ଭୂର୍ ଭାରପରିଭୂତାଙ୍ଗୀ ହରିଂ ଶରଣମ୍ ଏଷ୍ଯତି । କାନ୍ତା ଦସ୍ଯୁପରାଭୂତା ଦୀନା ପତିମ୍ ଇଵ ପ୍ରିଯମ୍
ପୃଥିବୀ ଏତେ ଭାର ଉଠାଇ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଇ, ହରିଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବ; ଯେପରି ଜଣେ ପ୍ରିୟା ନାରୀ ଦସ୍ୟୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହୋଇ, ଦୁଃଖିତ ହେଇ ନିଜ ପ୍ରିୟ ପତିଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାଏ।
ହରିର୍ ଦେହଦ୍ଵଯେନାଥ ମହୀମ୍ ଅଵତରିଷ୍ଯତି । ଦେଵାଂଶୈର୍ ଅଖିଲୈସ୍ ସାର୍ଧଂ ନରନାଯକତାଂ ଗତୈଃ
ତାପରେ ହରି ଦୁଇଟି ଦେହ ନେଇ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରିବେ; ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ଯେଉଁମାନେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ ଭୂମିକା ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସହିତ ଅବତରିବେ।
ଵସୁଦେଵସୁତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏକୋ ଵାସୁଦେଵ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ । ଦେହୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ହରେର୍ ଦ୍ଵିତୀଯଃ ପାଣ୍ଡଵୋ ଽର୍ଜୁନଃ
ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ, ଯିଏ ବସୁଦେବ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ ହରିଙ୍କ ଏକ ଦେହ ହେବେ; ଦ୍ୱିତୀୟ ଦେହ ହେବେ ପାଣ୍ଡବ ଅର୍ଜୁନ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଧର୍ମପୁତ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଅମ୍ଭୋଧିମେଖଲାଭୂପଃ ପାଣ୍ଡୋଃ ପୁତ୍ରସ୍ ସ ଧର୍ମଵିତ୍
ଧର୍ମର ପୁଅ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅ ଏବଂ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ସମୁଦ୍ରରେ ଘିରା ରାଜ୍ୟର ରାଜା ହେବେ।
ଦୁର୍ଯୋଧନ ଇତି ଖ୍ଯାତସ୍ ତସ୍ଯ ଭ୍ରାତା ପିତୃଵ୍ଯଜଃ । ଭଵିଷ୍ଯତି ଦୃଢଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୋ ଭୀମୋ ବଭ୍ରୁର୍ ଅହେର୍ ଇଵ
ଦୁର୍ୟୋଧନ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ ତାଙ୍କର ଭାଇ, ପିତାମାହଙ୍କ ପୁଅ; ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଦୃଢ଼, ଭୀମ ଅହିର ପରି ପିତଳ ରଙ୍ଗର ହେବେ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ହରତୋର୍ ଉର୍ଵୀଂ ତଯୋସ୍ ସଙ୍ଗ୍ରାମଲାଲସାଃ । ଅଷ୍ଟାଦଶାକ୍ଷୌହିଣ୍ଯୋ ହି ଘଟିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ଭୀଷଣାଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଗ୍ରହୀ ଏହି ଦୁଇଜଣ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଭୂମି ଦଖଲ କରିବେ; ଏଠାରେ ଅଠାର ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ଭୟାନକ ଭାବରେ ମୁକାବିଲା କରିବ।
ତତ୍କ୍ଷଯେଣ ଵିଭାରତ୍ଵଂ ଭୁଵୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ କରିଷ୍ଯତି । ରାଘଵାର୍ଜୁନଦେହେନ ବୃହଦ୍ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵନା
ସେହି ବିନାଶ ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଭୂମିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିବେ, ବଡ଼ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦେହରେ ଅବତରିବେ।
ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଅର୍ଜୁନନାମାସୌ ପ୍ରାକୃତଂ ଭାଵମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ । ହର୍ଷାମର୍ଷାନ୍ଵିତୋ ଦେହୋ ନରଧର୍ମା ଭଵିଷ୍ଯତି
