ମେର୍ଵାଦେସ୍ ତୃଣଗୁଲ୍ମାଦେଶ୍ ଚିତ୍ତାଦେର୍ ଜଗତୋ ଽପି ଚ । ପରମାଣୁଵିଭାଗେନ ଯଦ୍ ରୂପଂ ତତ୍ ପରଂ ଵିଦୁଃ
ମେରୁ ପାହାଡ଼ରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ଓ ଜଣ୍ଡା, ଚିତ୍ତ ଓ ଏହି ଜଗତ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯେଉଁ ରୂପ ଅଣୁ ଅଣୁ ଭାଗରେ ଅଛି, ସେଇ ଉତ୍ତମ ଜଣାଯାଏ।
ତତ୍ସମୂହସ୍ ତଦ୍ ଏଵୋଚ୍ଚୈଶ୍ ଚିତ୍ତମେରୁତୃଣାଦିକମ୍ । ଯତ୍ ସୌକ୍ଷ୍ମ୍ଯେ ଽପି ହି ସାରାତ୍ମ ସ୍ଥୌଲ୍ଯେ ସାରତରଂ ହି ତତ୍
ସେଇ ସମୁହ ଉଚ୍ଚତାରେ ଚିତ୍ତ, ମେରୁ, ଘାସ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ଆକାର ହୋଇଥାଏ। ଯେଉଁଠି ସୂକ୍ଷ୍ମତା ଅଛି, ସେଠି ତାହାର ସାର ଅଛି; ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଦ୍ରୢଢତା ଅଛି, ସେଠି ତାହା ଅଧିକ ସାରବତୀ।
ଯଥା ରସାତ୍ମିକା ଶକ୍ତିଃ ପରମାଣୁତଯା ତଯା । ସ୍ଥିତା ଜଗତ୍ପଦାର୍ଥେଷୁ ପାଯସୀ ବ୍ରହ୍ମତା ତଥା
ଯେପରି ରସର ମୂଳ ଶକ୍ତି ଅଣୁ ଅଣୁ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁରେ ରହିଛି, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମ ଭାବ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛି।
ରସଶକ୍ତିର୍ ଯଥୋଦେତି ତୃଣଗୁଲ୍ମତଯାମ୍ଭସଃ । ତଥା ନାନାତଯୋଦେତି ସୈଵାସେଵେହ ବ୍ରହ୍ମତା
ଯେପରି ଜଳରେ ରସ ଶକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ ତିନି, ଗଛ ଆଦି ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ସେପରି ଏଠି ବ୍ରହ୍ମ ଏକା ନିଜ ଲୀଳାରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ଯୈଷା ରୂପଵିଲାସାନାମ୍ ଆଲୋକପରମାଣୁତା । ଗୁଣଗୁଣ୍ଯର୍ଥସତ୍ତ୍ଵାତ୍ମରୂପିଣୀ ସା ପରାତ୍ମତା
ଯାହା ରୂପ ଓ ଆଲୋକର ଅଣୁ ମୂଳ ଭାବ, ଯାହା ଗୁଣ ଓ ବସ୍ତୁର ନିଜସ୍ୱ ତତ୍ତ୍ୱ, ସେହି ଅଟୁଟ ଆତ୍ମା ହେଉଛି ପରମାତ୍ମା।
ଚିତିତତ୍ତ୍ଵେ ଽସ୍ତି ଶୈଲାଦି ତଦଭିଵ୍ଯଞ୍ଜନାତ୍ମନି । ପିଞ୍ଛପକ୍ଷୌଘକାଠିନ୍ଯଂ ମଯୂରାଣ୍ଡରସେ ଯଥା
ଚେତନାର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱରେ ପାହାଡ଼ ଆଦିର ଦୃଢତା ତାଙ୍କର ପ୍ରକଟ ଭାବରେ ଅଛି, ଯେପରି ମୟୂର ଡିମ୍ବର ରସରେ ପିଞ୍ଚ ପାଖର ଦୃଢତା ରହିଥାଏ।
ଚିତିତତ୍ତ୍ଵେ ଽସ୍ତି ନାନାତା ତଦଭିଵ୍ଯଞ୍ଜନାତ୍ମନି । ଵିଚିତ୍ରପିଞ୍ଛିକାପୁଞ୍ଜୋ ମଯୂରାଣ୍ଡରସେ ଯଥା
ଚେତନାର ମୂଳରେ ନିଜର ପ୍ରକାଶରେ ବିଭିନ୍ନତା ରହିଛି, ଯେପରି ମୟୂର ଡିଂଗର ମଧ୍ୟରେ ରଙ୍ଗିନ ପିଞ୍ଚିକାର ଗୁଛ ଅଛି।
ନାନାନାନାତ୍ମିକେ ହ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଯଥାଣ୍ଡରସବର୍ହିତେ । ଵିଵେକଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଦୃଶ୍ଯେତେ ତଥା ବ୍ରହ୍ମଜଗତ୍ସ୍ଥିତୀ
ଏହିପରି, ଯେଉଁଠି ଏକାଧିକ ଓ ଏକତା ଦୁହେଁ ଅଛି, ଡିଂଗ ରସ ଓ ପିଞ୍ଚିକାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ, ବିବେକୀ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବ୍ରହ୍ମ ଓ ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦେଖାଯାଏ।
ସନାନାତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନାନାତୋ ଯଥାଣ୍ଡରସବର୍ହିଣଃ । ଅଦ୍ଵୈତଦ୍ଵୈତସତ୍ତାତ୍ମା ତଥା ବ୍ରହ୍ମଜଗଦ୍ଭ୍ରମଃ
ଏକାଧିକ ଓ ଏକତା ଦୁହେଁ ଥିବା ଡିଂଗ ରସ ଓ ପିଞ୍ଚିକାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ, ବ୍ରହ୍ମ ଓ ଜଗତର ଭ୍ରମ ଅଦ୍ୱୈତ ଓ ଦ୍ୱୈତ ଦୁହେଁର ସ୍ୱଭାବ।
ଯତସ୍ ସଦସତୋସ୍ ସତ୍ତା ସତ୍ତ୍ଵତାଯା ଯତସ୍ ସ୍ଥିତିଃ । ଯତସ୍ ତଦତଦୋ ରୂପଂ ଭାଵଂ ସ୍ଵଂ ଵିଦ୍ଧି ତତ୍ ପରମ୍
ଯାଠୁ ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାଠୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସ୍ଥିତି ଆସେ, ଯାଠୁ ଏହା ଓ ନାହିଁ ରୂପ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ—ସେହିକୁ ଉତ୍ତମ ପରମ ଭାବରେ ଜାଣ।
ନାନାନାନାତ୍ଵମ୍ ଅଵିଦନ୍ ନନୁ ନୂନମ୍ ଅସମ୍ଭଵମ୍ । ଚିଜ୍ଜଗଜ୍ଜ୍ଵଲନଂ ପଶ୍ଯ ବର୍ହ୍ଯଣ୍ଡରସବର୍ହିଵତ୍
ସତ୍ୟରେ, ଏହି ଭିନ୍ନତା ଅସମ୍ଭବ ବୋଲି ଜଣାନଥିବାରୁ, ଚେତନା ଓ ଜଗତର ଜ୍ୱାଳାକୁ ଦେଖ, ଯେପରିକି ମୟୂର ଡିଞ୍ଚିର ଭିତର ଓ ବାହାର ଦେଖାଯାଏ।
ଯଥା ଜଗତି ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵେ ଚ ଜଗତ୍ ତଥା । ନାନାନାନାତ୍ମ ଚୈକଂ ଚ ମଯୂରାଣ୍ଡରସୋ ଯଥା
ଯେପରି ଜଗତ ଚିତ୍ତରେ ଅଛି, ଓ ଚିତ୍ତ ଜଗତରେ ଅଛି, ସେପରି ଏକ ଓ ଅନେକ ମଧ୍ୟ ଅଛି—ମୟୂର ଡିଞ୍ଚିର ରସ ଭିତରେ ଯେପରି ଅଛି।
ନାନାପଦାର୍ଥଭ୍ରମପିଞ୍ଛପୂର୍ଣୋ ଜଗନ୍ମଯୂରାଣ୍ଡରସଶ୍ ଚିଦାତ୍ମା । ମଯୂରରୂପଂ ତ୍ଵ୍ ଅମଯୂରମ୍ ଅତ୍ର ସତ୍ତାପଦଂ ଵିଦ୍ଧି କୁତୋ ଽସ୍ତି ଭେଦଃ
ମୟୂର ଡିଞ୍ଚିର ରସ ଯାହା ଚେତନା, ଏହା ଅନେକ ବସ୍ତୁର ଭ୍ରମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ଗଠିତ; ମୟୂରର ଆକୃତି ଏଠାରେ ମୟୂର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ମୟୂର ନୁହେଁ—ଏଠାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏକ, ତେଣୁ ବିଭେଦ କେଉଁଠୁ ଆସିବ?
ଯତ୍ରାନୁଦିତରୂପାତ୍ମ ସର୍ଵମ୍ ଅସ୍ତୀଦମ୍ ଆତତମ୍ । ମଯୂର ଇଵ ବୀଜାନ୍ତସ୍ ତଦ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଗାଦି ଚ
ଯେଉଁଠାରେ ଅପ୍ରକଟ ଆକୃତିରୁ ସମସ୍ତ ଏହି ଆବିସ୍ତୃତ ଅଛି, ସେଠାରେ, ମୟୂର ଡିଞ୍ଚିର ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି, 'ମୁଁ' ଭାବ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତତ୍ର ନାଭ୍ଯୁଦିତଂ କିଞ୍ଚିତ୍ ତତ୍ର ସର୍ଵଂ ଚ ଵିଦ୍ଯତେ । ତଦ୍ ଅଵାଚ୍ଯଂ ଗିରାଂ ସ୍ଵର୍ଗସୁଖସାରେ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ସେଠି କିଛି ଉପଜି ନାହିଁ, ତଥାପି ସବୁ କିଛି ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି। ଏହା କଥାରେ ବର୍ଣ୍ନନା କରିପାରିବା ନୁହେଁ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦର ମୂଳରେ ଏହା ଅନୁପସ୍ଥିତ।
ତଥା ଚ ମୁନଯୋ ଦେଵା ଗଣାସ୍ ସିଦ୍ଧା ମହର୍ଷଯଃ । ଆସ୍ଵାଦଯନ୍ତସ୍ ସ୍ଵଂ ରୂପଂ ସଦା ତୂର୍ଯପଦେ ସ୍ଥିତାଃ
ଏଭଳି ମୁନି, ଦେବ, ଗଣ, ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ମହାଋଷିମାନେ ସଦା ତୃତୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହି, ନିଜର ସ୍ୱରୂପକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଏତେ ଯେ ସ୍ତବ୍ଧନଯନଦୃଷ୍ଟଯୋ ନିର୍ନିମେଷିଣଃ । ତେ ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନାସଙ୍ଗସ୍ପନ୍ଦତ୍ଯାଗେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ଯେମାନେ ନିଶ୍ଚଳ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ଫିରେନି; ସେମାନେ ଦେଖିବା ଏବଂ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜିନିଷର ସଂଯୋଗ ଛାଡି, ନିଶ୍ଚଳତାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।
ନ ସ୍ଥିତା ଭାଵନା ଯେଷାଂ ସ୍ଥିତାନାମ୍ ଅପି କର୍ମସୁ । ସଂଵିତ୍ସଂଵେଦ୍ଯସମ୍ବନ୍ଧସ୍ପନ୍ଦତ୍ଯାଗେ ଚ ଯେ ସ୍ଥିତାଃ
ଯେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମନର ଭାବନା ଅଟୁକି ରହେନି, ଏବଂ ଚେତନା ଓ ଜାଣିବା ଯୋଗର ସଂଯୋଗ ଛାଡି ନିଶ୍ଚଳ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ତାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।
ପ୍ରାଣୋ ନ ସ୍ପନ୍ଦତେ ତେଷାଂ ଚିତ୍ରସ୍ଥଵପୁଷାମ୍ ଇଵ । ଚିତ୍ତଚୈତ୍ତସମାସଙ୍ଗତ୍ଯାଗେ ତେ ସ୍ଵପଦେ ସ୍ଥିତାଃ
ଯେମାନେ ଦେହକୁ ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ ପ୍ରତିମା ପରି ନିଷ୍ପ୍ରାଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଚଳିତ ହୁଏନାହିଁ; ମନ ଓ ତାହାର ସମସ୍ତ ଭାବନାକୁ ଛାଡି, ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ବସି ରହନ୍ତି।
ସ୍ପନ୍ଦାତ୍ ସଂସାଧଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥଂ ସେନାସ୍ ସେନେଶ୍ଵରଂ ଯଥା । ତଥୈଵ ଚିତ୍ତଚୈତ୍ତାନି ସ୍ପନ୍ଦାତ୍ କୁର୍ଵନ୍ତି ସଂସୃତିମ୍
ଯେପରି ସେନା ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗି ସେନାପତିଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରେ, ସେପରି ମନ ଓ ତାହାର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବନା ଚଳନ ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ଚକ୍ରକୁ ଚାଲାଇଥାଏ।
ଯଥାହ୍ଲାଦଯତି ସ୍ଵଚ୍ଛଃ ପଲ୍ଲଵଂ ରଶ୍ମିର୍ ଐନ୍ଦଵଃ । ତଥାତ୍ମାହ୍ଲାଦଯତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନସଙ୍ଗମେ
ଯେପରି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ କୋମଳ ପତ୍ରକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଏ, ସେପରି ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୁଇଁ ମିଶିଲେ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ବିମ୍ବାଦ୍ ଦୂରଂ ପ୍ରଯାତସ୍ଯ ଭିତ୍ତାଵ୍ ଅପତିତସ୍ଯ ଚ । ଯଦ୍ ଇନ୍ଦୋସ୍ ତେଜସୋ ରୂପଂ ତଦ୍ ରୂପଂ ଶୁଦ୍ଧସଂଵିଦଃ
ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକ ତାହାର ମୂଳ ଆକୃତିରୁ ଦୂରେ ଯାଇ ଦେଵାଳ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେଇ ଆକୃତି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଆକୃତି ପରି।
ନ ଦୃଶ୍ଯଂ ନୋପଦେଶାର୍ହଂ ନାଭ୍ଯାଶେ ନ ଚ ଦୂରତଃ । କେଵଲାନୁଭଵପ୍ରାପ୍ଯଂ ତଦ୍ ରୂପଂ ଶୁଦ୍ଧମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ସେଇ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ କେବଳ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଜଣାଯାଏ, ଏହା କେବେ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ନୁହେଁ, ଶିଖ୍ୟା ଦେଇ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ନିକଟରେ କିମ୍ବା ଦୂରରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନ ଦେହୋ ନେନ୍ଦ୍ରିଯଗଣୋ ନ ଚିତ୍ତଂ ନ ଚ ଵାସନା । ନ ଜୀଵୋ ନାପି ଚ ସ୍ପନ୍ଦୋ ନ ସଂଵିତ୍ତିର୍ ନ ଚୈଵ ଖମ୍
ଏହା ଦେହ ନୁହେଁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦଳ ନୁହେଁ, ମନ ନୁହେଁ, ଚିତ୍ତର ଅଭିଜାତ ସଂସ୍କାର ନୁହେଁ, ଜୀବ ନୁହେଁ, ଚେତନା କିମ୍ବା ଚଳନ ନୁହେଁ, ଏହା ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନ ସନ୍ ନାସନ୍ ନ ମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଶୂନ୍ଯାଶୂନ୍ଯେ ନ ଚୈଵ ହ । ନ ଦେଶକାଲଵସ୍ତ୍ଵାଦି ସ ଏଵାସ୍ତି ନ ଚେତରତ୍
ଏହା ଅସ୍ତି ନୁହେଁ, ନାସ୍ତି ନୁହେଁ, ମଧ୍ୟସ୍ଥ ନୁହେଁ, ଶୂନ୍ୟ କିମ୍ବା ଅଶୂନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଦେଶ, କାଳ, ବସ୍ତୁ ଓ ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ—କେବଳ ସେଇ ଅଛି, ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଏତୈସ୍ ସର୍ଵୈର୍ ଵିନିର୍ମୁକ୍ତଂ ହୃଦି କୋଶଗତେ ଽପି ଚ । ଯତ୍ରୈତତ୍ ସ୍ପନ୍ଦତେ ଽଦୃଶ୍ଯଂ ତତ୍ ତଦ୍ ଆତ୍ମପଦଂ ଭଵେତ୍
ଏହି ସବୁଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ହୃଦୟର କମଳରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଏହି ଅଦୃଶ୍ୟ ଚଳନ ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଆତ୍ମାର ସ୍ଥିତି ଅଛି।
ତଚ୍ ଚ ନାଦ୍ଯ ନ କଲ୍ପାନ୍ତେ ନ ଶସ୍ତ୍ରାଗ୍ନ୍ଯନିଲାଦିଭିଃ । ନେହ ନାମୁତ୍ର ସଦ୍ରୂପାଦ୍ ଅନ୍ଯଥା ଭଵତି କ୍ଵଚିତ୍
ସେହି ଆତ୍ମା କେବେ ବଦଳାଏ ନାହିଁ—ନ ଏବେ, ନ କଳିଯୁଗ ଶେଷରେ, ନ ତଳୱାର, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ। ଏଠାରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ତାହାର ସ୍ୱରୂପ କେବେ ବି ଅନ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଜାଯନ୍ତେ ଚ ମ୍ରିଯନ୍ତେ ଚ ଦେହକୁମ୍ଭାସ୍ ସହସ୍ରଶଃ । ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରସ୍ଯାସ୍ଯ ନାତ୍ମାକାଶସ୍ଯ ଖଣ୍ଡନା
ଦେହ ମାଟି ଘଡ଼ା ପରି ହଜାରେ ହଜାର ଜନ୍ମ ନେଉଛି ଓ ମରୁଛି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଆତ୍ମାର ଭିତର ଓ ବାହାର ଆକାଶ କେବେ ବି ଭାଙ୍ଗି ଯାଏ ନାହିଁ।
ତଚ୍ ଚ ଦେହାଦି ସକଲମ୍ ଆତ୍ମୈଵାତ୍ମଵିଦାଂ ଵର । କେଵଲଂ ବୋଧଵୈରୂପ୍ଯାଦ୍ ଈଷତ୍ ପୃଥଗ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍
ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟ ସବୁ ବସ୍ତୁ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆତ୍ମା ହିଁ। ଜ୍ଞାନର ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ଦ୍ୱାରା ଏହା କେବଳ ଅଲ୍ପ ଭିନ୍ନ ଦେଖାଯାଏ।
ଵିଷ୍ଵଗ୍ ଆତ୍ମମଯଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସ୍ଵସିଦ୍ଧଯା । ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ନ୍ ଅପି କାର୍ଯେଷୁ ନିର୍ଵାଣୋ ନିର୍ମମୋ ଭଵ
ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଆତ୍ମାମୟ ବୋଲି ବୁଝି, କାମରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉ, କିନ୍ତୁ ମନେ ମୁକ୍ତ ଓ ନିରମମ ରୁହ।