ପୁର୍ଯଷ୍ଟକତ୍ଵମ୍ ଆଯାତଂ ଯଚ୍ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଭାଵତଃ । ସ୍ଵ ଏଵାଵଯଵସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ଘଟାଦି ପ୍ରତିବିମ୍ବତି
ମନର ତତ୍ତ୍ୱ ନିଜର ସ୍ୱଭାବରୁ ପୁର୍ୟଷ୍ଟକ ଭାବକୁ ପାଇଛି; ଏହାର ନିଜ ଅଂଶ ଘଟ ଓ ଏପରି ଦ୍ରବ୍ୟ ଭାବରେ ଏହାର ଭିତରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ।
ଜଗତ୍ସହସ୍ରନିର୍ମାଣମହିମ୍ନାଂ ଦର୍ପଣସ୍ଯ ମେ । ପୁର୍ଯଷ୍ଟକସ୍ଯ ଭଗଵନ୍ ରୂପଂ କଥଯ କୀଦୃଶମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଏହି ପୁର୍ୟଷ୍ଟକର ଆକୃତି ବର୍ଣ୍ନନା କର, ଯାହା ଦର୍ପଣ ପରି ହଜାର ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ଶକ୍ତି ରଖିଛି।
ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଜଗଦ୍ବୀଜଂ ଯଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତି ନିରାମଯମ୍ । ଭାରୂପଂ ଶୁଦ୍ଧଚିନ୍ମାତ୍ରଂ କଲାକଲନଵର୍ଜିତମ୍
ଯେହିଁ ବ୍ରହ୍ମ, ଯାହା ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ସେଇ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ଅଟୁଟ ଓ ନିର୍ମଳ ଚେତନା, ଦୁଃଖ ରହିତ ଓ ଭାରି ତଥା କୌଣସି ଭିନ୍ନତା କିମ୍ବା ପରିବର୍ତ୍ତନ ନଥିବା।
କଲନୋନ୍ମୁଖତାଂ ଯାତଂ ସତ୍ ତଜ୍ ଜୀଵ ଇତି ସ୍ମୃତଃ । ସ ଜୀଵଃ ଖଲୁ ଦେହେ ଽସ୍ମିଂଶ୍ ଚିନୋତି ସ୍ପନ୍ଦତେ ସ୍ଫୁଟମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ସତ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ, ତାହାକୁ ଜୀବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଜୀବ ଏହି ଦେହରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରେ ଓ କମ୍ପିତ ହୁଏ।
ଅହମ୍ଭାଵାଦ୍ ଅହଙ୍କାରୋ ମନନାନ୍ ମନ ଉଚ୍ଯତେ । ବୋଧନିଶ୍ଚଯତୋ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଇନ୍ଦ୍ରଦୃଷ୍ଟେସ୍ ତଥେନ୍ଦ୍ରିଯମ୍
‘ମୁଁ’ ଭାବରୁ ଅହଂକାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଚିନ୍ତା କରିବାରୁ ମନ ହୁଏ; ବୁଝିବା ଓ ନିଶ୍ଚୟ କରିବାରୁ ବୁଦ୍ଧି ହୁଏ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିବାରୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଦେହଭାଵନଯା ଦେହୋ ଘଟଭାଵନଯା ଘଟଃ । ଏଷ ଏଵଂସ୍ଵଭାଵାତ୍ମା ଜୀଵଃ ପୁର୍ଯଷ୍ଟକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଦେହ ଭାବନାରୁ ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଘଟ ଭାବନାରୁ ଘଟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହିପରି ଜୀବର ଏହି ସ୍ୱଭାବ ଅନୁସାରେ ତାହାକୁ ପୁର୍ୟଷ୍ଟକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଜ୍ଞତ୍ଵକର୍ତୃତ୍ଵଭୋକ୍ତୃତ୍ଵସାକ୍ଷିତ୍ଵାଦ୍ଯଭିମାନିନୀ । ଯା ସଂଵିଜ୍ ଜୀଵ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତା ତଦ୍ ଧି ପୁର୍ଯଷ୍ଟକଂ ଵିଦୁଃ
ଯେ ସଚେତନା ନିଜକୁ ଜଣାଇବା, କରିବା, ଉପଭୋଗ କରିବା, ଦେଖିବା ଭଳି ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରେ, ସେହି ସଚେତନାକୁ 'ଜୀବ' କୁହାଯାଏ; ଏହି ଜୀବକୁ ପୁର୍ୟଷ୍ଟକ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ଏହି ଅର୍ଥକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବୁଝନ୍ତି।
କାଲେ କାଲେ ସ୍ଵତୋ ଜୀଵସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯୋ ଽନ୍ଯୋ ଭଵତି ସ୍ଵତଃ । ଭାଵିତାକାରିତାନନ୍ତଵାସନାକଣିକୋଦଯାତ୍
ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ, ଜୀବ ନିଜରୁ ଅଲଗା ହୋଇଯାଏ; ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଭାବିଥିବା ଓ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଅନେକ ଅନୁଭୂତି ଉପଜିବାରୁ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏ।
ପୁର୍ଯଷ୍ଟକସ୍ଵଭାଵେନ କାଲେନାକାରମ୍ ଋଚ୍ଛତି । ଵାସନାଵଶତସ୍ ସେକାଦ୍ ବୀଜଂ ପଲ୍ଲଵତାମ୍ ଇଵ
ପୁର୍ୟଷ୍ଟକର ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ, ସମୟକ୍ରମେ ଏହା ଆକାର ନେଇଥାଏ; ଅନୁଭୂତିର ପ୍ରଭାବରେ, ଏହା ଏକ ମାଞ୍ଚି ମାନେ ମାଞ୍ଚି ଅଙ୍କୁରିତ ହେବା ପରି ବିକାଶ ପାଏ।
ଆକାରୋ ଽହଂ ଶରୀରାଦି ସ୍ଥାଵରାଦି ସୁରାଦି ଵା । ନାହମ୍ ଆଦ୍ଯଶ୍ ଚିଦାତ୍ମେତି ମିଥ୍ଯାଜ୍ଞାନେ ନିମଜ୍ଜତି
ଆକାର ମାନେ 'ମୁଁ', ଯେଉଁଠି ଶରୀର, ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ, କିମ୍ବା ଦେବତା ଭଳି ଅନେକ ରୂପ ରହିଥାଏ; କିନ୍ତୁ 'ମୁଁ ମୂଳ ସଚେତନା' ଭାବର ଅସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ତରେ ଲୁଚିଯାଏ।
ଭ୍ରମତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଜଗଜ୍ ଜୀଵୋ ଵାସନାଵେଲ୍ଲିତଶ୍ ଚିରମ୍ । ଊର୍ଧ୍ଵାଧୋଗମନୈର୍ ଅବ୍ଧୌ କାଷ୍ଠଂ ଵୀଚିହତଂ ଯଥା
ଏଭଳି, ଜୀବ ଜଗତରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ନିଜ ଚିତ୍ତର ଆଗ୍ରହର ତରଙ୍ଗରେ ଉଠୁଥିବା ଏକ କାଠ ଖଣ୍ଡ ଭଳି ଉପର-ନିମ୍ନ ହେଇ ଭୂଲିଉଠେ ।
କଶ୍ଚିତ୍ ସାତ୍ତ୍ଵିକଜାତିତ୍ଵାଦ୍ ଭଵବନ୍ଧାଦ୍ ଅନନ୍ତରମ୍ । ବୁଦ୍ଧ୍ଵାତ୍ମାନଂ ସ୍ଵମ୍ ଅଭ୍ଯେତି ପଦମ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତଵର୍ଜିତମ୍
କେହି କେହି ଜଣେ ଶୁଧ୍ଧ ସ୍ୱଭାବର ଅଧିକତାରୁ, ସଂସାରର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପରେ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣି, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା ଦେବୀ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ।
କଶ୍ଚିତ୍ କାଲେନ ବହୁନା ଭୁକ୍ତଯୋନିଗଣାନ୍ତରଃ । ଆତ୍ମଜ୍ଞାନଵଶାଦ୍ ଏତି ପରମଂ ପଦମ୍ ଆତ୍ମନଃ
କେହି ଜଣେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅନେକ ଜନ୍ମ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦେହ ଭୋଗିବା ପରେ, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥିତିକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି ।
ଏଵମ୍ଭୂତସ୍ ସ ସୁମତେ ଜୀଵୋ ଯାତଶ୍ ଶରୀରତାମ୍ । ନେତ୍ରାଦିନା ଘଟାଦ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଯଥା ଵେତ୍ତି ତଥା ଶୃଣୁ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏଭଳି ଜୀବ ଶରୀର ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କରି, ନେତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଘଡ଼ ଭିତରେ ଯେପରି ଜିନିଷ ଦେଖିବାକୁ ସମର୍ଥ ହୁଏ, ଏହା କିପରି ଘଟେ ତାହା ଶୁଣ ।
ଚିତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ କଲନାତ୍ ତସ୍ଯ ସମ୍ପ୍ରଯାତସ୍ଯ ଜୀଵତାମ୍ । ମନଷ୍ଷଷ୍ଠେନ୍ଦ୍ରିଯଗ୍ରାମୋ ଦେହୋ ଽଗ୍ର ଇଵ ତିଷ୍ଠତି
ମନର କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ଜୀବନରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ମନ ଓ ଛଅଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଏକଠା ହୋଇ ଦେହର ଆଗରେ ଗଛର ଅଗ୍ର ଭଳି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ।
ପଦାର୍ଥଦେହେ ଦେହେନ ସ୍ଵେ ପତତ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷିରୂପିଣା । ତଦା ତଜ୍ ଜୀଵସଂସ୍ପର୍ଶାଜ୍ ଜୀଵାତ୍ମୈକତ୍ଵମ୍ ଋଚ୍ଛତି
ପଞ୍ଚତତ୍ୱର ଦେହରେ, ଦେହୀ ନିଜ ଅଂଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଆକାରରେ ପଡ଼ିଯାଏ; ତାପରେ, ଆତ୍ମା ସଂସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା, ଜୀବ ଓ ପରମାତ୍ମାର ଏକତା ପାଇଁ।
ବାହ୍ଯାର୍ଥଵେଦନେ ନିତ୍ଯଂ ସମ୍ବନ୍ଧୋ ଽକ୍ଷସ୍ଯ କାରଣମ୍ । ସମନ୍ଵିତସ୍ଯ ଚିତ୍ତେନ ନ ମୁକ୍ତସ୍ଯ କଦାଚନ
ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁର ଅନୁଭୂତି ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ସମ୍ପର୍କ ସଦା ଅନୁଭବର କାରଣ ହୁଏ; ଏହି ସହିତ ଯାହାର ଚିତ୍ତ ଜଡିତ, ସେ ମୁକ୍ତ ନୁହେଁ।
ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଅଚ୍ଛତରେ ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅଗ୍ରସ୍ଥଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବତି । ଜୀଵେନ ଭଵତି ଶ୍ଲିଷ୍ଟଂ ବହିର୍ ଜୀଵୋ ଽଥ ଜୀଵତି
ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଯାହା ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟ, ସେଉଁଠି ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ; ଆତ୍ମା ଏହା ସହିତ ଏକତା ପାଇଲେ, ବାହ୍ୟ ଦେହରେ ଜୀବ ଭାବେ ଜୀବନ କରେ।
ନିଘୃଷ୍ଟନଵରତ୍ନାଭେ ଯଦା ନଯନତାରକେ । ତଦୈତଯୋର୍ ବାହ୍ଯଗତଃ ପଦାର୍ଥଃ ପ୍ରତିବିମ୍ବତି
ଯେତେବେଳେ ଆଖିର ପୁପିଲ୍ ନୂତନ ମଣିର ଭଳି ଚମକୁଥାଏ, ସେତେବେଳେ ବାହାର ଜିନିଷ ତାହାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ।
ଜୀଵେନ ଭଵତି ଶ୍ଲିଷ୍ଟଃ ପ୍ରତିବିମ୍ବଵଶାତ୍ ତତଃ । ଜୀଵଜ୍ଞେଯତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ବାହ୍ଯଂ ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି ରାଘଵ
ପ୍ରତିବିମ୍ବର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଜୀବ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ; ଏଭଳି ଭାବରେ, ରାଘବ, ବାହାର ଜିନିଷ ଜୀବ ପାଇଁ ଜଣାଯାଏ।
ଯତ୍ ସଂଶ୍ଲେଷମ୍ ଉପାଯାତି ତଦ୍ ବାଲୋ ଽପି ହି ଵିନ୍ଦତେ । ପଶୁର୍ ଵା ସ୍ଥାଵରୋ ଵାପି ଜୀଵଃ କସ୍ମାନ୍ ନ ଵେତ୍ସ୍ଯତି
ଯାହା କିଛି ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସେ, ତାହାକୁ ଛୋଟ ପିଲା ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିପାରେ; ପଶୁ କିମ୍ବା ଜଡ ଜୀବ ଯେଉଁହେଉନାହେଁ, କାହିଁକି ଜୀବ ତାହାକୁ ଜାଣିପାରିବ ନାହିଁ?
ଅନ୍ଯଚ୍ ଚ ନାଯନାସ୍ ସାଧୋ ରଶ୍ମଯୋ ଜୀଵଵେଷ୍ଟିତାଃ । କ୍ରୋଡୀକୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ଜୀଵସ୍ ତତ୍ ତେନ ଵିନ୍ଦତେ
ଏହା ସହିତ, ହେ ସାଧୁ, ଆଖିର କିରଣଗୁଡିକ ଜୀବ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇ, ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁକୁ ଏକଠା କରେ; ଏହିପରି ଭାବରେ ଜୀବ ତାହାକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ଏଷ ଏଵ କ୍ରମସ୍ ସ୍ପର୍ଶେ ସମ୍ବନ୍ଧପ୍ରତ୍ଯଯୋଦ୍ଭଵଃ । ରସେ ଗନ୍ଧେ ଚ କଥିତୋ ଜୀଵସଂସ୍ପର୍ଶସମ୍ଭଵଃ
ଏହି ଅନୁକ୍ରମ ଛୁଆଁରେ ଲାଗୁଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗ ଭାବନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ରସ ଓ ଗନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ଜୀବର ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ବୋଲି କହାଯାଇଛି।
ଶବ୍ଦସ୍ ତ୍ଵ୍ ଆକାଶନିଷ୍ଠତ୍ଵାତ୍ କର୍ଣାକାଶଗତଃ କ୍ଷଣାତ୍ । ଜୀଵାକାଶଂ ଵିଶତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଏଵମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯସଂଵିଦଃ
ଶବ୍ଦ ଆକାଶରେ ବସିଥିବାରୁ, କାନର ଆକାଶକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ପରେ ଏହା ଜୀବର ଆକାଶକୁ ଭିତରେ ଯାଇଥାଏ, ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଜ୍ଞାନ ହୁଏ।
ଦୃଶ୍ଯତେ ନିର୍ମଲାଦର୍ଶରତ୍ନଵାର୍ଯାଦିକେଷୁ ଯତ୍ । ପ୍ରତିବିମ୍ବନମ୍ ଏତନ୍ ମେ ବ୍ରୂହି ବ୍ରହ୍ମନ୍ କିମାତ୍ମକମ୍
ସ୍ପଷ୍ଟ ଆଇନା, ମଣି, ପାଣି ଓ ଏହାପରି ଜିନିଷରେ ଯାହା ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯାଏ, ମୋତେ କହ, ବ୍ରହ୍ମଣ, ଏହାର ସ୍ୱଭାବ କଣ?
କାକତାଲୀଯଵଦ୍ ଭାତଂ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଵ୍ଯୋମ୍ନି ଯଚ୍ ଚିରମ୍ । କିଞ୍ଚିଦ୍ ଆସ୍ତେ କ୍ଷଣଂ କିଞ୍ଚିତ୍ ତଦ୍ ଏଵେଦଂ ଜଗନ୍ତି ଵଃ
କାଉଁ ଓ ତାଳଗଛର ଅପୂର୍ବ ମିଳିବା ପରି, ବ୍ରହ୍ମର ବିଶାଳତାରେ ଯାହା ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, କେବେ କେବେ ଏହା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହେ, କେବେ କେବେ କ୍ଷଣକୁ ରହେ—ଏହି ଜଗତ ତୁମର ଏହିପରି।
ସ୍ଵସତ୍ତାମାତ୍ରକଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ଇଵାର୍ଥ ଇତି ଭାଵଯତ୍ । ସ୍ଥିତମ୍ ଏକମ୍ ଅନେକାତ୍ମ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ସ୍ଵପ୍ନଵୃକ୍ଷଵତ୍
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେପରି ଜିନିଷଟି ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଅଛି ବୋଲି ଭାବିବାକୁ, ଏହି ଜଗତର ଏକ ଅସଲ ସତ୍ୟ ଅନେକ ରୂପରେ ଚେତନାର ଆକାଶ ଭିତରେ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ରହିଛି, ସ୍ୱପ୍ନର ଗଛ ପରି।
ବାହ୍ଯାର୍ଥାସ୍ତିତ୍ଵବୋଧୋ ଯୋ ଯା ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମଜଗନ୍ମତିଃ । ସ ଚ ସା ଚେତି ସତ୍ ସର୍ଵଂ ଯଥାସଂଵେଦନଂ ସ୍ଥିତେଃ
ବାହାର ଜିନିଷର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଜଣାବା, କିମ୍ବା ଜଗତକୁ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତ୍ର ଅଥବା ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବିବା — ଏ ସବୁ ଏହି ଜଗତର ସତ୍ୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣଙ୍କର ଅନୁଭୂତି ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ଭାବରେ ଅଛି।
ପ୍ରଥମଂ ପରମାଣୁତ୍ଵେ ବୁଦ୍ଧେ ଽଣୁତ୍ଵେ ତତଶ୍ ଚ ଖେ । ତା ଵିଦୋ ଵେତ୍ତି ଵିଦ୍ଵ୍ଯୋମ କରାକ୍ଷାଦିକମ୍ ଅଦ୍ଯ ଯାଃ
ପ୍ରଥମେ ମନରେ ପରମାଣୁର ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମତା ଅଛି, ପରେ ଆକାଶର ସୂକ୍ଷ୍ମତା ଆସେ; ଯେଉଁମାନେ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଚେତନାର ଆକାଶକୁ ଆଜି ହାତ, ଆଖି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେହ ଅଙ୍ଗରେ ଦେଖି ପାରନ୍ତି।
ସର୍ଗାଦିତଃ ପ୍ରଭୃତ୍ଯ୍ ଏଵ ନିର୍ମଲେ ଽର୍ଥଃ ପ୍ରବିମ୍ବତେ । ଵିଦାତ୍ତେତି ସ୍ଥିତିସ୍ ତ୍ଵ୍ ଐକ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵବିମ୍ବ୍ଯନୁବିମ୍ବଯୋଃ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ସୁଧା ଜିନିଷଟି ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ; 'ଏହା ଜଣାଗଲା' ଭାବଟି ସମସ୍ତ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଓ ତାହାର ପ୍ରତିବିମ୍ବର ଏକତାରୁ ଆସିଥାଏ।