ଅଜ୍ଞାତାତ୍ମା ନିବଦ୍ଧୋ ଽସି ଵିଜ୍ଞାତାତ୍ମା ନ ବଧ୍ଯସେ । ରାମ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ବୋଧଯସ୍ଵ ବଲାଦ୍ ଅତଃ
ଆତ୍ମାକୁ ଜଣାନଥିଲେ ତୁମେ ବାନ୍ଧି ହେଉଛ, ଆତ୍ମାକୁ ଜଣିଲେ ବାନ୍ଧି ହେଉନାହିଁ। ରାମ, ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଗ୍ରତ କର।
ଯତ୍ର ନ ସ୍ଵଦତେ ଵସ୍ତୁ ସ୍ଵଦତେ ଚ ଯଥାଗତମ୍ । ଅଵାସନତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ସାମ୍ଯମ୍ ଆକାଶକୋମଲମ୍
ଯେଉଁଠି କିଛି ରସ ନାହିଁ, ଯାହା ରସ ଆସିଥାଏ ସେ ଯେପରି ଆସିଥାଏ ସେପରି ଯାଉଥାଏ, ଏହାକୁ ଅବାସନତା ଭାବରେ ଜାଣ, ଏହା ଆକାଶର ମୃଦୁ ସମତା।
ଵାସନାରହିତୈର୍ ଅନ୍ତର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଆହରନ୍ କ୍ରିଯାଃ । ନ ଵିକ୍ରିଯାମ୍ ଅଵାପ୍ନୋଷି ଖଵତ୍ କ୍ଷୋଭଶତୈର୍ ଅପି
ଯେତେବେଳେ ମନର ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ଆଗ୍ରହ ନାହିଁ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ତେବେ ଏକ ଶତ ଉତ୍ତେଜନା ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ କେହି ଭାବରେ ବି ଅସ୍ଥିର ହେବ ନାହିଁ, ଏହା ଆକାଶ ପରି ଅଚଳ ରହିଥାଏ।
ଜ୍ଞାତା ଜ୍ଞାନଂ ତଥା ଜ୍ଞେଯଂ ତ୍ରଯମ୍ ଏକତଯାତ୍ମନି । ଶାନ୍ତାତ୍ମାନୁଭଵନ୍ ଭଵ୍ଯ ନ ଭୂଯୋଭଵଭାଗ୍ ଅସି
ଯେତେବେଳେ ବିଷୟ, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଜ୍ଞାତା — ଏଇ ତିନିଟିକୁ ଏକା ଆତ୍ମାରେ ଜାଣିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉଛ, ଏବଂ ଏହି ଶାନ୍ତ ଅନୁଭୂତିରେ ବସିଥିବା ଦ୍ୱାରା, ମହାନ ଜନ, ତୁମେ ଆଉ ପୁନଃଜନ୍ମର ଅଂଶୀ ରହିବ ନାହିଁ।
ଚିତ୍ତୋନ୍ମେଷନିମେଷାଭ୍ଯାଂ ସଂସାରପ୍ରଲଯୋଦଯୌ । ଵାସନାପ୍ରାଣସଂରୋଧାଦ୍ ଅନୁନ୍ମେଷଂ ମନଃ କୁରୁ
ମନର ଖୋଲିବା ଓ ବନ୍ଦ ହେବା ସହିତ ସଂସାରର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶ ଘଟେ। ଆଗ୍ରହ ଓ ପ୍ରାଣର ଧାରାକୁ ଅଟକାଇ ମନକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାରୁ ରୋକି ରଖ।
ପ୍ରାଣୋନ୍ମେଷନିମେଷାଭ୍ଯାଂ ସଂସୃତେଃ ପ୍ରଲଯୋଦଯୌ । ତମ୍ ଅଭ୍ଯାସପ୍ରଯୋଗାଭ୍ଯାମ୍ ଉନ୍ମେଷରହିତଂ କୁରୁ
ପ୍ରାଣର ଫୁଲିବା ଓ ସଂକୋଚିତ ହେବା ସହିତ ସଂସାରର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶ ହୁଏ। ଅଭ୍ୟାସ ଓ ନିୟମରେ ରହି, ପ୍ରାଣକୁ ଫୁଲିବାରୁ ମୁକ୍ତ କର।
ମୌର୍ଖ୍ଯୋନ୍ମେଷନିମେଷାଭ୍ଯାଂ କର୍ମଣାଂ ପ୍ରଲଯୋଦଯୌ । ତଦ୍ ଵିଲୀନଂ କୁରୁ ବଲାଦ୍ ଗୁରୁଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥସଙ୍ଗମୈଃ
