ଯୋଗସ୍ଥଃ କୁରୁ କର୍ମାଣି ସଙ୍ଗଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଧନଞ୍ଜଯ । ନିସ୍ସଙ୍ଗସ୍ ତ୍ଵଂ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତକର୍ମାସି ଚେନ୍ ନ ବଧ୍ଯସେ
ଯୋଗରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟ କର; ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼, ଧନଞ୍ଜୟ। ଯଦି ତୁମେ ନିର୍ମୋହ ହୋଇ, ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆସିଥାଏ ସେ କର, ତେବେ ବାନ୍ଧି ନହୁଅ।
ଶାନ୍ତବ୍ରହ୍ମଵପୁର୍ ଭୂତ୍ଵା କର୍ମ ବ୍ରହ୍ମମଯଂ କୁରୁ । ବ୍ରହ୍ମାର୍ପିତସମାଚାରୋ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଭଵସି କ୍ଷଣାତ୍
ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତ ଶାନ୍ତ ରୂପ ହୋଇ, କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବ୍ରହ୍ମାର ଭାବରେ କର। ବ୍ରହ୍ମାକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ତୁମେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମା ହେବ।
ଈଶ୍ଵରାର୍ପିତସର୍ଵାର୍ଥ ଈଶ୍ଵରାତ୍ମା ନିରାମଯଃ । ଈଶ୍ଵରସ୍ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମା ଭଵ ଭୂଷିତଭୂତଲଃ
ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଇ, ଈଶ୍ୱରକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବି, ନିର୍ବିକାର ହୋଇ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୋ।
ସନ୍ନ୍ଯସ୍ତସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପସ୍ ସମଶ୍ ଶାନ୍ତମନା ମୁନିଃ । ସନ୍ନ୍ଯାସଯୋଗଯୁକ୍ତାତ୍ମା କୁର୍ଵନ୍ ମୁକ୍ତମତିର୍ ଭଵ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସମଭାବ ଓ ଶାନ୍ତ ମନ ରଖି, ମୁନି ହୋ। ସନ୍ନ୍ୟାସ ଯୋଗରେ ଆତ୍ମାକୁ ଯୋଗାଇ, ମୁକ୍ତି ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ସଙ୍ଗତ୍ଯାଗସ୍ଯ ଭଗଵଂସ୍ ତଥା ବ୍ରହ୍ମାର୍ପଣସ୍ଯ ଚ । ଈଶ୍ଵରାର୍ପଣରୂପସ୍ଯ ସନ୍ନ୍ଯାସସ୍ଯ ଚ ସର୍ଵଗ
ଭଗବନ୍ତ, ଏହିପରି ଲାଗିଲାପ୍ରେମ ଛାଡିବା, ବ୍ରହ୍ମକୁ ସମର୍ପଣ କରିବା, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେବା ଭାବରେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଓ ସନ୍ନ୍ୟାସ ନେବା ବିଷୟରେ—
ତଥା ଜ୍ଞାନସ୍ଯ ଯୋଗସ୍ଯ ଵିଭାଗଃ କୀଦୃଶଃ ପ୍ରଭୋ । କ୍ରମେଣ କଥଯୈତନ୍ ମେ ମହାମୋହନିଵୃତ୍ତିଦମ୍
ପ୍ରଭୁ, ଏହିପରି ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗର ଅନ୍ତର କଣ? ଦୟାକରି ପାଳେ ପାଳେ ଏହାକୁ ମୋତେ କହ, ଯାହା ମହାମୋହକୁ ଦୂର କରେ।
ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପସଂଶାନ୍ତାଵ୍ ଏକାନ୍ତଘନଵେଦନମ୍ । ନକିଞ୍ଚିଦ୍ଭାଵନାକାରଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ଵିଦୁଃ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଏକମାତ୍ର ଗାଢ଼ ଜ୍ଞାନ ରହିଯାଏ, କୌଣସି ଧାରଣା ମନରେ ଆସେନାହିଁ—ସେହିଠାରେ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ସେହିଠିକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବି ଜାଣନ୍ତି।
ତଦୁଦ୍ଯୋଗଂ ଵିଦୁର୍ ଜ୍ଞାନଂ ଯୋଗଂ ଚ କୃତବୁଦ୍ଧଯଃ । ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵଂ ଜଗଦ୍ ଅହଂ ଚେତି ବ୍ରହ୍ମାର୍ପଣଂ ଵିଦୁଃ
ଯେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, ଏହି ପ୍ରୟାସ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗ; ଏବଂ 'ବ୍ରହ୍ମ ସବୁ, ସଂସାର ଓ ମୁଁ'—ଏହାକୁ ବ୍ରହ୍ମକୁ ସମର୍ପଣ କହାଯାଏ।
ଅନ୍ତଶ୍ଶୂନ୍ଯଂ ବହିଶ୍ଶୂନ୍ଯଂ ପାଷାଣହୃଦଯୋପମମ୍ । ଶାନ୍ତମ୍ ଆକାଶକୋଶାଚ୍ଛଂ ନ ଶୂନ୍ଯଂ ନ ଦୃଷତ୍ ପରମ୍
ଭିତରେ ଖାଲି, ବାହାରେ ମଧ୍ୟ ଖାଲି, ପାଥର ହୃଦୟ ପରି ଅନୁଭୂତି; ଶାନ୍ତ, ମନ୍ଦ ଏବଂ ଭାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟର ଆକାଶ ପରି ପବିତ୍ର, ଏହା କେବଳ ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଢ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ତତ ଈଷଦ୍ ଯଦ୍ ଉତ୍ଥାନମ୍ ଈଷଦ୍ ଅନ୍ଯତଯୋଦଯେ । ସ ଜଗତ୍ପ୍ରତିଭାସୋ ଽଯମ୍ ଆକାଶ ଇଵ ଶୂନ୍ଯତା
ତାପରେ ଯେତେବେଳେ ଅଲ୍ପ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଅଲ୍ପ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେଇ ସମୟରେ ଏହି ସଂସାରର ଦେଖାଯିବା ଭାବ ଆକାଶ ମଧ୍ୟର ଶୂନ୍ୟତା ପରି ଲାଗେ।
ଭାଗୋ ଽହମ୍ ଇତି କୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏଷ ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଉଦିତଶ୍ ଚିତେଃ । କୋଟିକୋଟ୍ଯଂଶକଲିତଃ କ ଇଵୈନଂ ପ୍ରତି ଗ୍ରହଃ
'ମୁଁ ଏହାର ଏକ ଅଂଶ' — ଏହି ଭାବ ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଅଲଗା ଭାବେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ; କୋଟି-କୋଟି ଖଣ୍ଡରେ ବିଭକ୍ତ, ଏହାକୁ କିଏ ଧରିପାରିବ?
ଵିକଲ୍ପଭେଦେ ସ୍ଫୁରିତେ ସଂଵିତ୍ସାରମଯାତ୍ମନି । ଵୈଚିତ୍ର୍ଯେଣାଵିଚିତ୍ରେ ଽପି କିମ୍ ଏକତ୍ରାପି ଵୋ ଗ୍ରହଃ
ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତାର ଭିନ୍ନତା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଆତ୍ମାରେ ଦେଖାଯାଏ, ବିବିଧତା ଓ ଅବିବିଧତା ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ସ୍ଥାନରେ କଣ ତୁମେ ଏହାକୁ ଧରିପାରିବ?
ଅପୃଥଗ୍ଭୂତ ଏଵୈଷ ପୃଥଗ୍ଭୂତ ଇଵ ସ୍ଥିତଃ । ପୃଥଗ୍ ଅବ୍ଧିର୍ ଅପର୍ଯନ୍ତୋ ନାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵଗଚ୍ଛତି
ଏହା ଅଲଗା ନୁହେଁ ବୋଲି ରହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଦେଖିବାକୁ ଅଲଗା ପରି ଲାଗେ; ଅନନ୍ତ ସମୁଦ୍ର ପରି, ଏହା କେବେ ମୁଁ ନୁହେଁ ବୋଲି ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ।
ଯଥେହାହଂ ତଥେହାସି ଘଟାଦୀହାସ୍ତି ମର୍କଟଃ । ଖମ୍ ଇହୈଵଂ ତଥାମ୍ବ୍ଵାଦି କିମ୍ ଅହନ୍ତାଂ ପ୍ରତି ଗ୍ରହଃ
ଯେପରି ମୁଁ ଏଠି ଅଛି, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛ; ଘଡ଼ି ଏଠି ଅଛି, ବାନର ଏଠି ଅଛି, ଆକାଶ ଏଠି ଅଛି, ପାଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛନ୍ତି—ଏଠି 'ମୁଁ' ବୋଲି ଧରିବା କଣ ଅର୍ଥ ରହିଛି?
ଇତି ଜ୍ଞାନାଦ୍ ଵିଭାଗସ୍ଯ ଯୋ ଦ୍ଵୈତସ୍ଯ ପରିକ୍ଷଯଃ । ତ୍ଯାଗସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଜାଲାନାମ୍ ଅସଂସଙ୍ଗସ୍ ସ କଥ୍ଯତେ
ଏଭଳି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଭେଦର ଶେଷ ହୁଏ, ଦ୍ୱିତୀୟତା ଶମିତ ହୁଏ; ଚିନ୍ତାର ଜାଲକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା, ଏହିଠାରେ ଅସଙ୍ଗତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସମସ୍ତକଲ୍ପନାଜାଲସ୍ଯେଶ୍ଵରୈକତ୍ଵଭାଵନମ୍ । ଗଲିତଦ୍ଵୈତନିର୍ଭାସମ୍ ଏତଦ୍ ଏଵେଶ୍ଵରାର୍ପଣମ୍
ସମସ୍ତ କଳ୍ପନାର ଜାଲ ମଧ୍ୟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଏକତ୍ୱକୁ ଭାବିବା, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ଗଳିଯାଇଛି ଏବଂ କେବଳ ଏକତା ଦେଖାଯାଉଛି—ଏହିଠାରେ ଏହା ହିଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା।
ଅଭେଦଵଶତୋ ଭେଦୋ ନାମ୍ନୈଵୈଷାଂ ଚିଦାତ୍ମନି । ବୋଧାତ୍ମାଖିଲଶବ୍ଦାର୍ଥଂ ଜଗଦ୍ ଏକଂ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ଚେତନାର ଏକତାର ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଉଛି, ସେ କେବଳ ନାମରେ ଅଛି; ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ଜ୍ଞାନରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅହମ୍ ଆଶା ଜଗଦ୍ ଅହଂ ଖମ୍ ଅହଂ କର୍ମ ଚାପ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । କାଲୋ ଽହମ୍ ଅହମ୍ ଅଦ୍ଵୈତଂ ଦ୍ଵୈତଂ ଚାହମ୍ ଅହଂ ଜଗତ୍
ମୁଁ ଆଶା, ମୁଁ ଜଗତ, ମୁଁ ଆକାଶ, ମୁଁ କାର୍ଯ୍ୟ, ମୁଁ ସମୟ; ମୁଁ ଅଦ୍ୱୟତା, ମୁଁ ଦ୍ୱୟତା, ମୁଁ ଏହି ଜଗତ।
ମନ୍ମନା ଭଵ ମଦ୍ଭକ୍ତୋ ମଦ୍ଯାଜୀ ମାଂ ନମସ୍କୁରୁ । ମାମ୍ ଏଵୈଷ୍ଯସି ମତ୍ଵୈଵମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ମତ୍ପରାଯଣଃ
ତୁମର ମନ ମୋତେ ଲଗା, ମୋତେ ଭକ୍ତି କର, ମୋତେ ପୂଜା କର, ମୋତେ ନମସ୍କାର କର; ଏଭଳି ବୁଝି ଏବଂ ଆପଣକୁ ମୋ ପ୍ରତି ଅର୍ପଣ କରିଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବ।
ଦ୍ଵେ ରୂପେ ତଵ ଦେଵେଶ ପରଂ ଚାପରମ୍ ଏଵ ଚ । କୀଦୃଶଂ ତତ୍ କଦା ରୂପଂ ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ସିଦ୍ଧଯେ
ହେ ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମର ଦୁଇଟି ରୂପ ଅଛି—ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଏକ ଅନୁତ୍କୃଷ୍ଟ; ସେ ଦୁଇଟି ରୂପ କେମିତି ଓ କେବେ ମୁଁ ସେଗୁଡିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ସିଦ୍ଧି ପାଇବି?
ସାମାନ୍ଯଂ ପରମଂ ଚୈଵ ଦ୍ଵେ ରୂପେ ଵିଦ୍ଧି ମେ ଽନଘ । ପାଣ୍ଯାଦିଯୁକ୍ତଂ ସାମାନ୍ଯଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍
ହେ ପାପରହିତ, ମୋର ଦୁଇଟି ରୂପ ଅଛି — ଏକ ସାଧାରଣ ଓ ଏକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ସାଧାରଣ ରୂପଟି ହେଉଛି, ହାତ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ସହିତ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧରିଥିବା।
ପରଂ ରୂପମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ଯନ୍ ମମୈକମ୍ ଅନାମଯମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମପରମାତ୍ମାଦିଶବ୍ଦୈର୍ ଏତଦ୍ ଉଦୀର୍ଯତେ
ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପଟି ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଏହା ଏକା ଓ କଷ୍ଟରହିତ। ଏହି ରୂପକୁ 'ବ୍ରହ୍ମ', 'ଆତ୍ମା', 'ପରମାତ୍ମା' ଓ ଅନ୍ୟ ନାମରେ ଡାକାଯାଏ।
ଯାଵଦ୍ ଅପ୍ରତିବୁଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅନାତ୍ମଜ୍ଞତଯା ସ୍ଥିତଃ । ତାଵଚ୍ ଚତୁର୍ଭୁଜାକାରଦେଵପୂଜାପରୋ ଭଵ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଆତ୍ମାର ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ ଓ ଅଜାଗୃତ ଅଛ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାରି ହାତ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କର।
ତତ୍କ୍ରମାତ୍ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵଂ ତତୋ ଜ୍ଞାସ୍ଯସି ତତ୍ ପରମ୍ । ମମ ରୂପମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ଯେନ ଭୂଯୋ ନ ଜାଯସେ
ପରେ, ଦିଅଁ ଦିଅଁ ଜାଗୃତ ହେଲେ, ତୁମେ ମୋର ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପକୁ ଜାଣିପାରିବା, ଯାହା ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯାହା ଜାଣିଲେ ଆଉ ଜନ୍ମ ହେଉନାହିଁ।
ଯଦି ଵା ଵେଦ୍ଯଵିଜ୍ଞାତୋ ଭଵାଂସ୍ ତଦ୍ ଅରିମର୍ଦନ । ତଂ ମମାତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନଶ୍ ଚାଶୁ ସଂଶ୍ରଯ
ଯଦି ଆପଣ ଜଣାପାରିଛନ୍ତି, ଓ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦଳନ କରିଥିବା, ତେବେ ଶୀଘ୍ର ମୋର ଆତ୍ମାରେ, ନିଜ ଆତ୍ମାର ଆତ୍ମାରେ ଆଶ୍ରୟ ନିଅନ୍ତୁ।
ଇଦଂ ଚାହମ୍ ଇଦଂ ଚାହମ୍ ଇତି ଯତ୍ ପ୍ରଵଦାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ତଦ୍ ଏତଦ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ତନ୍ ମୁହୁର୍ ଵ୍ଯପଦିଶାମ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ କହେ, 'ଏହି ମୁଁ, ଏହି ମୁଁ', ଏହା ଆତ୍ମାର ସାରତ୍ତ୍ୱ। ମୁଁ ବାରମ୍ବାର ଏହିକୁ ଦର୍ଶାଉଛି, ଏହା ଯଥେଷ୍ଟ।
ମନ୍ଯେ ସାଧୋ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽସି ପଦେ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଵାନ୍ ଅସି । ସଙ୍କଲ୍ପୈର୍ ଅଵମୁକ୍ତୋ ଽସି ସତ୍ଯୈକାତ୍ମମଯୋ ଭଵ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ଜାଗିଉଛନ୍ତି; ଉଚ୍ଚ ପଦରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଭାବନାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏବଂ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ ଆତ୍ମାରେ ଏକତା ରହିଛନ୍ତି।
ସର୍ଵଭୂତସ୍ଥମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ସର୍ଵଭୂତାନି ଚାତ୍ମନି । ପଶ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଯୋଗଯୁକ୍ତାତ୍ମା ସର୍ଵତ୍ର ସମଦର୍ଶନଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆତ୍ମାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ। ଯୋଗରେ ଏକତା ରଖି, ସବୁଠାରେ ସମଦୃଷ୍ଟି ରଖନ୍ତୁ।
ସର୍ଵଭୂତସ୍ଥମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ଯୋ ଭଜତ୍ଯ୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ । ସର୍ଵଥା ଵର୍ତମାନୋ ଽପି ନ ସ ଭୂଯୋ ଽଭିଜାଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ଆତ୍ମାକୁ ଏକତାରେ ଅନୁଭବ କରି, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବେ ମଧ୍ୟ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ।
ଏକତ୍ଵଂ ସର୍ଵଶବ୍ଦାର୍ଥ ଏକଶବ୍ଦାର୍ଥ ଆତ୍ମତା । ଆତ୍ମାପି ଚ ନ ସନ୍ ନାସଦ୍ ଗତୋ ଯସ୍ଯାଶୁ ତତ୍ ସ ସତ୍
ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଏକତା; 'ଏକ' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଆତ୍ମା। ଆତ୍ମା ନା ସତ୍, ନା ଅସତ୍। ଯେଉଁଜଣେ ଏହି ଅନୁଭୂତିକୁ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଏହିଠି ସତ୍ୟ।