ଅର୍ଜୁନ ନାମରେ ବିଷ୍ଣୁ ସାଧାରଣ ଜନମାନ୍ୟ ଭାବ ନେବେ; ତାଙ୍କର ଦେହ ଆନନ୍ଦ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ମଣିଷଙ୍କର ଆଚରଣ ଅନୁସରିବ।
ସେନାଦ୍ଵଯଗତାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଜନାନ୍ ମରଣୋନ୍ମୁଖାନ୍ । ଵିଷାଦମ୍ ଏଷ୍ଯତ୍ଯ୍ ଉଦ୍ଯୋଗଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ନ କରିଷ୍ଯତି
ସେନାର ଦୁଇ ପାଖରେ ନିଜ ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯିବେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେନି।
ତମ୍ ଅର୍ଜୁନାଭିଧଂ ଦେହଂ ପ୍ରାପ୍ତକାର୍ଯୈକସିଦ୍ଧଯେ । ହରିର୍ ବୁଦ୍ଧେନ ଦେହେନ ବୋଧଯିଷ୍ଯତି ରାଘଵ
ହେ ରାଘବ, ଏକ ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ, ଅର୍ଜୁନ ନାମକ ଦେହକୁ, ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ହରି ଉପଦେଶ ଦେବେ।
ତ୍ଵଂ ମାନୁଷେଣୋପହତାନ୍ତରାତ୍ମା ଵିଷାଦମୋହାଭିଭଵାଦ୍ ଵିସଞ୍ଜ୍ଞଃ । ନଷ୍ଟସ୍ ସ୍ଵମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ପରଂ ପ୍ରକାଶଂ ତଦାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ନନୁ ରାଜସିଂହ
ମାନବୀୟ ସୀମାବଧ୍ଧତାରେ ତୁମର ଅନ୍ତରାତ୍ମା ଆଛନ୍ନ ହୋଇଯାଇଛି, ଦୁଃଖ ଓ ମୋହରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ଜ୍ଞାନ ହରାଇଦେଇଛ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ। ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ତୁମେ ନିଜର ଉତ୍ତମ ପ୍ରଭାକୁ, ନିଜର ସ୍ୱରୂପକୁ ଚିନିପାରୁନାହଁ।
ଅନନ୍ତମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅନାଦିମଧ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆଲୋକଯ ସଂଵିଦାତ୍ମନ୍ । ସଂଵିଦ୍ଵପୁସ୍ ସ୍ଫାରମ୍ ଅଲଗ୍ନଦୋଷମ୍ ଅଜୋ ଽସି ନିତ୍ଯୋ ଽସି ନିରାମଯୋ ଽସି
ଅନନ୍ତ, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଆରମ୍ଭ ଓ ମଧ୍ୟ ନଥିବା, ସେହି ଆତ୍ମାକୁ ଜଣା। ଏହା ସଚେତନତାର ସ୍ୱରୂପ, ବିସ୍ତୃତ, ଦୋଷରେ ଅଲଗ୍ନ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଅଜନ୍ମା, ଚିରନ୍ତନ, ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖରହିତ।
ନ ଜାଯତେ ମ୍ରିଯତେ ଵା କଦାଚିନ୍ ନାଯଂ ଭୂତ୍ଵା ଭଵିତା ଵା ନ ଭୂଯଃ । ଅଜୋ ନିତ୍ଯଶ୍ ଶାଶ୍ଵତୋ ଽଯଂ ପୁରାଣୋ ନ ହନ୍ଯତେ ହନ୍ଯମାନେ ଶରୀରେ
ଏହି ଆତ୍ମା କେବେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, କେବେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏନାହିଁ। ଏହା ଥିଲା ପରେ ପୁଣି ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ। ଏହା ଅଜନ୍ମା, ଚିରନ୍ତନ, ସନାତନ ଓ ପୁରାତନ। ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆତ୍ମା ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ଯ ଏନଂ ଵେତ୍ତି ହନ୍ତାରଂ ଯଶ୍ ଚୈନଂ ମନ୍ଯତେ ହତମ୍ । ଉଭୌ ତୌ ନ ଵିଜାନୀତୋ ନାଯଂ ହନ୍ତି ନ ହନ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ଆତ୍ମାକୁ ହନ୍ତା ବୋଲି ଭାବେ, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ଏହାକୁ ହତ ବୋଲି ଭାବେ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଆତ୍ମା କେହିକୁ ମାରେନାହିଁ, ନାହିଁ ଏହାକୁ କେହି ମାରିପାରେ।
ଅନନ୍ତସ୍ଯୈକରୂପସ୍ଯ ସତସ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମସ୍ଯ ଖାଦ୍ ଅପି । ଆତ୍ମନଃ ପରମେଶସ୍ଯ କିଂ କଥଂ କେନ ହନ୍ଯତେ
ଅସୀମ, ଏକମାତ୍ର, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ କିଏ, କେମିତି, କେଉଁଠି ମାରିପାରିବ?
