ଯୋ ଽସୌ ବ୍ରହ୍ମାଦିଶବ୍ଦାର୍ଥସ୍ ସଂଵିଦଂ ଵିଦ୍ଧି କେଵଲମ୍ । ସ୍ଵଚ୍ଛମ୍ ଆକାଶମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ସ୍ଥୂଲଂ ମେରୁର୍ ଅଣୋର୍ ଇଵ
ଯାହାକୁ 'ବ୍ରହ୍ମ' ଓ ଏହିପରି ଶବ୍ଦରେ କୁହାଯାଏ, ସେଠିକି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାକୁ ଜାଣ। ଏହି ଚେତନା ଏତେ ପବିତ୍ର ଯେ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ମୋଟ, ଯେପରି ମେରୁ ପର୍ବତ ଏକ ଅଣୁ ସମ୍ମୁଖରେ ମୋଟ।
ସା ଵେଦ୍ଯମ୍ ଅଵଗଚ୍ଛନ୍ତୀ ଯାତି ଚିନ୍ନାମଯୋଗ୍ଯତାମ୍ । ଅପ୍ଯ୍ ଅଵେଦ୍ଯଵତୀ ନୂନମ୍ ଉନ୍ମନାନ୍ତପଦସ୍ଥିତା
ଏହି ଚେତନା କିଛି ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ମନ ଭାବକୁ ନେଇଥାଏ। ଯଦି କିଛି ବୁଝିବା ନାହିଁ, ତେବେ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚିନ୍ତା ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଏ।
କ୍ଷଣାଦ୍ ଭାଵିତଵେଦ୍ଯତ୍ଵାଦ୍ ଅହନ୍ତାମ୍ ଅନୁଗଚ୍ଛତି । ପୁରୁଷତ୍ଵାତ୍ ପୁମାନ୍ ସ୍ଵପ୍ନେ ନଵଵାରଣତାମ୍ ଇଵ
ଏହି ଚେତନା କ୍ଷଣକାଳ ପାଇଁ ବସ୍ତୁକୁ ଜାଣିବାରେ ଲାଗିଲେ, 'ମୁଁ' ଭାବକୁ ଧାରଣ କରେ। ଯେପରି ଜଣେ ପୁରୁଷ ସ୍ୱପ୍ନରେ ନବ-ଦନ୍ତ ହାତୀ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି।
ଅସ୍ଯା ଅହନ୍ତାଂ ଯାତାଯା ଦେଶତାକାଲତାଖତାଃ । ସମ୍ପଦ୍ଯନ୍ତେ ସ୍ଵଯଂ ଶୂନ୍ଯରୂପିଣ୍ଯସ୍ ସଖ୍ଯ ଏଵ ତାଃ
'ମୁଁ' ଭାବ ଆସିଗଲାପରେ, ଦେଶ, କାଳ ଓ ସୀମାର ଧାରଣା ନିଜେ ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେଗୁଡିକ ଶୂନ୍ୟ ଆକାରରେ ବନ୍ଧୁମାନେ ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ତାଭିସ୍ ସଂଵଲିତା ସାଥ ସତ୍ତା ଜୀଵାଭିଧାନକା । ଭଵତି ସ୍ପନ୍ଦଵିଜ୍ଞାତା ପଵନସ୍ଯେଵ ଲେଖିକା
ଏହି ସବୁ ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇ, ସେହି ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ 'ଜୀବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହା ଏକ କମ୍ପନ ଭାବରେ ଅନୁଭବ ହୁଏ, ଯେପରି ହାଲୁକା ପବନ ଚାଲିଲେ ଆକାଶରେ ଏକ ରେଖା ଦେଖାଯାଏ ।
ଜୀଵଶକ୍ତିସ୍ ତଥାଭୂତା ନିଶ୍ଚଯୈକଵିଲାସିନୀ । ବୁଦ୍ଧିତାମ୍ ଅନୁଯାତା ସା ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞପଦାସ୍ଥିତା
ଏହିପରି ଗଠିତ ଜୀବଶକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତତାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ; ଏହା ବୁଦ୍ଧିକୁ ଅନୁସରି, ଅବିଦ୍ୟାର ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଯାଏ ।
ଶବ୍ଦଶକ୍ତ୍ଯା କ୍ରିଯାଶକ୍ତ୍ଯା ଜ୍ଞାନଶକ୍ତ୍ଯାନୁଗମ୍ଯତେ । ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ପ୍ରସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅପ୍ରଦର୍ଶିତରୂପଯା
ଏହା ଶବ୍ଦଶକ୍ତି, କ୍ରିୟାଶକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନଶକ୍ତି ସହିତ ରହେ; ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଭିତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଯଦିଓ ଏହାର ରୂପ ବାହାରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ ।
ମିଲିତ୍ଵୈଷ ଗଣଃ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଶ୍ରୁତିଂ ସମନୁକଲ୍ପଯନ୍ । ମନୋ ଭଵତି ଶୂନ୍ଯାତ୍ମବୀଜଂ ସଙ୍କଲ୍ପଶାଖିନଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏକାଠି ହେଲେ, ଶ୍ରବଣର କାମକୁ ଅନୁକରଣ କରି, ଏହା ମନ ହୁଏ—ଯାହା ଚିନ୍ତାର ଗଛର ମୂଳବୀଜ ଓ ଶୂନ୍ୟତାର ନିମିତ୍ତ ।
ଆତିଵାହିକଦେହୋକ୍ତିଭାଜନଂ ତଦ୍ ଵିଦୁର୍ ବୁଧାଃ । ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥଯା ବ୍ରହ୍ମଶକ୍ତ୍ଯା ଜ୍ଞରୂପଂ ସ୍ଵାତ୍ମନାତ୍ମଦୃକ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, ଯାହାକୁ ଅତିବାହିକ ଦେହ ବୋଲାଯାଏ, ସେଟି ଏକ ପାତ୍ର ମାତ୍ର। ଏହାର ଭିତରେ, ପରମବ୍ରହ୍ମର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ନିଜକୁ ଜାଣିପାରୁଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ରୂପେ ଆତ୍ମା ବସିଥାଏ।
ସମ୍ପଦ୍ଯମାନ ଏଵାସ୍ମିଂଶ୍ ଚେତସୀମା ହି ଶକ୍ତଯଃ । ପଶ୍ଚାଦ୍ ଇଵ ସହୈଵାସ୍ଯ ପ୍ରୋଦ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନୁଦିତା ଅପି
ଏହି ଚେତନା ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ମନର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟେ ଏହା ସହିତ ସହଜରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଏମିତି ଲାଗେ ଯେ, ପୂର୍ବରୁ ଦେଖାଯାଇନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପଛରୁ ଏହାଙ୍କ ଉଦୟ ହେଉଛି।
ଵାତସତ୍ତା ସ୍ପନ୍ଦସତ୍ତା ସ୍ପର୍ଶସତ୍ତା ତଥୈଵ ଚ । ତ୍ଵକ୍ସତ୍ତା ତୈଜସୀ ସତ୍ତା ତଥା ସତ୍ତା ପ୍ରକାଶିନୀ
ବାୟୁର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, କମ୍ପନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ସ୍ପର୍ଶର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ତେଣୁ ଚର୍ମର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଅଗ୍ନିର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏବଂ ଆଲୋକର ଅସ୍ତିତ୍ୱ—
ଦୃକ୍ସତ୍ତା ଜଲସତ୍ତା ଚ ସ୍ଵାଦସତ୍ତା ତଥାପି ଚ । ତଥୈଵ ରସସତ୍ତା ଚ ଗନ୍ଧସତ୍ତା ତଥୈଵ ଚ
ଦୃଷ୍ଟିର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଜଳର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ସ୍ୱାଦର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ତେଣୁ ରସର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏବଂ ଗନ୍ଧର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ—
ଭୂସତ୍ତା ଦେହସତ୍ତା ଚ ପିଣ୍ଡସତ୍ତା ଚ ପୀଵରୀ । ଦେଶସତ୍ତା କାଲସତ୍ତା ସର୍ଵାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଆକାରଵର୍ଜିତାଃ
ମାଟିର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଦେହର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଏହି ଦେହ ଗଠନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଅଞ୍ଚଳର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ସମୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱ—ଏସବୁରେ କୌଣସି ଆକାର ନାହିଁ।
ଏଵଂ ସତ୍ତାଗଣଂ ଚେତଃ କ୍ରୋଡୀକୃତ୍ଯ ଖରୂପଧୃତ୍ । ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଆଶ୍ରିତପତ୍ତ୍ରାଦି ବୀଜଵଜ୍ ଜୀଵତାଂ ଗତମ୍
ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ମନ ଭିତରେ ଏକଠା ହୋଇ, ଆକାଶ ଭଳି ରୂପ ଧାରଣ କରେ; ଏହା ଜୀବମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବୀଜ ଭଳି ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଏତତ୍ ପୁର୍ଯଷ୍ଟକଂ ଵିଦ୍ଧି ଦେହୋ ଽଯଂ ଚାତିଵାହିକଃ । ଅପରାବୋଧମ୍ ଏତତ୍ ତତ୍ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅଂଶଵିଭାଗଵତ୍
ଏହାକୁ 'ପୁର୍ୟଷ୍ଟକ' ବୋଲି ଜାଣ; ଏହି ଦେହ ଅତିବାହିକ ଅବସ୍ଥା। ଏହି ଅବିଜ୍ଞତାର ଅବସ୍ଥା, ଏହା ନିଜ ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଗ କରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଏତଦ୍ ଯଦ୍ ଅଙ୍ଗସମ୍ପନ୍ନଂ ସମ୍ପନ୍ନଂ ତନ୍ ନ କିଞ୍ଚନ । ନ ଜାତଂ ନ ଚ ସଦ୍ରୂପଂ ନ ଚିଦାଦି ନ ଚେତରତ୍
ଯାହା ଅଂଗପ୍ରଦାନ କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି କିଛି ନାହିଁ; ଏହା ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ଚେତନା ନୁହେଁ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ପରେ ପରଂ ପ୍ରସ୍ଫୁରତି କେଵଲଂ କେଵଲାତ୍ମ ସତ୍ । ଜଲପୀଠସ୍ଯ ଜଠରେ ଜଲଦ୍ରଵଵିଲାସଵତ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପରମ ଆତ୍ମା କେବଳ ନିଜ ମଧ୍ୟରୁ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଜଳବୁଦ୍ବୁଦର ଭିତରେ ପାଣିର ଖେଳ ଦେଖାଯାଏ।
ସଂଵିତ୍ସଂଵେଦନୈକାତ୍ମ ପୃଥଗ୍ ଏତଦ୍ ଅଚେତିତମ୍ । ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ପରିଜ୍ଞାତଂ ସଙ୍କଲ୍ପନଗରୋପମମ୍
ଏହି ଅଚେତନ ଅଂଶ, ଯାହା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ଏକ ଭାବନାର ନଗର ଭଳି ପ୍ରତୀତି ହୁଏ, ଯଦିଓ ଏହାର ସାର୍ଥକତା କେବଳ ଚେତନା ଓ ଜ୍ଞାନ।
ସଂଵେଦନପରିଜ୍ଞାନାଚ୍ ଛିଵତାମ୍ ଏଵ ଗଚ୍ଛତି । ଅଜାତମ୍ ଏଵ ଵା ଯତ୍ ତତ୍ କଥଂ ଗଚ୍ଛତି ଵସ୍ତୁତାମ୍
ଚେତନାକୁ ଠିକ୍ଭାବେ ଚିହ୍ନିଲେ, ଏହା ଶିବତ୍ୱରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; କିନ୍ତୁ ଯାହା କେବଳ ଅଜନ୍ମା, ସେ କେମିତି ସତ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ?
ଅଥୈତଦ୍ ଵିନ୍ଦତେ ସ୍ଵାନ୍ତଂ ସଙ୍କଲ୍ପାଦ୍ ଅଣୁତାଂ ସ୍ଵତଃ । ତନ୍ମାତ୍ରସତ୍ତାସ୍ ତସ୍ଯାଣୋର୍ ଏତାଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଦେହକମ୍
ତାପରେ, ଏହି ଚେତନା ନିଜ ମନରେ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ନିଜର ସୂକ୍ଷ୍ମତାକୁ ଅନୁଭବ କରେ; ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ଏବଂ ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ଦେହକୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।
ଅଣୁସ୍ଥୂଲତ୍ଵମ୍ ଆପନ୍ନଂ ତଦ୍ ଏଵାଶୁ ପ୍ରପଶ୍ଯତି । ତସ୍ଯ ତନ୍ମାତ୍ରରନ୍ଧ୍ରାଣି ଯଥାଦେଶଂ ଚ ପଶ୍ଯତି
ସେ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମତାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖିଥାଏ, ଏବଂ ସେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କର ରନ୍ଧ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖିପାରେ।
ତତଃ ପୁରୁଷରୂପୈକଭାଵନାତ୍ ପୁରୁଷାକୃତିମ୍ । କାକତାଲୀଯଵଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁଷ୍ଟଂ ପୁଷ୍ଟଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ତାପରେ, ମନେ ମାନବ ଆକୃତିର ଏକମାତ୍ର ଭାବ ଆସିଲେ, ସେ ମାନବ ଆକୃତିକୁ ଦେଖିଥାଏ। କାଉଁଠି କାଉଁଠି ଖଜୁରି ଫଳ ପଡ଼ିବା ପରି, ଏହି ଦେଖିବାରେ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ପୁଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଜୀଵ ଏତଦଵସ୍ଥୋ ଽଥ ସ୍ଥିତଂ ପଶ୍ଯତି ଦେହକମ୍ । ଅସନ୍ତମ୍ ଏଵ ଗନ୍ଧର୍ଵପୁରଂ ସ୍ଵପ୍ନପୁରଂ ଯଥା
ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ଜୀବ, ଦେହକୁ ଏମିତି ଦେଖେ ଯେ, ଏହା ସତ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅସତ୍ୟ; ଏହା ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗର କିମ୍ବା ସ୍ୱପ୍ନର ନଗର ପରି ଅସଲିକ୍ ଅଟେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରାକାରମ୍ ଅପି ସ୍ଵପ୍ନପୁରୋପମମ୍ । ଜଗଦ୍ ଦୁଃଖାଯ ଦୁଃଖସ୍ଯ କାତ୍ର ଯୁକ୍ତିଃ ପରିକ୍ଷଯେ
ଯଦିଓ ଏହି ସଂସାର ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗର ଭଳି, ସ୍ୱପ୍ନ ନଗର ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ଏହା ନଶ୍ୱର, ତେବେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାର କ'ଣ କାରଣ ଅଛି?
ଵାସନାଵଶତୋ ଦୁଃଖଂ ଵିଦ୍ଯମାନେ ଚ ସା ଭଵେତ୍ । ଅଵିଦ୍ଯମାନଂ ଚ ଜଗନ୍ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁଭଙ୍ଗଵତ୍
ମନର ଗୁପ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଏହି ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ରହିଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସଂସାର ମୃଗତୃଷ୍ଣାର ପାଣି ଭଳି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଅତଃ କିଂ ଵାସ୍ଯତେ କେନ କସ୍ଯ ଵା ଵାସନା କୁତଃ । କଥଂ ସ୍ଵପ୍ନନରେଣାଙ୍ଗ ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବୁ ପୀଯତେ
ତେଣୁ କିଏ କାହାକୁ ବାନ୍ଧିଛି, କାହାର ଏହି ଇଚ୍ଛା, ଏହା କେଉଁଠୁ ଆସିଛି? ହେ ପ୍ରିୟ, ସ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଲୋକ କିପରି ମୃଗତୃଷ୍ଣାର ପାଣି ପିଇପାରିବ?
ସସ୍ରଷ୍ଟରି ତୁ ସାହନ୍ତେ ସମନୋମନନାଦିକେ । ଅଵିଦ୍ଯମାନେ ଜଗତି ଯତ୍ ସତ୍ ତତ୍ ପରିଶିଷ୍ଯତେ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମନ ଓ ଚିନ୍ତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସହିତ ଥିଲେ, ସଂସାର ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ଅସଲି ଅଛି, ସେଇ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଯତ୍ର ନୋ ଵାସନା ନୈଵ ଵାସକଂ ନ ଚ ଵାସ୍ଯତା । କେଵଲଂ କେଵଲୀଭାଵସ୍ ସଂଶାନ୍ତସକଲଭ୍ରମଃ
ଯେଉଁଠି ନ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ନ ଏହାର କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ, ନ କୌଣସି ରଙ୍ଗ ଲାଗିଛି—ସେଠି କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପ ରହିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଭ୍ରମ ସାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଯସ୍ଯ ସତ୍ଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯୋ ଵା ଶୂନ୍ଯ ଏଵ ହି ଯକ୍ଷକଃ । ଵିଲୀନସ୍ ତସ୍ଯ କୈଵଲ୍ଯାତ୍ କିମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ଯାହା ପାଇଁ ଯକ୍ଷ କି ସତ୍ୟ, କି ଅସତ୍ୟ, ସେ କେବଳ ଶୂନ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଛି, ଏବଂ ସେ ଏକାକୀତ୍ୱରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ, ତାହା ପରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହେ କି ?
ଶୂନ୍ଯ ଏଵ ହି ଵେତାଲ ଇଵେତ୍ଥଂ ଚିତ୍ତଵାସନା । ଉଦିତେଯଂ ଜଗନ୍ନାମ୍ନୀ ତଚ୍ଛାନ୍ତୌ ଶାନ୍ତିର୍ ଅକ୍ଷତା
ଯେପରି ଏକ ଭୂତ ମାତ୍ର ଶୂନ୍ୟ, ସେପରି ମନର ଆଦତ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ; ଏହି ଯେଉଁଥିରେ ଜଗତ୍ ଉଦୟ ହୁଏ, ଏବଂ ଶାନ୍ତିରେ ଲୟ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଅବିଚଳିତ ଶାନ୍ତି ଅଟୁଟ ରହିଯାଏ ।