେ କର୍ମକୁ ଦେଖିପାରିବେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ କର୍ମର କର୍ତ୍ତା ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ମା କର୍ମଫଲହେତୁର୍ ଭୂର୍ ମା ତେ ସଙ୍ଗୋ ଽସ୍ତ୍ଵ୍ ଅକର୍ମଣି । ଯୋଗସ୍ଥଃ କୁରୁ କର୍ମାଣି ସଙ୍ଗଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଧନଞ୍ଜଯ
କର୍ମର ଫଳକୁ ଆଶା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନାହିଁ, ଏବଂ କର୍ମ ନ କରିବାରେ ଆସକ୍ତି ରଖନାହିଁ। ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡି ନିଜ କର୍ମ କର, ଧନଞ୍ଜୟ।
କର୍ମାସକ୍ତିମ୍ ଅନାଶ୍ରିତ୍ଯ ତଥା ନାଶ୍ରିତ୍ଯ ମୂଢତାମ୍ । ନୈଷ୍କର୍ମ୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନାଶ୍ରିତ୍ଯ ସମସ୍ ତିଷ୍ଠ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍
କର୍ମରେ ଆସକ୍ତି ରଖିବାକୁ ନାହିଁ, ମୂଢ଼ତାକୁ ଭରସା କରିବାକୁ ନାହିଁ, ଏବଂ କର୍ମ ନ କରିବାର ଭାବକୁ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ କରିବାକୁ ନାହିଁ। ସମତାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଯେପରି ଅଛ, ସେପରି ରୁହ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କର୍ମଫଲାସଙ୍ଗଂ ନିତ୍ଯତୃପ୍ତୋ ନିରାଶ୍ରଯଃ । କର୍ମଣ୍ଯ୍ ଅଭିପ୍ରଵୃତ୍ତୋ ଽପି ନୈଵ କିଞ୍ଚିତ୍ କରୋତି ସଃ
କର୍ମର ଫଳ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଛାଡି, ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଏବଂ ନିର୍ଭର ନହୋଇ, କର୍ମ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସେ କିଛି କରୁନାହିଁ।
ଆସକ୍ତିମ୍ ଆହୁଃ କର୍ତୃତ୍ଵମ୍ ଅକର୍ତୁର୍ ଅପି ତଦ୍ ଭଵେତ୍ । ମୌର୍ଖ୍ଯେ ସ୍ଥିତେ ହି ମନସି ତସ୍ମାନ୍ ମୌର୍ଖ୍ଯଂ ପରିତ୍ଯଜେତ୍
ଯୋଗ୍ୟତାକୁ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଭାବିଯାଏ; କର୍ତ୍ତା ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଆସିପାରେ। ମନ ଅଜ୍ଞାନରେ ରହିଲେ, ତେଣୁ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ।
ପରଂ ତଜ୍ଜ୍ଞତ୍ଵମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ନିରାସକ୍ତେର୍ ମହାତ୍ମନଃ । ସର୍ଵକର୍ମରତସ୍ଯାପି କର୍ତୃତୋଦେତି ନ କ୍ଵଚିତ୍
ଉଚ୍ଚତମ ଜ୍ଞାନକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଯେଉଁ ମହାତ୍ମା ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଭାବ କେବେ ଆସେନି।
ଅକର୍ତୃତ୍ଵାଦ୍ ଅଭୋକ୍ତୃତ୍ଵମ୍ ଅଭୋକ୍ତୃତ୍ଵାତ୍ ସମୈକତା । ସମୈକତ୍ଵାଦ୍ ଅନନ୍ତତ୍ଵଂ ତତୋ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମ୍ ଆତତମ୍
କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ନଥିବାରୁ ଭୋକ୍ତୃତ୍ୱ ନଥାଏ; ଭୋକ୍ତୃତ୍ୱ ନଥିଲେ ଏକତା ଆସେ; ଏକତାରୁ ଅନନ୍ତତା ଆସେ; ଏହିପରି ଅନନ୍ତତାରୁ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ନାନାତାମ୍ ଅଲମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ପରମାତ୍ମୈକତାଂ ଗତଃ । କୁର୍ଵନ୍ କାର୍ଯମ୍ ଅକାର୍ଯଂ ଚ ନୈଵ କର୍ତା ତ୍ଵମ୍ ଅର୍ଜୁନ
ବିଭିନ୍ନତାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମାର ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କିମ୍ବା କରୁନଥିବା, ତୁମେ କର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ, ଅର୍ଜୁନ।
