ତ୍ଵଂ ମାନୁଷେଣୋପହତାନ୍ତରାତ୍ମା ଵିଷାଦମୋହାଭିଭଵାଦ୍ ଵିସଞ୍ଜ୍ଞଃ । ନଷ୍ଟସ୍ ସ୍ଵମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ପରଂ ପ୍ରକାଶଂ ତଦାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ନନୁ ରାଜସିଂହ
ମାନବୀୟ ସୀମାବଧ୍ଧତାରେ ତୁମର ଅନ୍ତରାତ୍ମା ଆଛନ୍ନ ହୋଇଯାଇଛି, ଦୁଃଖ ଓ ମୋହରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ଜ୍ଞାନ ହରାଇଦେଇଛ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ। ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ତୁମେ ନିଜର ଉତ୍ତମ ପ୍ରଭାକୁ, ନିଜର ସ୍ୱରୂପକୁ ଚିନିପାରୁନାହଁ।
ଅନନ୍ତମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅନାଦିମଧ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆଲୋକଯ ସଂଵିଦାତ୍ମନ୍ । ସଂଵିଦ୍ଵପୁସ୍ ସ୍ଫାରମ୍ ଅଲଗ୍ନଦୋଷମ୍ ଅଜୋ ଽସି ନିତ୍ଯୋ ଽସି ନିରାମଯୋ ଽସି
ଅନନ୍ତ, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଆରମ୍ଭ ଓ ମଧ୍ୟ ନଥିବା, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ଜଣା। ଏହା ସଚେତନତାର ସ୍ୱରୂପ, ବିସ୍ତୃତ, ଦୋଷରେ ଅଲଗ୍ନ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଅଜନ୍ମା, ଚିରନ୍ତନ, ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖରହିତ।
ନ ଜାଯତେ ମ୍ରିଯତେ ଵା କଦାଚିନ୍ ନାଯଂ ଭୂତ୍ଵା ଭଵିତା ଵା ନ ଭୂଯଃ । ଅଜୋ ନିତ୍ଯଶ୍ ଶାଶ୍ଵତୋ ଽଯଂ ପୁରାଣୋ ନ ହନ୍ଯତେ ହନ୍ଯମାନେ ଶରୀରେ
ଏହି ଆତ୍ମା କେବେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, କେବେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏନାହିଁ। ଏହା ଥିଲା ପରେ ପୁଣି ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ। ଏହା ଅଜନ୍ମା, ଚିରନ୍ତନ, ସନାତନ ଓ ପୁରାତନ। ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆତ୍ମା ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଯ ଏନଂ ଵେତ୍ତି ହନ୍ତାରଂ ଯଶ୍ ଚୈନଂ ମନ୍ଯତେ ହତମ୍ । ଉଭୌ ତୌ ନ ଵିଜାନୀତୋ ନାଯଂ ହନ୍ତି ନ ହନ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ଆତ୍ମାକୁ ହନ୍ତା ବୋଲି ଭାବେ, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ଏହାକୁ ହତ ବୋଲି ଭାବେ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଆତ୍ମା କେହିକୁ ମାରେନାହିଁ, ନାହିଁ ଏହାକୁ କେହି ମାରିପାରେ।
ଅନନ୍ତସ୍ଯୈକରୂପସ୍ଯ ସତସ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମସ୍ଯ ଖାଦ୍ ଅପି । ଆତ୍ମନଃ ପରମେଶସ୍ଯ କିଂ କଥଂ କେନ ହନ୍ଯତେ
ଅସୀମ, ଏକମାତ୍ର, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ କିଏ, କେମିତି, କେଉଁଠି ମାରିପାରିବ?
ନାର୍ଜୁନସ୍ ତ୍ଵଂ ନ ହନ୍ତା ତ୍ଵମ୍ ଅଭିମାନମ୍ ଅଲଂ ତ୍ଯଜ । ଜରାମରଣନିର୍ମୁକ୍ତସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମାସି ଶାଶ୍ଵତଃ
ତୁମେ ଅର୍ଜୁନ ନୁହଁ, ତୁମେ କାହାକୁ ମାରୁଥିବା ମଧ୍ୟ ନୁହଁ; ଏହି ଭ୍ରମ ଛାଡ଼। ତୁମେ ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ, ଚିରନ୍ତନ ଆତ୍ମା।
ଯସ୍ଯ ନାହଙ୍କୃତୋ ଭାଵୋ ଯସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧିର୍ ନ ଲିପ୍ଯତେ । ହତ୍ଵାପି ସ ଇମାଂଲ୍ ଲୋକାନ୍ ନ ହନ୍ତି ନ ନିବଧ୍ଯତେ
ଯାହାଙ୍କର ଆତ୍ମବୋଧ ନାହିଁ, ଯାହାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଅଲିପ୍ତ, ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନ ସେ ମାରେ, ନ ସେ ବନ୍ଧିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଯୈଵ ସଞ୍ଜାଯତେ ସଂଵିଦ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସୈଵାନୁଭୂଯତେ । ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇଦଂ ତନ୍ ମେ ଇତ୍ଯ୍ ଅତସ୍ ସଂଵିଦଂ ତ୍ଯଜ
ଯେ ସଚେତନତା ଭିତରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠି ଅନୁଭୂତ ହୁଏ; ଏହି ଭାବ—‘ମୁଁ ଏହି, ଏହା ମୋର’—କୁ ଛାଡ଼।
ଅନଯୈଵ ଚ ଯୁକ୍ତୋ ଽସ୍ମି ନଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମୀତି ଚ ଭାରତ । ଅଭିତସ୍ ସୁଖଦୁଃଖାଭ୍ଯାମ୍ ଅଵଶଃ ପରିକୃଷ୍ଯସେ
ଏହି ପରି ନିଜକୁ ଏକାତ୍ମ ଭାବି, 'ମୁଁ ଏକତ୍ରିତ' କିମ୍ବା 'ମୁଁ ହରାଇଯାଇଛି' ଭାବି, ହେ ଭାରତ, ତୁମେ ଚାରିପଟେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ଅସହାୟ ଭାବେ ଟାଣିଯାଉଛ।
ସ୍ଵାତ୍ମାଂଶୈଃ କ୍ରିଯମାଣାନି ଗୁଣୈଃ କର୍ମାଣି ଭାଗଶଃ । ଅହଙ୍କାରଵିମୂଢାତ୍ମା କର୍ତାହମ୍ ଇତି ମନ୍ଯତେ
ନିଜ ଆତ୍ମାର ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଗୁଣମାନେ କ୍ରମେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅହଂକାରରେ ମୁହିଯାଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟ 'ମୁଁ କରୁଛି' ବୋଲି ଭାବେ।
ଚକ୍ଷୁଃ ପଶ୍ଯତୁ କର୍ଣଶ୍ ଚ ଶୃଣୋତୁ ତ୍ଵକ୍ ସ୍ପୃଶତ୍ଵ୍ ଇଯମ୍ । ରସନା ଚ ରସଂ ଯାତୁ କୋ ଽତ୍ରୈକୋ ଽହମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତଃ
ଚକ୍ଷୁ ଦେଖୁ, କାନ ଶୁଣୁ, ଚର୍ମ ଛୁଁଅ, ଜିହ୍ବା ସ୍ବାଦ ନିଅ; ଏଠି କିଏ ଏକାକି ଦାଉଡ଼ି ଭାବେ, 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଲି ଅଟୁଟ ରହିଛି?
କଲନାକର୍ମନିରତେ ମନସ୍ଯ୍ ଅପି ମହାମତେ । ନ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅତ୍ରାହମ୍ ଇତି କ୍ଲେଶଭାଗୀ କ ଏଵ ତେ
ଚିନ୍ତା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବା ମନରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଲି ଭାବି କିଏ ଦୁଃଖ ପାଉଛି? ତୁମ ପାଇଁ କିଏ ଏହି କ୍ଲେଶ ଭୋଗୁଛି?
ବହୁଭିସ୍ ସମଵାଯେନ ଯତ୍ କୃତଂ ତତ୍ର ଭାରତ । ଏକୋ ଽଭିମାନଦୁଃଖେନ ହାସାଯୈଵ ହି ଗୃହ୍ଯତେ
ହେ ଭାରତ, ଅନେକ ଲୋକ ମିଶି କିଛି କାମ କଲେ ଯେଉଁଠି ମହତ୍ତ୍ୱ ମିଳେ, ଏକ ଲୋକ ଗର୍ବ ଓ ଦୁଃଖରେ ଏକା ଭାବେ ଭୋଗିଲେ ସେଥିରେ କେବଳ ହାସ୍ୟ ହୁଏ ।
କାଯେନ ମନସା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା କେଵଲୈର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଅପି । ଯୋଗିନଃ କର୍ମ କୁର୍ଵନ୍ତି ସଙ୍ଗଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାତ୍ମସିଦ୍ଧଯେ
ଯୋଗୀମାନେ ଦେହ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସମ୍ପୃକ୍ତି ଛାଡ଼ି ନିଜ ଆତ୍ମାର ସାକ୍ଷାତ୍କାର ପାଇଁ କରନ୍ତି ।
ଅହନ୍ତ୍ଵଵିଷଚୂର୍ଣେନ ଯେଷାଂ କାଯୋ ନ ଭାଵିତଃ । କୁର୍ଵନ୍ତୋ ଽପି ହରନ୍ତୋ ଽପି ତ ଏତେ ନିର୍ଵିଷୂଚିକାଃ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଦେହ ଅହଂକାରର ବିଷରେ ରଙ୍ଗାଯାଇନାହିଁ, ସେମାନେ କାମ କଲେ କିମ୍ବା ଅର୍ଜନ କଲେ ମଧ୍ୟ ବିଷର ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ରହନ୍ତି ।
ନ କ୍ଵଚିଦ୍ ରାଜତେ କାଯୋ ମମତ୍ଵାମେଧ୍ଯଦୂଷିତଃ । ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅତିବହୁଜ୍ଞୋ ଽପି ଦୁଶ୍ଶୀଲ ଇଵ ମାନଵଃ
ଯେଉଁ ଦେହ ମମତା ଓ ଅଶୁଦ୍ଧିରେ ଦୂଷିତ, ସେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏନାହିଁ; ଜ୍ଞାନୀ କିମ୍ବା ବହୁଜ୍ଞାନୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ ଥିଲେ ସେ ସାଧାରଣ ଲୋକ ପରି ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ନିର୍ମମୋ ନିରହଙ୍କାରସ୍ ସମଦୁଃଖସୁଖଃ କ୍ଷମୀ । ଯସ୍ ସ କାର୍ଯମ୍ ଅକାର୍ଯଂ ଵା କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ନ ଲିପ୍ଯତେ
ଯିଏ ନିଜକୁ କିଛିର ମାଲିକ ଭାବେ ମାନେନାହାନ୍ତି, ମନରେ ଅହଂକାର ନାହିଁ, ସୁଖ-ଦୁଃଖକୁ ସମଭାବରେ ନେଇଥାନ୍ତି, ଓ ସହନଶୀଳ, ସେମାନେ ଠିକ୍ କିମ୍ବା ଭୁଲ କିଛି କରିଲେ ମଧ୍ୟ, କୌଣସି ଦୋଷରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ।
ଇଦଂ ଚ ତେ ପାଣ୍ଡୁସୁତ ସ୍ଵକର୍ମ କ୍ଷାତ୍ରମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ । ଅତିକ୍ରୂରମ୍ ଅପି ଶ୍ରେଯସ୍ ସୁଖାଯୈଵୋଦଯାଯ ଚ
ହେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ଏହି ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷତ୍ରିୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଯଦିଓ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ, ଏହି କାମ ଭଲ ପାଇଁ, ସୁଖ ଓ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ହେଉଛି।
ଅପି କୁତ୍ସିତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତ୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଧର୍ମମଯଂ କୃଶମ୍ । ଶ୍ରେଯସେ ସ୍ଵଂ ଯଥା କର୍ମ ନ ତଥେହାମୃତାସଵଃ
ନିଜ କାମ ଯଦିଓ ନିନ୍ଦନୀୟ, ଶେଷ, ଅଧର୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କିମ୍ବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ ହେଉ, ତଥାପି ନିଜ ପାଇଁ ଏହା ଭଲ; ଅନ୍ୟର ଅମୃତ ମଧ୍ୟ ଏପରି ହୁଏନାହିଁ।
ମୂର୍ଖସ୍ଯାପି ସ୍ଵକର୍ମୈଵ ଶ୍ରେଯସେ କିମ୍ ଉ ସନ୍ମତେଃ । ମତିର୍ ଗଲଦହଙ୍କାରା ପତିତାପି ନ ଲିପ୍ଯତେ
ମୂର୍ଖ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନିଜ କାମ ନିଜ ଭଲ ପାଇଁ; ତେଣୁ ଠିକ୍ ବୁଝିବାର ଆବଶ୍ୟକତା କ’ଣ? ମନ ଅହଂକାରର ଗହ୍ୱରକୁ ପଡିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା କୌଣସି ଦୋଷରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।
ଯୋଗସ୍ଥଃ କୁରୁ କର୍ମାଣି ସଙ୍ଗଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଧନଞ୍ଜଯ । ନିସ୍ସଙ୍ଗସ୍ ତ୍ଵଂ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତକର୍ମାସି ଚେନ୍ ନ ବଧ୍ଯସେ
ଯୋଗରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟ କର; ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼, ଧନଞ୍ଜୟ। ଯଦି ତୁମେ ନିର୍ମୋହ ହୋଇ, ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆସିଥାଏ ସେ କର, ତେବେ ବାନ୍ଧି ନହୁଅ।
ଶାନ୍ତବ୍ରହ୍ମଵପୁର୍ ଭୂତ୍ଵା କର୍ମ ବ୍ରହ୍ମମଯଂ କୁରୁ । ବ୍ରହ୍ମାର୍ପିତସମାଚାରୋ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଭଵସି କ୍ଷଣାତ୍
ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତ ଶାନ୍ତ ରୂପ ହୋଇ, କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବ୍ରହ୍ମାର ଭାବରେ କର। ବ୍ରହ୍ମାକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ତୁମେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମା ହେବ।
ଈଶ୍ଵରାର୍ପିତସର୍ଵାର୍ଥ ଈଶ୍ଵରାତ୍ମା ନିରାମଯଃ । ଈଶ୍ଵରସ୍ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମା ଭଵ ଭୂଷିତଭୂତଲଃ
ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଇ, ଈଶ୍ୱରକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବି, ନିର୍ବିକାର ହୋଇ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୋ।
ସନ୍ନ୍ଯସ୍ତସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପସ୍ ସମଶ୍ ଶାନ୍ତମନା ମୁନିଃ । ସନ୍ନ୍ଯାସଯୋଗଯୁକ୍ତାତ୍ମା କୁର୍ଵନ୍ ମୁକ୍ତମତିର୍ ଭଵ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସମଭାବ ଓ ଶାନ୍ତ ମନ ରଖି, ମୁନି ହୋ। ସନ୍ନ୍ୟାସ ଯୋଗରେ ଆତ୍ମାକୁ ଯୋଗାଇ, ମୁକ୍ତି ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ସଙ୍ଗତ୍ଯାଗସ୍ଯ ଭଗଵଂସ୍ ତଥା ବ୍ରହ୍ମାର୍ପଣସ୍ଯ ଚ । ଈଶ୍ଵରାର୍ପଣରୂପସ୍ଯ ସନ୍ନ୍ଯାସସ୍ଯ ଚ ସର୍ଵଗ
ଭଗବନ୍ତ, ଏହିପରି ଲାଗିଲାପ୍ରେମ ଛାଡିବା, ବ୍ରହ୍ମକୁ ସମର୍ପଣ କରିବା, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେବା ଭାବରେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଓ ସନ୍ନ୍ୟାସ ନେବା ବିଷୟରେ—
ତଥା ଜ୍ଞାନସ୍ଯ ଯୋଗସ୍ଯ ଵିଭାଗଃ କୀଦୃଶଃ ପ୍ରଭୋ । କ୍ରମେଣ କଥଯୈତନ୍ ମେ ମହାମୋହନିଵୃତ୍ତିଦମ୍
ପ୍ରଭୁ, ଏହିପରି ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗର ଅନ୍ତର କଣ? ଦୟାକରି ପାଳେ ପାଳେ ଏହାକୁ ମୋତେ କହ, ଯାହା ମହାମୋହକୁ ଦୂର କରେ।
ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପସଂଶାନ୍ତାଵ୍ ଏକାନ୍ତଘନଵେଦନମ୍ । ନକିଞ୍ଚିଦ୍ଭାଵନାକାରଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ଵିଦୁଃ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଏକମାତ୍ର ଗାଢ଼ ଜ୍ଞାନ ରହିଯାଏ, କୌଣସି ଧାରଣା ମନରେ ଆସେନାହିଁ—ସେହିଠାରେ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ସେହିଠିକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବି ଜାଣନ୍ତି।
ତଦୁଦ୍ଯୋଗଂ ଵିଦୁର୍ ଜ୍ଞାନଂ ଯୋଗଂ ଚ କୃତବୁଦ୍ଧଯଃ । ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵଂ ଜଗଦ୍ ଅହଂ ଚେତି ବ୍ରହ୍ମାର୍ପଣଂ ଵିଦୁଃ
ଯେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, ଏହି ପ୍ରୟାସ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗ; ଏବଂ 'ବ୍ରହ୍ମ ସବୁ, ସଂସାର ଓ ମୁଁ'—ଏହାକୁ ବ୍ରହ୍ମକୁ ସମର୍ପଣ କହାଯାଏ।
ଅନ୍ତଶ୍ଶୂନ୍ଯଂ ବହିଶ୍ଶୂନ୍ଯଂ ପାଷାଣହୃଦଯୋପମମ୍ । ଶାନ୍ତମ୍ ଆକାଶକୋଶାଚ୍ଛଂ ନ ଶୂନ୍ଯଂ ନ ଦୃଷତ୍ ପରମ୍
ଭିତରେ ଖାଲି, ବାହାରେ ମଧ୍ୟ ଖାଲି, ପାଥର ହୃଦୟ ପରି ଅନୁଭୂତି; ଶାନ୍ତ, ମନ୍ଦ ଏବଂ ଭାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟର ଆକାଶ ପରି ପବିତ୍ର, ଏହା କେବଳ ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଢ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ତତ ଈଷଦ୍ ଯଦ୍ ଉତ୍ଥାନମ୍ ଈଷଦ୍ ଅନ୍ଯତଯୋଦଯେ । ସ ଜଗତ୍ପ୍ରତିଭାସୋ ଽଯମ୍ ଆକାଶ ଇଵ ଶୂନ୍ଯତା
ତାପରେ ଯେତେବେଳେ ଅଲ୍ପ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଅଲ୍ପ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେଇ ସମୟରେ ଏହି ସଂସାରର ଦେଖାଯିବା ଭାବ ଆକାଶ ମଧ୍ୟର ଶୂନ୍ୟତା ପରି ଲାଗେ।