ନାର୍ଜୁନସ୍ ତ୍ଵଂ ନ ହନ୍ତା ତ୍ଵମ୍ ଅଭିମାନମ୍ ଅଲଂ ତ୍ଯଜ । ଜରାମରଣନିର୍ମୁକ୍ତସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମାସି ଶାଶ୍ଵତଃ
ତୁମେ ଅର୍ଜୁନ ନୁହଁ, ତୁମେ କାହାକୁ ମାରୁଥିବା ମଧ୍ୟ ନୁହଁ; ଏହି ଭ୍ରମ ଛାଡ଼। ତୁମେ ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ, ଚିରନ୍ତନ ଆତ୍ମା।
ଯସ୍ଯ ନାହଙ୍କୃତୋ ଭାଵୋ ଯସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧିର୍ ନ ଲିପ୍ଯତେ । ହତ୍ଵାପି ସ ଇମାଂଲ୍ ଲୋକାନ୍ ନ ହନ୍ତି ନ ନିବଧ୍ଯତେ
ଯାହାଙ୍କର ଆତ୍ମବୋଧ ନାହିଁ, ଯାହାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଅଲିପ୍ତ, ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନ ସେ ମାରେ, ନ ସେ ବନ୍ଧିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଯୈଵ ସଞ୍ଜାଯତେ ସଂଵିଦ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସୈଵାନୁଭୂଯତେ । ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇଦଂ ତନ୍ ମେ ଇତ୍ଯ୍ ଅତସ୍ ସଂଵିଦଂ ତ୍ଯଜ
ଯେ ସଚେତନତା ଭିତରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠି ଅନୁଭୂତ ହୁଏ; ଏହି ଭାବ—‘ମୁଁ ଏହି, ଏହା ମୋର’—କୁ ଛାଡ଼।
ଅନଯୈଵ ଚ ଯୁକ୍ତୋ ଽସ୍ମି ନଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମୀତି ଚ ଭାରତ । ଅଭିତସ୍ ସୁଖଦୁଃଖାଭ୍ଯାମ୍ ଅଵଶଃ ପରିକୃଷ୍ଯସେ
ଏହି ପରି ନିଜକୁ ଏକାତ୍ମ ଭାବି, 'ମୁଁ ଏକତ୍ରିତ' କିମ୍ବା 'ମୁଁ ହରାଇଯାଇଛି' ଭାବି, ହେ ଭାରତ, ତୁମେ ଚାରିପଟେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ଅସହାୟ ଭାବେ ଟାଣିଯାଉଛ।
ସ୍ଵାତ୍ମାଂଶୈଃ କ୍ରିଯମାଣାନି ଗୁଣୈଃ କର୍ମାଣି ଭାଗଶଃ । ଅହଙ୍କାରଵିମୂଢାତ୍ମା କର୍ତାହମ୍ ଇତି ମନ୍ଯତେ
ନିଜ ଆତ୍ମାର ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଗୁଣମାନେ କ୍ରମେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅହଂକାରରେ ମୁହିଯାଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟ 'ମୁଁ କରୁଛି' ବୋଲି ଭାବେ।
ଚକ୍ଷୁଃ ପଶ୍ଯତୁ କର୍ଣଶ୍ ଚ ଶୃଣୋତୁ ତ୍ଵକ୍ ସ୍ପୃଶତ୍ଵ୍ ଇଯମ୍ । ରସନା ଚ ରସଂ ଯାତୁ କୋ ଽତ୍ରୈକୋ ଽହମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତଃ
ଚକ୍ଷୁ ଦେଖୁ, କାନ ଶୁଣୁ, ଚର୍ମ ଛୁଁଅ, ଜିହ୍ବା ସ୍ବାଦ ନିଅ; ଏଠି କିଏ ଏକାକି ଦାଉଡ଼ି ଭାବେ, 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଲି ଅଟୁଟ ରହିଛି?
କଲନାକର୍ମନିରତେ ମନସ୍ଯ୍ ଅପି ମହାମତେ । ନ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅତ୍ରାହମ୍ ଇତି କ୍ଲେଶଭାଗୀ କ ଏଵ ତେ
ଚିନ୍ତା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବା ମନରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଲି ଭାବି କିଏ ଦୁଃଖ ପାଉଛି? ତୁମ ପାଇଁ କିଏ ଏହି କ୍ଲେଶ ଭୋଗୁଛି?
ବହୁଭିସ୍ ସମଵାଯେନ ଯତ୍ କୃତଂ ତତ୍ର ଭାରତ । ଏକୋ ଽଭିମାନଦୁଃଖେନ ହାସାଯୈଵ ହି ଗୃହ୍ଯତେ
ହେ ଭାରତ, ଅନେକ ଲୋକ ମିଶି କିଛି କାମ କଲେ ଯେଉଁଠି ମହତ୍ତ୍ୱ ମିଳେ, ଏକ ଲୋକ ଗର୍ବ ଓ ଦୁଃଖରେ ଏକା ଭାବେ ଭୋଗିଲେ ସେଥିରେ କେବଳ ହାସ୍ୟ ହୁଏ ।
କାଯେନ ମନସା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା କେଵଲୈର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଅପି । ଯୋଗିନଃ କର୍ମ କୁର୍ଵନ୍ତି ସଙ୍ଗଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାତ୍ମସିଦ୍ଧଯେ
ଯୋଗୀମାନେ ଦେହ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସମ୍ପୃକ୍ତି ଛାଡ଼ି ନିଜ ଆତ୍ମାର ସାକ୍ଷାତ୍କାର ପାଇଁ କରନ୍ତି ।
ଅହନ୍ତ୍ଵଵିଷଚୂର୍ଣେନ ଯେଷାଂ କାଯୋ ନ ଭାଵିତଃ । କୁର୍ଵନ୍ତୋ ଽପି ହରନ୍ତୋ ଽପି ତ ଏତେ ନିର୍ଵିଷୂଚିକାଃ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଦେହ ଅହଂକାରର ବିଷରେ ରଙ୍ଗାଯାଇନାହିଁ, ସେମାନେ କାମ କଲେ କିମ୍ବା ଅର୍ଜନ କଲେ ମଧ୍ୟ ବିଷର ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ରହନ୍ତି ।
ନ କ୍ଵଚିଦ୍ ରାଜତେ କାଯୋ ମମତ୍ଵାମେଧ୍ଯଦୂଷିତଃ । ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅତିବହୁଜ୍ଞୋ ଽପି ଦୁଶ୍ଶୀଲ ଇଵ ମାନଵଃ
ଯେଉଁ ଦେହ ମମତା ଓ ଅଶୁଦ୍ଧିରେ ଦୂଷିତ, ସେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏନାହିଁ; ଜ୍ଞାନୀ କିମ୍ବା ବହୁଜ୍ଞାନୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ ଥିଲେ ସେ ସାଧାରଣ ଲୋକ ପରି ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ନିର୍ମମୋ ନିରହଙ୍କାରସ୍ ସମଦୁଃଖସୁଖଃ କ୍ଷମୀ । ଯସ୍ ସ କାର୍ଯମ୍ ଅକାର୍ଯଂ ଵା କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ନ ଲିପ୍ଯତେ
ଯିଏ ନିଜକୁ କିଛିର ମାଲିକ ଭାବେ ମାନେନାହାନ୍ତି, ମନରେ ଅହଂକାର ନାହିଁ, ସୁଖ-ଦୁଃଖକୁ ସମଭାବରେ ନେଇଥାନ୍ତି, ଓ ସହନଶୀଳ, ସେମାନେ ଠିକ୍ କିମ୍ବା ଭୁଲ କିଛି କରିଲେ ମଧ୍ୟ, କୌଣସି ଦୋଷରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ।
ଇଦଂ ଚ ତେ ପାଣ୍ଡୁସୁତ ସ୍ଵକର୍ମ କ୍ଷାତ୍ରମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ । ଅତିକ୍ରୂରମ୍ ଅପି ଶ୍ରେଯସ୍ ସୁଖାଯୈଵୋଦଯାଯ ଚ
ହେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ଏହି ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷତ୍ରିୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଯଦିଓ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ, ଏହି କାମ ଭଲ ପାଇଁ, ସୁଖ ଓ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ହେଉଛି।
ଅପି କୁତ୍ସିତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତ୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଧର୍ମମଯଂ କୃଶମ୍ । ଶ୍ରେଯସେ ସ୍ଵଂ ଯଥା କର୍ମ ନ ତଥେହାମୃତାସଵଃ
ନିଜ କାମ ଯଦିଓ ନିନ୍ଦନୀୟ, ଶେଷ, ଅଧର୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କିମ୍ବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ ହେଉ, ତଥାପି ନିଜ ପାଇଁ ଏହା ଭଲ; ଅନ୍ୟର ଅମୃତ ମଧ୍ୟ ଏପରି ହୁଏନାହିଁ।
ମୂର୍ଖସ୍ଯାପି ସ୍ଵକର୍ମୈଵ ଶ୍ରେଯସେ କିମ୍ ଉ ସନ୍ମତେଃ । ମତିର୍ ଗଲଦହଙ୍କାରା ପତିତାପି ନ ଲିପ୍ଯତେ
ମୂର୍ଖ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନିଜ କାମ ନିଜ ଭଲ ପାଇଁ; ତେଣୁ ଠିକ୍ ବୁଝିବାର ଆବଶ୍ୟକତା କ’ଣ? ମନ ଅହଂକାରର ଗହ୍ୱରକୁ ପଡିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା କୌଣସି ଦୋଷରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।