ମୂର୍ଖତା ଉଠିବା ଓ ଶାନ୍ତ ହେବା ସହିତ କର୍ମ ଆସେ ଓ ଯାଏ । ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥକୁ ଭଲଭାବେ ଧାରଣ କରି, ସେଇ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଜୋରଦାର ଭାବେ ଗଲାଇଦିଅ ।
ଯଥା ଵାତରଜସ୍ସଙ୍ଗସ୍ପନ୍ଦାତ୍ ସ୍ତମ୍ଭାଭ୍ରଵେଦନମ୍ । ତଥା ଚିତା ଚେତ୍ଯତଯା ସ୍ପନ୍ଦାଦ୍ ଇଦମ୍ ଉପସ୍ଥିତମ୍
ଯେପରି ବାତାସ, ଧୁଳି ଓ ସ୍ପର୍ଶ ଚଳିତ ହେଲେ ଦେଉଳ, ମେଘ ଓ ଏହିପରି ଜିନିଷ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଚେତନା ଜଗତକୁ ବସ୍ତୁ ଭାବେ ଭାବିଲେ, ଏହି ସଂସାର ଦେଖାଯାଏ ।
ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନସମ୍ବନ୍ଧସ୍ପନ୍ଦଜେଯଂ ଜଗଦ୍ଗତିଃ । ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଆଲୋକକୁଡ୍ଯାଦିସଙ୍ଗଜା ଵର୍ଣଧୀର୍ ଇଵ
ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜିନିଷ ମଧ୍ୟରେ ସଂଯୋଗ ଓ ଚଳନ ଥିଲେ, ଏହି ସଂସାରର ଗତି ହୁଏ । ଯେପରି ଦେଉଳ କିମ୍ବା ଦିଵାଳ ଛୁଇଁଲେ ରଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଜଗତର ଅନୁଭୂତି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ ।
ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନସମ୍ବନ୍ଧସ୍ପନ୍ଦାଭାଵେ ନ ଜାଯତେ । ଵେଦନା ଭଵଦାଭାସା ଚିତ୍ରପୁଂସାମ୍ ଇଵାଶଯେ
ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ମଧ୍ୟରେ ଚଳନ ନଥିଲେ, କୌଣସି ଅନୁଭୂତି ହୁଏନାହିଁ । ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଏହି ସଂସାର ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, ସେପରି ।
ଚିତ୍ତସ୍ପନ୍ଦୋତ୍ଥିତା ମାଯା ତଦଭାଵେ ଵିଲୀଯତେ । ପଯସ୍ସ୍ପନ୍ଦୋତ୍ଥିତା ଵୀଚିସ୍ ତଦଭାଵେନ ଶାମ୍ଯତି
ମନର କମ୍ପନରୁ ମାୟା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଏହି କମ୍ପନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ମାୟା ମିଶିଯାଏ। ଜଳର ଆନ୍ଦୋଳନରୁ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ; ଆନ୍ଦୋଳନ ନ ଥିଲେ, ତରଙ୍ଗ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ତ୍ଯାଗତୋ ଵାସନାଂଶସ୍ଯ ବୋଧାଦ୍ ଵା ପ୍ରାଣରୋଧନାତ୍ । ଚିତ୍ତେ ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦତାଂ ଯାତେ କୁତସ୍ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଯ ସମ୍ଭଵଃ
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଭାବନାକୁ ଛାଡିଦେଉଛୁ, କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ଶ୍ୱାସକୁ ରୋକି ଦେଉଛୁ, ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ; ଏହିପରି ଶାନ୍ତ ମନରେ କେମିତି କମ୍ପନ ହେବ?
