ଆତ୍ମା ତ୍ଵ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯେଷୁ ସମସ୍ ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା । ଖମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ନାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ କଦାଚନ
ଆତ୍ମା ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷରେ ସଦା ସମାନ, ସବୁଠାରେ ଓ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଏକ ରହିଥାଏ; ଆକାଶ ଭିନ୍ନ ଦେଖାଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ କେବେ ଭିନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ।
ଭାରୂପତ୍ଵାତ୍ ତଦେକତ୍ଵାନ୍ ନିତ୍ଯତ୍ଵାଚ୍ ଚାଯମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ । ଵଶଂ ଭାଵଵିକାରାଣାଂ ନ କଦାଚନ ଗଚ୍ଛତି
ଏହି ପ୍ରଭୁ ଆଲୋକ, ଏକତା ଓ ନିତ୍ୟତାର ସ୍ୱରୂପ ହେବାରୁ, କେବେ ମଧ୍ୟ ଭାବର ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହେଉନାହାନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯମାନେ ସଦୈକସ୍ମିନ୍ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଏକାନ୍ତନିର୍ମଲେ । ସଂଵିଦ୍ଭ୍ରମସ୍ଵରୂପାଯା ଅଵିଦ୍ଯାଯାଃ କ ଆଗମଃ
ଏକମାତ୍ର ସଫା ଓ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଅଛି ବୋଲି ଯେତେବେଳେ ଜଣାପଡ଼େ, ସେଠାରେ ଜ୍ଞାନର ଭ୍ରମ ଭାବରେ ଅବିଦ୍ୟା କେଉଁଠୁ ଆସିପାରିବ?
ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଇଦଂ ସର୍ଵମ୍ ଆସୀଦ୍ ଅସ୍ତି ଭଵିଷ୍ଯତି । ନିର୍ଵିକାରମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ନାଵିଦ୍ଯାସ୍ତୀତି ନିଶ୍ଚଯଃ
ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ଗତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ସମୟରେ ବି ବ୍ରହ୍ମା ର ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହିଛି; ଏହାର କୌଣସି ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶେଷ ନାହିଁ, ଏହି ନିଶ୍ଚିତ ଯେ ଅବିଦ୍ୟା କେବେ ଅଛି ନାହିଁ।
ଯସ୍ ତୁ ବ୍ରହ୍ମେତି ଶବ୍ଦେନ ଵାଚ୍ଯଵାଚକଯୋଃ କ୍ରମଃ । ତତ୍ରାପି ନାନ୍ଯତାଭାଵ ଉପଦେଷ୍ଟୁଂ କୃତୋ ହ୍ଯ୍ ଅସୌ
‘ବ୍ରହ୍ମା’ ନାମ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ କେବଳ ଶିଖ୍ୟା ଦେବା ପାଇଁ କୁହାଯାଏ; ଏଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରକୃତ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ତ୍ଵମ୍ ଅହଂ ଜଗଦ୍ ଆଶାଶ୍ ଚ ଭୂଃ ଖମ୍ ଅଗ୍ନ୍ଯନିଲାଦି ଚ । ବ୍ରହ୍ମମାତ୍ରମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ନାଵିଦ୍ଯାସ୍ତି ମନାଗ୍ ଅପି
ତୁମେ, ମୁଁ, ଏହି ସଂସାର, ଆଶା, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ—ଏହା ସବୁ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ମାତ୍ର; ଏଠାରେ ଅବିଦ୍ୟାର କିଛି ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ନାମୈଵେଦମ୍ ଅଵିଦ୍ଯେତି ଭ୍ରମମାତ୍ରମ୍ ଅସଦ୍ ଵିଦୁଃ । ନ ଵିଦ୍ଯତେ ଯା ତସ୍ଯା ହି କୀଦୃଙ୍ ନାମ ଭଵିଷ୍ଯତି
‘ଅଜ୍ଞାନ’ ଭଲି କୁହାଯାଉଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏହା କେବଳ ଭ୍ରମ ନାମ; ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଏହାକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି। ଏହା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବାରୁ, ଏହାର କେମିତି କୌଣସି ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଉପଦେଶପ୍ରକରଣେ ହ୍ଯଃ କିମ୍ ଏତତ୍ ତ୍ଵଯୋଦିତମ୍ । ଅଵିଦ୍ଯେଯଂ ତଥେତ୍ଥଂ ଚ ନିର୍ଧାର୍ଯତ ଇତି ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ଉପଦେଶ ଅଂଶରେ ଆପଣ କାହିଁକି ଏହାକୁ ‘ଅଜ୍ଞାନ’ ବୋଲି କହିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଏଭଳି ନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ କହିଥିଲେ?
ଏତାଵନ୍ତମ୍ ଅବୁଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଭୂଃ କାଲଂ ରଘୂଦ୍ଵହ । କଲ୍ପିତାଭିଃ କିଲୈତାଭିର୍ ବୋଧିତୋ ଽସି ସୁଯୁକ୍ତିଭିଃ
ରଘୁବଂଶର ଅନ୍ୱୟ, ଏତେ ଦିନ ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନରେ ରହିଥିଲା; ଏବେ ଏହି କଳ୍ପିତ, ଯୁକ୍ତିସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବେଚନା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଜାଗୃତ ହେଇଛ।
ଅଵିଦ୍ଯେଯମ୍ ଅଯଂ ଜୀଵ ଇତ୍ଯାଦିକଲନାକ୍ରମଃ । ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧପ୍ରବୋଧାଯ କଲ୍ପିତୋ ଵାଗ୍ଵିଦାଂ ଵରୈଃ
‘ଏହା ଅଜ୍ଞାନ, ଏହା ଜୀବ’ ଭଳି ଧାରଣାଗୁଡିକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅବିବେକୀଙ୍କୁ ଜାଗାଇବା ପାଇଁ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଏହି ଧାରଣାଗୁଡିକୁ ଗଠନ କରିଛନ୍ତି।
ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧଂ ମନୋ ଯାଵତ୍ ତାଵଦ୍ ଏଵ ଭ୍ରମଂ ଵିନା । ନ ପ୍ରବୋଧମ୍ ଉପାଯାତି ତାଵଦ୍ ଵର୍ଷଶତୈର୍ ଅପି
ମନ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଗିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭ୍ରମ ଛଡ଼ା କିଛି ନାହିଁ; ଶତାବ୍ଦୀ ପରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଜାଗୃତିକୁ ପାଇନାହିଁ।
ଯୁକ୍ତ୍ଯୈଵ ବୋଧଯିତ୍ଵୈଷ ଜୀଵ ଆତ୍ମନି ଯୋଜ୍ଯତେ । ଯଦ୍ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ସାଧ୍ଯତେ କାର୍ଯଂ ନ ତଦ୍ ଯତ୍ନଶତୈର୍ ଅପି
କେବଳ ବୁଦ୍ଧିରେ ବୁଝାଇଲେ ଜୀବ ଆତ୍ମାରେ ଏକତା ପାଏ; ଯାହା ବୁଦ୍ଧିରେ ସାଧ୍ୟ ହୁଏ, ଏହା ଶତବାର ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମେତି ଯୋ ବ୍ରୂଯାଦ୍ ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଦୁର୍ମତିଃ । ସ କରୋତି ସୁହୃଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯା ସ୍ଥାଣୌ ଦୁଃଖନିଵେଦନମ୍
ଯଦି ଅଜାଗୃତ ଏବଂ ଭ୍ରାନ୍ତ ମନ ଥିବା କେହି 'ସବୁ ବ୍ରହ୍ମ' କୁହେ, ସେ ମିତ୍ରତା ଭାବରେ ଭ୍ରମରେ ଏକ ଗଛକୁ ଦୁଃଖ କୁହିବା ପରି କରେ।
ଯୁକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରବୋଧ୍ଯତେ ମୂଢଃ ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ ତତ୍ତ୍ଵେନ ବୋଧ୍ଯତେ । ମୂଢଃ ପ୍ରାଜ୍ଞତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ନ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ବୋଧନଂ ଵିନା
ଅବୁଦ୍ଧି ଲୋକକୁ ବୁଦ୍ଧିରେ ବୁଝାଯାଏ; ଜ୍ଞାନୀକୁ ସତ୍ୟରେ ବୁଝାଯାଏ। ଅବୁଦ୍ଧି ଲୋକ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶିଖିଲେ ମାତ୍ର ଜ୍ଞାନ ପାଏ।
ଏତାଵନ୍ତମ୍ ଅବୁଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵଂ କାଲଂ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରବୋଧିତଃ । ଇଦାନୀଂ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽସି ତତ୍ତ୍ଵେନୈଵାଵବୋଧ୍ଯସେ
ଏତେ ଦିନ ଯାଏଁ ତୁମେ ଅଜାଗୃତ ଥିଲା, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଏବେ ଜାଗି ଉଠିଛ। ଏବେ ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଜାଗୃତ ହେଲା, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିପାରିବ।
ବ୍ରହ୍ମାହଂ ତ୍ରିଜଗଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମ ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମ ଦୃଶ୍ଯଭୂଃ । ଦ୍ଵିତୀଯା କଲ୍ପନା ନାସ୍ତି ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ମୁଁ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ, ତିନି ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମ, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମ, ଦେଖାଯାଉଥିବା ସବୁ ବ୍ରହ୍ମ। ଦ୍ୱିତୀୟ କୌଣସି ଭାବନା ନାହିଁ। ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ପରି କର।
ଅସଂଵେଦ୍ଯମହାସଂଵିତ୍କୋଟିମାତ୍ରଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯଂ । ଏଵଂ ପ୍ରତ୍ଯଯଵାନ୍ ଅନ୍ତଃ କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ନ ଲିପ୍ଯସେ
ତିନି ଜଗତ ଏହା ଅଜାଣା ମହାଚେତନାର ଏକ ଅଂଶ ମାତ୍ର। ଏହି ଭାବନା ମନରେ ରଖି, କାମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଦୂଷଣ ଲାଗେନାହିଁ।
ଭାରୂପଶ୍ ଚେତନୋ ଵ୍ଯାପୀ ପରମାତ୍ମାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ରାଘଵାନୁଭଵାନ୍ତସ୍ ତ୍ଵଂ ତିଷ୍ଠନ୍ ଗଚ୍ଛନ୍ ସ୍ଵପଞ୍ ଶ୍ଵସନ୍
ମୁଁ ହେଉଛି ସଚେତନ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ଉତ୍ତମ ଆତ୍ମା ଏବଂ ଭାର ରୂପ। ରାଘବ, ତୁମର ଅନୁଭବ ଭିତରେ ରୁହ, ଚାଲ, ଶୁଅ, କିମ୍ବା ଶ୍ୱାସ ନିଅ—ଯେପରି ଚାହିଁଥିବା।
ନିର୍ମମୋ ନିରହଙ୍କାରୋ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଅସି ରାମ ଚେତ୍ । ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଵେଦନଂ ଶାନ୍ତଂ ସର୍ଵଭୂତସ୍ଥିତଂ ଭଵ
ହେ ରାମ, ତୁମେ ଅପନାର ଭାବ ଓ ଅହଂକାର ଛାଡିଛ, ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅଛ; ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନର ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅନୁଭବ କର।
ତଦ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମ୍ ଆଭାସି ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ପରଂ ପଦମ୍ । ସ୍ଥିତୋ ଽସି ସର୍ଵଗୈକାତ୍ମା ଶୁଦ୍ଧସଂଵିନ୍ମଯାତ୍ମକଃ
ଯେଉଁଟି ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଶୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ; ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଏକାତ୍ମା ଭାବରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛ।
ଯଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମା ଵିଭୁର୍ ଯଶ୍ ଚ ଯାଵିଦ୍ଯା ପ୍ରକୃତିଶ୍ ଚ ଯା । ତଦ୍ ଅଭିନ୍ନଂ ସଦୈକାତ୍ମ ଯଥା କୁମ୍ଭଶତେଷୁ ମୃତ୍
ଯେଉଁଟି ବ୍ରହ୍ମ, ଆତ୍ମା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଅଜ୍ଞାନ ଓ ପ୍ରକୃତି ଭାବିତ ହୁଏ, ସେଗୁଡିକ ସଦା ଏକାତ୍ମା, ଅଭିନ୍ନ; ଯେପରି ଶତାଧିକ ଘଡାରେ ମାଟି ଏକା, ସେପରି।
ନାତ୍ମନଃ ପ୍ରକୃତିର୍ ଭିନ୍ନା ଘଟାନ୍ ମୃଣ୍ମଯତା ଯଥା । ସ୍ପନ୍ଦମାତ୍ରଂ ଯଥା ଵାଯୁର୍ ଆତ୍ମୈଵ ପ୍ରକୃତିସ୍ ତଥା
ଘଡାରେ ମାଟିର ଗୁଣ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ସେପରି ପ୍ରକୃତି ଆତ୍ମାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ; ଯେପରି ହଳଚଳ କେବଳ ପବନ, ସେପରି ପ୍ରକୃତି ଆତ୍ମା ହେଉଛି।
ଆଵର୍ତସ୍ ସଲିଲସ୍ଯେଵ ଯସ୍ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମନଃ । ପ୍ରୋକ୍ତଃ ପ୍ରକୃତିଶବ୍ଦେନ ତେନୈଵେହ ସ ଏଵ ହି
ଏକ ଝରଣାରେ ଯେପରି ଜଳ ଏକା, ଏହିପରି ଆତ୍ମାର ନିଜ ଉତ୍ତେଜନାକୁ 'ପ୍ରକୃତି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏଠି ଏହି ଉତ୍ତେଜନା ଆତ୍ମା ନିଜରେ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଯଥୈକଂ ସ୍ପନ୍ଦପଵନୌ ନାମ୍ନା ଭିନ୍ନୌ ନ ସତ୍ତଯା । ତଥୈକମ୍ ଆତ୍ମପ୍ରକୃତୀ ନାମ୍ନା ଭିନ୍ନେ ନ ସତ୍ତଯା
ଯେପରି ଗତି ଓ ପବନ ନାମରେ ଭିନ୍ନ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏକ; ଏହିପରି ଆତ୍ମା ଓ ପ୍ରକୃତି ନାମରେ ଭିନ୍ନ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏକା।
ଅବୋଧାଦ୍ ଏତଯୋର୍ ଭେଦୋ ବୋଧେନୈଵ ଵିଲୀଯତେ । ଅବୋଧୋ ଽସନ୍ମଯୋ ଭ୍ରାନ୍ତୀ ରଜ୍ଜ୍ଵାଂ ସର୍ପଭ୍ରମୋ ଯଥା
ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଭିନ୍ନତା ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜେ, ଜ୍ଞାନ ଆସିଲେ ଏହା ଦୂରିଯାଏ; ଅଜ୍ଞାନ ଅସତ୍ରେ ନିର୍ମିତ, ଏହା ରଜ୍ଜୁରେ ସର୍ପ ଭ୍ରମ ପରି ଏକ ଭ୍ରାନ୍ତି।
ଚିଦ୍ଭୂମୌ କଲନାବୀଜଂ ଯଦ୍ ଏତତ୍ ପତତି ସ୍ଫୁରତ୍ । ଚିତ୍ତାଙ୍କୁର ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମାଦ୍ ଭାଵିସଂସାରଷଣ୍ଡକଃ
ଚେତନାର ଭୂମିରେ ଧାରଣାର ମାନ୍ୟ ମାଟି ପଡି ଚମକିଉଠିଲେ, ଏଠାରୁ ଚିତ୍ତର ଅଙ୍କୁର ଉଦିଏ; ଏହି ଅଙ୍କୁରରୁ ଆଗାମୀ ସଂସାରର ଜଙ୍ଗଲ ଉପଜେ।
ଏତଦ୍ ଏଵାତ୍ମଵିଜ୍ଞାନଦଗ୍ଧଂ ସଦ୍ଵାସନାଜଲୈଃ । ସଂସିକ୍ତମ୍ ଅପି ଯତ୍ନେନ ନ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଙ୍କୁରକ୍ଷମମ୍
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ ପୁରିଗଲା ଯାହା, ତାହାକୁ ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତମ ଭଲ ଅଭିପ୍ରାୟର ଜଳରେ ଭଲଭାବେ ଜଳିତ କରାଯାଏ, ତଥାପି ସେ ଫେରି ଅଙ୍କୁରିତ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏନା।
ନୋ ଚେତ୍ ପତତି ଚିତ୍କ୍ଷେତ୍ରେ କଲନାବୀଜକଂ ତତଃ । ଚିତ୍ତାଙ୍କୁରା ନ ଜାଯନ୍ତେ ସୁଖଦୁଃଖଫଲଦ୍ରୁମାଃ
ଯଦି ଧାରଣାର ବୀଜ ଚିତ୍ତର କ୍ଷେତ୍ରରେ ପଡ଼ିନାହିଁ, ତେବେ ଚିତ୍ତର ଅଙ୍କୁର ଉଦ୍ଭବ ହୁଏନା, ଏବଂ ସେଥିରୁ ଆନନ୍ଦ ଦୁଃଖର ଫଳ ହୋଇଥିବା ଗଛ ମଧ୍ୟ ହୁଏନା।
ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସଦୁପାତ୍ତମ୍ ଅବୋଧଜାତଂ ବୋଧକ୍ଷଯଂ ଜହିହି ବୋଧମ୍ ଉପାଗତୋ ଽସି । ଆତ୍ମୈକଭାଵଵିଭଵେନ ଭଵାଭଯାତ୍ମା ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଦୁଃଖମ୍ ଇତି ନଃ ପରମାର୍ଥସାରଃ
ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ କେବଳ ଅସତ୍ୟ ଭାବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଅଜ୍ଞାନରୁ ଜନ୍ମିଛି; ଏହି ଅଜ୍ଞାନକୁ ଛାଡ଼, କାରଣ ତୁମେ ଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ; ଆତ୍ମାର ଏକତ୍ୱ ଶକ୍ତିରେ, ଯାହା ଭୟହୀନତାର ମୂଳ ଅଟୁଟ ଅବସ୍ଥା, ସତ୍ୟରେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ—ଏହି ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉପଦେଶ।
ଜ୍ଞାତଂ ଜ୍ଞାତଵ୍ଯମ୍ ଅଖିଲଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍ । ପରେଣ ପରିପୂର୍ଣାସ୍ ସ୍ମୋ ବ୍ରହ୍ମଞ୍ ଜ୍ଞାନାମୃତେନ ତେ
ଜେତେ ଜ୍ଞାନ ହେବାକୁ ଥିଲା ସେ ସବୁ ଜ୍ଞାନ ହୋଇଗଲା, ଜେତେ ଦେଖିବାକୁ ଥିଲା ସେ ସବୁ ଦେଖିଗଲା, କିଛି ଅନ୍ୟାୟ ହୋଇନାହିଁ; ତୁମର ଜ୍ଞାନର ଅମୃତରେ, ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି, ମହାବ୍ରହ୍ମା।