ନିର୍ମାନମୋହା ଜୀତସଙ୍ଗଦୋଷା ଅଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦ୍ଯା ଵିନିଵୃତ୍ତକାମାଃ । ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୈର୍ ଵିମୁକ୍ତାସ୍ ସୁଖଦୁଃଖସଞ୍ଜ୍ଞୈର୍ ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୂଢାଃ ପଦମ୍ ଅଵ୍ଯଯଂ ତତ୍
ଅହଙ୍କାର ଓ ଭ୍ରମରୁ ମୁକ୍ତ, ଆସକ୍ତିର ଦୋଷକୁ ଜିତି, ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣି, ଇଚ୍ଛା ଛାଡି, ସୁଖ ଦୁଃଖ ଭଳି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଅଭ୍ରମିତ ଭାବରେ ଅବିନାଶୀ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଭୂଯ ଏଵ ମହାବାହୋ ଶୃଣୁ ମେ ପରମଂ ଵଚଃ । ଯତ୍ ତେ ଽହଂ ପ୍ରୀଯମାଣାଯ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ହିତକାମ୍ଯଯା
ପୁନିଥରେ, ବଳଶାଳୀ, ମୋର ସର୍ବୋତ୍ତମ କଥା ଶୁଣ। ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ, ତୁମର ଭଲ ଚାହିଁ, ମୁଁ ଏହି କଥା କହୁଛି।
ମାତ୍ରାସ୍ପର୍ଶାସ୍ ତୁ କୌନ୍ତେଯ ଶୀତୋଷ୍ଣସୁଖଦୁଃଖଦାଃ । ଆଗମାପାଯିନୋ ଽନିତ୍ଯାସ୍ ତାଂସ୍ ତିତିକ୍ଷସ୍ଵ ଭାରତ
ଓ କୌନ୍ତେୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ଜଗତର ସମ୍ପର୍କ ହୁଏ, ତେବେ ଠଣ୍ଡା, ଗରମ, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଆସେ। ଏହି ଅନୁଭୂତିଗୁଡିକ ଆସିଯାନ୍ତି, ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ—ତୁମେ ସେଗୁଡିକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ସହିବାକୁ ଶିଖ, ଓ ଭାରତ।
ତେ ତୁ ନୈକାତ୍ମନଶ୍ ଚାନ୍ଯେ କ୍ଵାତୋ ଦୁଃଖଂ କ୍ଵ ଵା ସୁଖମ୍ । ଅନାଦ୍ଯନ୍ତେ ଽନଵଯଵେ କୁତଃ ପୂରଣଖଣ୍ଡନେ
ଏହି ଅନୁଭୂତିଗୁଡିକର ଏକ ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ନାହିଁ; ତେଣୁ କେଉଁଠି ଦୁଃଖ ଓ କେଉଁଠି ସୁଖ? ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଯାହାର କୌଣସି ଅଂଶ ନାହିଁ, ସେଠି କେମିତି ପୂର୍ଣ୍ଣତା କିମ୍ବା ଭାଗ ହେବ?
ସଂସ୍ଥିତା ସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରାଖ୍ଯା କଲାସ୍ମିନ୍ ପରମାତ୍ମନି । ଅନନ୍ତେ ଽସନ୍ନିଵେଶାଦୌ ହେମ୍ନୀଵ କଟକାଦିତା
ଏହି ସମ୍ପର୍କ ନାମକ ଅନୁଭୂତିଗୁଡିକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାରେ ବସିଛି; ଅନନ୍ତରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ସୁନାରେ ଗହଣା ଯେପରି ତିଆରି ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ଅନୁଭୂତିଗୁଡିକ ଆତ୍ମାରେ ଅଛି।
ଯଂ ହି ନ ଵ୍ଯଥଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତେ ମାତ୍ରାସ୍ପର୍ଶା ଭ୍ରମାତ୍ମକାଃ । ସମଦୁଃଖସୁଖୋ ଧୀରସ୍ ସୋ ଽମୃତତ୍ଵାଯ କଲ୍ପତେ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଏହି ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସମ୍ପର୍କରେ ବିଚଳିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖରେ ସମଭାବ ରଖିଥାନ୍ତି, ସେ ଧୀର ଜଣେ ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ସର୍ଵତ୍ଵାଦ୍ ଆତ୍ମନସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏତେ ଆଭାସାସ୍ ସଂସ୍ଥିତା ଇଵ । ଅସଦ୍ରୂପାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସଦ୍ରୂପଂ କଥଂ ସୋଢୁଂ ନ ଶକ୍ଯତେ
ଆତ୍ମା ସବୁଠାରେ ଅଛି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏଗୁଡ଼ିକ ଅସତ୍ୟ, ଅସତ୍ୟ ଅସତ୍ୟକୁ କେମିତି ସହିପାରିବ?
ମନାଗ୍ ଅପି ନ ଵିଦ୍ଯେତେ ସୁଖଦୁଃଖେ ଅସର୍ଵଗେ । ସର୍ଵତ୍ଵାଦ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ସତ୍ତା କଥମ୍ ଇଵାନଯୋଃ
ଯେଉଁଠି ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି ନାହିଁ, ସେଠି ସୁଖ ଦୁଃଖ କିଛି ଅଛି ନାହିଁ; ଆତ୍ମାର ସ୍ବରୂପ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ତେଣୁ ସୁଖ ଦୁଃଖ କିପରି ଅଛିପାରିବ?
ନାସତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭାଵୋ ନାଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯତେ ସତଃ । ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ସୁଖଦୁଃଖାଦି ପରମାତ୍ମାସ୍ତି ସର୍ଵଗଃ
ଅସତ୍ୟର କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ସତ୍ୟର କିଛି ଅନସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; ସୁଖ, ଦୁଃଖ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ପରମାତ୍ମା ଅଛି।
ସତ୍ତ୍ଵାସତ୍ତ୍ଵମତୀ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵୈଵୈତଯୋର୍ ଜଗଦାତ୍ମନୋଃ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନକିଞ୍ଚିନ୍ ମଧ୍ଯଂ ଚ ଶେଷେ ବଦ୍ଧପଦୋ ଭଵ
ଜଗତ ଓ ଆତ୍ମା ସଂପର୍କରେ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଦୁହିଁକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ; ଦୁହିଁକୁ ଓ ମଧ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି, ଯେଉଁ ଅଂଶ ରହିଯାଏ, ସେଠି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରୁହ।
ନ ହୃଷ୍ଯତି ସୁଖେନାତ୍ମା ଦୁଃଖୈର୍ ଗ୍ଲାଯତି ନାର୍ଜୁନ । ଦୃଷଦ୍ଵଚ୍ ଚେତନାତ୍ମାପି ଶରୀରାନ୍ତର୍ଗତୋ ଽପି ସନ୍
ଅର୍ଜୁନ, ଆତ୍ମା ସୁଖରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ହୁଏନାହିଁ; ଜଣେ ଜୀବନ୍ତ ଆତ୍ମା ଦେହ ଭିତରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏକ ପଥର ପରି ଅଚଳ ରହେ।
ଜଡଂ ଚିତ୍ତାଦି ଦୁଃଖସ୍ଯ ଭାଜନଂ ଦେହତାଂ ଗତମ୍ । ନ ଚୈତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷତେ କ୍ଷୀଣେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵାତ୍ମନଃ କ୍ଷତମ୍
ଏହି ଜଡ ଚିତ୍ତ ଓ ଦେହ ଦୁଃଖର ପାତ୍ର ହେଇଯାଇଛି; କିନ୍ତୁ ଏମାନେ ଆଘାତ ପାଇଲେ କିମ୍ବା ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଆତ୍ମାର କିଛି ହାରାଯାଏନାହିଁ।
ଜଡଂ ଦେହାଦି ଦୁଃଖାଦେର୍ ଯଦ୍ ଇଦଂ ଭୋକ୍ତ୍ର୍ ଇତି ସ୍ଥିତମ୍ । ତନ୍ ମାଯାଭ୍ରମମ୍ ଏଵାଙ୍ଗ ଵିଦ୍ଧ୍ଯ୍ ଅବୋଧଵଶୋତ୍ଥିତମ୍
ଏହି ଭାବନା ଯେ ଜଡ ଦେହ ଓ ଏହା ଭୋଗ କରୁଛି, ଏହା ଅବିବେକରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମାୟାର ଭ୍ରମ; ଏହାକୁ ମାୟାର ଚାଳ ଭାବିବା।
ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ଦେହାଦି ନ ଚ ଦୁଃଖାଦି ଵିଦ୍ଯତେ । ଆତ୍ମନୋ ଯତ୍ ପୃଥଗ୍ଭୂତଂ କିଂ କେନାତୋ ଽନୁଭୂଯତେ
ଦେହ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଆଦି କିଛି ଆସଲେ ନାହିଁ; ଆତ୍ମାରୁ ଅଲଗା ଭାବିବା ଯାହା, ତାହାକୁ କିଏ କିପରି ଅନୁଭବ କରିପାରିବ?
ଯଦ୍ ଇଦଂ କଥଯାମ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ତେନୈଷା ତେ ଵିନଶ୍ଯତି । ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଦୁରଵବୋଧୋତ୍ଥା ସମ୍ଯଗ୍ବୋଧେନ ଭାରତ
ମୁଁ ଏଠାରେ ଯେ କହୁଛି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଅବୁଝ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜିଥିବା ଭ୍ରମ ଠିକ୍ ବୁଝିବାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହେବ, ହେ ଭାରତ।
ଯଥା ରଜ୍ଜ୍ଵାମ୍ ଅହିଭଯଂ ବୋଧାନ୍ ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅବୋଧଜମ୍ । ତଥା ଦେହାଦି ଦୁଃଖାଦି ବୋଧାନ୍ ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅବୋଧଜମ୍
ଯେପରି ରସିରେ ସାପ ଭୟ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜିଥିବା ଜଣା ପରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଦେହ ଓ ଦୁଃଖ ଆଦି ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜିଥିବା ଜଣା ପରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଷ୍ଵଗ୍ ଵିଶ୍ଵମ୍ ଅଜଂ ବ୍ରହ୍ମ ନ ନଶ୍ଯତି ନ ଜାଯତେ । ଇତି ସତ୍ଯଂ ପରଂ ଵିଦ୍ଧି ବୋଧଃ ପରମ ଏଷ ସଃ
ସମସ୍ତଠାରେ ଅଜନ୍ମ ବ୍ରହ୍ମ ଏହି ବିଶ୍ୱ ନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ନ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଏହା ଏକାଉଁ ସତ୍ୟ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଭାବେ ଜାଣ।
ବ୍ରହ୍ମାର୍ଣଵତରଙ୍ଗସ୍ ତ୍ଵଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଭୂତ୍ଵା ଵିଲୀଯସେ । ବ୍ରହ୍ମାଵର୍ତେ ସ୍ଫୁରସ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମୈଵାସି ନିରାମଯମ୍
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମର ସାଗରରେ ଏକ ତରଙ୍ଗ, କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ଏକ ଆକାର ନେଇ ଶେଷରେ ଶୋଇଯାଉଛ; ଆଜି ବ୍ରହ୍ମର ଘୂର୍ଣ୍ଣିରେ ତୁମେ ଚମକୁଛ, ତୁମେ ଏକାଉଁ ନିରାମୟ ବ୍ରହ୍ମ।
ଜଗତ୍ କାଲଃ କ୍ରିଯା ଦେଶସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅହଂ ସୈନିକା ଇତି । ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଏଵଂ ପରିସ୍ପନ୍ଦୋ ନାତ୍ର ସ୍ତସ୍ ସଦସତ୍କ୍ରମୌ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ସମୟ, କାର୍ଯ୍ୟ, ସ୍ଥାନ, ତୁମେ, ମୁଁ ଏବଂ ସେନାମାନେ—ସବୁ ଏକାଉ Brahma ଭିତରେ ଚଳାଚଳ ଅଟେ; ଏଠାରେ ସତ ଓ ଅସତର କ୍ରମ ନାହିଁ।
ଜହି ମାନଂ ମଦଂ ଶୋକଂ ଭଯମ୍ ଈର୍ଷ୍ଯାଂ ସୁଖାସୁଖେ । ଦ୍ଵୈତମ୍ ଏତଦ୍ ଅସଦ୍ରୂପମ୍ ଏକସ୍ ସଦ୍ରୂପଵାନ୍ ଭଵ
ମାନ, ଅହଂକାର, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ସୁଖ ଓ ଅସୁଖକୁ ଛାଡିଦିଅ; ଏହି ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଅସତ୍ୟ, ଏକ ହେଇ ନିଜର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବକୁ ଧାରଣ କର।
ପୁରୁଷାକ୍ଷୌହିଣୀନାଂ ତ୍ଵଂ କ୍ଷଯେଣାନୁଭଵାତ୍ମନା । ବ୍ରହ୍ମଣା ବୃଂହିତଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମମଯଂ କୁରୁ
ପୁରୁଷ ସେନାମାନଙ୍କର ନାଶକୁ ତୁମେ ଅନୁଭବ କରୁଛ; Brahma ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ କରାଯାଇଥିବା ଏହି ଯୁଦ୍ଧକୁ Brahma ର ଯୁଦ୍ଧ, Brahma ରେ ଏକତା ରଖି କର।
ଅସଂଵିଦନ୍ ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ଲାଭାଲାଭୌ ଜଯାଜଯୌ । ଯୁଦ୍ଧବ୍ରହ୍ମୈକତାଂ ଗଚ୍ଛ ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତମ୍ଭ ଭାରତ
ସଚେତନତା ଛଡି, ସୁଖ ଦୁଃଖ, ଲାଭ ଅଲାଭ, ଜୟ ଅଜୟ—ସବୁକୁ ଭୁଲି, Brahma ର ଏକତାରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଅନୁଭବ କର, ହେ ଭାରତ, Brahma ଠାରୁ ଘାସ ଯାଏଁ।
ଲାଭାଲାଭସମୋ ଭୂତ୍ଵା ଭୂତ୍ଵା ନୂନଂ ନକିଞ୍ଚନ । ଜଡୋ ଵାତ ଇଵ ସ୍ପନ୍ଦୀ ପ୍ରସୃତଂ କାର୍ଯମ୍ ଆଚର
ଲାଭ ଓ ଅଲାଭରେ ସମ ରହି, ସତ୍ୟରେ କିଛି ନାହିଁ ଭାବି, ବାତାସ ଭଳି ଅନାସକ୍ତ ହୋଇ, ଯେ କାମ ଆସିଥାଏ ତାହା କର।
ଯତ୍ କରୋଷି ଯଦ୍ ଅଶ୍ନାସି ଯଜ୍ ଜୁହୋଷି ଦଦାସି ଯତ୍ । ଯତ୍ କରିଷ୍ଯସି କୌନ୍ତେଯ ତଦ୍ ଆତ୍ମେତି ସ୍ଥିରୋ ଭଵ
ତୁମେ ଯାହା କର, ଯାହା ଖାଉ, ଯାହା ଦେଉ, ଯାହା ଦାନ କର, ଯାହା କରିବାକୁ ଚାହୁଅ, ଏହା ସବୁକୁ 'ଏହା ଆତ୍ମା' ଭାବି କର, ଏବଂ ଅଟୁଟ ରୁହ।
ଯନ୍ମଯୋ ଯୋ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସ ତଦ୍ ଆପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଅସଂଶଯମ୍ । ବ୍ରହ୍ମସତ୍ଯମ୍ ଅଵାପ୍ତୁଂ ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମସତ୍ଯମଯୋ ଭଵ
ମନରେ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଭରିଯାଏ, ନିଶ୍ଚୟ ତାହାକୁ ପାଏ; ବ୍ରହ୍ମ ସତ୍ୟକୁ ପାଇବାକୁ, ବ୍ରହ୍ମ ସତ୍ୟରେ ଭରିଯାଅ।
ଅନପେକ୍ଷ୍ଯ ଫଲଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମେତି ଭାଵିତମ୍ । କ୍ରିଯତେ କେଵଲଂ କର୍ମ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞେନ ଯଥାଗତମ୍
ଫଳ ଆଶା ନାକରି, 'ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମ' ଭାବି, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଯେଉଁ କାମ ଆସେ ସେହିପରି କରେ।
କର୍ମଣ୍ଯ୍ ଅକର୍ମ ଯଃ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅକର୍ମଣି ଚ କର୍ମ ଯଃ । ସ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ସ ଚୋକ୍ତସ୍ ସର୍ଵକର୍ମକୃତ୍
ଯେଉଁଠି କର୍ମରେ କର୍ମ ନଥିବାକୁ ଦେଖିପାରିବେ, ଏବଂ କର୍ମ ନଥିବାରେ କର୍ମକୁ ଦେଖିପାରିବେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ କର୍ମର କର୍ତ୍ତା ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ମା କର୍ମଫଲହେତୁର୍ ଭୂର୍ ମା ତେ ସଙ୍ଗୋ ଽସ୍ତ୍ଵ୍ ଅକର୍ମଣି । ଯୋଗସ୍ଥଃ କୁରୁ କର୍ମାଣି ସଙ୍ଗଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଧନଞ୍ଜଯ
କର୍ମର ଫଳକୁ ଆଶା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନାହିଁ, ଏବଂ କର୍ମ ନ କରିବାରେ ଆସକ୍ତି ରଖନାହିଁ। ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡି ନିଜ କର୍ମ କର, ଧନଞ୍ଜୟ।
କର୍ମାସକ୍ତିମ୍ ଅନାଶ୍ରିତ୍ଯ ତଥା ନାଶ୍ରିତ୍ଯ ମୂଢତାମ୍ । ନୈଷ୍କର୍ମ୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନାଶ୍ରିତ୍ଯ ସମସ୍ ତିଷ୍ଠ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍
କର୍ମରେ ଆସକ୍ତି ରଖିବାକୁ ନାହିଁ, ମୂଢ଼ତାକୁ ଭରସା କରିବାକୁ ନାହିଁ, ଏବଂ କର୍ମ ନ କରିବାର ଭାବକୁ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ କରିବାକୁ ନାହିଁ। ସମତାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଯେପରି ଅଛ, ସେପରି ରୁହ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କର୍ମଫଲାସଙ୍ଗଂ ନିତ୍ଯତୃପ୍ତୋ ନିରାଶ୍ରଯଃ । କର୍ମଣ୍ଯ୍ ଅଭିପ୍ରଵୃତ୍ତୋ ଽପି ନୈଵ କିଞ୍ଚିତ୍ କରୋତି ସଃ
କର୍ମର ଫଳ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଛାଡି, ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଏବଂ ନିର୍ଭର ନହୋଇ, କର୍ମ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସେ କିଛି କରୁନାହିଁ।