ଅସଂଵିତ୍ସ୍ପନ୍ଦମାତ୍ରେଣ ଯାତି ଚିତ୍ତମ୍ ଅଚିତ୍ତତାମ୍ । ପ୍ରାଣାନାଂ ଵା ନିରୋଧେନ ତଦ୍ ଏଵ ଚ ପରଂ ପଦମ୍
ଚେତନାର କମ୍ପନ ଥମିଗଲେ, ମନ ନିର୍ଜୀବ ହୁଏ; କିମ୍ବା ପ୍ରାଣର ନିରୋଧ କଲେ, ସେଇ ଅବସ୍ଥା ହେଉଛି ପରମ ପଦ।
ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନସମ୍ବନ୍ଧେ ଯତ୍ ସୁଖଂ ପାରମାତ୍ମିକମ୍ । ତଦନ୍ତୈକାନ୍ତସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ମନଃକ୍ଷଯଃ
ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବାର ଏକତାରେ ଯେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ସେହି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସଚେତନତା ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମନର ଶେଷ ହୁଏ।
ଯତ୍ର ନାଭ୍ଯୁଦିତଂ ଚିତ୍ତଂ ତତ୍ ତତ୍ ସୁଖମ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍ । ନ ସ୍ଵର୍ଗାଦୌ ସମ୍ଭଵତି ମରୌ ହିମଗୃହଂ ଯଥା
ଯେଉଁଠି ମନ ଉଦିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେଉଁଠି ସ୍ୱଭାବିକ ଆନନ୍ଦ ରହିଛି; ଏହି ଆନନ୍ଦ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଠିକଣାରେ ମିଳେନାହିଁ, ଯେପରି ମରୁଭୂମିରେ ହିମର ଘର ନଥାଏ।
ଚିତ୍ତୋପଶମଜଂ ସ୍ଫାରମ୍ ଅଵାଚ୍ଯଂ ଵଚସାଂ ସୁଖମ୍ । କ୍ଷଯାତିଶଯନିର୍ମୁକ୍ତଂ ନୋଦେତି ନ ଚ ଶାମ୍ଯତି
ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଯେଉଁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ବର୍ଣ୍ନନା କରିପାରିବା ନଥିବା ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେ ଆନନ୍ଦ ବୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା କ୍ଷୟରୁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ଏହା ଉଦିତ ହୁଏନାହିଁ ଓ ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।
ବୋଧାଦ୍ ଭଵତି ଚିତ୍ତାନ୍ତୋ ନିର୍ବୋଧାଚ୍ ଚିତ୍ତତୋଦିତା । ବାଲଵେତାଲଵତ୍ ତେନ ମୋହଶ୍ରୀର୍ ଘନତାଂ ଗତା
ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମନର ଶେଷ ହୁଏ; ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମନ ଉଦିତ ହୁଏ। ଏହିପରି ଭ୍ରମ ଶିଶୁ କିମ୍ବା ଭୂତ ପରି ଏକ ଘନତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଅପି ହ୍ଯ୍ ଏତଚ୍ ଚିତ୍ତଂ ବୋଧାଦ୍ ଵିଲୀଯତେ । ସଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ଇଵାଭାତି ତାମ୍ରଂ ହେମୀକୃତଂ ଯଥା
ମନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଲୟ ହୁଏ; ସତ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ତାମ୍ବା ହେମରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
ଜ୍ଞସ୍ଯ ଚିତ୍ତଂ ନ ଚିତ୍ତାଖ୍ଯଂ ଜ୍ଞଚିତ୍ତଂ ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ନାମାର୍ଥାନ୍ଯତ୍ଵଭାକ୍ ଚିତ୍ତଂ ବୋଧାତ୍ ତାମ୍ରସୁଵର୍ଣଵତ୍
ଜଣାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ଚିତ୍ତକୁ 'ଚିତ୍ତ' ଭାବରେ ଡାକାଯାଏନାହିଁ; ଏହି ଚିତ୍ତକୁ 'ସତ୍ତ୍ୱ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଚିତ୍ତ ନାମ ଓ ଆକାରରୁ ଅଲଗା, ଏହା ଜ୍ଞାନ ସହିତ ତାମ୍ବା ଓ ସୁନାର ଭିନ୍ନତା ପରି।
ନ ସମ୍ଭଵତି ଚିତ୍ତତ୍ଵଂ ତେନ ତତ୍ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ । ଭ୍ରମଶ୍ ଶାମ୍ଯତି ବୋଧେନ ନାଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯତେ ସତଃ
ଏହିପରି, ଚିତ୍ତର ଅବସ୍ଥା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏନାହିଁ, ତେଣୁ ଏହା ଗଳିଯାଏ। ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ଯାହା ସତ୍ୟ, ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାଶ ହୁଏନାହିଁ।
ଅଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଏତଦ୍ ଵିକଲ୍ପାତ୍ମ ଚିତ୍ତାଦି ଶଶଶୃଙ୍ଗଵତ୍ । ସର୍ଵତ୍ଵାଦ୍ ଆତ୍ମନସ୍ ତସ୍ମାତ୍ ତଦ୍ ଵିବୋଧାଦ୍ ଵିଲୀଯତେ
ଚିତ୍ତ ଓ ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟ ଯାହାକୁ ଆମେ ଭାବିବା ଭିତିରେ ଦେଖୁ, ସେଗୁଡିକ ଅସତ୍ୟ, ଖରା ଶଶକର ଶିଙ୍ଗ ପରି। ଆତ୍ମା ସବୁଠାରେ ଅଛି, ତେଣୁ ଏହାକୁ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଗଳିଯାଏ।
ଚିତ୍ତଂ ସତ୍ତ୍ଵଂ ସମାଯାତଂ କଞ୍ଚିତ୍ କାଲଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତୌ । ଵିହୃତ୍ଯ ତୁର୍ଯାଵସ୍ଥାଯାଂ ତୁର୍ଯାତୀତଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅତଃ
ଚିତ୍ତ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ସତ୍ତ୍ୱରେ ପରିଣତ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ଜଗତ ଅଛି। ଏହା କାମ କରି ଶେଷ, ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାରୁ ଉପରେ ଯାଇ, ତୁର୍ୟାତୀତ ହୋଇଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଭୂରିଭୁଵନଭ୍ରମଵିଭ୍ରମୌଘୈର୍ ଇତ୍ଥଂ ସ୍ଥିତଂ ସମମ୍ ଅନେକତଯୈକମ୍ ଏଵ । ସର୍ଵାତ୍ମ ସମ୍ଭଵତି ନେତରଦ୍ ଅଙ୍ଗ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚୈତ୍ତାଦି କାଞ୍ଚନହୃଦୀଵ ହି ସନ୍ନିଵେଶଃ
ବ୍ରହ୍ମ ଏକାଇ ଅନେକ ଜଗତର ଭ୍ରମଣ ଓ ଅସ୍ତିରତା ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ଅବସ୍ଥିତ ରହିଛି, ଏହା ଅନେକ ରୂପରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଏକାଇ ଅଟୁଟ ଅଛି । ସମସ୍ତ କିଛି ଆତ୍ମାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଂଶ ନୁହେଁ । ମନ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏହିପରି, ଯେପରି ଏକ ସୁନା ହୃଦୟରେ ସୁନା ଅଛି ।
ଅତ୍ରେମାମ୍ ଅଵବୋଧାଯ ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲକାରିଣୀମ୍ । ଅପୂର୍ଵାମ୍ ଏଵ ସଙ୍କ୍ଷେପାଦ୍ ରାମ ରମ୍ଯାଂ କଥାଂ ଶୃଣୁ
ଏବେ ତୁମେ ବୁଝିପାଇଁ, ରାମ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅପୂର୍ବ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଏକ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କଥା ଶୁଣ ।
ଯୋଜନାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଵିପୁଲଂ ଵିମଲଂ ସ୍ଫୁଟମ୍ । ଯୁଗୈର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଜରଦ୍ରୂପମ୍ ଅସ୍ତି ବିଲ୍ଵଫଲଂ ମହତ୍
ହଜାର ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ବିଶାଳ, ଶୁଭ୍ର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଏକ ବଡ଼ ବେଲ ଫଳ ଅଛି, ଯାହା ଅନେକ ଯୁଗ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଜର ରୂପରେ ଅଟୁଟ ଅଛି ।
ଅଵିନାଶରସାଧାରଂ ସୁଧାମଧୁରସାରଵତ୍ । ପୁରାଣମ୍ ଅପି ବାଲେନ୍ଦୁଦଲମାର୍ଦଵସୁନ୍ଦରମ୍
ଏହା ଅବିନାଶୀ ରସର ଭଣ୍ଡାର, ଅମୃତର ମଧୁରତା ରହିଛି, ପୁରାତନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନବ ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣର ମୃଦୁତା ଦେଇ ସୁନ୍ଦର ଅଛି ।
ଵ୍ଯୂଢସହ୍ଯମହାମେରୁମନ୍ଦରାଦ୍ରିତୃଣାଵଲେଃ । ମହାକଲ୍ପାନ୍ତଵାତ୍ଯାଯା ଅପି ଵେଗୈର୍ ଅଚାଲିତମ୍
ସହ୍ୟ, ମହାମେରୁ ଓ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତର ଗୁଚ୍ଛ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଦାଣ୍ଡି ରହିଛି, ସେମାନେ ଗ୍ରାସ ଶିରା ଭଳି। ବଡ଼ କାଳର ଶେଷର ଭୟଙ୍କର ପବନ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ହଲାଇପାରିନାହିଁ।
ଯୋଜନାଯୁତକୋଟୀନାଂ କୋଟିଲକ୍ଷଶତୈର୍ ଅପି । ଵୈପୁଲ୍ଯେନାପରିଚ୍ଛେଦ୍ଯଂ ଫଲମ୍ ଆଦ୍ଯଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତେଃ
ଏହାର ବିଶାଳତା ଏତେ ଅପାର, କୋଟି କୋଟି ଯୋଜନ ଦ୍ୱାରା ମାପିବା ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅନ୍ଧାର କରିପାରିବିନାହିଁ। ଏହା ହେଉଛି ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱର ପ୍ରଥମ ଫଳ।
ଅସ୍ଯ ବିଲ୍ଵଫଲସ୍ଯୋଚ୍ଚୈର୍ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାନି ସମୀପତଃ । ହରନ୍ତି ଲୀଲାଂ ଶୈଲେ ଽଧୋ ରାଜିକାକଣପଦ୍ଧତେଃ
ଏହି ବିଲ୍ବ ଫଳର ଉଚ୍ଚତା ଏପରି, ଏହା ଦେଖି ଏକ ମହାପର୍ବତ ତଳେ ଛୋଟ ରାଇ ଦାଣା ଭଳି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଗୁଡିକୁ ଆକୁର୍ଷିତ କରି ନିଏ।
ସ୍ଯନ୍ଦମାନରସାପୂରାଂ ସ୍ଵାଦ୍ଵୀଂ ରସଚମତ୍କୃତିମ୍ । ଯସ୍ଯାତିଶେତେ ନୋ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅପି ରାଘଵ ଷଡ୍ରସଃ
ଏହାର ରସ ପ୍ରବାହ ମଧୁର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ସ୍ୱାଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ରାଘବ, ଛଅଟି ସ୍ୱାଦ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହିଁ।