ସମସ୍ ସମସମାଭାସୋ ଭାସ୍ଵଦ୍ଵପୁର୍ ଉଦାରଧୀଃ । ତିଷ୍ଠାତ୍ମାଚାରତୋ ନିତ୍ଯଂ ପରିପୂର୍ଣ ଇଵାର୍ଣଵଃ
ସମତାରେ ଶାନ୍ତ, ସମ ଦେହର ଅଭିନ୍ନ ଚାହାରା, ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିତ୍ୟ ଦୃଢ଼ ଆଚରଣ କରିଥିବା, ସମୁଦ୍ର ପରି ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି।
ଏତତ୍ ତ୍ଵଂ ଶ୍ରୁତଵାନ୍ ସର୍ଵଂ ସ୍ଥିତସ୍ ତ୍ଵଂ ପରିପୂର୍ଣଧୀଃ । ଯଦୀଚ୍ଛସୀତରତ୍ ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତତ୍ ପୃଚ୍ଛ ରଘୁନନ୍ଦନ
ତୁମେ ଏହା ସବୁ ଶୁଣିଛ, ଏବଂ ତୁମର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ଯଦି ଆଉ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ପଚାର, ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽନନ୍ତରୂପସ୍ଯ କୁତୋ ମଲମ୍ ଇତି ତ୍ଵଯା । ଯତ୍ ପୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରଥମେ କଲ୍ପେ ତଦ୍ ଅଦ୍ଯ ପରିଚୋଦଯ
ବ୍ରହ୍ମାର ଅନେକ ରୂପରେ କିପରି ଅପବିତ୍ରତା ଆସିପାରେ — ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ତୁମେ ପ୍ରଥମ କଳ୍ପରେ ପଚାରିଥିଲା; ଏବେ ଏହାକୁ ପୁନି ପଚାର।
ଇଦାନୀଂ ସଂଶଯୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵିନିଵୃତ୍ତୋ ଵିଶେଷତଃ । ଜ୍ଞାତଂ ଜ୍ଞାତଵ୍ଯମ୍ ଅଖିଲଂ ଜାତା ତୃପ୍ତିର୍ ଅକୃତ୍ରିମା
ଏବେ, ବ୍ରହ୍ମନ୍, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଦୂର ହୋଇଛି; ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଜାଣିବା ଦରକାର, ସେ ସବୁ ଜାଣିହେଲା, ଏବଂ ସ୍ୱାଭାବିକ ତୃପ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।
ନାତ୍ମନୋ ଽସ୍ତି ମଲଂ ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ନ ଚୈକ୍ଯଂ ନ ଚ କଲ୍ପନା । ତଦା ମମାଭୂଦ୍ ଅଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରଶାନ୍ତମ୍ ଅଧୁନା ତୁ ତତ୍
ଆତ୍ମାର କୌଣସି ଦୋଷ, ଦ୍ୱିତୀୟତା, ଏକତା କିମ୍ବା କଳ୍ପନା ନାହିଁ। ସେତେବେଳେ ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେହି ଅଜ୍ଞାନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।
କଲଙ୍କ ଆତ୍ମନୋ ଽସ୍ତୀତି ମମାଜ୍ଞାନଵଶେନ ଯା । ଆସୀଦ୍ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଇଦାନୀଂ ସା ନିଵୃତ୍ତା ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ଆତ୍ମାରେ ଦୋଷ ଅଛି ବୋଲି ଯେ ଭ୍ରମ ମୋର ଅଜ୍ଞାନରୁ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ଭ୍ରମ ଏବେ ତୁମ ଦୟାରେ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି।
ନ ଜାଯତେ ନ ମ୍ରିଯତେ ନ ଚୈଵାତ୍ମା କଲଙ୍କିତଃ । ସର୍ଵଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମମଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉଦିତଃ ଖଲୁ ଚାସ୍ମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଆତ୍ମା କେବେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, କେବେ ମରେନାହିଁ, ଏବଂ କେବେ ଦୋଷିତ ହୁଏନାହିଁ। ମୁଁ ଏହା କହିଛି—ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମର ମୂଳରୂପ।
ପ୍ରଶ୍ନେଭ୍ଯସ୍ ସଂଶଯେଭ୍ଯଶ୍ ଚ ଵାଞ୍ଛିତେଭ୍ଯଶ୍ ଚ ସର୍ଵତଃ । ଶୁଦ୍ଧଂ ମେ ନିର୍ଗତଂ ଚେତସ୍ ତ୍ଵଷ୍ଟା ଯନ୍ତ୍ରଭ୍ରମାଦ୍ ଇଵ
ସମସ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନ, ସନ୍ଦେହ ଏବଂ ଆଶା ଠାରୁ ମୋର ମନ ପରିଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ତାଡ଼ିର ଚକ୍ର ଘୂରାଣ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ।
ସର୍ଵସାରୋପଦେଶେଷୁ ପ୍ରାଯଃ ପ୍ରୋକ୍ତେଷୁ ସାଧୁଭିଃ । ନିରାକାଙ୍କ୍ଷସ୍ ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସୁମେରୁଃ କନକେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ସମସ୍ତ ମୂଳ ଉପଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକେ ବେଶିଭାଗ କହିଛନ୍ତି, ସେସବୁ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ମନରେ କୌଣସି ଆଶା ରହିନାହିଁ, ଯେପରି ଶୁମେରୁ ପର୍ବତ ସୁନା ରାଶି ମଧ୍ୟରେ ଅଚଳ ଅଟୁଟ ରହେ।
ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ଯତ୍ରାଶା ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ଯଦ୍ ଈପ୍ସିତମ୍ । ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ଯଦ୍ ଆଦେଯଂ ହେଯଂ ମଧ୍ଯଂ ଚ ଵା ମମ
ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ଜିନିଷରେ ଆଶା ନାହିଁ, କୌଣସି ଜିନିଷକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, କୌଣସି ଜିନିଷକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା, ତ୍ୟାଗ କରିବା କିମ୍ବା ମଧ୍ୟସ୍ଥ ରହିବା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଇଦଂ ହେଯମ୍ ଉପାଦେଯମ୍ ଇଦଂ ସଦ୍ ଇଦମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ । ଇତି ଚିନ୍ତାଭ୍ରମଶ୍ ଶାନ୍ତୋ ନିପୁଣଂ ପରମୋ ମୁନେ
‘ଏହା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହା ଅସତ୍ୟ’—ଏପରି ଅସ୍ଥିର ଚିନ୍ତା ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମୁନି, ଏହା ବହୁତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ଘଟିଛି।
ନ ସ୍ଵର୍ଗମ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛାମି ଦ୍ଵେଷ୍ମି ଵା ନ ଚ ରୌରଵମ୍ । ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ହି ତିଷ୍ଠାମି ମନ୍ଦରାଦ୍ରିର୍ ଇଵାଭ୍ରମଃ
ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ନ ନରକକୁ ଘୃଣା କରେ, ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ଯେପରି ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଉପରେ ମେଘ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ବସିଥାଏ।
କଣଶଃକୀର୍ଣତ୍ରିଜଗତ୍କ୍ଷୀରସାଗରସନ୍ତତିଃ । ଵିଶ୍ରାନ୍ତଶ୍ ଚିରସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତୋ ନିର୍ଭ୍ରମୋ ରାମମନ୍ଦରଃ
ତିନି ଜଗତରେ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ଛିଟିଯାଇଥିବା ତିନି ଜଗତରେ ଅନେକ ଦିନ ହଲା ପରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଓ ନିର୍ଭ୍ରମ ହୋଇ ରହିଛି।
ଅଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଇଦମ୍ ଇଦଂ ଵସ୍ତୁ ଯସ୍ଯେତି କଲନାମଲମ୍ । ହୃଦି ତସ୍ଯ କୁସନ୍ଦେହଜାଲିକା ଜ୍ଵଲିତାଧିକମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମନେ ସବୁବେଳେ 'ଏହା ଅସତ୍ୟ, ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହା ମୋର' ଭାବରେ ଅନେକ ଚିନ୍ତା ଚାଲିଥାଏ, ସେଠାରେ ସନ୍ଦେହର ଘନ ଜାଲ ହୃଦୟରେ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଜଳିଉଠେ।
