ପ୍ରତିବିମ୍ବେଷ୍ଵ୍ ଇଵାଦର୍ଶଂ ସମଂ ସାକ୍ଷିଵଦ୍ ଆସ୍ଥିତମ୍ । ନଶ୍ଯତ୍ସୁ ନ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତଂ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ସ ପଶ୍ଯତି
ଏକ ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଯେପରି ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆଇନା ଦେଖୁଥିବା ଦ୍ରଷ୍ଟା ଅଟୁଟ ରହେ, ତେଣୁ ଯେଉଁଜଣେ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ଅନଶ୍ୱର ଅଛି ସେଥିରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥାଏ, ସେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦେଖିପାରିଥାଏ।
ଇଦଂ ଚାହମ୍ ଇଦଂ ଚାହମ୍ ଇତୀଦଂ କଥ୍ଯତେ ମଯା । ଏଵମ୍ ଆତ୍ମାସି ସର୍ଵାତ୍ମା ମାମ୍ ଏଵଂ ଵିଦ୍ଧି ପାଣ୍ଡଵ
ଏହି ମୁଁ, ଏହି ମୁଁ—ଏଭଳି ମୁଁ କହୁଛି; ଏହିପରି ଆତ୍ମା ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା। ମୋତେ ଏଭଳି ଜାଣ, ଓ ପାଣ୍ଡବ।
ଇମାସ୍ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ସର୍ଗପ୍ରଲଯଵିକ୍ରିଯାଃ । ଆତ୍ମତନ୍ତୋଶ୍ ଚିତୋ ଽନ୍ତସ୍ସ୍ଥାଃ ପଯସ୍ସ୍ପନ୍ଦା ଇଵାମ୍ବୁଧୌ
ସୃଷ୍ଟି, ପ୍ରଳୟ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନର ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଆତ୍ମାର ତନ୍ତୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଚିତ୍ତର ଭିତରେ ଅଛି, ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ଉପରେ ଉଠିଥିବା ଭଳି।
ଯଥୋପଲତ୍ଵଂ ଶୈଲାନାଂ ଦାରୁତ୍ଵଂ ଚ ମହୀରୁହାମ୍ । ତରଙ୍ଗାଣାଂ ଜଲତ୍ଵଂ ଚ ପଦାର୍ଥାନାଂ ତଥାତ୍ମତା
ଯେପରି ପାଥରରେ ପାଥରତ୍ୱ, ଗଛରେ କାଠତ୍ୱ, ତରଙ୍ଗରେ ଜଳତ୍ୱ ଅଛି, ସେପରି ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥରେ ଆତ୍ମାର ଗୁଣ ଅଛି।
ସର୍ଵଭୂତସ୍ଥମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ସର୍ଵଭୂତାନି ଚାତ୍ମନି । ଯଃ ପଶ୍ଯତି ତଥାତ୍ମାନମ୍ ଅକର୍ତାରଂ ସ ପଶ୍ଯତି
ଯେଉଁଜଣେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଆତ୍ମାରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଦେଖନ୍ତି, ଏହିପରି ଆତ୍ମାକୁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ ବୋଲି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସତ୍ୟରେ ଦେଖିପାରିଛନ୍ତି ।
ନାନାକାରଵିକାରେଷୁ ତରଙ୍ଗେଷୁ ଯଥା ପଯଃ । କଟକାଦିଷୁ ଵା ହେମ ଭୂତେଷ୍ଵ୍ ଆତ୍ମା ତଥାର୍ଜୁନ
ଯେପରି ଅନେକ ପ୍ରକାରର ତରଙ୍ଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପାଣି ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହେ, କିମ୍ବା କଟକ ଆଦି ଗହଣା ରେ ହେମ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହେ, ସେପରି ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଭାବେ ଅଛି, ଅର୍ଜୁନ ।
ନାନାତରଙ୍ଗଵୃନ୍ଦାନି ଯଥା ଲୋଲାନି ଵାରିଣି । କଟକାଦୀନି ଵା ହେମ୍ନି ତଥା ଭୂତାନି ଚାତ୍ମନି
ଯେପରି ଜଳରେ ଅନେକ ତରଙ୍ଗ ଚଞ୍ଚଳ ଭାବେ ରହିଥାଏ, କିମ୍ବା ହେମରେ କଟକ ଆଦି ଗହଣା ରହିଥାଏ, ସେପରି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆତ୍ମାରେ ଅଛନ୍ତି ।
ପଦାର୍ଥଜାତଂ ଭୂତାଦି ବୃହଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଚ ଭାରତ । ଏକମ୍ ଏଵାଖିଲଂ ଵିଦ୍ଧି ପୃଥକ୍ସ୍ଥଂ ନ ମନାଗ୍ ଅପି
ଭାରତ, ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥ, ପ୍ରାଣୀ ଓ ବିଶାଳ ବ୍ରହ୍ମ, ଏହା ସବୁକୁ ଏକାଟି ଭାବିବାକୁ ଶିଖ, କିଛି ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ ।
କିଂ ତଦ୍ଭାଵଵିକାରାଣାଂ ଗମ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । କ୍ଵ ତେ ଵାପି ଜଗତ୍ କିଂ ଵା କିଂ ମୁଧା ପରିମୁହ୍ଯସି
ତିନି ଜଗତର ଏହି ଭାବର ବଦଳରେ କିଛି ସତ୍ୟ ଅଛି କି? ସେଗୁଡିକ କେଉଁଠି ଅଛି, କିମ୍ବା ଏହି ଜଗତ କଣ? କାହିଁକି ତୁମେ ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ ଭାବରେ ଭ୍ରମିତ ହେଉଛ?
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵାଵଗମ୍ଯାନ୍ତର୍ ଭାଵଯିତ୍ଵା ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାଶ୍ ଚରନ୍ତୀହ ସନ୍ତସ୍ ସମରସାଶଯାଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମନରେ ଭଲଭାବେ ବୁଝି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରି, ମୁକ୍ତ ଲୋକମାନେ ଏଠି ଶାନ୍ତ ମନ ଓ ସମତା ଭାବରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ନିର୍ମାନମୋହା ଜୀତସଙ୍ଗଦୋଷା ଅଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦ୍ଯା ଵିନିଵୃତ୍ତକାମାଃ । ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୈର୍ ଵିମୁକ୍ତାସ୍ ସୁଖଦୁଃଖସଞ୍ଜ୍ଞୈର୍ ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୂଢାଃ ପଦମ୍ ଅଵ୍ଯଯଂ ତତ୍
ଅହଙ୍କାର ଓ ଭ୍ରମରୁ ମୁକ୍ତ, ଆସକ୍ତିର ଦୋଷକୁ ଜିତି, ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣି, ଇଚ୍ଛା ଛାଡି, ସୁଖ ଦୁଃଖ ଭଳି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଅଭ୍ରମିତ ଭାବରେ ଅବିନାଶୀ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଭୂଯ ଏଵ ମହାବାହୋ ଶୃଣୁ ମେ ପରମଂ ଵଚଃ । ଯତ୍ ତେ ଽହଂ ପ୍ରୀଯମାଣାଯ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ହିତକାମ୍ଯଯା
ପୁନିଥରେ, ବଳଶାଳୀ, ମୋର ସର୍ବୋତ୍ତମ କଥା ଶୁଣ। ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ, ତୁମର ଭଲ ଚାହିଁ, ମୁଁ ଏହି କଥା କହୁଛି।
ମାତ୍ରାସ୍ପର୍ଶାସ୍ ତୁ କୌନ୍ତେଯ ଶୀତୋଷ୍ଣସୁଖଦୁଃଖଦାଃ । ଆଗମାପାଯିନୋ ଽନିତ୍ଯାସ୍ ତାଂସ୍ ତିତିକ୍ଷସ୍ଵ ଭାରତ
ଓ କୌନ୍ତେୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ଜଗତର ସମ୍ପର୍କ ହୁଏ, ତେବେ ଠଣ୍ଡା, ଗରମ, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଆସେ। ଏହି ଅନୁଭୂତିଗୁଡିକ ଆସିଯାନ୍ତି, ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ—ତୁମେ ସେଗୁଡିକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ସହିବାକୁ ଶିଖ, ଓ ଭାରତ।
ତେ ତୁ ନୈକାତ୍ମନଶ୍ ଚାନ୍ଯେ କ୍ଵାତୋ ଦୁଃଖଂ କ୍ଵ ଵା ସୁଖମ୍ । ଅନାଦ୍ଯନ୍ତେ ଽନଵଯଵେ କୁତଃ ପୂରଣଖଣ୍ଡନେ
ଏହି ଅନୁଭୂତିଗୁଡିକର ଏକ ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ନାହିଁ; ତେଣୁ କେଉଁଠି ଦୁଃଖ ଓ କେଉଁଠି ସୁଖ? ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଯାହାର କୌଣସି ଅଂଶ ନାହିଁ, ସେଠି କେମିତି ପୂର୍ଣ୍ଣତା କିମ୍ବା ଭାଗ ହେବ?
ସଂସ୍ଥିତା ସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରାଖ୍ଯା କଲାସ୍ମିନ୍ ପରମାତ୍ମନି । ଅନନ୍ତେ ଽସନ୍ନିଵେଶାଦୌ ହେମ୍ନୀଵ କଟକାଦିତା
ଏହି ସମ୍ପର୍କ ନାମକ ଅନୁଭୂତିଗୁଡିକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାରେ ବସିଛି; ଅନନ୍ତରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ସୁନାରେ ଗହଣା ଯେପରି ତିଆରି ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ଅନୁଭୂତିଗୁଡିକ ଆତ୍ମାରେ ଅଛି।
ଯଂ ହି ନ ଵ୍ଯଥଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତେ ମାତ୍ରାସ୍ପର୍ଶା ଭ୍ରମାତ୍ମକାଃ । ସମଦୁଃଖସୁଖୋ ଧୀରସ୍ ସୋ ଽମୃତତ୍ଵାଯ କଲ୍ପତେ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଏହି ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସମ୍ପର୍କରେ ବିଚଳିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖରେ ସମଭାବ ରଖିଥାନ୍ତି, ସେ ଧୀର ଜଣେ ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ସର୍ଵତ୍ଵାଦ୍ ଆତ୍ମନସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏତେ ଆଭାସାସ୍ ସଂସ୍ଥିତା ଇଵ । ଅସଦ୍ରୂପାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସଦ୍ରୂପଂ କଥଂ ସୋଢୁଂ ନ ଶକ୍ଯତେ
ଆତ୍ମା ସବୁଠାରେ ଅଛି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏଗୁଡ଼ିକ ଅସତ୍ୟ, ଅସତ୍ୟ ଅସତ୍ୟକୁ କେମିତି ସହିପାରିବ?
ମନାଗ୍ ଅପି ନ ଵିଦ୍ଯେତେ ସୁଖଦୁଃଖେ ଅସର୍ଵଗେ । ସର୍ଵତ୍ଵାଦ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ସତ୍ତା କଥମ୍ ଇଵାନଯୋଃ
ଯେଉଁଠି ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି ନାହିଁ, ସେଠି ସୁଖ ଦୁଃଖ କିଛି ଅଛି ନାହିଁ; ଆତ୍ମାର ସ୍ବରୂପ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ତେଣୁ ସୁଖ ଦୁଃଖ କିପରି ଅଛିପାରିବ?
ନାସତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭାଵୋ ନାଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯତେ ସତଃ । ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ସୁଖଦୁଃଖାଦି ପରମାତ୍ମାସ୍ତି ସର୍ଵଗଃ
ଅସତ୍ୟର କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ସତ୍ୟର କିଛି ଅନସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; ସୁଖ, ଦୁଃଖ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ପରମାତ୍ମା ଅଛି।
ସତ୍ତ୍ଵାସତ୍ତ୍ଵମତୀ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵୈଵୈତଯୋର୍ ଜଗଦାତ୍ମନୋଃ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନକିଞ୍ଚିନ୍ ମଧ୍ଯଂ ଚ ଶେଷେ ବଦ୍ଧପଦୋ ଭଵ
ଜଗତ ଓ ଆତ୍ମା ସଂପର୍କରେ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଦୁହିଁକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ; ଦୁହିଁକୁ ଓ ମଧ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି, ଯେଉଁ ଅଂଶ ରହିଯାଏ, ସେଠି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରୁହ।
ନ ହୃଷ୍ଯତି ସୁଖେନାତ୍ମା ଦୁଃଖୈର୍ ଗ୍ଲାଯତି ନାର୍ଜୁନ । ଦୃଷଦ୍ଵଚ୍ ଚେତନାତ୍ମାପି ଶରୀରାନ୍ତର୍ଗତୋ ଽପି ସନ୍
ଅର୍ଜୁନ, ଆତ୍ମା ସୁଖରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ହୁଏନାହିଁ; ଜଣେ ଜୀବନ୍ତ ଆତ୍ମା ଦେହ ଭିତରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏକ ପଥର ପରି ଅଚଳ ରହେ।
ଜଡଂ ଚିତ୍ତାଦି ଦୁଃଖସ୍ଯ ଭାଜନଂ ଦେହତାଂ ଗତମ୍ । ନ ଚୈତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷତେ କ୍ଷୀଣେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵାତ୍ମନଃ କ୍ଷତମ୍
ଏହି ଜଡ ଚିତ୍ତ ଓ ଦେହ ଦୁଃଖର ପାତ୍ର ହେଇଯାଇଛି; କିନ୍ତୁ ଏମାନେ ଆଘାତ ପାଇଲେ କିମ୍ବା ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଆତ୍ମାର କିଛି ହାରାଯାଏନାହିଁ।
ଜଡଂ ଦେହାଦି ଦୁଃଖାଦେର୍ ଯଦ୍ ଇଦଂ ଭୋକ୍ତ୍ର୍ ଇତି ସ୍ଥିତମ୍ । ତନ୍ ମାଯାଭ୍ରମମ୍ ଏଵାଙ୍ଗ ଵିଦ୍ଧ୍ଯ୍ ଅବୋଧଵଶୋତ୍ଥିତମ୍
ଏହି ଭାବନା ଯେ ଜଡ ଦେହ ଓ ଏହା ଭୋଗ କରୁଛି, ଏହା ଅବିବେକରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମାୟାର ଭ୍ରମ; ଏହାକୁ ମାୟାର ଚାଳ ଭାବିବା।
ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ଦେହାଦି ନ ଚ ଦୁଃଖାଦି ଵିଦ୍ଯତେ । ଆତ୍ମନୋ ଯତ୍ ପୃଥଗ୍ଭୂତଂ କିଂ କେନାତୋ ଽନୁଭୂଯତେ
ଦେହ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଆଦି କିଛି ଆସଲେ ନାହିଁ; ଆତ୍ମାରୁ ଅଲଗା ଭାବିବା ଯାହା, ତାହାକୁ କିଏ କିପରି ଅନୁଭବ କରିପାରିବ?
ଯଦ୍ ଇଦଂ କଥଯାମ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ତେନୈଷା ତେ ଵିନଶ୍ଯତି । ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଦୁରଵବୋଧୋତ୍ଥା ସମ୍ଯଗ୍ବୋଧେନ ଭାରତ
ମୁଁ ଏଠାରେ ଯେ କହୁଛି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଅବୁଝ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜିଥିବା ଭ୍ରମ ଠିକ୍ ବୁଝିବାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହେବ, ହେ ଭାରତ।
ଯଥା ରଜ୍ଜ୍ଵାମ୍ ଅହିଭଯଂ ବୋଧାନ୍ ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅବୋଧଜମ୍ । ତଥା ଦେହାଦି ଦୁଃଖାଦି ବୋଧାନ୍ ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅବୋଧଜମ୍
ଯେପରି ରସିରେ ସାପ ଭୟ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜିଥିବା ଜଣା ପରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଦେହ ଓ ଦୁଃଖ ଆଦି ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜିଥିବା ଜଣା ପରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଷ୍ଵଗ୍ ଵିଶ୍ଵମ୍ ଅଜଂ ବ୍ରହ୍ମ ନ ନଶ୍ଯତି ନ ଜାଯତେ । ଇତି ସତ୍ଯଂ ପରଂ ଵିଦ୍ଧି ବୋଧଃ ପରମ ଏଷ ସଃ
ସମସ୍ତଠାରେ ଅଜନ୍ମ ବ୍ରହ୍ମ ଏହି ବିଶ୍ୱ ନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ନ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଏହା ଏକାଉଁ ସତ୍ୟ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଭାବେ ଜାଣ।
ବ୍ରହ୍ମାର୍ଣଵତରଙ୍ଗସ୍ ତ୍ଵଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଭୂତ୍ଵା ଵିଲୀଯସେ । ବ୍ରହ୍ମାଵର୍ତେ ସ୍ଫୁରସ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମୈଵାସି ନିରାମଯମ୍
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମର ସାଗରରେ ଏକ ତରଙ୍ଗ, କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ଏକ ଆକାର ନେଇ ଶେଷରେ ଶୋଇଯାଉଛ; ଆଜି ବ୍ରହ୍ମର ଘୂର୍ଣ୍ଣିରେ ତୁମେ ଚମକୁଛ, ତୁମେ ଏକାଉଁ ନିରାମୟ ବ୍ରହ୍ମ।
ଜଗତ୍ କାଲଃ କ୍ରିଯା ଦେଶସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅହଂ ସୈନିକା ଇତି । ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଏଵଂ ପରିସ୍ପନ୍ଦୋ ନାତ୍ର ସ୍ତସ୍ ସଦସତ୍କ୍ରମୌ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ସମୟ, କାର୍ଯ୍ୟ, ସ୍ଥାନ, ତୁମେ, ମୁଁ ଏବଂ ସେନାମାନେ—ସବୁ ଏକାଉ Brahma ଭିତରେ ଚଳାଚଳ ଅଟେ; ଏଠାରେ ସତ ଓ ଅସତର କ୍ରମ ନାହିଁ।
ଜହି ମାନଂ ମଦଂ ଶୋକଂ ଭଯମ୍ ଈର୍ଷ୍ଯାଂ ସୁଖାସୁଖେ । ଦ୍ଵୈତମ୍ ଏତଦ୍ ଅସଦ୍ରୂପମ୍ ଏକସ୍ ସଦ୍ରୂପଵାନ୍ ଭଵ
ମାନ, ଅହଂକାର, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ସୁଖ ଓ ଅସୁଖକୁ ଛାଡିଦିଅ; ଏହି ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଅସତ୍ୟ, ଏକ ହେଇ ନିଜର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବକୁ ଧାରଣ କର।