ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଚେତସାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଆଲୋକୋ ଯଃ ପ୍ରକାଶଜଃ । ଅନୁଭୂତିମ୍ ଉପାରୂଢସ୍ ସୋ ଽଯମ୍ ଆତ୍ମେତି ନିଶ୍ଚଯଃ
ତିନି ଲୋକର ଚିତ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଦ୍ଭବ ହେଉଥିବା ଅନ୍ତର୍ଜ୍ୟୋତି, ଯେଉଁଠି ପ୍ରକାଶ ଦେଇଥାଏ, ଏହି ଅନୁଭୂତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆସିଲେ, ଏହି ଆତ୍ମା ନିଶ୍ଚୟ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପଯସାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଯୋ ରସାନୁଭଵସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ଗଵ୍ଯାନାମ୍ ଅବ୍ଧିଜାନାଂ ଚ ସୋ ଽଯମ୍ ଆତ୍ମାସ୍ମି ଭାରତ
ତିନି ଲୋକର ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ରସର ଅନୁଭୂତି ଅଛି, ଗାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସମୁଦ୍ରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ଅଛି, ଏହି ଆମେ ଆତ୍ମା, ଭାରତ।
ଅନ୍ତସ୍ ସର୍ଵଶରୀରାଣାଂ ଯସ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମୋ ଽନୁଭଵସ୍ ସ ଚ । ମୁକ୍ତୋ ଽନୁଭଵନୀଯେନ ସୋ ଽଯମ୍ ଆତ୍ମାସ୍ମି ସର୍ଵଗଃ
ସମସ୍ତ ଦେହର ଭିତରେ ଯେଉଁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅନୁଭୂତି ଅଛି, ଯାହା କୌଣସି ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧା ନୁହେଁ, ସେଇ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଆତ୍ମା ମୁଁ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ସମଗ୍ରପଯସାମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଯଥା ଘୃତମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ତଥା ସର୍ଵପଦାର୍ଥାନାଂ ଦେହାନାଂ ଚ ସ୍ଥିତଃ ପରଃ
ଯେପରି ଦୁଧର ଭିତରେ ଘିଅ ଲୁଚିଥାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ଓ ଦେହର ଭିତରେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି।
ସର୍ଵାମ୍ଭୋନିଧିରତ୍ନାନାଂ ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରେ ଯଥା । ତେଜସ୍ ତଥାସ୍ମି ଦେହାନାମ୍ ଅସଂସ୍ଥିତ ଇଵ ସ୍ଥିତଃ
ଯେପରି ସମୁଦ୍ରମଣିର ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଅଗ୍ନି ଅଛି, ସେପରି ମୁଁ ଦେହମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛି, ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅପରିଚିତ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ।
ଯଥା କୁମ୍ଭସହସ୍ରାଣାଂ ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରେ ନଭଃ । ଜଗତ୍ତ୍ରଯଶରୀରାଣାଂ ତଥାତ୍ମାହମ୍ ଅଵସ୍ଥିତଃ
ଯେପରି ହଜାର ଘଡ଼ିର ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଆକାଶ ଅଛି, ସେପରି ମୁଁ ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ଦେହରେ ବ୍ୟାପିଛି।
ମୁକ୍ତାଫଲଶତୌଘାନାଂ ତନ୍ତୁଃ ପ୍ରୋତଵପୁର୍ ଯଥା । ତଥାହଂ ଦେହଲକ୍ଷାଣାଂ ସ୍ଥିତ ଆତ୍ମାସ୍ମ୍ଯ୍ ଅଲକ୍ଷିତଃ
ଯେପରି ଏକ ତାନ୍ତୁ ଶତଶଃ ମୁକ୍ତାମାଳାକୁ ଏକତ୍ର କରିଥାଏ, ସେପରି ମୁଁ ଆତ୍ମା ଅନେକ ଦେହରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛି।
ବ୍ରହ୍ମାଦୌ ତୃଣପର୍ଯନ୍ତେ ପଦାର୍ଥନିକୁରୁମ୍ବକେ । ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯମ୍ ଏତଦ୍ ଯତ୍ ତମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଅଜଂ ଵିଦୁଃ
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସପତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ଯେଉଁଟି ଏକାଟି ସତ୍ତା ଅଛି, ସେଇ ଅଜନ୍ମା ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣ।
ତଦ୍ ଈଷତ୍ସ୍ଫୁରିତାକାରଂ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ତିଷ୍ଠତି । ଅହନ୍ତାଦି ଜଗତ୍ତାଦି କ୍ରମେଣ ଭ୍ରମକାରିଣା
ସେଇ ବ୍ରହ୍ମ ହଳକା କମ୍ପନ ଆକାରରେ ଏକାକି ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି; ଆମ୍ଭି ଭାବ ଓ ଜଗତ୍ ଭାବ ପରିପାଟିରେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ଆତ୍ମୈଵେଦଂ ଜଗଦ୍ରୂପଂ ହନ୍ଯତେ ହନ୍ତି ଚାତ୍ର କିମ୍ । ଶୁଭାଶୁଭୈର୍ ଜଗଦ୍ଦୁଃଖୈଃ କିମ୍ ଅସ୍ଯାର୍ଜୁନ ଲିପ୍ଯତେ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଆତ୍ମାର ରୂପ; ଏଠାରେ କିଏ କାହାକୁ ନଷ୍ଟ କରେ କିମ୍ବା କିଏ ନଷ୍ଟ ହୁଏ? ଜଗତର ଶୁଭ-ଅଶୁଭ ଦୁଃଖରେ, ହେ ଅର୍ଜୁନ, ସେ ଆତ୍ମା କେମିତି ଲିପ୍ତ ହେବ?
