ଇଦଂ ହେଯମ୍ ଉପାଦେଯମ୍ ଇଦଂ ସଦ୍ ଇଦମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ । ଇତି ଚିନ୍ତାଭ୍ରମଶ୍ ଶାନ୍ତୋ ନିପୁଣଂ ପରମୋ ମୁନେ
‘ଏହା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହା ଅସତ୍ୟ’—ଏପରି ଅସ୍ଥିର ଚିନ୍ତା ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମୁନି, ଏହା ବହୁତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ଘଟିଛି।
ନ ସ୍ଵର୍ଗମ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛାମି ଦ୍ଵେଷ୍ମି ଵା ନ ଚ ରୌରଵମ୍ । ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ହି ତିଷ୍ଠାମି ମନ୍ଦରାଦ୍ରିର୍ ଇଵାଭ୍ରମଃ
ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ନ ନରକକୁ ଘୃଣା କରେ, ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ଯେପରି ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଉପରେ ମେଘ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ବସିଥାଏ।
କଣଶଃକୀର୍ଣତ୍ରିଜଗତ୍କ୍ଷୀରସାଗରସନ୍ତତିଃ । ଵିଶ୍ରାନ୍ତଶ୍ ଚିରସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତୋ ନିର୍ଭ୍ରମୋ ରାମମନ୍ଦରଃ
ତିନି ଜଗତରେ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ଛିଟିଯାଇଥିବା ତିନି ଜଗତରେ ଅନେକ ଦିନ ହଲା ପରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଓ ନିର୍ଭ୍ରମ ହୋଇ ରହିଛି।
ଅଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଇଦମ୍ ଇଦଂ ଵସ୍ତୁ ଯସ୍ଯେତି କଲନାମଲମ୍ । ହୃଦି ତସ୍ଯ କୁସନ୍ଦେହଜାଲିକା ଜ୍ଵଲିତାଧିକମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମନେ ସବୁବେଳେ 'ଏହା ଅସତ୍ୟ, ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହା ମୋର' ଭାବରେ ଅନେକ ଚିନ୍ତା ଚାଲିଥାଏ, ସେଠାରେ ସନ୍ଦେହର ଘନ ଜାଲ ହୃଦୟରେ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଜଳିଉଠେ।
ଇଦମ୍ ଇତ୍ଥଂ ଜଗଦ୍ ଇତି ଜ୍ଞାତଂ ଯେନ ମୁନୀଶ୍ଵର । ସ ଯତ୍ର ଯାତି କାର୍ପଣ୍ଯଂ ଜଗତସ୍ ତନ୍ ନ ଲଭ୍ଯତେ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ସତ୍ୟରେ 'ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚ ଏଭଳି' ବୋଲି ଜାଣିଛି, ସେଉଁଠିଏଉଁଠି ଯାଏ, ସେଠାରେ ଜଗତର ଦୁଃଖ ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରେନି।
ଵିଚିତ୍ରାକୁଲକଲ୍ଲୋଲାଜ୍ ଜଡାଵୃତ୍ତିଵିଵର୍ତିତାତ୍ । ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଭଗଵଂସ୍ ତୀର୍ଣାସ୍ ସ୍ମୋ ଭଵସାଗରାତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ଭବସାଗରର ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ତରଙ୍ଗ ଓ ମୂଢତାର ରୂପାନ୍ତରକୁ ଅଟଳ ଭାବେ ଟପିଯାଇଛୁ।
ସମ୍ପଦାମ୍ ଅଵଧିର୍ ଜ୍ଞାତୋ ଦୃଷ୍ଟସ୍ ସୀମାନ୍ତ ଆପଦାମ୍ । ସର୍ଵସାରେଷ୍ଵ୍ ଅଦୀନାସ୍ ସ୍ମଃ ପୂର୍ଣାସ୍ ସ୍ମଃ ପରମେଶ୍ଵରାଃ
ସମୃଦ୍ଧିର ସୀମା ଓ ଦୁଃଖର ସୀମାନ୍ତ ଆମେ ଜାଣିଛୁ। ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ମୂଳରେ ଆମେ କେବେ ଅଭାବ ଅନୁଭବ କରୁନାହିଁ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଛୁ।
ପରାମ୍ ଅଭେଦ୍ଯାମ୍ ଅପରୈର୍ ଦଲିତାଶାମତଙ୍ଗଜାମ୍ । ସଂସାରସମରେ ସମ୍ଯଗ୍ ଧୀରତାମ୍ ଆଗତଂ ମନଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କରୁନ୍ତୁ, ଆମର ମନ ଅଟୁଟ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧାରଣ କରିଛି, ସଂସାର ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହା ଏକ ଅଭେଦ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ହାତୀ ପରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଘାତରେ ଅଚଳ।
ପରିଗଲିତଵିକଲ୍ପତାମ୍ ଉପେତଂ ପ୍ରଗଲିତଵାଞ୍ଛମ୍ ଅଦୀନସାରସତ୍ତ୍ଵମ୍ । ତ୍ରିଜଗତି ଜଯତି ପ୍ରସିଦ୍ଧରୂପଂ ପ୍ରମୁଦିତମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅନୁତ୍ତରଂ ମନୋ ମେ
ମୋର ମନ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ମୁକ୍ତ, ଅଦୃଢ଼ତା ଛାଡ଼ି ଅଟୁଟ ସ୍ୱଭାବ ଧାରଣ କରିଛି। ଏହି ମନ ତିନି ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ବିଜୟୀ, ଅନ୍ତରେ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଛି।
କେଵଲେନେନ୍ଦ୍ରିଯୈସ୍ ସାର୍ଧଂ ଵର୍ତମାନାର୍ଥଵର୍ତିନା । ଅସଙ୍ଗମେନ ମନସା ଯତ୍ କରୋଷି ନ ତତ୍ କୃତମ୍
ଯେଉଁ କାମ କମ୍ପନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ ବାହ୍ୟ ବିଷୟରେ ମନ ଲାଗି କରୁଛ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ସେହି କାମ କରାଯାଇନାହିଁ।
ଯଥା ପ୍ରାପ୍ତିକ୍ଷଣେ ଵସ୍ତୁ ପ୍ରଥମଂ ତୁଷ୍ଟଯେ ତଥା । ନ ପ୍ରାପ୍ତ୍ଯେକକ୍ଷଣାଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଇତି କୋ ନାନୁଭୂତଵାନ୍
ଯେପରି ଜିନିଷଟି ମିଳିବା ସମୟରେ ପ୍ରଥମେ ମନେ ସନ୍ତୋଷ ହୁଏ, ତେଉଁପରି ଏହି ମିଳିବାର ଏକ ମାତ୍ର କ୍ଷଣ ପରେ ଆଉ କେହି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଇ ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କରିଛି କି?
ଵାଞ୍ଛାକାଲେ ଯଥା ଵସ୍ତୁ ତୁଷ୍ଟଯେ ନାନ୍ଯଦା ତଥା । ତସ୍ମାତ୍ କ୍ଷଣସୁଖେ ତୁଷ୍ଟିଂ ବାଲୋ ବଧ୍ନାତି ନେତରଃ
ଯେପରି ଆଶା ପୂରଣ ହେବାବେଳେ ମାତ୍ର ଜିନିଷଟି ସନ୍ତୋଷ ଦେଇଥାଏ, ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ନୁହେଁ, ଏହିପରି ଅସ୍ଥାୟୀ ସୁଖକୁ କେବଳ ଶିଶୁ ମନେ ବାନ୍ଧି ରଖେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ନୁହେଁ।
ଵାଞ୍ଛାକ୍ଷଣେ ତୁଷ୍ଟଯେ ଯତ୍ ତତ୍ର ଵାଞ୍ଛୈଵ କାରଣମ୍ । ତୁଷ୍ଟିସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅତୁଷ୍ଟିପର୍ଯନ୍ତା ତସ୍ମାଦ୍ ଵାଞ୍ଛାଂ ପରିତ୍ଯଜ
ଆଶା ଉପଜିଲେ ଯେ ସନ୍ତୋଷ ମିଳେ, ସେଥିରେ ଆଶା ହିଁ କାରଣ; ଏହି ସନ୍ତୋଷ ଅସନ୍ତୋଷ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ, ତେଣୁ ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଯଦି ତତ୍ ପଦମ୍ ଆପ୍ନୋଷି କଦାଚିତ୍ କାଲପର୍ଯଯାତ୍ । ତଦ୍ ଅହମ୍ଭାଵନାରୂପେ ନ ମଙ୍କ୍ତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ପୁନଃ
ଯଦି କେବେ ତୁମେ ସମୟର ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ସେଉଁଠି ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କର, ତେବେ ପୁଣି ଏହାକୁ ଆତ୍ମବୋଧର ଆକାରରେ ଆଶା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନାଚଲସ୍ଯାଗ୍ରେ ରାମ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଵାନ୍ ଅସି । ଅହମ୍ଭାଵମହାଶ୍ଵଭ୍ରେ ନ ପୁନଃ ପାତମ୍ ଅର୍ହସି
ରାମ, ତୁମେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଛ। ଏବେ ଆଉ ଏହଁ ଅହଂକାରର ଗଭୀର ଖାଇକୁ ପଡ଼ିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ।
ପ୍ରସୃତାନନ୍ତସଦ୍ଦୃଷ୍ଟେର୍ ଜ୍ଞତ୍ଵମେରୁଶିରସ୍ସ୍ଥିତେଃ । ପୁନର୍ ଗର୍ଭାନ୍ଧକାରାନ୍ତଃପାତାଲପତନଂ କୁତଃ
ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି ଅନନ୍ତ ସତ୍ୟକୁ ଛୁଇଁଛି, ଜ୍ଞାନର ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଚିତ୍ତ ଅଟୁଟ ରହିଛି; ଏହଁ ଅନ୍ଧକାର ଗର୍ଭରେ ଆଉ କେମିତି ପଡ଼ିପାରିବ?
ଦୃଶ୍ଯତେ ତେ ସ୍ଵଭାଵୋ ଽଯଂ ସମତାସତ୍ଯତାମଯଃ । ମନ୍ଯେ କ୍ଷୀଣଵିକଲ୍ପୋ ଽସି ଜାତୋ ଽସି ଗତକାଲିକଃ
ତୁମର ସ୍ୱଭାବ ସମତା ଓ ସତ୍ୟରେ ଗଠିତ ଦେଖାଯାଉଛି; ମୁଁ ଭାବୁଛି ତୁମର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଶେଷ ହୋଇଛି, ତୁମେ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ଗତକାଳ ଚାଲିଗଲା।
ସ୍ଵଭାଵୋ ଽଯଂ ସ୍ଥିରୋ ରାମ ଇତ୍ଯ୍ ଆଵେଦଯତୀଵ ମେ । ସୋମ୍ଯ ପୂର୍ଣାର୍ଣଵପ୍ରଖ୍ଯା ସମତା ନିର୍ମଲା ତଵ
ରାମ, ଏହି ସ୍ୱଭାବ ତୁମର ଏବେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସିଗଲା ବୋଲି ମୋତେ ଲାଗେ; ତୁମର ଶାନ୍ତ ସମତା, ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାଗର ପରି ମୃଦୁ ଓ ନିର୍ମଳ।
ଆଶା ଯାତୁ ନିରାଶତ୍ଵମ୍ ଅଭାଵଂ ଯାତୁ ଭାଵନା । ଅମନସ୍ତ୍ଵଂ ମନୋ ଯାତୁ ତଵାସଙ୍ଗେନ ଜୀଵତଃ
ଆଶା ଅପେକ୍ଷା ହୀନତାକୁ ପାଇଯାଉ, କଳ୍ପନା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହୀନତାକୁ ପାଇଯାଉ, ମନ ନିର୍ମନତାକୁ ପାଇଯାଉ, ତୁମର ବିରକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜୀବନରେ।
ଯାଂ ଯାଂ ଵସ୍ତୁଦୃଶଂ ଯାସି ତସ୍ଯାଂ ତସ୍ଯାମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପେଣ ବ୍ରହ୍ମ ବୃଂହିତଚିଦ୍ଘନମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଜିନିଷକୁ ଦେଖୁଛ, ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ସ୍ଥିତିରେ, ସେଠି ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସାଧାରଣ ରୂପରେ ବ୍ରହ୍ମ ଅଛି, ଯାହା ଚେତନାରେ ବଡ଼ ଏବଂ ଗଢ଼।
ଅଜ୍ଞାତାତ୍ମା ନିବଦ୍ଧୋ ଽସି ଵିଜ୍ଞାତାତ୍ମା ନ ବଧ୍ଯସେ । ରାମ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ବୋଧଯସ୍ଵ ବଲାଦ୍ ଅତଃ
ଆତ୍ମାକୁ ଜଣାନଥିଲେ ତୁମେ ବାନ୍ଧି ହେଉଛ, ଆତ୍ମାକୁ ଜଣିଲେ ବାନ୍ଧି ହେଉନାହିଁ। ରାମ, ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଗ୍ରତ କର।
ଯତ୍ର ନ ସ୍ଵଦତେ ଵସ୍ତୁ ସ୍ଵଦତେ ଚ ଯଥାଗତମ୍ । ଅଵାସନତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ସାମ୍ଯମ୍ ଆକାଶକୋମଲମ୍
ଯେଉଁଠି କିଛି ରସ ନାହିଁ, ଯାହା ରସ ଆସିଥାଏ ସେ ଯେପରି ଆସିଥାଏ ସେପରି ଯାଉଥାଏ, ଏହାକୁ ଅବାସନତା ଭାବରେ ଜାଣ, ଏହା ଆକାଶର ମୃଦୁ ସମତା।
ଵାସନାରହିତୈର୍ ଅନ୍ତର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଆହରନ୍ କ୍ରିଯାଃ । ନ ଵିକ୍ରିଯାମ୍ ଅଵାପ୍ନୋଷି ଖଵତ୍ କ୍ଷୋଭଶତୈର୍ ଅପି
ଯେତେବେଳେ ମନର ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ଆଗ୍ରହ ନାହିଁ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ତେବେ ଏକ ଶତ ଉତ୍ତେଜନା ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ କେହି ଭାବରେ ବି ଅସ୍ଥିର ହେବ ନାହିଁ, ଏହା ଆକାଶ ପରି ଅଚଳ ରହିଥାଏ।
ଜ୍ଞାତା ଜ୍ଞାନଂ ତଥା ଜ୍ଞେଯଂ ତ୍ରଯମ୍ ଏକତଯାତ୍ମନି । ଶାନ୍ତାତ୍ମାନୁଭଵନ୍ ଭଵ୍ଯ ନ ଭୂଯୋଭଵଭାଗ୍ ଅସି
ଯେତେବେଳେ ବିଷୟ, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଜ୍ଞାତା — ଏଇ ତିନିଟିକୁ ଏକା ଆତ୍ମାରେ ଜାଣିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉଛ, ଏବଂ ଏହି ଶାନ୍ତ ଅନୁଭୂତିରେ ବସିଥିବା ଦ୍ୱାରା, ମହାନ ଜନ, ତୁମେ ଆଉ ପୁନଃଜନ୍ମର ଅଂଶୀ ରହିବ ନାହିଁ।
ଚିତ୍ତୋନ୍ମେଷନିମେଷାଭ୍ଯାଂ ସଂସାରପ୍ରଲଯୋଦଯୌ । ଵାସନାପ୍ରାଣସଂରୋଧାଦ୍ ଅନୁନ୍ମେଷଂ ମନଃ କୁରୁ
ମନର ଖୋଲିବା ଓ ବନ୍ଦ ହେବା ସହିତ ସଂସାରର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶ ଘଟେ। ଆଗ୍ରହ ଓ ପ୍ରାଣର ଧାରାକୁ ଅଟକାଇ ମନକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାରୁ ରୋକି ରଖ।
ପ୍ରାଣୋନ୍ମେଷନିମେଷାଭ୍ଯାଂ ସଂସୃତେଃ ପ୍ରଲଯୋଦଯୌ । ତମ୍ ଅଭ୍ଯାସପ୍ରଯୋଗାଭ୍ଯାମ୍ ଉନ୍ମେଷରହିତଂ କୁରୁ
ପ୍ରାଣର ଫୁଲିବା ଓ ସଂକୋଚିତ ହେବା ସହିତ ସଂସାରର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶ ହୁଏ। ଅଭ୍ୟାସ ଓ ନିୟମରେ ରହି, ପ୍ରାଣକୁ ଫୁଲିବାରୁ ମୁକ୍ତ କର।
ମୌର୍ଖ୍ଯୋନ୍ମେଷନିମେଷାଭ୍ଯାଂ କର୍ମଣାଂ ପ୍ରଲଯୋଦଯୌ । ତଦ୍ ଵିଲୀନଂ କୁରୁ ବଲାଦ୍ ଗୁରୁଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥସଙ୍ଗମୈଃ
ମୂର୍ଖତା ଉଠିବା ଓ ଶାନ୍ତ ହେବା ସହିତ କର୍ମ ଆସେ ଓ ଯାଏ । ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥକୁ ଭଲଭାବେ ଧାରଣ କରି, ସେଇ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଜୋରଦାର ଭାବେ ଗଲାଇଦିଅ ।
ଯଥା ଵାତରଜସ୍ସଙ୍ଗସ୍ପନ୍ଦାତ୍ ସ୍ତମ୍ଭାଭ୍ରଵେଦନମ୍ । ତଥା ଚିତା ଚେତ୍ଯତଯା ସ୍ପନ୍ଦାଦ୍ ଇଦମ୍ ଉପସ୍ଥିତମ୍
ଯେପରି ବାତାସ, ଧୁଳି ଓ ସ୍ପର୍ଶ ଚଳିତ ହେଲେ ଦେଉଳ, ମେଘ ଓ ଏହିପରି ଜିନିଷ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଚେତନା ଜଗତକୁ ବସ୍ତୁ ଭାବେ ଭାବିଲେ, ଏହି ସଂସାର ଦେଖାଯାଏ ।
ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନସମ୍ବନ୍ଧସ୍ପନ୍ଦଜେଯଂ ଜଗଦ୍ଗତିଃ । ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଆଲୋକକୁଡ୍ଯାଦିସଙ୍ଗଜା ଵର୍ଣଧୀର୍ ଇଵ
ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜିନିଷ ମଧ୍ୟରେ ସଂଯୋଗ ଓ ଚଳନ ଥିଲେ, ଏହି ସଂସାରର ଗତି ହୁଏ । ଯେପରି ଦେଉଳ କିମ୍ବା ଦିଵାଳ ଛୁଇଁଲେ ରଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଜଗତର ଅନୁଭୂତି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ ।
ଦୃଶ୍ଯଦର୍ଶନସମ୍ବନ୍ଧସ୍ପନ୍ଦାଭାଵେ ନ ଜାଯତେ । ଵେଦନା ଭଵଦାଭାସା ଚିତ୍ରପୁଂସାମ୍ ଇଵାଶଯେ
ଦେଖୁଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ମଧ୍ୟରେ ଚଳନ ନଥିଲେ, କୌଣସି ଅନୁଭୂତି ହୁଏନାହିଁ । ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଏହି ସଂସାର ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, ସେପରି ।