ଇଦମ୍ ଇତ୍ଥଂ ଜଗଦ୍ ଇତି ଜ୍ଞାତଂ ଯେନ ମୁନୀଶ୍ଵର । ସ ଯତ୍ର ଯାତି କାର୍ପଣ୍ଯଂ ଜଗତସ୍ ତନ୍ ନ ଲଭ୍ଯତେ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ସତ୍ୟରେ 'ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚ ଏଭଳି' ବୋଲି ଜାଣିଛି, ସେଉଁଠିଏଉଁଠି ଯାଏ, ସେଠାରେ ଜଗତର ଦୁଃଖ ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରେନି।
ଵିଚିତ୍ରାକୁଲକଲ୍ଲୋଲାଜ୍ ଜଡାଵୃତ୍ତିଵିଵର୍ତିତାତ୍ । ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଭଗଵଂସ୍ ତୀର୍ଣାସ୍ ସ୍ମୋ ଭଵସାଗରାତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ଭବସାଗରର ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ତରଙ୍ଗ ଓ ମୂଢତାର ରୂପାନ୍ତରକୁ ଅଟଳ ଭାବେ ଟପିଯାଇଛୁ।
ସମ୍ପଦାମ୍ ଅଵଧିର୍ ଜ୍ଞାତୋ ଦୃଷ୍ଟସ୍ ସୀମାନ୍ତ ଆପଦାମ୍ । ସର୍ଵସାରେଷ୍ଵ୍ ଅଦୀନାସ୍ ସ୍ମଃ ପୂର୍ଣାସ୍ ସ୍ମଃ ପରମେଶ୍ଵରାଃ
ସମୃଦ୍ଧିର ସୀମା ଓ ଦୁଃଖର ସୀମାନ୍ତ ଆମେ ଜାଣିଛୁ। ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ମୂଳରେ ଆମେ କେବେ ଅଭାବ ଅନୁଭବ କରୁନାହିଁ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଛୁ।
ପରାମ୍ ଅଭେଦ୍ଯାମ୍ ଅପରୈର୍ ଦଲିତାଶାମତଙ୍ଗଜାମ୍ । ସଂସାରସମରେ ସମ୍ଯଗ୍ ଧୀରତାମ୍ ଆଗତଂ ମନଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କରୁନ୍ତୁ, ଆମର ମନ ଅଟୁଟ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧାରଣ କରିଛି, ସଂସାର ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହା ଏକ ଅଭେଦ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ହାତୀ ପରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଘାତରେ ଅଚଳ।
ପରିଗଲିତଵିକଲ୍ପତାମ୍ ଉପେତଂ ପ୍ରଗଲିତଵାଞ୍ଛମ୍ ଅଦୀନସାରସତ୍ତ୍ଵମ୍ । ତ୍ରିଜଗତି ଜଯତି ପ୍ରସିଦ୍ଧରୂପଂ ପ୍ରମୁଦିତମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅନୁତ୍ତରଂ ମନୋ ମେ
ମୋର ମନ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ମୁକ୍ତ, ଅଦୃଢ଼ତା ଛାଡ଼ି ଅଟୁଟ ସ୍ୱଭାବ ଧାରଣ କରିଛି। ଏହି ମନ ତିନି ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ବିଜୟୀ, ଅନ୍ତରେ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଛି।
କେଵଲେନେନ୍ଦ୍ରିଯୈସ୍ ସାର୍ଧଂ ଵର୍ତମାନାର୍ଥଵର୍ତିନା । ଅସଙ୍ଗମେନ ମନସା ଯତ୍ କରୋଷି ନ ତତ୍ କୃତମ୍
ଯେଉଁ କାମ କମ୍ପନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ ବାହ୍ୟ ବିଷୟରେ ମନ ଲାଗି କରୁଛ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ସେହି କାମ କରାଯାଇନାହିଁ।
ଯଥା ପ୍ରାପ୍ତିକ୍ଷଣେ ଵସ୍ତୁ ପ୍ରଥମଂ ତୁଷ୍ଟଯେ ତଥା । ନ ପ୍ରାପ୍ତ୍ଯେକକ୍ଷଣାଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଇତି କୋ ନାନୁଭୂତଵାନ୍
ଯେପରି ଜିନିଷଟି ମିଳିବା ସମୟରେ ପ୍ରଥମେ ମନେ ସନ୍ତୋଷ ହୁଏ, ତେଉଁପରି ଏହି ମିଳିବାର ଏକ ମାତ୍ର କ୍ଷଣ ପରେ ଆଉ କେହି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଇ ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କରିଛି କି?
ଵାଞ୍ଛାକାଲେ ଯଥା ଵସ୍ତୁ ତୁଷ୍ଟଯେ ନାନ୍ଯଦା ତଥା । ତସ୍ମାତ୍ କ୍ଷଣସୁଖେ ତୁଷ୍ଟିଂ ବାଲୋ ବଧ୍ନାତି ନେତରଃ
ଯେପରି ଆଶା ପୂରଣ ହେବାବେଳେ ମାତ୍ର ଜିନିଷଟି ସନ୍ତୋଷ ଦେଇଥାଏ, ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ନୁହେଁ, ଏହିପରି ଅସ୍ଥାୟୀ ସୁଖକୁ କେବଳ ଶିଶୁ ମନେ ବାନ୍ଧି ରଖେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ନୁହେଁ।
ଵାଞ୍ଛାକ୍ଷଣେ ତୁଷ୍ଟଯେ ଯତ୍ ତତ୍ର ଵାଞ୍ଛୈଵ କାରଣମ୍ । ତୁଷ୍ଟିସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅତୁଷ୍ଟିପର୍ଯନ୍ତା ତସ୍ମାଦ୍ ଵାଞ୍ଛାଂ ପରିତ୍ଯଜ
ଆଶା ଉପଜିଲେ ଯେ ସନ୍ତୋଷ ମିଳେ, ସେଥିରେ ଆଶା ହିଁ କାରଣ; ଏହି ସନ୍ତୋଷ ଅସନ୍ତୋଷ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ, ତେଣୁ ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଯଦି ତତ୍ ପଦମ୍ ଆପ୍ନୋଷି କଦାଚିତ୍ କାଲପର୍ଯଯାତ୍ । ତଦ୍ ଅହମ୍ଭାଵନାରୂପେ ନ ମଙ୍କ୍ତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ପୁନଃ
ଯଦି କେବେ ତୁମେ ସମୟର ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ସେଉଁଠି ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କର, ତେବେ ପୁଣି ଏହାକୁ ଆତ୍ମବୋଧର ଆକାରରେ ଆଶା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନାଚଲସ୍ଯାଗ୍ରେ ରାମ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଵାନ୍ ଅସି । ଅହମ୍ଭାଵମହାଶ୍ଵଭ୍ରେ ନ ପୁନଃ ପାତମ୍ ଅର୍ହସି
ରାମ, ତୁମେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଛ। ଏବେ ଆଉ ଏହଁ ଅହଂକାରର ଗଭୀର ଖାଇକୁ ପଡ଼ିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ।
ପ୍ରସୃତାନନ୍ତସଦ୍ଦୃଷ୍ଟେର୍ ଜ୍ଞତ୍ଵମେରୁଶିରସ୍ସ୍ଥିତେଃ । ପୁନର୍ ଗର୍ଭାନ୍ଧକାରାନ୍ତଃପାତାଲପତନଂ କୁତଃ
ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି ଅନନ୍ତ ସତ୍ୟକୁ ଛୁଇଁଛି, ଜ୍ଞାନର ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଚିତ୍ତ ଅଟୁଟ ରହିଛି; ଏହଁ ଅନ୍ଧକାର ଗର୍ଭରେ ଆଉ କେମିତି ପଡ଼ିପାରିବ?
ଦୃଶ୍ଯତେ ତେ ସ୍ଵଭାଵୋ ଽଯଂ ସମତାସତ୍ଯତାମଯଃ । ମନ୍ଯେ କ୍ଷୀଣଵିକଲ୍ପୋ ଽସି ଜାତୋ ଽସି ଗତକାଲିକଃ
ତୁମର ସ୍ୱଭାବ ସମତା ଓ ସତ୍ୟରେ ଗଠିତ ଦେଖାଯାଉଛି; ମୁଁ ଭାବୁଛି ତୁମର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଶେଷ ହୋଇଛି, ତୁମେ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ଗତକାଳ ଚାଲିଗଲା।
ସ୍ଵଭାଵୋ ଽଯଂ ସ୍ଥିରୋ ରାମ ଇତ୍ଯ୍ ଆଵେଦଯତୀଵ ମେ । ସୋମ୍ଯ ପୂର୍ଣାର୍ଣଵପ୍ରଖ୍ଯା ସମତା ନିର୍ମଲା ତଵ
ରାମ, ଏହି ସ୍ୱଭାବ ତୁମର ଏବେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସିଗଲା ବୋଲି ମୋତେ ଲାଗେ; ତୁମର ଶାନ୍ତ ସମତା, ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାଗର ପରି ମୃଦୁ ଓ ନିର୍ମଳ।
ଆଶା ଯାତୁ ନିରାଶତ୍ଵମ୍ ଅଭାଵଂ ଯାତୁ ଭାଵନା । ଅମନସ୍ତ୍ଵଂ ମନୋ ଯାତୁ ତଵାସଙ୍ଗେନ ଜୀଵତଃ
ଆଶା ଅପେକ୍ଷା ହୀନତାକୁ ପାଇଯାଉ, କଳ୍ପନା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହୀନତାକୁ ପାଇଯାଉ, ମନ ନିର୍ମନତାକୁ ପାଇଯାଉ, ତୁମର ବିରକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜୀବନରେ।
ଯାଂ ଯାଂ ଵସ୍ତୁଦୃଶଂ ଯାସି ତସ୍ଯାଂ ତସ୍ଯାମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପେଣ ବ୍ରହ୍ମ ବୃଂହିତଚିଦ୍ଘନମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଜିନିଷକୁ ଦେଖୁଛ, ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ସ୍ଥିତିରେ, ସେଠି ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସାଧାରଣ ରୂପରେ ବ୍ରହ୍ମ ଅଛି, ଯାହା ଚେତନାରେ ବଡ଼ ଏବଂ ଗଢ଼।