ପ୍ରତିବିମ୍ବେଷ୍ଵ୍ ଇଵାଦର୍ଶଂ ସମଂ ସାକ୍ଷିଵଦ୍ ଆସ୍ଥିତମ୍ । ନଶ୍ଯତ୍ସୁ ନ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତଂ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ସ ପଶ୍ଯତି
ଏକ ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଯେପରି ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆଇନା ଦେଖୁଥିବା ଦ୍ରଷ୍ଟା ଅଟୁଟ ରହେ, ତେଣୁ ଯେଉଁଜଣେ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ଅନଶ୍ୱର ଅଛି ସେଥିରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥାଏ, ସେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦେଖିପାରିଥାଏ।
ଇଦଂ ଚାହମ୍ ଇଦଂ ଚାହମ୍ ଇତୀଦଂ କଥ୍ଯତେ ମଯା । ଏଵମ୍ ଆତ୍ମାସି ସର୍ଵାତ୍ମା ମାମ୍ ଏଵଂ ଵିଦ୍ଧି ପାଣ୍ଡଵ
ଏହି ମୁଁ, ଏହି ମୁଁ—ଏଭଳି ମୁଁ କହୁଛି; ଏହିପରି ଆତ୍ମା ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା। ମୋତେ ଏଭଳି ଜାଣ, ଓ ପାଣ୍ଡବ।
ଇମାସ୍ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ସର୍ଗପ୍ରଲଯଵିକ୍ରିଯାଃ । ଆତ୍ମତନ୍ତୋଶ୍ ଚିତୋ ଽନ୍ତସ୍ସ୍ଥାଃ ପଯସ୍ସ୍ପନ୍ଦା ଇଵାମ୍ବୁଧୌ
ସୃଷ୍ଟି, ପ୍ରଳୟ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନର ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଆତ୍ମାର ତନ୍ତୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଚିତ୍ତର ଭିତରେ ଅଛି, ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ଉପରେ ଉଠିଥିବା ଭଳି।
ଯଥୋପଲତ୍ଵଂ ଶୈଲାନାଂ ଦାରୁତ୍ଵଂ ଚ ମହୀରୁହାମ୍ । ତରଙ୍ଗାଣାଂ ଜଲତ୍ଵଂ ଚ ପଦାର୍ଥାନାଂ ତଥାତ୍ମତା
ଯେପରି ପାଥରରେ ପାଥରତ୍ୱ, ଗଛରେ କାଠତ୍ୱ, ତରଙ୍ଗରେ ଜଳତ୍ୱ ଅଛି, ସେପରି ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥରେ ଆତ୍ମାର ଗୁଣ ଅଛି।
ସର୍ଵଭୂତସ୍ଥମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ସର୍ଵଭୂତାନି ଚାତ୍ମନି । ଯଃ ପଶ୍ଯତି ତଥାତ୍ମାନମ୍ ଅକର୍ତାରଂ ସ ପଶ୍ଯତି
ଯେଉଁଜଣେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଆତ୍ମାରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଦେଖନ୍ତି, ଏହିପରି ଆତ୍ମାକୁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ନୁହେଁ ବୋଲି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସତ୍ୟରେ ଦେଖିପାରିଛନ୍ତି ।
ନାନାକାରଵିକାରେଷୁ ତରଙ୍ଗେଷୁ ଯଥା ପଯଃ । କଟକାଦିଷୁ ଵା ହେମ ଭୂତେଷ୍ଵ୍ ଆତ୍ମା ତଥାର୍ଜୁନ
ଯେପରି ଅନେକ ପ୍ରକାରର ତରଙ୍ଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପାଣି ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହେ, କିମ୍ବା କଟକ ଆଦି ଗହଣା ରେ ହେମ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହେ, ସେପରି ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଭାବେ ଅଛି, ଅର୍ଜୁନ ।
ନାନାତରଙ୍ଗଵୃନ୍ଦାନି ଯଥା ଲୋଲାନି ଵାରିଣି । କଟକାଦୀନି ଵା ହେମ୍ନି ତଥା ଭୂତାନି ଚାତ୍ମନି
ଯେପରି ଜଳରେ ଅନେକ ତରଙ୍ଗ ଚଞ୍ଚଳ ଭାବେ ରହିଥାଏ, କିମ୍ବା ହେମରେ କଟକ ଆଦି ଗହଣା ରହିଥାଏ, ସେପରି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆତ୍ମାରେ ଅଛନ୍ତି ।
ପଦାର୍ଥଜାତଂ ଭୂତାଦି ବୃହଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଚ ଭାରତ । ଏକମ୍ ଏଵାଖିଲଂ ଵିଦ୍ଧି ପୃଥକ୍ସ୍ଥଂ ନ ମନାଗ୍ ଅପି
ଭାରତ, ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥ, ପ୍ରାଣୀ ଓ ବିଶାଳ ବ୍ରହ୍ମ, ଏହା ସବୁକୁ ଏକାଟି ଭାବିବାକୁ ଶିଖ, କିଛି ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ ।
କିଂ ତଦ୍ଭାଵଵିକାରାଣାଂ ଗମ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । କ୍ଵ ତେ ଵାପି ଜଗତ୍ କିଂ ଵା କିଂ ମୁଧା ପରିମୁହ୍ଯସି
ତିନି ଜଗତର ଏହି ଭାବର ବଦଳରେ କିଛି ସତ୍ୟ ଅଛି କି? ସେଗୁଡିକ କେଉଁଠି ଅଛି, କିମ୍ବା ଏହି ଜଗତ କଣ? କାହିଁକି ତୁମେ ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ ଭାବରେ ଭ୍ରମିତ ହେଉଛ?
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵାଵଗମ୍ଯାନ୍ତର୍ ଭାଵଯିତ୍ଵା ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାଶ୍ ଚରନ୍ତୀହ ସନ୍ତସ୍ ସମରସାଶଯାଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମନରେ ଭଲଭାବେ ବୁଝି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରି, ମୁକ୍ତ ଲୋକମାନେ ଏଠି ଶାନ୍ତ ମନ ଓ ସମତା ଭାବରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ନିର୍ମାନମୋହା ଜୀତସଙ୍ଗଦୋଷା ଅଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦ୍ଯା ଵିନିଵୃତ୍ତକାମାଃ । ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୈର୍ ଵିମୁକ୍ତାସ୍ ସୁଖଦୁଃଖସଞ୍ଜ୍ଞୈର୍ ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୂଢାଃ ପଦମ୍ ଅଵ୍ଯଯଂ ତତ୍
ଅହଙ୍କାର ଓ ଭ୍ରମରୁ ମୁକ୍ତ, ଆସକ୍ତିର ଦୋଷକୁ ଜିତି, ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣି, ଇଚ୍ଛା ଛାଡି, ସୁଖ ଦୁଃଖ ଭଳି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଅଭ୍ରମିତ ଭାବରେ ଅବିନାଶୀ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଭୂଯ ଏଵ ମହାବାହୋ ଶୃଣୁ ମେ ପରମଂ ଵଚଃ । ଯତ୍ ତେ ଽହଂ ପ୍ରୀଯମାଣାଯ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ହିତକାମ୍ଯଯା
ପୁନିଥରେ, ବଳଶାଳୀ, ମୋର ସର୍ବୋତ୍ତମ କଥା ଶୁଣ। ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ, ତୁମର ଭଲ ଚାହିଁ, ମୁଁ ଏହି କଥା କହୁଛି।
ମାତ୍ରାସ୍ପର୍ଶାସ୍ ତୁ କୌନ୍ତେଯ ଶୀତୋଷ୍ଣସୁଖଦୁଃଖଦାଃ । ଆଗମାପାଯିନୋ ଽନିତ୍ଯାସ୍ ତାଂସ୍ ତିତିକ୍ଷସ୍ଵ ଭାରତ
ଓ କୌନ୍ତେୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ଜଗତର ସମ୍ପର୍କ ହୁଏ, ତେବେ ଠଣ୍ଡା, ଗରମ, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଆସେ। ଏହି ଅନୁଭୂତିଗୁଡିକ ଆସିଯାନ୍ତି, ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ—ତୁମେ ସେଗୁଡିକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ସହିବାକୁ ଶିଖ, ଓ ଭାରତ।
ତେ ତୁ ନୈକାତ୍ମନଶ୍ ଚାନ୍ଯେ କ୍ଵାତୋ ଦୁଃଖଂ କ୍ଵ ଵା ସୁଖମ୍ । ଅନାଦ୍ଯନ୍ତେ ଽନଵଯଵେ କୁତଃ ପୂରଣଖଣ୍ଡନେ
ଏହି ଅନୁଭୂତିଗୁଡିକର ଏକ ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ନାହିଁ; ତେଣୁ କେଉଁଠି ଦୁଃଖ ଓ କେଉଁଠି ସୁଖ? ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଯାହାର କୌଣସି ଅଂଶ ନାହିଁ, ସେଠି କେମିତି ପୂର୍ଣ୍ଣତା କିମ୍ବା ଭାଗ ହେବ?
ସଂସ୍ଥିତା ସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରାଖ୍ଯା କଲାସ୍ମିନ୍ ପରମାତ୍ମନି । ଅନନ୍ତେ ଽସନ୍ନିଵେଶାଦୌ ହେମ୍ନୀଵ କଟକାଦିତା
ଏହି ସମ୍ପର୍କ ନାମକ ଅନୁଭୂତିଗୁଡିକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାରେ ବସିଛି; ଅନନ୍ତରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ସୁନାରେ ଗହଣା ଯେପରି ତିଆରି ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ଅନୁଭୂତିଗୁଡିକ ଆତ୍ମାରେ ଅଛି।
ଯଂ ହି ନ ଵ୍ଯଥଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତେ ମାତ୍ରାସ୍ପର୍ଶା ଭ୍ରମାତ୍ମକାଃ । ସମଦୁଃଖସୁଖୋ ଧୀରସ୍ ସୋ ଽମୃତତ୍ଵାଯ କଲ୍ପତେ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଏହି ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସମ୍ପର୍କରେ ବିଚଳିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖରେ ସମଭାବ ରଖିଥାନ୍ତି, ସେ ଧୀର ଜଣେ ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ସର୍ଵତ୍ଵାଦ୍ ଆତ୍ମନସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏତେ ଆଭାସାସ୍ ସଂସ୍ଥିତା ଇଵ । ଅସଦ୍ରୂପାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସଦ୍ରୂପଂ କଥଂ ସୋଢୁଂ ନ ଶକ୍ଯତେ
ଆତ୍ମା ସବୁଠାରେ ଅଛି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏଗୁଡ଼ିକ ଅସତ୍ୟ, ଅସତ୍ୟ ଅସତ୍ୟକୁ କେମିତି ସହିପାରିବ?
ମନାଗ୍ ଅପି ନ ଵିଦ୍ଯେତେ ସୁଖଦୁଃଖେ ଅସର୍ଵଗେ । ସର୍ଵତ୍ଵାଦ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ସତ୍ତା କଥମ୍ ଇଵାନଯୋଃ
ଯେଉଁଠି ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି ନାହିଁ, ସେଠି ସୁଖ ଦୁଃଖ କିଛି ଅଛି ନାହିଁ; ଆତ୍ମାର ସ୍ବରୂପ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ତେଣୁ ସୁଖ ଦୁଃଖ କିପରି ଅଛିପାରିବ?
ନାସତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭାଵୋ ନାଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯତେ ସତଃ । ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ସୁଖଦୁଃଖାଦି ପରମାତ୍ମାସ୍ତି ସର୍ଵଗଃ
ଅସତ୍ୟର କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ସତ୍ୟର କିଛି ଅନସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; ସୁଖ, ଦୁଃଖ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ପରମାତ୍ମା ଅଛି।
ସତ୍ତ୍ଵାସତ୍ତ୍ଵମତୀ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵୈଵୈତଯୋର୍ ଜଗଦାତ୍ମନୋଃ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନକିଞ୍ଚିନ୍ ମଧ୍ଯଂ ଚ ଶେଷେ ବଦ୍ଧପଦୋ ଭଵ
ଜଗତ ଓ ଆତ୍ମା ସଂପର୍କରେ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଦୁହିଁକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ; ଦୁହିଁକୁ ଓ ମଧ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି, ଯେଉଁ ଅଂଶ ରହିଯାଏ, ସେଠି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରୁହ।