ଆଲୋକିତଂ ନାମ କଥମ୍ ଅଵସ୍ତୁ କିଲ ଲଭ୍ଯତେ । ପ୍ରଯତ୍ନେନାପି ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁ କେନ ଵା
ଏକ ଅସତ୍ୟ ବସ୍ତୁକୁ ଦେଖିଲେ କିପରି ପାଇଯିବା ସମ୍ଭବ? ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୃଗମରିଚିକାର ଜଳ କେହି କେବେ ପାଇପାରିଛି କି?
ଅସଦ୍ ଏଵ ସଦୈଵାସଦ୍ ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ ଅସ୍ଯ ସତ୍ଯତା । ଜ୍ଞାନାଦ୍ ଯଥାସ୍ଥିତଂ ଵସ୍ତୁ ଦୃଶ୍ଯତେ ନଶ୍ଯତି ଭ୍ରମଃ
ଅସତ୍ୟ ସଦା ଅସତ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହେ; ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ। ଜ୍ଞାନ ଆସିଲେ, ଯଥାର୍ଥରେ ବସ୍ତୁକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ଭ୍ରମ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଅଵିଦ୍ଯାଯା ଵିଚାରାଯ ଜୀଵପୁର୍ଯଷ୍ଟକାଦିକା । ଅପ୍ଯ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅସତ୍ଯାଯାଃ କଲ୍ପନା କଲ୍ପିତାତ୍ମନି
ଅଜ୍ଞାନର ତତ୍ତ୍ୱ ଅନ୍ୱେଷଣ ପାଇଁ, ଜୀବର ଅଷ୍ଟକ ପୁରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାରଣା ଏକ କଳ୍ପନା ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି; ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସତ୍ୟ, କଳ୍ପିତ ଆତ୍ମା ଉପରେ ଏକ ଆକଳ୍ପନା ମାତ୍ର।
ତସ୍ମାତ୍ ତଦୁପଦେଶାଯ ସେଯଂ ଜୀଵାଦିକଲ୍ପନା । କୃତା ଶାସ୍ତ୍ରୈଃ ପ୍ରବୋଧାଯ ତାଂ ତ୍ଵମ୍ ଏକମନାଶ୍ ଶୃଣୁ
ତେଣୁ ଉପଦେଶ ପାଇଁ ଏହି ଜୀବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଳ୍ପନା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଜ୍ଞାନ ଜାଗୃତ ହେବ। ଏବେ ତୁମେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଏହାକୁ ଶୁଣ।
ଜୀଵତ୍ଵମ୍ ଇଵ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ପୁର୍ଯଷ୍ଟକପଦେ ସ୍ଥିତା । କଲାକଲଙ୍କରହିତା ଚିତିର୍ ଆଚେତନୋନ୍ମୁଖୀ
ଚେତନା, ଯାହା ଗୁଣ ଓ ଦୂଷଣରୁ ମୁକ୍ତ, ଏହା ଏକ ଅନ୍ୟତ୍ୱ ପାଇଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଏହା ପୁର୍ୟଷ୍ଟକର ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ତଥାପି ଏହା ଜଡତା ପ୍ରତି ଅନୁମୁଖ ଅଟୁଏ।
ଯଦ୍ ଯଥା ଭାଵଯତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ତତ୍ ତଥାନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ସତ୍ଯଂ ଭଵତ୍ଵ୍ ଅସତ୍ଯଂ ଵା ବାଲେଵ ନିଶି ଯକ୍ଷକମ୍
ଯେଉଁ କିଛି ଜଣେ ଦୃଢ଼ ଭାବନା କରେ, ସେହି ଅନୁଭବ ଶୀଘ୍ର ଆସେ—ସେଟି ସତ୍ୟ ହେଉ କି ଅସତ୍ୟ, ଏହା ଏକ ଶିଶୁ ରାତିରେ ଭୂତ ଦେଖିବା ପରି।
ପଞ୍ଚତନ୍ମାତ୍ରକଲନାସ୍ ସା ଭାଵଯତି ଯତ୍ର ଯାଃ । ତତ୍ରାତ୍ମନି ତଥାରନ୍ଧ୍ରାସ୍ ତାଃ ପଶ୍ଯତି ତଥୋଦିତାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଚେତନା ପଞ୍ଚତନ୍ମାତ୍ରାର ଭାବନା ଗଢ଼େ, ସେଉଁଠି ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ସେହି ନାଳଗୁଡିକୁ ଉଦୟ ହେବା ସମୟରେ ଦେଖେ।
ତାଭ୍ଯ ଏଵ ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ବହିସ୍ସ୍ଥଂ ଭୂତପଞ୍ଚକମ୍ । ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ଯଦ୍ ଅନ୍ଯାଭଂ ଶାଖାଶତମ୍ ଇଵାଙ୍କୁରଃ
ସେହି ନାଳଗୁଡିକୁ ଠାରୁ ବାହାର ଭୂତପଞ୍ଚକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହା ନିଜ ପରି ଅନ୍ୟତ୍ୱ ନୁହେଁ ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ଏକ ଅଙ୍କୁରରୁ ଶଖା ଶଖା ଉଦୟ ହେବା ପରି।
ଇଦମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଇଦଂ ବାହ୍ଯମ୍ ଇତି ନିଶ୍ଚଯଵାଂସ୍ ତତଃ । ଜୀଵୋ ଯଥା ଯଦ୍ ଆଦତ୍ତେ ତତ୍ ତଥା ଦ୍ରଢଯତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଏହି ଭିତର, ଏହି ବାହାର — ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ ରଖିଥିବା ଜୀବ, ଯେଉଁ ଦିନି ଯାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ଏହାକୁ ଏହି ଭାବରେ ଦୃଢ଼ କରି ରଖେ ।
ରଶ୍ମିଜାଲମ୍ ଇଵେନ୍ଦୋର୍ ଯଦ୍ ଆତ୍ମନଃ ପ୍ରତିଭାସନମ୍ । ବାହ୍ଯସ୍ପର୍ଶତଯା ତେନ ତଦ୍ ଏଵାଶୂରରୀକୃତମ୍
ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଠାରୁ ଆସୁଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ଏହିପରି ଆତ୍ମାରୁ ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ବାହାର ସ୍ପର୍ଶ ଭାବରେ ଏହା ଶୀଘ୍ର ବାହାର ଭାବକୁ ନେଇଯାଏ ।
ମରିଚସ୍ଯେଵ ଯତ୍ ତୈକ୍ଷ୍ଣ୍ଯଂ ଶୂନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଇଵ ଖସ୍ଯ ଯତ୍ । ଆତ୍ମନୋ ଵେଦନଂ ତେନ ତଦ୍ ଏଵାନ୍ଯଦ୍ ଇଵାଶ୍ରିତମ୍
ମୃଗମାୟାର ତୀବ୍ରତା ଯେପରି ତାହାର ନିଜ ଗୁଣ, ଆକାଶର ଶୂନ୍ୟତା ଯେପରି ତାହାର ନିଜ ଗୁଣ, ଏହିପରି ଆତ୍ମାର ନିଜ ଅନୁଭୂତିକୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବରେ ଧରାଯାଏ, ଯଦିଓ ଏହା ନିଜର ଅନୁଭୂତି ।
ଅତ୍ରୈଵ ନିଶ୍ଚଯଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ନିଯମସ୍ ସୁଦୃଢୀକୃତଃ । ଅନେନେତ୍ଥମ୍ ଅନେନେତ୍ଥଂ ଭାଵ୍ଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵିଖଣ୍ଡିତମ୍
ଏଠାରେ ଏହି ନିଶ୍ଚୟକୁ ବୁଝି, ନିୟମକୁ ଦୃଢ଼ କରିବା ଉଚିତ; 'ଏପରି ହେଉ, ଏପରି ହେଉ' ବୋଲି ଅଟୁଟ ଭାବରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିବା ଦରକାର ।
ସ୍ଵଭାଵେତରନାମାସୌ ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପନିଯାମକଃ । କ୍ଵଚିତ୍ କଦାଚିଦ୍ ଭଵତି ସ୍ଵଭାଵେନୈଵ ନାନ୍ଯଥା
ଏହାକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ନାମରେ କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ସ୍ବଯିଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଏ। କେବେ କେଉଁଠି ଏହା ସ୍ବଭାବରେ ଘଟେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାବରେ କଦାପି ନୁହେଁ।
ଆତ୍ମନୈଵେଦମ୍ ଅଖିଲଂ ସମ୍ପନ୍ନଂ ଦ୍ଵୈତମ୍ ଅଦ୍ଵଯମ୍ । ଷଣ୍ଡୋ ମଧୁରସେନେଵ ମୃଦେଵ ଚ ମହାଘଟଃ
ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଓ ଅଦ୍ୱିତ୍ୱ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ସାଧିତ, ଯେପରି ଏକ ଷଣ୍ଡ ଜଣେ ମଧୁର ରସରେ ମିଶିଥିବା, କିମ୍ବା ମହାଘଟ ମାଟିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା।
ସନ୍ନିଵେଶଵିକାରାଦି ଦେଶକାଲାଦିସମ୍ଭଵାତ୍ । ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ନ ତ୍ଵ୍ ଈଶେ ଦେଶକାଲାଦ୍ଯସମ୍ଭଵାତ୍
ସଂଯୋଜନ, ପରିବର୍ତ୍ତନ ଏବଂ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେଶ, କାଳ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଏହା ଘଟେନାହିଁ, କାରଣ ଦେଶ, କାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନୁପସ୍ଥିତ।
ଇତଃ ପୁଷ୍ପମ୍ ଇତଃ ପତ୍ତ୍ରମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉଦିତୋ ଯଥା । ଷଣ୍ଡେ ସ୍ଵାତ୍ମନି ଵାସନ୍ତୋ ରସୋ ଽଦ୍ଵିତ୍ଵେ ଦ୍ଵିତାଂ ହରନ୍
ଯେପରି ଏଠାରେ ଫୁଲ, ଏଠାରେ ପତ୍ର, ମୁଁ ଅଛି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହିପରି ଷଣ୍ଡ ଜଣଙ୍କର ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସନ୍ତ ରସ ଅଦ୍ୱିତ୍ୱରେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଆଣି, ଭିନ୍ନତାକୁ ଦୂର କରେ।
ଇତଃ ପଟମ୍ ଇତଃ କୁଡ୍ଯମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉଦିତସ୍ ତଥା । ସର୍ଗାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵେ ଦ୍ଵିତ୍ଵମ୍ ଆହରତ୍
ଏଠାରେ କପଡ଼ା, ଏଠାରେ ଦିଵାଲ, ଏମିତି 'ମୁଁ' ଭାବ ଉପଜେ। ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ଆତ୍ମାରେ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ଅତୀତ ବ୍ରହ୍ମରେ, ଦ୍ୱିତୀୟତା କେବଳ ଭାବନାରେ ଆସେ।
ଅଦ୍ଯାଙ୍କୁରୋ ଽହମ୍ ଅଦ୍ଯାର୍କରୁଗ୍ ଅହଂ ତ୍ଵ୍ ଅଦ୍ଯ ଵାରିଦଃ । ଯଥେତି ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅବ୍ଭାଗସ୍ ତଥାତ୍ମା ସଦସଦ୍ଵପୁଃ
ଆଜି ମୁଁ ଅଙ୍କୁର, ଆଜି ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ, ଆଜି ମୁଁ ମେଘ। ଯେପରି ଜଳ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆକାର ନେଇଥାଏ, ସେପରି ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ସତ୍-ଅସତ୍ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଇତି ଭାଵ୍ଯମ୍ ଅନେନେତ୍ଥମ୍ ଇତି ସର୍ଵେଶ୍ଵରେରିତମ୍ । କ୍ରମଂ ଖଣ୍ଡଯିତୁଂ ଲୋକେ କସ୍ଯ ନାମାସ୍ତି ଶକ୍ତତା
ଏଭଳି ଭାବନା କରିବାକୁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି। ଏହି ଜଗତରେ କେଉଁଠି ଏହି ଘଟଣାର ଅନୁକ୍ରମକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାର ଶକ୍ତି କାହା ପାଖରେ ଅଛି?
ଆଦର୍ଶେ ସ୍ଵଚ୍ଛ ଆକାରୋ ନୈଵ ସ୍ଵଃ ପ୍ରତିବିମ୍ବତି । ଵ୍ଯତିରେକାସମ୍ଭଵତଃ କଚତ୍ଯ୍ ଏଵ ତୁ କେଵଲମ୍
ପ୍ରସ୍ତ ଆଇନାରେ ନିଜ ଆକାର ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏନାହିଁ; ଭିନ୍ନତା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, କେବଳ ଚମକିବା ରହିଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମଣି ତ୍ଵ୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମୈଵ ସ୍ଥିତଃ କଚତି ବିମ୍ବତି । ଦ୍ଵୈତୀଭଵତ୍ଯ୍ ଅଦେହୋ ଽପି ଚିନ୍ମଯତ୍ଵାତ୍ ସ୍ଵଭାଵତଃ
ବ୍ରହ୍ମରେ ନିଜ ଆତ୍ମା ଏକାକି ବସିଥାଏ, ଚମକେ ଏବଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ; ଶରୀର ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ନିଜ ଗୁଣରୁ, ଦ୍ୱିତୀୟତାର ଭାବ ପ୍ରକଟିତ ହୁଏ।
ଯଦ୍ ଯଥୈଵାତ୍ମକଚନଂ ଚେତିତଂ କଚତାତ୍ମନା । ଅସତ୍ଯମ୍ ଅପି ତନ୍ ନେହ ଵ୍ଯଭିଚାରି କଦାଚନ
ଯେ କିଛି ଏଭଳି ଚମକୁଥିବା ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଏହା ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠାରେ ସେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭାବରୁ କେବେ ବି ଦୂରେଇ ଯାଏନାହିଁ।
ହେମତ୍ଵକଟକତ୍ଵେ ଦ୍ଵେ ସତ୍ଯାସତ୍ଯସ୍ଵରୂପିଣୀ । ହେମ୍ନି ଭାଣ୍ଡମତୌ ଯଦ୍ଵଚ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଚିତ୍ତ୍ଵେ ତଥାତ୍ମନି
ସୁନା ଓ କଙ୍ଗଣ ଭାବ ଦୁଇଟି ଏକାଧିକ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ରୂପରେ ଅଛି; ଯେପରି ସୁନାରେ ଭାଣ୍ଡ ଭାବ କଳ୍ପିତ, ସେପରି ଆତ୍ମାରେ ଚେତନା ଓ ଅଚେତନା ଭାବ କଳ୍ପିତ।
ସର୍ଵଗତ୍ଵାଚ୍ ଚିତେଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ନିତ୍ଯଂ ମନସି ଵିଦ୍ଯତେ । ହେମତ୍ଵଂ କଟକସ୍ଯେଵ ଜଡତା ଚ ସ୍ଥିତାନ୍ଯଦା
ଚେତନା ସବୁଠି ରହିଥିବାରୁ, ମନରେ ଚେତନାର ଗୁଣ ସଦା ଅଛି; କଙ୍ଗଣରେ ସୁନା ଭାବ ଯେପରି ଅଛି, ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ଜଡତା ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଅଛି।
ଚିତ୍ତ୍ଵଜାଡ୍ଯାତ୍ମକଂ ଚିତ୍ତଂ ଦୃଢଂ ଭାଵଯତି ସ୍ଵଯମ୍ । ଯଦା ଯଥୈଵ ଯଦ୍ଭାଵଂ ତଦା ଭଵତି ତତ୍ ତଥା
ଚିତ୍ତ ଜିବନ ଓ ଜଡତାର ମିଶ୍ର ଗୁଣରେ ଥିବା, ଏହି ଚିତ୍ତ ନିଜେ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାକୁ ଭାବେ, ସେଉଁ ଅବସ୍ଥାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅନୁସ୍ଥାନ କରେ। ଯେଉଁ ସମୟରେ, ଯେଉଁ ଭାବରେ, ଯେଉଁ ଭାବନା କରାଯାଏ, ଏହି ଚିତ୍ତ ସେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଏହି ଭାବରେ ହୋଇଯାଏ।
କାଲେ କାଲେ ଚିତା ଜୀଵସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯୋ ଽନ୍ଯୋ ଭଵତି ସ୍ଵଯମ୍ । ଭାଵିତାକାରଵାନ୍ ଅନ୍ତର୍ ଵାସନାକଣିକୋଦଯାତ୍
ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ, ଚିତ୍ତ ନିଜେ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଜୀବର ରୂପ ନେଇଥାଏ, ଯେଉଁ ଭାବନା ମନରେ ହୁଏ, ସେଉଁ ରୂପ ନେଇଥାଏ। ଏହା ମନର ଅନ୍ତର୍ଗତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବନାରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ସ୍ଵପ୍ନେ ଦୃଷ୍ଟୋ ଯଥା ଗ୍ରାମୋ ଯାତି ସତ୍ଯାତ୍ମତାଂ କ୍ଷଣମ୍ । ଦେହାଦ୍ ଦେହଂ ତଥା ଯାତି ଜୀଵୋ ଽଯଂ ପ୍ରତିଭାତ୍ମକମ୍
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ଗ୍ରାମ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ଲାଗେ, ଏହିପରି ଏହି ଜୀବ ଦେହରୁ ଦେହକୁ ଯାଏ, ଏହା ଦେଖାଯିବା ଏକ ଭାସ୍ବର ରୂପ ନେଇଥାଏ।
ପ୍ରତିଭାସୋ ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ନରଃ କୁଡ୍ଯଂ ପଟଂ ଭଵେତ୍ । ଭଵତ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯମ୍ ଏଵୈଵଂ ଦେହାଦ୍ ଦେହାନ୍ତରଂ ସ ନଃ
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେପରି ଜଣେ ଲୋକ କୁଢ଼ି କିମ୍ବା ପଟ ଦେଖିଥାଏ, ଯାହା କେବଳ ଭାସ୍ବ ଏବଂ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେପରି ଦେହରୁ ଅନ୍ୟ ଦେହକୁ ଯିବା ଆମ ପାଇଁ କେବଳ ଏକ ଅସତ୍ୟ ଭାସ୍ବ ଅଟେ।
ଅସତ୍ଯମ୍ ଏଵ ମ୍ରିଯତେ ତ୍ଵ୍ ଅସତ୍ଯଂ ଜାଯତେ ପୁନଃ । ଜୀଵସ୍ ସ୍ଵପ୍ରତିଭାସେନ ସ୍ଵପ୍ନଵତ୍ ସ୍ଵାନ୍ଯରୂପଵତ୍
ଅସତ୍ୟ ମାନେ ମାତ୍ର ମରେ, ଏବଂ ଅସତ୍ୟ ମାନେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଜୀବ ନିଜର ଦେଖାଯିବା ଆକୃତି ଦ୍ୱାରା, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେପରି ନିଜ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରେ, ସେପରି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
କାଲେନୈତାଵତା ରୂପମ୍ ଇଦଂ ତ୍ଯାଜ୍ଯଂ ମଯେତ୍ଯ୍ ଅସୌ । ପ୍ରାକୃତଂ ନିଶ୍ଚଯଂ ରୂଢଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵତ୍ ସ୍ଵତଃ
ସମୟ ଆସିଲେ, ‘ଏହା ମୋର’ ବୋଲି ଭାବି, ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡିବାକୁ ପଡେ; ଏହିପରି ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରକୃତିକ ଭାବରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।