ଯସ୍ଯ ସର୍ଵେ ସମାରମ୍ଭାଃ କାମସଙ୍କଲ୍ପଵର୍ଜିତାଃ । ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିଦଗ୍ଧକର୍ମାଣଂ ତମ୍ ଆହୁଃ ପଣ୍ଡିତଂ ବୁଧାଃ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରହିତ, ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ ତାଙ୍କର କାର୍ମା ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି, ସେଉଁଠି ପଣ୍ଡିତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଗଣନା କରନ୍ତି।
ସମସ୍ ସୋମ୍ଯସ୍ ସ୍ଥିରସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥଶ୍ ଶାନ୍ତସ୍ ସର୍ଵାର୍ଥନିସ୍ସ୍ପୃହଃ । ଯସ୍ ତିଷ୍ଠତି ସ ସୁଵ୍ଯଗ୍ରୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଅଵ୍ଯଗ୍ରତାଂ ଗତଃ
ଯେଉଁଜଣ ସମଭାବ, ମୃଦୁ, ଦୃଢ଼, ସ୍ୱସ୍ଥ, ଶାନ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ଦେଖିବାକୁ ଯେତେବେଳେ ଅତି ଚଞ୍ଚଳ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଆସଲେ ଚଞ୍ଚଳତାରୁ ମୁକ୍ତ।
ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୋ ନିତ୍ଯସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥୋ ନିର୍ଯୋଗକ୍ଷେମ ଆତ୍ମଵାନ୍ । ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନୁଵର୍ତୀ ଚ ଭଵ ଭୂଷିତଭୂତଲଃ
ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ସଦା ଶୁଦ୍ଧତାରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଲାଭ ଓ ସୁରକ୍ଷା ନେଇ ଚିନ୍ତା ନଥିବା, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିବା, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁପରି ଆସେ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା, ଏ ଭୂମିକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥିବା ଜଣେ।
କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ସଂଯମ୍ଯ ଯ ଆସ୍ତେ ମନସା ସ୍ମରନ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥାନ୍ ଵିମୂଢାତ୍ମା ମିଥ୍ଯାଚାରସ୍ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣ କାର୍ମିକ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଥିବାବେଳେ, ମନରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗବସ୍ତୁକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥାଏ, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ଭ୍ରମିତ, ସେ ମିଥ୍ୟାଚାରୀ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ।
ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ମନସା ନିଯମ୍ଯାରଭତେ ଽର୍ଜୁନ । କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ କର୍ମଯୋଗମ୍ ଅସକ୍ତସ୍ ସ ଵିଶିଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣ ମନକୁ ଦେହର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥାଏ, ଏବଂ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନ ରଖି, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୁଏ, ଅର୍ଜୁନ ।
ଆପୂର୍ଯମାଣଂ ତ୍ଵ୍ ଅଚଲପ୍ରତିଷ୍ଠଂ ସମୁଦ୍ରମ୍ ଆପଃ ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ଯଦ୍ଵତ୍ । ତଦ୍ଵତ୍ କାମା ଯଂ ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ସର୍ଵେ ସ ଶାନ୍ତିମ୍ ଆପ୍ନୋତି ନ କାମକାମୀ
ଯେପରି ଜଳ ନିରନ୍ତର ଭରି ରହିଥିବା, ଏବଂ ଅଚଳ ରହିଥିବା ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ମନରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ଯେଉଁଜଣ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ଆସକ୍ତ ଅଟେ, ସେ ଏହି ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇନଥାଏ ।