ଚିତ୍ତସ୍ପନ୍ଦୋତ୍ଥିତା ମାଯା ତଦଭାଵେ ଵିଲୀଯତେ । ପଯସ୍ସ୍ପନ୍ଦୋତ୍ଥିତା ଵୀଚିସ୍ ତଦଭାଵେନ ଶାମ୍ଯତି
ମନର କମ୍ପନରୁ ମାୟା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଏହି କମ୍ପନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ମାୟା ମିଶିଯାଏ। ଜଳର ଆନ୍ଦୋଳନରୁ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ; ଆନ୍ଦୋଳନ ନ ଥିଲେ, ତରଙ୍ଗ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ତ୍ଯାଗତୋ ଵାସନାଂଶସ୍ଯ ବୋଧାଦ୍ ଵା ପ୍ରାଣରୋଧନାତ୍ । ଚିତ୍ତେ ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦତାଂ ଯାତେ କୁତସ୍ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଯ ସମ୍ଭଵଃ
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଭାବନାକୁ ଛାଡିଦେଉଛୁ, କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ଶ୍ୱାସକୁ ରୋକି ଦେଉଛୁ, ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ; ଏହିପରି ଶାନ୍ତ ମନରେ କେମିତି କମ୍ପନ ହେବ?
ଅସଂଵିତ୍ସ୍ପନ୍ଦମାତ୍ରେଣ ଯାତି ଚିତ୍ତମ୍ ଅଚିତ୍ତତାମ୍ । ପ୍ରାଣାନାଂ ଵା ନିରୋଧେନ ତଦ୍ ଏଵ ଚ ପରଂ ପଦମ୍
ଚେତନାର କମ୍ପନ ଥମିଗଲେ, ମନ ନିର୍ଜୀବ ହୁଏ; କିମ୍ବା ପ୍ରାଣର ନିରୋଧ କଲେ, ସେଇ ଅବସ୍ଥା ହେଉଛି ପରମ ପଦ।
ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନସମ୍ବନ୍ଧେ ଯତ୍ ସୁଖଂ ପାରମାତ୍ମିକମ୍ । ତଦନ୍ତୈକାନ୍ତସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ମନଃକ୍ଷଯଃ
ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବାର ଏକତାରେ ଯେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ସେହି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସଚେତନତା ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମନର ଶେଷ ହୁଏ।
ଯତ୍ର ନାଭ୍ଯୁଦିତଂ ଚିତ୍ତଂ ତତ୍ ତତ୍ ସୁଖମ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍ । ନ ସ୍ଵର୍ଗାଦୌ ସମ୍ଭଵତି ମରୌ ହିମଗୃହଂ ଯଥା
ଯେଉଁଠି ମନ ଉଦିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେଉଁଠି ସ୍ୱଭାବିକ ଆନନ୍ଦ ରହିଛି; ଏହି ଆନନ୍ଦ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଠିକଣାରେ ମିଳେନାହିଁ, ଯେପରି ମରୁଭୂମିରେ ହିମର ଘର ନଥାଏ।
ଚିତ୍ତୋପଶମଜଂ ସ୍ଫାରମ୍ ଅଵାଚ୍ଯଂ ଵଚସାଂ ସୁଖମ୍ । କ୍ଷଯାତିଶଯନିର୍ମୁକ୍ତଂ ନୋଦେତି ନ ଚ ଶାମ୍ଯତି
ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଯେଉଁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ବର୍ଣ୍ନନା କରିପାରିବା ନଥିବା ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେ ଆନନ୍ଦ ବୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା କ୍ଷୟରୁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ଏହା ଉଦିତ ହୁଏନାହିଁ ଓ ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।
ବୋଧାଦ୍ ଭଵତି ଚିତ୍ତାନ୍ତୋ ନିର୍ବୋଧାଚ୍ ଚିତ୍ତତୋଦିତା । ବାଲଵେତାଲଵତ୍ ତେନ ମୋହଶ୍ରୀର୍ ଘନତାଂ ଗତା
ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମନର ଶେଷ ହୁଏ; ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମନ ଉଦିତ ହୁଏ। ଏହିପରି ଭ୍ରମ ଶିଶୁ କିମ୍ବା ଭୂତ ପରି ଏକ ଘନତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଅପି ହ୍ଯ୍ ଏତଚ୍ ଚିତ୍ତଂ ବୋଧାଦ୍ ଵିଲୀଯତେ । ସଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ଇଵାଭାତି ତାମ୍ରଂ ହେମୀକୃତଂ ଯଥା
ମନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଲୟ ହୁଏ; ସତ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ତାମ୍ବା ହେମରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
ଜ୍ଞସ୍ଯ ଚିତ୍ତଂ ନ ଚିତ୍ତାଖ୍ଯଂ ଜ୍ଞଚିତ୍ତଂ ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ନାମାର୍ଥାନ୍ଯତ୍ଵଭାକ୍ ଚିତ୍ତଂ ବୋଧାତ୍ ତାମ୍ରସୁଵର୍ଣଵତ୍
ଜଣାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ଚିତ୍ତକୁ 'ଚିତ୍ତ' ଭାବରେ ଡାକାଯାଏନାହିଁ; ଏହି ଚିତ୍ତକୁ 'ସତ୍ତ୍ୱ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଚିତ୍ତ ନାମ ଓ ଆକାରରୁ ଅଲଗା, ଏହା ଜ୍ଞାନ ସହିତ ତାମ୍ବା ଓ ସୁନାର ଭିନ୍ନତା ପରି।
ନ ସମ୍ଭଵତି ଚିତ୍ତତ୍ଵଂ ତେନ ତତ୍ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ । ଭ୍ରମଶ୍ ଶାମ୍ଯତି ବୋଧେନ ନାଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯତେ ସତଃ
ଏହିପରି, ଚିତ୍ତର ଅବସ୍ଥା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏନାହିଁ, ତେଣୁ ଏହା ଗଳିଯାଏ। ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ଯାହା ସତ୍ୟ, ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାଶ ହୁଏନାହିଁ।
ଅଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଏତଦ୍ ଵିକଲ୍ପାତ୍ମ ଚିତ୍ତାଦି ଶଶଶୃଙ୍ଗଵତ୍ । ସର୍ଵତ୍ଵାଦ୍ ଆତ୍ମନସ୍ ତସ୍ମାତ୍ ତଦ୍ ଵିବୋଧାଦ୍ ଵିଲୀଯତେ
ଚିତ୍ତ ଓ ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟ ଯାହାକୁ ଆମେ ଭାବିବା ଭିତିରେ ଦେଖୁ, ସେଗୁଡିକ ଅସତ୍ୟ, ଖରା ଶଶକର ଶିଙ୍ଗ ପରି। ଆତ୍ମା ସବୁଠାରେ ଅଛି, ତେଣୁ ଏହାକୁ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଗଳିଯାଏ।
ଚିତ୍ତଂ ସତ୍ତ୍ଵଂ ସମାଯାତଂ କଞ୍ଚିତ୍ କାଲଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତୌ । ଵିହୃତ୍ଯ ତୁର୍ଯାଵସ୍ଥାଯାଂ ତୁର୍ଯାତୀତଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅତଃ
ଚିତ୍ତ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ସତ୍ତ୍ୱରେ ପରିଣତ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ଜଗତ ଅଛି। ଏହା କାମ କରି ଶେଷ, ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାରୁ ଉପରେ ଯାଇ, ତୁର୍ୟାତୀତ ହୋଇଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଭୂରିଭୁଵନଭ୍ରମଵିଭ୍ରମୌଘୈର୍ ଇତ୍ଥଂ ସ୍ଥିତଂ ସମମ୍ ଅନେକତଯୈକମ୍ ଏଵ । ସର୍ଵାତ୍ମ ସମ୍ଭଵତି ନେତରଦ୍ ଅଙ୍ଗ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚୈତ୍ତାଦି କାଞ୍ଚନହୃଦୀଵ ହି ସନ୍ନିଵେଶଃ
ବ୍ରହ୍ମ ଏକାଇ ଅନେକ ଜଗତର ଭ୍ରମଣ ଓ ଅସ୍ତିରତା ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ଅବସ୍ଥିତ ରହିଛି, ଏହା ଅନେକ ରୂପରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଏକାଇ ଅଟୁଟ ଅଛି । ସମସ୍ତ କିଛି ଆତ୍ମାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଂଶ ନୁହେଁ । ମନ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏହିପରି, ଯେପରି ଏକ ସୁନା ହୃଦୟରେ ସୁନା ଅଛି ।
ଅତ୍ରେମାମ୍ ଅଵବୋଧାଯ ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲକାରିଣୀମ୍ । ଅପୂର୍ଵାମ୍ ଏଵ ସଙ୍କ୍ଷେପାଦ୍ ରାମ ରମ୍ଯାଂ କଥାଂ ଶୃଣୁ
ଏବେ ତୁମେ ବୁଝିପାଇଁ, ରାମ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅପୂର୍ବ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଏକ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କଥା ଶୁଣ ।
ଯୋଜନାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଵିପୁଲଂ ଵିମଲଂ ସ୍ଫୁଟମ୍ । ଯୁଗୈର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଜରଦ୍ରୂପମ୍ ଅସ୍ତି ବିଲ୍ଵଫଲଂ ମହତ୍
ହଜାର ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ବିଶାଳ, ଶୁଭ୍ର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଏକ ବଡ଼ ବେଲ ଫଳ ଅଛି, ଯାହା ଅନେକ ଯୁଗ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଜର ରୂପରେ ଅଟୁଟ ଅଛି ।
ଅଵିନାଶରସାଧାରଂ ସୁଧାମଧୁରସାରଵତ୍ । ପୁରାଣମ୍ ଅପି ବାଲେନ୍ଦୁଦଲମାର୍ଦଵସୁନ୍ଦରମ୍
ଏହା ଅବିନାଶୀ ରସର ଭଣ୍ଡାର, ଅମୃତର ମଧୁରତା ରହିଛି, ପୁରାତନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନବ ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣର ମୃଦୁତା ଦେଇ ସୁନ୍ଦର ଅଛି ।
ଵ୍ଯୂଢସହ୍ଯମହାମେରୁମନ୍ଦରାଦ୍ରିତୃଣାଵଲେଃ । ମହାକଲ୍ପାନ୍ତଵାତ୍ଯାଯା ଅପି ଵେଗୈର୍ ଅଚାଲିତମ୍
ସହ୍ୟ, ମହାମେରୁ ଓ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତର ଗୁଚ୍ଛ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଦାଣ୍ଡି ରହିଛି, ସେମାନେ ଗ୍ରାସ ଶିରା ଭଳି। ବଡ଼ କାଳର ଶେଷର ଭୟଙ୍କର ପବନ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ହଲାଇପାରିନାହିଁ।
ଯୋଜନାଯୁତକୋଟୀନାଂ କୋଟିଲକ୍ଷଶତୈର୍ ଅପି । ଵୈପୁଲ୍ଯେନାପରିଚ୍ଛେଦ୍ଯଂ ଫଲମ୍ ଆଦ୍ଯଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତେଃ
ଏହାର ବିଶାଳତା ଏତେ ଅପାର, କୋଟି କୋଟି ଯୋଜନ ଦ୍ୱାରା ମାପିବା ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅନ୍ଧାର କରିପାରିବିନାହିଁ। ଏହା ହେଉଛି ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱର ପ୍ରଥମ ଫଳ।
ଅସ୍ଯ ବିଲ୍ଵଫଲସ୍ଯୋଚ୍ଚୈର୍ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାନି ସମୀପତଃ । ହରନ୍ତି ଲୀଲାଂ ଶୈଲେ ଽଧୋ ରାଜିକାକଣପଦ୍ଧତେଃ
ଏହି ବିଲ୍ବ ଫଳର ଉଚ୍ଚତା ଏପରି, ଏହା ଦେଖି ଏକ ମହାପର୍ବତ ତଳେ ଛୋଟ ରାଇ ଦାଣା ଭଳି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଗୁଡିକୁ ଆକୁର୍ଷିତ କରି ନିଏ।
ସ୍ଯନ୍ଦମାନରସାପୂରାଂ ସ୍ଵାଦ୍ଵୀଂ ରସଚମତ୍କୃତିମ୍ । ଯସ୍ଯାତିଶେତେ ନୋ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅପି ରାଘଵ ଷଡ୍ରସଃ
ଏହାର ରସ ପ୍ରବାହ ମଧୁର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ସ୍ୱାଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ରାଘବ, ଛଅଟି ସ୍ୱାଦ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହିଁ।
ନ କଦାଚନ ପାକେନ ପାତାନ୍ତେନ ସମେତି ଯତ୍ । ସଦୈଵ ପକ୍ଵମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଜରସା ଯନ୍ ନ ବାଧ୍ଯତେ
ଏହି ଫଳ କେବେ ରାନ୍ଧିଲେ କିମ୍ବା ଭୂମିରେ ପଡିଲେ ପକେ ନାହିଁ; ଏହା ସଦା ପକ୍କ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବୟସ୍କ ହେବାର କଷ୍ଟ ଭୋଗେ ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣ୍ଵିନ୍ଦ୍ରରୁଦ୍ରାଦ୍ଯା ଜରଢାଃ କେଚିଦ୍ ଏଵ ନୋ । ଯସ୍ଯୋତ୍ପତ୍ତିଂ ଵିଜାନନ୍ତି ମୂଲଂ ଵା ଵୃକ୍ଷମ୍ ଏଵ ଵା
ଏହାର ଉତ୍ପତ୍ତି, ମୂଳ କିମ୍ବା ଗଛକୁ କେବଳ କିଛି ଲୋକ, ଯେପରିକି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର ଆଦି ଜଣାନ୍ତି; ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ବୟସ୍କ ହୋଇ ଜଣାନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅଦୃଷ୍ଟାଙ୍କୁରଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ତ୍ଵ୍ ଅଦୃଷ୍ଟକୁସୁମୋଦ୍ଗତେଃ । ଅସ୍ତମ୍ଭମୂଲଶାଖସ୍ଯ ଫଲମ୍ ଏଵାଵଲୋକ୍ଯତେ
ଏହି ଗଛର ଅଙ୍କୁର ଓ ଫୁଲ କେବେ ଦେଖିଯାଇନାହିଁ; ଏହାର ତଣ୍ଡ, ମୂଳ ଓ ଶାଖା ଅଦୃଶ୍ୟ, କେବଳ ଫଳଟି ଦେଖିଯାଏ।
ଏକପିଣ୍ଡଘନାକାରଵ୍ଯାତତସ୍ଥୌଲ୍ଯଶାଲିନଃ । ଯସ୍ଯୋତ୍ପତ୍ତିଵିକାରାଦିପରିଣାମୋ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଏହାର ଆକୃତି ଏକ ଘନ ଦଳା ଭଳି, ବିସ୍ତୃତ ଓ ବଡ଼; ଏହାର ଉତ୍ପତ୍ତି, ବଦଳା, କିମ୍ବା ଯେକୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ କେହି ଦେଖିପାରିନାହିଁ।
ସମସ୍ତଫଲସାରସ୍ଯ ଫଲସ୍ଯାସ୍ଯ ମହାକୃତେଃ । ମଜ୍ଜାନ୍ତର୍ ଅସ୍ତି ଵିତତୋ ନିର୍ଵିକାରୋ ରସାନ୍ତରଃ
ସମସ୍ତ ଫଳର ମଧ୍ୟରୁ ଏହି ବଡ଼ ଫଳର ମଜ୍ଜା ଭିତରେ, ଏକ ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ରସ ଅଛି ।
ଶିଲାନ୍ତର୍ ଇଵ ନୀରନ୍ଧ୍ରସ୍ ସ୍ଯନ୍ଦମାନେନ୍ଦୁବିମ୍ବଵତ୍ । ରସଂ ସ୍ଵସଂଵିଦାସ୍ଵାଦ୍ଯଂ ସ୍ଯନ୍ଦମାନ ଋତାମୃତମ୍
ଏହା ଏକ ଦୃଢ଼ ପଥରର ଭିତର ଭଳି, ଖାଲି ନଥିବା, କିମ୍ବା ପ୍ରବାହିତ ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବର ଭଳି; ଏଠାରେ ଏକ ରସ ଝରିବା ଅଛି, ଯାହା ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ ।
ସେକସ୍ ସକଲସୌଖ୍ଯାନାଂ ଶୀତଲାଲୋକକାରକଃ । ଶୈଲାଭୋ ଽମୃତପିଣ୍ଡାଭୋ ମଣ୍ଡ ଆତ୍ମଫଲସ୍ଥିତେଃ
ଏହି ପ୍ରବାହ ସମସ୍ତ ସୁଖର ଉତ୍ସ, ଶୀତଳ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ; ପାହାଡ଼ କିମ୍ବା ଅମୃତ ଗଠିକା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଆତ୍ମ ଫଳର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ମନ୍ଦ ରସ ।
ତସ୍ମାତ୍ ପରମମଜ୍ଜା ତୁ ଯାସୌ ସ୍ଵାଦ୍ଵୀ ଚମତ୍କୃତିଃ । ଅନ୍ତର୍ ଅକ୍ଷୁଭିତା ନିତ୍ଯମ୍ ଅନନ୍ଯା ଶ୍ରୀଫଲାଙ୍ଗତଃ
ସେହିପରି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଜ୍ଜା ହେଉଛି ଯାହା ମିଠା ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ସଦା ଭିତରେ ଅଶାନ୍ତିହୀନ, ଏକାନ୍ତିକ ଓ ଶ୍ରୀଫଳର ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ।
ସ୍ଵସନ୍ନିଵେଶଵୈଚିତ୍ର୍ଯମ୍ ଅନନ୍ଯତ୍ଵଫଲାଙ୍ଗକମ୍ । ଅତ୍ଯଜନ୍ତ୍ଯା ତଯା ତନ୍ଵ୍ଯା ସ୍ଥୂଲଯାପ୍ଯ୍ ଅତିବାଲଯା
ନିଜର ନିଜସ୍ୱ ଗଠନର ବିଶେଷତା, ଏହାର ଅନନ୍ୟତାର ଚିହ୍ନ ରହିଛି; ଏହି ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅତି କମଜୋର କିମ୍ବା ତନୁ ଆକୃତି ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇନାହିଁ।
ଇଯମ୍ ଅସ୍ମୀତି କଲନାଦ୍ ଅସତ୍ସଦନ୍ଯତାମଲମ୍ । ଭେଦାଦ୍ଯ୍ ଅସମ୍ଭଵଦ୍ ଇଦଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଉତ୍ପାଦ୍ଯ ଭାଵିତମ୍
‘ମୁଁ ଏହି’ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅସତ୍ ଓ ସତ୍ ଭିନ୍ନତା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ; ଭିନ୍ନତା ଆସିଲେ, ଏହା ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଭାବିତ ହୁଏ।