ଯଥା ପ୍ରାପ୍ତିକ୍ଷଣେ ଵସ୍ତୁ ପ୍ରଥମଂ ତୁଷ୍ଟଯେ ତଥା । ନ ପ୍ରାପ୍ତ୍ଯେକକ୍ଷଣାଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଇତି କୋ ନାନୁଭୂତଵାନ୍
ଯେପରି ଜିନିଷଟି ମିଳିବା ସମୟରେ ପ୍ରଥମେ ମନେ ସନ୍ତୋଷ ହୁଏ, ତେଉଁପରି ଏହି ମିଳିବାର ଏକ ମାତ୍ର କ୍ଷଣ ପରେ ଆଉ କେହି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଇ ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କରିଛି କି?
ଵାଞ୍ଛାକାଲେ ଯଥା ଵସ୍ତୁ ତୁଷ୍ଟଯେ ନାନ୍ଯଦା ତଥା । ତସ୍ମାତ୍ କ୍ଷଣସୁଖେ ତୁଷ୍ଟିଂ ବାଲୋ ବଧ୍ନାତି ନେତରଃ
ଯେପରି ଆଶା ପୂରଣ ହେବାବେଳେ ମାତ୍ର ଜିନିଷଟି ସନ୍ତୋଷ ଦେଇଥାଏ, ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ନୁହେଁ, ଏହିପରି ଅସ୍ଥାୟୀ ସୁଖକୁ କେବଳ ଶିଶୁ ମନେ ବାନ୍ଧି ରଖେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ନୁହେଁ।
ଵାଞ୍ଛାକ୍ଷଣେ ତୁଷ୍ଟଯେ ଯତ୍ ତତ୍ର ଵାଞ୍ଛୈଵ କାରଣମ୍ । ତୁଷ୍ଟିସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅତୁଷ୍ଟିପର୍ଯନ୍ତା ତସ୍ମାଦ୍ ଵାଞ୍ଛାଂ ପରିତ୍ଯଜ
ଆଶା ଉପଜିଲେ ଯେ ସନ୍ତୋଷ ମିଳେ, ସେଥିରେ ଆଶା ହିଁ କାରଣ; ଏହି ସନ୍ତୋଷ ଅସନ୍ତୋଷ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ, ତେଣୁ ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଯଦି ତତ୍ ପଦମ୍ ଆପ୍ନୋଷି କଦାଚିତ୍ କାଲପର୍ଯଯାତ୍ । ତଦ୍ ଅହମ୍ଭାଵନାରୂପେ ନ ମଙ୍କ୍ତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ପୁନଃ
ଯଦି କେବେ ତୁମେ ସମୟର ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ସେଉଁଠି ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କର, ତେବେ ପୁଣି ଏହାକୁ ଆତ୍ମବୋଧର ଆକାରରେ ଆଶା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନାଚଲସ୍ଯାଗ୍ରେ ରାମ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଵାନ୍ ଅସି । ଅହମ୍ଭାଵମହାଶ୍ଵଭ୍ରେ ନ ପୁନଃ ପାତମ୍ ଅର୍ହସି
ରାମ, ତୁମେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଛ। ଏବେ ଆଉ ଏହଁ ଅହଂକାରର ଗଭୀର ଖାଇକୁ ପଡ଼ିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ।
ପ୍ରସୃତାନନ୍ତସଦ୍ଦୃଷ୍ଟେର୍ ଜ୍ଞତ୍ଵମେରୁଶିରସ୍ସ୍ଥିତେଃ । ପୁନର୍ ଗର୍ଭାନ୍ଧକାରାନ୍ତଃପାତାଲପତନଂ କୁତଃ
ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି ଅନନ୍ତ ସତ୍ୟକୁ ଛୁଇଁଛି, ଜ୍ଞାନର ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଚିତ୍ତ ଅଟୁଟ ରହିଛି; ଏହଁ ଅନ୍ଧକାର ଗର୍ଭରେ ଆଉ କେମିତି ପଡ଼ିପାରିବ?
ଦୃଶ୍ଯତେ ତେ ସ୍ଵଭାଵୋ ଽଯଂ ସମତାସତ୍ଯତାମଯଃ । ମନ୍ଯେ କ୍ଷୀଣଵିକଲ୍ପୋ ଽସି ଜାତୋ ଽସି ଗତକାଲିକଃ
ତୁମର ସ୍ୱଭାବ ସମତା ଓ ସତ୍ୟରେ ଗଠିତ ଦେଖାଯାଉଛି; ମୁଁ ଭାବୁଛି ତୁମର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଶେଷ ହୋଇଛି, ତୁମେ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ଗତକାଳ ଚାଲିଗଲା।
ସ୍ଵଭାଵୋ ଽଯଂ ସ୍ଥିରୋ ରାମ ଇତ୍ଯ୍ ଆଵେଦଯତୀଵ ମେ । ସୋମ୍ଯ ପୂର୍ଣାର୍ଣଵପ୍ରଖ୍ଯା ସମତା ନିର୍ମଲା ତଵ
ରାମ, ଏହି ସ୍ୱଭାବ ତୁମର ଏବେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସିଗଲା ବୋଲି ମୋତେ ଲାଗେ; ତୁମର ଶାନ୍ତ ସମତା, ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାଗର ପରି ମୃଦୁ ଓ ନିର୍ମଳ।
ଆଶା ଯାତୁ ନିରାଶତ୍ଵମ୍ ଅଭାଵଂ ଯାତୁ ଭାଵନା । ଅମନସ୍ତ୍ଵଂ ମନୋ ଯାତୁ ତଵାସଙ୍ଗେନ ଜୀଵତଃ
ଆଶା ଅପେକ୍ଷା ହୀନତାକୁ ପାଇଯାଉ, କଳ୍ପନା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହୀନତାକୁ ପାଇଯାଉ, ମନ ନିର୍ମନତାକୁ ପାଇଯାଉ, ତୁମର ବିରକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜୀବନରେ।
ଯାଂ ଯାଂ ଵସ୍ତୁଦୃଶଂ ଯାସି ତସ୍ଯାଂ ତସ୍ଯାମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପେଣ ବ୍ରହ୍ମ ବୃଂହିତଚିଦ୍ଘନମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଜିନିଷକୁ ଦେଖୁଛ, ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ସ୍ଥିତିରେ, ସେଠି ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସାଧାରଣ ରୂପରେ ବ୍ରହ୍ମ ଅଛି, ଯାହା ଚେତନାରେ ବଡ଼ ଏବଂ ଗଢ଼।
ଅଜ୍ଞାତାତ୍ମା ନିବଦ୍ଧୋ ଽସି ଵିଜ୍ଞାତାତ୍ମା ନ ବଧ୍ଯସେ । ରାମ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ବୋଧଯସ୍ଵ ବଲାଦ୍ ଅତଃ
ଆତ୍ମାକୁ ଜଣାନଥିଲେ ତୁମେ ବାନ୍ଧି ହେଉଛ, ଆତ୍ମାକୁ ଜଣିଲେ ବାନ୍ଧି ହେଉନାହିଁ। ରାମ, ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଗ୍ରତ କର।
ଯତ୍ର ନ ସ୍ଵଦତେ ଵସ୍ତୁ ସ୍ଵଦତେ ଚ ଯଥାଗତମ୍ । ଅଵାସନତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ସାମ୍ଯମ୍ ଆକାଶକୋମଲମ୍
ଯେଉଁଠି କିଛି ରସ ନାହିଁ, ଯାହା ରସ ଆସିଥାଏ ସେ ଯେପରି ଆସିଥାଏ ସେପରି ଯାଉଥାଏ, ଏହାକୁ ଅବାସନତା ଭାବରେ ଜାଣ, ଏହା ଆକାଶର ମୃଦୁ ସମତା।
ଵାସନାରହିତୈର୍ ଅନ୍ତର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଆହରନ୍ କ୍ରିଯାଃ । ନ ଵିକ୍ରିଯାମ୍ ଅଵାପ୍ନୋଷି ଖଵତ୍ କ୍ଷୋଭଶତୈର୍ ଅପି
ଯେତେବେଳେ ମନର ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ଆଗ୍ରହ ନାହିଁ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ତେବେ ଏକ ଶତ ଉତ୍ତେଜନା ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ କେହି ଭାବରେ ବି ଅସ୍ଥିର ହେବ ନାହିଁ, ଏହା ଆକାଶ ପରି ଅଚଳ ରହିଥାଏ।
ଜ୍ଞାତା ଜ୍ଞାନଂ ତଥା ଜ୍ଞେଯଂ ତ୍ରଯମ୍ ଏକତଯାତ୍ମନି । ଶାନ୍ତାତ୍ମାନୁଭଵନ୍ ଭଵ୍ଯ ନ ଭୂଯୋଭଵଭାଗ୍ ଅସି
ଯେତେବେଳେ ବିଷୟ, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଜ୍ଞାତା — ଏଇ ତିନିଟିକୁ ଏକା ଆତ୍ମାରେ ଜାଣିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉଛ, ଏବଂ ଏହି ଶାନ୍ତ ଅନୁଭୂତିରେ ବସିଥିବା ଦ୍ୱାରା, ମହାନ ଜନ, ତୁମେ ଆଉ ପୁନଃଜନ୍ମର ଅଂଶୀ ରହିବ ନାହିଁ।
ଚିତ୍ତୋନ୍ମେଷନିମେଷାଭ୍ଯାଂ ସଂସାରପ୍ରଲଯୋଦଯୌ । ଵାସନାପ୍ରାଣସଂରୋଧାଦ୍ ଅନୁନ୍ମେଷଂ ମନଃ କୁରୁ
ମନର ଖୋଲିବା ଓ ବନ୍ଦ ହେବା ସହିତ ସଂସାରର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶ ଘଟେ। ଆଗ୍ରହ ଓ ପ୍ରାଣର ଧାରାକୁ ଅଟକାଇ ମନକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାରୁ ରୋକି ରଖ।
ପ୍ରାଣୋନ୍ମେଷନିମେଷାଭ୍ଯାଂ ସଂସୃତେଃ ପ୍ରଲଯୋଦଯୌ । ତମ୍ ଅଭ୍ଯାସପ୍ରଯୋଗାଭ୍ଯାମ୍ ଉନ୍ମେଷରହିତଂ କୁରୁ
ପ୍ରାଣର ଫୁଲିବା ଓ ସଂକୋଚିତ ହେବା ସହିତ ସଂସାରର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶ ହୁଏ। ଅଭ୍ୟାସ ଓ ନିୟମରେ ରହି, ପ୍ରାଣକୁ ଫୁଲିବାରୁ ମୁକ୍ତ କର।
ମୌର୍ଖ୍ଯୋନ୍ମେଷନିମେଷାଭ୍ଯାଂ କର୍ମଣାଂ ପ୍ରଲଯୋଦଯୌ । ତଦ୍ ଵିଲୀନଂ କୁରୁ ବଲାଦ୍ ଗୁରୁଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥସଙ୍ଗମୈଃ
ମୂର୍ଖତା ଉଠିବା ଓ ଶାନ୍ତ ହେବା ସହିତ କର୍ମ ଆସେ ଓ ଯାଏ । ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥକୁ ଭଲଭାବେ ଧାରଣ କରି, ସେଇ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଜୋରଦାର ଭାବେ ଗଲାଇଦିଅ ।
ଯଥା ଵାତରଜସ୍ସଙ୍ଗସ୍ପନ୍ଦାତ୍ ସ୍ତମ୍ଭାଭ୍ରଵେଦନମ୍ । ତଥା ଚିତା ଚେତ୍ଯତଯା ସ୍ପନ୍ଦାଦ୍ ଇଦମ୍ ଉପସ୍ଥିତମ୍
ଯେପରି ବାତାସ, ଧୁଳି ଓ ସ୍ପର୍ଶ ଚଳିତ ହେଲେ ଦେଉଳ, ମେଘ ଓ ଏହିପରି ଜିନିଷ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଚେତନା ଜଗତକୁ ବସ୍ତୁ ଭାବେ ଭାବିଲେ, ଏହି ସଂସାର ଦେଖାଯାଏ ।
ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନସମ୍ବନ୍ଧସ୍ପନ୍ଦଜେଯଂ ଜଗଦ୍ଗତିଃ । ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଆଲୋକକୁଡ୍ଯାଦିସଙ୍ଗଜା ଵର୍ଣଧୀର୍ ଇଵ
ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜିନିଷ ମଧ୍ୟରେ ସଂଯୋଗ ଓ ଚଳନ ଥିଲେ, ଏହି ସଂସାରର ଗତି ହୁଏ । ଯେପରି ଦେଉଳ କିମ୍ବା ଦିଵାଳ ଛୁଇଁଲେ ରଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଜଗତର ଅନୁଭୂତି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ ।
ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନସମ୍ବନ୍ଧସ୍ପନ୍ଦାଭାଵେ ନ ଜାଯତେ । ଵେଦନା ଭଵଦାଭାସା ଚିତ୍ରପୁଂସାମ୍ ଇଵାଶଯେ
ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ମଧ୍ୟରେ ଚଳନ ନଥିଲେ, କୌଣସି ଅନୁଭୂତି ହୁଏନାହିଁ । ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଏହି ସଂସାର ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, ସେପରି ।
ଚିତ୍ତସ୍ପନ୍ଦୋତ୍ଥିତା ମାଯା ତଦଭାଵେ ଵିଲୀଯତେ । ପଯସ୍ସ୍ପନ୍ଦୋତ୍ଥିତା ଵୀଚିସ୍ ତଦଭାଵେନ ଶାମ୍ଯତି
ମନର କମ୍ପନରୁ ମାୟା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଏହି କମ୍ପନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ମାୟା ମିଶିଯାଏ। ଜଳର ଆନ୍ଦୋଳନରୁ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ; ଆନ୍ଦୋଳନ ନ ଥିଲେ, ତରଙ୍ଗ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ତ୍ଯାଗତୋ ଵାସନାଂଶସ୍ଯ ବୋଧାଦ୍ ଵା ପ୍ରାଣରୋଧନାତ୍ । ଚିତ୍ତେ ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦତାଂ ଯାତେ କୁତସ୍ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ଯ ସମ୍ଭଵଃ
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଭାବନାକୁ ଛାଡିଦେଉଛୁ, କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ଶ୍ୱାସକୁ ରୋକି ଦେଉଛୁ, ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ; ଏହିପରି ଶାନ୍ତ ମନରେ କେମିତି କମ୍ପନ ହେବ?
ଅସଂଵିତ୍ସ୍ପନ୍ଦମାତ୍ରେଣ ଯାତି ଚିତ୍ତମ୍ ଅଚିତ୍ତତାମ୍ । ପ୍ରାଣାନାଂ ଵା ନିରୋଧେନ ତଦ୍ ଏଵ ଚ ପରଂ ପଦମ୍
ଚେତନାର କମ୍ପନ ଥମିଗଲେ, ମନ ନିର୍ଜୀବ ହୁଏ; କିମ୍ବା ପ୍ରାଣର ନିରୋଧ କଲେ, ସେଇ ଅବସ୍ଥା ହେଉଛି ପରମ ପଦ।
ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନସମ୍ବନ୍ଧେ ଯତ୍ ସୁଖଂ ପାରମାତ୍ମିକମ୍ । ତଦନ୍ତୈକାନ୍ତସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ମନଃକ୍ଷଯଃ
ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବାର ଏକତାରେ ଯେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ସେହି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସଚେତନତା ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମନର ଶେଷ ହୁଏ।
ଯତ୍ର ନାଭ୍ଯୁଦିତଂ ଚିତ୍ତଂ ତତ୍ ତତ୍ ସୁଖମ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍ । ନ ସ୍ଵର୍ଗାଦୌ ସମ୍ଭଵତି ମରୌ ହିମଗୃହଂ ଯଥା
ଯେଉଁଠି ମନ ଉଦିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେଉଁଠି ସ୍ୱଭାବିକ ଆନନ୍ଦ ରହିଛି; ଏହି ଆନନ୍ଦ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଠିକଣାରେ ମିଳେନାହିଁ, ଯେପରି ମରୁଭୂମିରେ ହିମର ଘର ନଥାଏ।
ଚିତ୍ତୋପଶମଜଂ ସ୍ଫାରମ୍ ଅଵାଚ୍ଯଂ ଵଚସାଂ ସୁଖମ୍ । କ୍ଷଯାତିଶଯନିର୍ମୁକ୍ତଂ ନୋଦେତି ନ ଚ ଶାମ୍ଯତି
ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଯେଉଁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ବର୍ଣ୍ନନା କରିପାରିବା ନଥିବା ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେ ଆନନ୍ଦ ବୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା କ୍ଷୟରୁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ଏହା ଉଦିତ ହୁଏନାହିଁ ଓ ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।
ବୋଧାଦ୍ ଭଵତି ଚିତ୍ତାନ୍ତୋ ନିର୍ବୋଧାଚ୍ ଚିତ୍ତତୋଦିତା । ବାଲଵେତାଲଵତ୍ ତେନ ମୋହଶ୍ରୀର୍ ଘନତାଂ ଗତା
ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମନର ଶେଷ ହୁଏ; ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମନ ଉଦିତ ହୁଏ। ଏହିପରି ଭ୍ରମ ଶିଶୁ କିମ୍ବା ଭୂତ ପରି ଏକ ଘନତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଅପି ହ୍ଯ୍ ଏତଚ୍ ଚିତ୍ତଂ ବୋଧାଦ୍ ଵିଲୀଯତେ । ସଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ଇଵାଭାତି ତାମ୍ରଂ ହେମୀକୃତଂ ଯଥା
ମନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଲୟ ହୁଏ; ସତ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ତାମ୍ବା ହେମରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
ଜ୍ଞସ୍ଯ ଚିତ୍ତଂ ନ ଚିତ୍ତାଖ୍ଯଂ ଜ୍ଞଚିତ୍ତଂ ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ନାମାର୍ଥାନ୍ଯତ୍ଵଭାକ୍ ଚିତ୍ତଂ ବୋଧାତ୍ ତାମ୍ରସୁଵର୍ଣଵତ୍
ଜଣାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ଚିତ୍ତକୁ 'ଚିତ୍ତ' ଭାବରେ ଡାକାଯାଏନାହିଁ; ଏହି ଚିତ୍ତକୁ 'ସତ୍ତ୍ୱ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଚିତ୍ତ ନାମ ଓ ଆକାରରୁ ଅଲଗା, ଏହା ଜ୍ଞାନ ସହିତ ତାମ୍ବା ଓ ସୁନାର ଭିନ୍ନତା ପରି।
ନ ସମ୍ଭଵତି ଚିତ୍ତତ୍ଵଂ ତେନ ତତ୍ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ । ଭ୍ରମଶ୍ ଶାମ୍ଯତି ବୋଧେନ ନାଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯତେ ସତଃ
ଏହିପରି, ଚିତ୍ତର ଅବସ୍ଥା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏନାହିଁ, ତେଣୁ ଏହା ଗଳିଯାଏ। ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ଯାହା ସତ୍ୟ, ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାଶ ହୁଏନାହିଁ।