ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ । ତତ୍ ସର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ଧର୍ମ ନିର୍ଗୁଣଂ ନିର୍ମମାତ୍ମକମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଏ, ଚଳିତ କିମ୍ବା ଅଚଳ, ସେ ସବୁ କିଛି ନିର୍ଗୁଣ, ନିର୍ମମ, ନିର୍ଧର୍ମ ଓ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ।
ନିତ୍ଯଵ୍ଯପେତାଵଯଵମ୍ ଏକମ୍ ଏକାନ୍ତନିର୍ମଲମ୍ । ନିର୍ଵିକାରମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ନିତ୍ଯଂ ଶାନ୍ତଂ ସମାତ୍ମକମ୍
ଏହା ସଦା ସଂଯୁକ୍ତ ଅଂଶରୁ ମୁକ୍ତ, ଏକ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ସଦା ଶାନ୍ତ ଓ ଏକତାର ସ୍ୱରୂପ।
କାଲକ୍ରିଯାକରଣକାରଣକର୍ତୃକାର୍ଯଜନ୍ମସ୍ଥିତିପ୍ରଲଯସଂସରଣାଦି ସର୍ଵମ୍ । ବ୍ରହ୍ମେତି ଦୃଷ୍ଟଵତ ଏଵ ତଵାତ୍ମଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଭୂଯୋ ଽପି କିଂ ଭ୍ରମଣମ୍ ଅଙ୍ଗ ସସଙ୍ଗମ୍ ଏଵ
ହେ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ କାଳ, କ୍ରିୟା, ଉପକରଣ, କାରଣ, କର୍ତ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ, ଜନ୍ମ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଲୟ ଓ ଚଳାଚଳକୁ ନିଜ ଆତ୍ମାର ଦୃଷ୍ଟିରେ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବି ଦେଖୁଛ, ତେବେ ତୁମ ପାଇଁ ଆଉ କେଉଁସି ଭ୍ରମ କିମ୍ବା ଆସକ୍ତି ରହିଲା କଣ?
ଯଦି ନାସ୍ତି ଵିକାରାଦି ବ୍ରହ୍ମନ୍ ବ୍ରହ୍ମଣି ବୃଂହିତେ । ତଦ୍ ଇଦଂ କଥମ୍ ଆଭାତି ଭାଵାଭାଵମଯଂ ଜଗତ୍
ଯଦି ବିଶାଳ ବ୍ରହ୍ମରେ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ କିମ୍ବା ଏପରି କିଛି ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଭାବ ଓ ଅଭାବରେ ଗଠିତ ସଂସାର କିପରି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ?
ଅପୁନଃପ୍ରାଗଵସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ ସ୍ଵରୂପଵିପର୍ଯଯଃ । ତଦ୍ ଵିକାରାଦି କଥିତଂ ଯତ୍ କ୍ଷୀରାଦିଷୁ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାକୁ ପୁଣି ଫେରିବା ହୁଏନାହିଁ, ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଏ—ସେହିପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ହିଁ 'ପରିଣାମ' କୁହାଯାଏ, ଯେପରି ଦୁଧ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ଜିନିଷରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ପଯସ୍ତାଂ ପୁନର୍ ଅଭ୍ଯେତି ଦଧିତ୍ଵାନ୍ ନ ପୁନଃ ପଯଃ । ବୁଦ୍ଧମ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯେଷୁ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ନିର୍ମଲମ୍
ଦୁଧ ଯେତେବେଳେ ଦହି ହୋଇଯାଏ, ସେଥିରୁ ପୁଣି ଦୁଧ ହୁଏନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମ, ଯାହା ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷରେ ଜଣାଯାଏ, ସେ ସଦା ସ୍ୱଚ୍ଛ ବ୍ରହ୍ମ ହିଁ ରହେ।
କ୍ଷୀରାଦେର୍ ଇଵ ତେନାସ୍ତି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ନ ଵିକାରିତା । ଅନାଦ୍ଯନ୍ତାଵିକାରସ୍ଯ ନ ଚୈଵାଵଯଵିକ୍ରମଃ
ଦୁଧ ଓ ଏପରି ଜିନିଷମାନେ ଯେପରି ରୂପାନ୍ତର ହୁଏ, ବ୍ରହ୍ମରେ ଏମିତି କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ; ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଓ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କୌଣସି ଅଂଶର ଅନୁକ୍ରମ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ସମସ୍ଯାଦ୍ଯନ୍ତଯୋର୍ ଯେଯଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଵିକୃତିଃ କ୍ଷଣମ୍ । ସଂଵିଦସ୍ ତଂ ଭ୍ରମଂ ଵିଦ୍ଧି ନାଵିକାରେ ଽସ୍ତି ଵିକ୍ରିଯା
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ଏକ ଛଣିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖାଯାଏ, ଏହାକୁ ଚେତନାର ଭ୍ରମ ବୋଲି ଜାଣ; ଯେଉଁଠି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କୌଣସି ରୂପାନ୍ତର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ସଂଵେଦ୍ଯେ ସତି ସଂଵିତ୍ତିସ୍ ତନ୍ ନ ବ୍ରହ୍ମଣି ଵିଦ୍ଯତେ । ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଶବ୍ଦକଥିତଂ ନିସ୍ସଂଵେଦ୍ଯଂ ଚିଦାତ୍ମ ଯତ୍
ଯେତେବେଳେ କିଛି ଜଣିବାକୁ ଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ବ୍ରହ୍ମରେ ନାହିଁ। ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେହିଟି ହେଉଛି ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଚେତନା, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ବିଷୟ ଜଣିବା ପାଇଁ ନାହିଁ।
ଯାଦୃଗ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତଯୋର୍ ଵସ୍ତୁ ତାଦୃଗ୍ ଏଵ ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ମଧ୍ଯେ ତସ୍ଯ ଯଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଅବୋଧଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଯେଉଁଠି ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ଯେପରି ଅଛି, ସେହିପରି ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ; ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେଟା ଅଜ୍ଞାନର ଖେଳ ମାତ୍ର।
ଆତ୍ମା ତ୍ଵ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯେଷୁ ସମସ୍ ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା । ଖମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ନାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ କଦାଚନ
ଆତ୍ମା ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷରେ ସଦା ସମାନ, ସବୁଠାରେ ଓ ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଏକ ରହିଥାଏ; ଆକାଶ ଭିନ୍ନ ଦେଖାଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ କେବେ ଭିନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ।
ଭାରୂପତ୍ଵାତ୍ ତଦେକତ୍ଵାନ୍ ନିତ୍ଯତ୍ଵାଚ୍ ଚାଯମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ । ଵଶଂ ଭାଵଵିକାରାଣାଂ ନ କଦାଚନ ଗଚ୍ଛତି
ଏହି ପ୍ରଭୁ ଆଲୋକ, ଏକତା ଓ ନିତ୍ୟତାର ସ୍ୱରୂପ ହେବାରୁ, କେବେ ମଧ୍ୟ ଭାବର ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହେଉନାହାନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯମାନେ ସଦୈକସ୍ମିନ୍ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଏକାନ୍ତନିର୍ମଲେ । ସଂଵିଦ୍ଭ୍ରମସ୍ଵରୂପାଯା ଅଵିଦ୍ଯାଯାଃ କ ଆଗମଃ
ଏକମାତ୍ର ସଫା ଓ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଅଛି ବୋଲି ଯେତେବେଳେ ଜଣାପଡ଼େ, ସେଠାରେ ଜ୍ଞାନର ଭ୍ରମ ଭାବରେ ଅବିଦ୍ୟା କେଉଁଠୁ ଆସିପାରିବ?
ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଇଦଂ ସର୍ଵମ୍ ଆସୀଦ୍ ଅସ୍ତି ଭଵିଷ୍ଯତି । ନିର୍ଵିକାରମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ନାଵିଦ୍ଯାସ୍ତୀତି ନିଶ୍ଚଯଃ
ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ଗତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ସମୟରେ ବି ବ୍ରହ୍ମା ର ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହିଛି; ଏହାର କୌଣସି ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶେଷ ନାହିଁ, ଏହି ନିଶ୍ଚିତ ଯେ ଅବିଦ୍ୟା କେବେ ଅଛି ନାହିଁ।
ଯସ୍ ତୁ ବ୍ରହ୍ମେତି ଶବ୍ଦେନ ଵାଚ୍ଯଵାଚକଯୋଃ କ୍ରମଃ । ତତ୍ରାପି ନାନ୍ଯତାଭାଵ ଉପଦେଷ୍ଟୁଂ କୃତୋ ହ୍ଯ୍ ଅସୌ
‘ବ୍ରହ୍ମା’ ନାମ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ କେବଳ ଶିଖ୍ୟା ଦେବା ପାଇଁ କୁହାଯାଏ; ଏଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରକୃତ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ତ୍ଵମ୍ ଅହଂ ଜଗଦ୍ ଆଶାଶ୍ ଚ ଭୂଃ ଖମ୍ ଅଗ୍ନ୍ଯନିଲାଦି ଚ । ବ୍ରହ୍ମମାତ୍ରମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ନାଵିଦ୍ଯାସ୍ତି ମନାଗ୍ ଅପି
ତୁମେ, ମୁଁ, ଏହି ସଂସାର, ଆଶା, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ—ଏହା ସବୁ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ମାତ୍ର; ଏଠାରେ ଅବିଦ୍ୟାର କିଛି ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ନାମୈଵେଦମ୍ ଅଵିଦ୍ଯେତି ଭ୍ରମମାତ୍ରମ୍ ଅସଦ୍ ଵିଦୁଃ । ନ ଵିଦ୍ଯତେ ଯା ତସ୍ଯା ହି କୀଦୃଙ୍ ନାମ ଭଵିଷ୍ଯତି
‘ଅଜ୍ଞାନ’ ଭଲି କୁହାଯାଉଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏହା କେବଳ ଭ୍ରମ ନାମ; ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଏହାକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି। ଏହା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବାରୁ, ଏହାର କେମିତି କୌଣସି ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଉପଦେଶପ୍ରକରଣେ ହ୍ଯଃ କିମ୍ ଏତତ୍ ତ୍ଵଯୋଦିତମ୍ । ଅଵିଦ୍ଯେଯଂ ତଥେତ୍ଥଂ ଚ ନିର୍ଧାର୍ଯତ ଇତି ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ଉପଦେଶ ଅଂଶରେ ଆପଣ କାହିଁକି ଏହାକୁ ‘ଅଜ୍ଞାନ’ ବୋଲି କହିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଏଭଳି ନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ କହିଥିଲେ?
ଏତାଵନ୍ତମ୍ ଅବୁଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଭୂଃ କାଲଂ ରଘୂଦ୍ଵହ । କଲ୍ପିତାଭିଃ କିଲୈତାଭିର୍ ବୋଧିତୋ ଽସି ସୁଯୁକ୍ତିଭିଃ
ରଘୁବଂଶର ଅନ୍ୱୟ, ଏତେ ଦିନ ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନରେ ରହିଥିଲା; ଏବେ ଏହି କଳ୍ପିତ, ଯୁକ୍ତିସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବେଚନା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଜାଗୃତ ହେଇଛ।
ଅଵିଦ୍ଯେଯମ୍ ଅଯଂ ଜୀଵ ଇତ୍ଯାଦିକଲନାକ୍ରମଃ । ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧପ୍ରବୋଧାଯ କଲ୍ପିତୋ ଵାଗ୍ଵିଦାଂ ଵରୈଃ
‘ଏହା ଅଜ୍ଞାନ, ଏହା ଜୀବ’ ଭଳି ଧାରଣାଗୁଡିକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅବିବେକୀଙ୍କୁ ଜାଗାଇବା ପାଇଁ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଏହି ଧାରଣାଗୁଡିକୁ ଗଠନ କରିଛନ୍ତି।
ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧଂ ମନୋ ଯାଵତ୍ ତାଵଦ୍ ଏଵ ଭ୍ରମଂ ଵିନା । ନ ପ୍ରବୋଧମ୍ ଉପାଯାତି ତାଵଦ୍ ଵର୍ଷଶତୈର୍ ଅପି
ମନ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଗିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭ୍ରମ ଛଡ଼ା କିଛି ନାହିଁ; ଶତାବ୍ଦୀ ପରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଜାଗୃତିକୁ ପାଇନାହିଁ।
ଯୁକ୍ତ୍ଯୈଵ ବୋଧଯିତ୍ଵୈଷ ଜୀଵ ଆତ୍ମନି ଯୋଜ୍ଯତେ । ଯଦ୍ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ସାଧ୍ଯତେ କାର୍ଯଂ ନ ତଦ୍ ଯତ୍ନଶତୈର୍ ଅପି
କେବଳ ବୁଦ୍ଧିରେ ବୁଝାଇଲେ ଜୀବ ଆତ୍ମାରେ ଏକତା ପାଏ; ଯାହା ବୁଦ୍ଧିରେ ସାଧ୍ୟ ହୁଏ, ଏହା ଶତବାର ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମେତି ଯୋ ବ୍ରୂଯାଦ୍ ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଦୁର୍ମତିଃ । ସ କରୋତି ସୁହୃଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯା ସ୍ଥାଣୌ ଦୁଃଖନିଵେଦନମ୍
ଯଦି ଅଜାଗୃତ ଏବଂ ଭ୍ରାନ୍ତ ମନ ଥିବା କେହି 'ସବୁ ବ୍ରହ୍ମ' କୁହେ, ସେ ମିତ୍ରତା ଭାବରେ ଭ୍ରମରେ ଏକ ଗଛକୁ ଦୁଃଖ କୁହିବା ପରି କରେ।
ଯୁକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରବୋଧ୍ଯତେ ମୂଢଃ ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ ତତ୍ତ୍ଵେନ ବୋଧ୍ଯତେ । ମୂଢଃ ପ୍ରାଜ୍ଞତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ନ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ବୋଧନଂ ଵିନା
ଅବୁଦ୍ଧି ଲୋକକୁ ବୁଦ୍ଧିରେ ବୁଝାଯାଏ; ଜ୍ଞାନୀକୁ ସତ୍ୟରେ ବୁଝାଯାଏ। ଅବୁଦ୍ଧି ଲୋକ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶିଖିଲେ ମାତ୍ର ଜ୍ଞାନ ପାଏ।
ଏତାଵନ୍ତମ୍ ଅବୁଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵଂ କାଲଂ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରବୋଧିତଃ । ଇଦାନୀଂ ସମ୍ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽସି ତତ୍ତ୍ଵେନୈଵାଵବୋଧ୍ଯସେ
ଏତେ ଦିନ ଯାଏଁ ତୁମେ ଅଜାଗୃତ ଥିଲା, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଏବେ ଜାଗି ଉଠିଛ। ଏବେ ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଜାଗୃତ ହେଲା, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିପାରିବ।
ବ୍ରହ୍ମାହଂ ତ୍ରିଜଗଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମ ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମ ଦୃଶ୍ଯଭୂଃ । ଦ୍ଵିତୀଯା କଲ୍ପନା ନାସ୍ତି ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ମୁଁ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ, ତିନି ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମ, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମ, ଦେଖାଯାଉଥିବା ସବୁ ବ୍ରହ୍ମ। ଦ୍ୱିତୀୟ କୌଣସି ଭାବନା ନାହିଁ। ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ପରି କର।
ଅସଂଵେଦ୍ଯମହାସଂଵିତ୍କୋଟିମାତ୍ରଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯଂ । ଏଵଂ ପ୍ରତ୍ଯଯଵାନ୍ ଅନ୍ତଃ କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ନ ଲିପ୍ଯସେ
ତିନି ଜଗତ ଏହା ଅଜାଣା ମହାଚେତନାର ଏକ ଅଂଶ ମାତ୍ର। ଏହି ଭାବନା ମନରେ ରଖି, କାମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଦୂଷଣ ଲାଗେନାହିଁ।
ଭାରୂପଶ୍ ଚେତନୋ ଵ୍ଯାପୀ ପରମାତ୍ମାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ରାଘଵାନୁଭଵାନ୍ତସ୍ ତ୍ଵଂ ତିଷ୍ଠନ୍ ଗଚ୍ଛନ୍ ସ୍ଵପଞ୍ ଶ୍ଵସନ୍
ମୁଁ ହେଉଛି ସଚେତନ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ଉତ୍ତମ ଆତ୍ମା ଏବଂ ଭାର ରୂପ। ରାଘବ, ତୁମର ଅନୁଭବ ଭିତରେ ରୁହ, ଚାଲ, ଶୁଅ, କିମ୍ବା ଶ୍ୱାସ ନିଅ—ଯେପରି ଚାହିଁଥିବା।
ନିର୍ମମୋ ନିରହଙ୍କାରୋ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଅସି ରାମ ଚେତ୍ । ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଵେଦନଂ ଶାନ୍ତଂ ସର୍ଵଭୂତସ୍ଥିତଂ ଭଵ
ହେ ରାମ, ତୁମେ ଅପନାର ଭାବ ଓ ଅହଂକାର ଛାଡିଛ, ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅଛ; ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନର ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅନୁଭବ କର।
ତଦ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମ୍ ଆଭାସି ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ପରଂ ପଦମ୍ । ସ୍ଥିତୋ ଽସି ସର୍ଵଗୈକାତ୍ମା ଶୁଦ୍ଧସଂଵିନ୍ମଯାତ୍ମକଃ
ଯେଉଁଟି ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଶୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ; ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଏକାତ୍ମା ଭାବରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛ।