ପରମେ ଚିନ୍ମଣୌ ସନ୍ତି ଜଗତ୍କୋଟିଶତାନ୍ଯ୍ ଅପି । ଚିନ୍ତାମଣାଵ୍ ଅନନ୍ତାନି ଫଲାନୀଵାର୍ଥିତାନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ପରମ ଚେତନାର ମଣିରେ ଅନେକ ସଂସାର ଅଛି, ଯେପରି ଚିନ୍ତାମଣିରେ ଅନେକ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ଥାଏ, ସେପରି ଅନେକ ବିଶ୍ୱ ଏହି ଚେତନାରେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ଚିତ୍ସମୁଦ୍ଗକ ଏଵେଦଂ ତଦଙ୍ଗୋତ୍କୀର୍ଣମ୍ ଆତତମ୍ । ଜଗନ୍ମୌକ୍ତିକମ୍ ଆଭାତି ତଦଂଶୁମଯମ୍ ଅନ୍ଯଵତ୍
ଏହି ବିଶ୍ୱ ଚେତନାର ଏକ ଗୁଛ, ତାର ଅଂଶରୁ ଉତ୍କୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବିସ୍ତାରିତ, ଜଗତର ମୁକ୍ତା ତାର ରଶ୍ମିରୁ ତିଆରି, ଅନ୍ୟ ମଣି ପରି ଚମକୁଛି।
ଅହୋରାତ୍ରାନ୍ ଵିରଚଯନ୍ ଵେଦନାଵେଦନାନ୍ଯ୍ ଅଯମ୍ । ଚିଦାଦିତ୍ଯସ୍ ସ୍ଥିତୋ ଭାସ୍ଵାଞ୍ ଜଗଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ଦର୍ଶଯନ୍
ଏହି ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନ ଓ ରାତି, ଦୁଃଖ ଓ ଦୁଃଖର ଅଭାବ ସୃଜି, ସବୁବେଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରହି, ଏହି ସଂସାରର ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।
ସମୁଦ୍ରକୋଟରାଵର୍ତପଯସ୍ସ୍ପନ୍ଦଵିଲାସଵତ୍ । ନ ଵ୍ଯକ୍ତଂ ନାନଭିଵ୍ଯକ୍ତଂ ତ୍ରିଜଗଦ୍ ଵର୍ତତେ ଚିତି
ସାଗରର ଗହ୍ୱର ଓ ତରଙ୍ଗର ଖେଳା ଭଳି, ତିନି ଜଗତ ଚେତନାରେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଅଛି; ସେଗୁଡିକ ନ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଯାଏ, ନ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୁଚିଯାଏ।
ଶିଲାନ୍ତର୍ଘନଶୁଦ୍ଧୈକଚିତ୍ସାରଵପୁର୍ ଆତ୍ମଵାନ୍ । ସୋମ୍ଯୋ ଵ୍ଯଵହରନ୍ନ୍ ଏଵ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଉପଲକୋଶଵତ୍
ଯେଉଁ ଆତ୍ମାର ରୂପ ଶିଳାର ଭିତରେ ଘନ ଓ ପ୍ରଶ୍ସ୍ତ ଚେତନାର ଶୁଦ୍ଧ ସାର, ସେ ମୃଦୁ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରି, ଏକ ମଣିର ଖୋଲରେ ରହିଥିବା ଭଳି ଅଛି।
ଅଵିଭାଗଘନସ୍ପନ୍ଦା ଶିଲାନ୍ତସ୍ ସନ୍ନିଵେଶଵତ୍ । ଅନାନୈଵ ଚ ନାନା ଚିଚ୍ ଛିଲାନ୍ତସ୍ ସନ୍ନିଵେଶଵତ୍
ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଘନ ଅନୁଭୂତି, ଶିଳାର ଭିତରେ ଯେପରି ଗଠିତ, ଚେତନା ଏକ ନୁହେଁ, ଅନେକ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଶିଳାର ଭିତରେ ଯେପରି ଗଠିତ, ସେପରି ଅଛି।
ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ତଚ୍ ଚିତି ଶିଲାଶରୀରେ ସାଲଭଞ୍ଜିକା । ଯନ୍ ନାସ୍ତି ତଚ୍ ଚିତି ଶିଲାଶରୀରେ ସାଲଭଞ୍ଜିକା
ଯାହା ଅଛି, ସେଟି ଚେତନା ଶିଳା ଦେହରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଶିଳ୍ପ ନାରୀ ପ୍ରତିମା ପରି; ଯାହା ନାହିଁ, ସେମଧ୍ୟ ଚେତନା ଶିଳା ଦେହରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଶିଳ୍ପ ନାରୀ ପ୍ରତିମା ପରି।
ଭାଵାଭାଵେଷୁ ଯତ୍ ସତ୍ଯଂ ଚିନ୍ମଜ୍ଜୌଜ୍ଜ୍ଵଲ୍ଯମ୍ ଏଵ ତତ୍ । ମଜ୍ଜସାରା ପଦାର୍ଥଶ୍ରୀସ୍ ତନ୍ମଯଂ ସ୍ଯାତ୍ ତଦ୍ ଏଵ ହି
ବସ୍ତୁ ଥିଲେ କିମ୍ବା ନଥିଲେ, ଯାହା ସତ୍ୟ, ସେଟି କେବଳ ଚେତନାରେ ବିଲିନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା; ବିଲିନ ହେବାର ଯେ ମୂଳ ତାତ୍ତ୍ୱିକତା, ସେହିଁ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ମହିମା, ଏବଂ ସେହିଁ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ।
ପଦ୍ମଂ ନାନାଦିଶବ୍ଦାର୍ଥାଂସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଦ୍ଵଚ୍ ଛିଲୋଦରମ୍ । ନାନା ତଦ୍ଵଦ୍ ଇଦଂ ନାନା ତଦତନ୍ମଯମ୍ ଅଦ୍ଵଯମ୍
ଯେପରି ଏକ ପଦ୍ମ ଶିଳ୍ପରେ ବିଭିନ୍ନ ନାମ ଓ ଅର୍ଥ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, ଶିଳାର ଖାଲି ଅଂଶ ମାତ୍ର ରହିଯାଏ, ସେପରି ଏହି ବିଶ୍ୱ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ନାମ ମାତ୍ରରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ, ଏହା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏବଂ ସେହି ଏକତାର ସ୍ୱରୂପ।
ନାନାପ୍ଯ୍ ଏକତଯାନାନା ଘନଡିମ୍ବଶିଲୋଦରମ୍ । ଯଥା ତଦ୍ ଅଵିଭାଗାତ୍ମ ତଥେଦଂ ଚିଦ୍ଘନାନ୍ତରମ୍
ଯେପରି ଶିଳାରୁ ତିଆରି ଘନ ଦାନାର ଦାନା ଏକ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଦେଖାଯାଏ, ସେହିପରି ଅଖଣ୍ଡ ଚେତନାର ଏହି ବିସ୍ତାର ମଧ୍ୟ ଏକ ଓ ଅନେକ ଭାବରେ ଅଛି।
ଯଥାମଲଃ ପଯଃକୋଶସ୍ ତଲଵିଶ୍ରାନ୍ତଭାନୁଭାଃ । ସନ୍ନ୍ ଏଵାସନ୍ନ୍ ଇଵୈଵଂ ଚିନ୍ନୈବିଡ୍ଯଂ ସଦ୍ ଅସତ୍ ତ୍ଵ୍ ଇଵ
ଯେପରି ଏକ ସ୍ୱଚ୍ଛ ପାଣିର ପାତ୍ର ହାତରେ ରଖିଲେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ, ଏହି ପାତ୍ର ସତ୍ୟରେ ଅଛି, କିନ୍ତୁ କେବେ କେବେ ନଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଚେତନାକୁ ମଧ୍ୟ ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ଭାବରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ୍।
ଯଥା ସୋମ୍ଯପଯୋରାଶିକୋଟରଂ କଲନୋନ୍ମୁଖମ୍ । ଦ୍ରଵତ୍ଵାତ୍ ସ୍ପନ୍ଦ୍ଯ୍ ଅଥାସ୍ପନ୍ଦଂ ତଥେଦଂ ଚିଦ୍ଘନାନ୍ତରମ୍
ଯେପରି ଏକ ନମ୍ର ପାଣିର ଘଡ଼ର ଭିତର ଖାଲି ଅଂଶ ଧ୍ୱନି ହେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଏହା ତରଳ ଥିବାରୁ କେବେ କମ୍ପିତ ହୁଏ, କେବେ ଶାନ୍ତ ରହେ, ସେପରି ଏହି ଚେତନାର ଅନ୍ତର ମଧ୍ୟ କେବେ କମ୍ପିତ, କେବେ ଶାନ୍ତ ଅଛି।
ଚିଚ୍ଛିଲାଶଙ୍ଖପଦ୍ମୌଘସ୍ ତନ୍ମଯଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅତନ୍ମଯଃ । ଜଗଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ସପଦ୍ମାଦିଶବ୍ଦାର୍ଥଂ ଚିଚ୍ଛିଲାନ୍ତରମ୍
ଚେତନାର ପାଷାଣରୁ ତିଆରି ଶଂଖ ଓ ପଦ୍ମ ମାନେ କେବେ ଏହାର ଗୁଣ, କେବେ ଏହାର ନୁହେଁ; ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ପଦ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ନାମ ଓ ଅର୍ଥ ସହିତ, ଚେତନା ପାଷାଣର ଏକ ରୂପାନ୍ତର।
ମହାଶିଲାଘନୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏଷ ଚିଦ୍ଘନସ୍ ସୁଷିରୋଦରଃ । ଅରନ୍ଧ୍ରୋ ଽନ୍ତଶ୍ ଚାଦ୍ଵଯୋ ଽଚ୍ଛୋ ଜଲାନ୍ତସ୍ ସନ୍ନିଵେଶଵତ୍
ଏହି ବଡ଼ ପାଷାଣ ଦେଖିଲେ ମଜବୁତ ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଚେତନାର ଘନ ରୂପ, ଭିତରେ ଖାଲି ଅଂଶ ଅଛି; କୌଣସି ରନ୍ଧ୍ର ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭିତରେ ଏକତା ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଅଛି, ଯେପରି ପାଣି ଭିତର ଗଠନ।
ପତତୀଦଂ ଜଗଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ସୋମ୍ଯମ୍ ଅମ୍ଭ ଇଵ ଦ୍ରୁତେଃ
ହେ ସୁମୁଦ୍ର, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ଯେପରି ଜଳ ଜଳରେ ମିଶିଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମଣୀଦଂ ସୁଷୁପ୍ତାଭମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ଯଚ୍ ଛିଲାବ୍ଜଵତ୍ । ମଜ୍ଜବିଲ୍ଵମ୍ ଇଵ ବ୍ରହ୍ମ ଜଗଦ୍ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଵାମଲମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନଥିବା ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ପରି ଅଛି, ଯେପରି ପଥର ଏକ ତାଳପୋଖରୀରେ ରହିଥାଏ। ଯେପରି ବେଲ ଜଳରେ ଡୁବିଥାଏ, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମରେ ଡୁବିଯାଏ, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମ ହେଉଛି।
ଯଥା ଶୂନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଆକାଶେ ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ଚାମ୍ଭସି ସ୍ଥିତମ୍ । ସ୍ପନ୍ଦତ୍ଵଂ ଚ ଯଥା ଵାଯୌ ବ୍ରହ୍ମଣୀଦଂ ତଥା ଜଗତ୍
ଯେପରି ଆକାଶରେ ଶୂନ୍ୟତା, ଜଳରେ ପ୍ରବାହ, ବାୟୁରେ କମ୍ପନ ଅଛି, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମରେ ଅଛି।
ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣି ଯଥା ତଥୈଵେଦଂ ଜଗତ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ନାନଯୋର୍ ଵିଦ୍ଯତେ ଭେଦସ୍ ତରୁପାଦପଯୋର୍ ଇଵ
ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମରେ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ଅଛି, ସେପରି ଏହି ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମରେ ଅଛି। ଦୁହାରେ କିଛି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଯେପରି ଗଛ ଓ ତାହାର ଶାଖାରେ।
ଯାନ୍ଯ୍ ଏତାନି ଜଗନ୍ତୀହ ତାନ୍ଯ୍ ଅନ୍ତ୍ରାଣି ଚିଦାକୃତେଃ । ଭାଵାଭାଵାଦି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଷାଂ ତସ୍ଯା ଇଵ କଦାଚନ
ଏଠାରେ ଯେତେକି ଜଗତ୍ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ଚେତନାର ଅନ୍ତର୍ଯାତ୍ରା ଭଳି। ଏମାନେ ପାଇଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ କିମ୍ବା ନାସ୍ତିତ୍ୱ ଏବଂ ଏପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଟେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଚେତନା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କେବେ ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଜଗଦାଭାସଂ ମରୁତାପୋ ଯଥା ଜଲମ୍ । ବ୍ରହ୍ମୈଵାଲୋକନାଚ୍ ଛୁଦ୍ଧଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁ ଯଥାତପଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଏକାଟି ଏହି ଜଗତ୍ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଯେପରି ବାୟୁ ଓ ତାପ ଜଳରେ ଦେଖାଯାଏ। ବ୍ରହ୍ମାକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଯେପରି ଜଳ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ମେର୍ଵାଦେସ୍ ତୃଣଗୁଲ୍ମାଦେଶ୍ ଚିତ୍ତାଦେର୍ ଜଗତୋ ଽପି ଚ । ପରମାଣୁଵିଭାଗେନ ଯଦ୍ ରୂପଂ ତତ୍ ପରଂ ଵିଦୁଃ
ମେରୁ ପାହାଡ଼ରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ଓ ଜଣ୍ଡା, ଚିତ୍ତ ଓ ଏହି ଜଗତ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯେଉଁ ରୂପ ଅଣୁ ଅଣୁ ଭାଗରେ ଅଛି, ସେଇ ଉତ୍ତମ ଜଣାଯାଏ।
ତତ୍ସମୂହସ୍ ତଦ୍ ଏଵୋଚ୍ଚୈଶ୍ ଚିତ୍ତମେରୁତୃଣାଦିକମ୍ । ଯତ୍ ସୌକ୍ଷ୍ମ୍ଯେ ଽପି ହି ସାରାତ୍ମ ସ୍ଥୌଲ୍ଯେ ସାରତରଂ ହି ତତ୍
ସେଇ ସମୁହ ଉଚ୍ଚତାରେ ଚିତ୍ତ, ମେରୁ, ଘାସ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ଆକାର ହୋଇଥାଏ। ଯେଉଁଠି ସୂକ୍ଷ୍ମତା ଅଛି, ସେଠି ତାହାର ସାର ଅଛି; ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଦ୍ରୢଢତା ଅଛି, ସେଠି ତାହା ଅଧିକ ସାରବତୀ।
ଯଥା ରସାତ୍ମିକା ଶକ୍ତିଃ ପରମାଣୁତଯା ତଯା । ସ୍ଥିତା ଜଗତ୍ପଦାର୍ଥେଷୁ ପାଯସୀ ବ୍ରହ୍ମତା ତଥା
ଯେପରି ରସର ମୂଳ ଶକ୍ତି ଅଣୁ ଅଣୁ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁରେ ରହିଛି, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମ ଭାବ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛି।
ରସଶକ୍ତିର୍ ଯଥୋଦେତି ତୃଣଗୁଲ୍ମତଯାମ୍ଭସଃ । ତଥା ନାନାତଯୋଦେତି ସୈଵାସେଵେହ ବ୍ରହ୍ମତା
ଯେପରି ଜଳରେ ରସ ଶକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ ତିନି, ଗଛ ଆଦି ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ସେପରି ଏଠି ବ୍ରହ୍ମ ଏକା ନିଜ ଲୀଳାରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ଯୈଷା ରୂପଵିଲାସାନାମ୍ ଆଲୋକପରମାଣୁତା । ଗୁଣଗୁଣ୍ଯର୍ଥସତ୍ତ୍ଵାତ୍ମରୂପିଣୀ ସା ପରାତ୍ମତା
ଯାହା ରୂପ ଓ ଆଲୋକର ଅଣୁ ମୂଳ ଭାବ, ଯାହା ଗୁଣ ଓ ବସ୍ତୁର ନିଜସ୍ୱ ତତ୍ତ୍ୱ, ସେହି ଅଟୁଟ ଆତ୍ମା ହେଉଛି ପରମାତ୍ମା।
ଚିତିତତ୍ତ୍ଵେ ଽସ୍ତି ଶୈଲାଦି ତଦଭିଵ୍ଯଞ୍ଜନାତ୍ମନି । ପିଞ୍ଛପକ୍ଷୌଘକାଠିନ୍ଯଂ ମଯୂରାଣ୍ଡରସେ ଯଥା
ଚେତନାର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱରେ ପାହାଡ଼ ଆଦିର ଦୃଢତା ତାଙ୍କର ପ୍ରକଟ ଭାବରେ ଅଛି, ଯେପରି ମୟୂର ଡିମ୍ବର ରସରେ ପିଞ୍ଚ ପାଖର ଦୃଢତା ରହିଥାଏ।
ଚିତିତତ୍ତ୍ଵେ ଽସ୍ତି ନାନାତା ତଦଭିଵ୍ଯଞ୍ଜନାତ୍ମନି । ଵିଚିତ୍ରପିଞ୍ଛିକାପୁଞ୍ଜୋ ମଯୂରାଣ୍ଡରସେ ଯଥା
ଚେତନାର ମୂଳରେ ନିଜର ପ୍ରକାଶରେ ବିଭିନ୍ନତା ରହିଛି, ଯେପରି ମୟୂର ଡିଂଗର ମଧ୍ୟରେ ରଙ୍ଗିନ ପିଞ୍ଚିକାର ଗୁଛ ଅଛି।
ନାନାନାନାତ୍ମିକେ ହ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଯଥାଣ୍ଡରସବର୍ହିତେ । ଵିଵେକଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଦୃଶ୍ଯେତେ ତଥା ବ୍ରହ୍ମଜଗତ୍ସ୍ଥିତୀ
ଏହିପରି, ଯେଉଁଠି ଏକାଧିକ ଓ ଏକତା ଦୁହେଁ ଅଛି, ଡିଂଗ ରସ ଓ ପିଞ୍ଚିକାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ, ବିବେକୀ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବ୍ରହ୍ମ ଓ ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦେଖାଯାଏ।
ସନାନାତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନାନାତୋ ଯଥାଣ୍ଡରସବର୍ହିଣଃ । ଅଦ୍ଵୈତଦ୍ଵୈତସତ୍ତାତ୍ମା ତଥା ବ୍ରହ୍ମଜଗଦ୍ଭ୍ରମଃ
ଏକାଧିକ ଓ ଏକତା ଦୁହେଁ ଥିବା ଡିଂଗ ରସ ଓ ପିଞ୍ଚିକାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ, ବ୍ରହ୍ମ ଓ ଜଗତର ଭ୍ରମ ଅଦ୍ୱୈତ ଓ ଦ୍ୱୈତ ଦୁହେଁର ସ୍ୱଭାବ।
ଯତସ୍ ସଦସତୋସ୍ ସତ୍ତା ସତ୍ତ୍ଵତାଯା ଯତସ୍ ସ୍ଥିତିଃ । ଯତସ୍ ତଦତଦୋ ରୂପଂ ଭାଵଂ ସ୍ଵଂ ଵିଦ୍ଧି ତତ୍ ପରମ୍
ଯାଠୁ ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାଠୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସ୍ଥିତି ଆସେ, ଯାଠୁ ଏହା ଓ ନାହିଁ ରୂପ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ—ସେହିକୁ ଉତ୍ତମ ପରମ ଭାବରେ ଜାଣ।