ତଦୀଯାଂ ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ତଥେମାମ୍ ଅଵଲମ୍ବ୍ଯ ଚ । ସମସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥମନାଶ୍ ଶାନ୍ତୋ ଵୀତରାଗୋ ନିରାମଯଃ
ସେମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ଭାବକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ସମଭାବରେ, ନିଜେ ନିଜ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ରଖି, ରାଗ ରହିତ ଓ ଦୁଃଖ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହୋଇ ରୁହ।
କାର୍ଯୋପହାରୈର୍ ଅଭିତୋ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତୈର୍ ଅଖିନ୍ନଧୀଃ । ଆତ୍ମାନମ୍ ଅର୍ଚଯଂସ୍ ତିଷ୍ଠ ସୁଖଦୁଃଖଶୁଭାଶୁଭୈଃ
ସୁଖ ଦୁଃଖ, ଶୁଭ ଅଶୁଭ ଭିତରେ ରୁହି, ଯେଉଁ ଉପାୟ ମିଳେ, ତାହା ସହିତ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ମନରେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପୂଜା କର।
ଅଧିଗତଵତି ସାଧାଵ୍ ଏଵମ୍ ଏଵାଶୁ ନୂନଂ ତ୍ଵଯି ତରଲିତଜୀଵଂ ଜନ୍ମଦୁଃଖାଦି କିଞ୍ଚିତ୍ । ନ ଲଗତି ପରିଶୁଦ୍ଧେ ସର୍ଵତସ୍ ସ୍ଫାଟିକାଙ୍ଗେ ନଵସଦନ ଇଵାନ୍ତର୍ ନିଷ୍କଲଙ୍କେ କଲଙ୍କଃ
ଯେତେବେଳେ ଏହି ପବିତ୍ରତା ଏକ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ଭିତରେ ଆସିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ତୁମର ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବା ପରେ, ଜନ୍ମ, ଦୁଃଖ ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ଆଉ ଲାଗେନାହିଁ—ଯେପରି ଏକ ନୂତନ, ସ୍ଫଟିକ ପରି ପରିଶୁଦ୍ଧ ଘର ଭିତରେ କୌଣସି ଦାଗ ଲାଗେନାହିଁ।
ଶିଵଃ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ ଦେଵ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ଆତ୍ମା କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ ଵାପି ପରମାତ୍ମା କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଶିବ କାହାକୁ କୁହାଯାଏ? ପରବ୍ରହ୍ମ କାହାକୁ କୁହାଯାଏ? ଆତ୍ମା କାହାକୁ କୁହାଯାଏ? ପରମାତ୍ମା କାହାକୁ କୁହାଯାଏ?
ତତ୍ ସତ୍ କିଞ୍ଚିନ୍ ନକିଞ୍ଚିଚ୍ ଚ ଶୂନ୍ଯଂ ଵିଜ୍ଞାନମ୍ ଏଵ ଚ । ଇତ୍ଯାଦିଭେଦୋ ଭଗଵଂସ୍ ତ୍ରିଲୋକେଶ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
‘ସେ’, ‘ସତ୍ୟ’, ‘କିଛି’, ‘କିଛି ନୁହେଁ’, ‘ଶୂନ୍ୟ’, ‘ଚେତନା’—ଏହି ପ୍ରକାର ଅନେକ ନାମ ଦିଆଯାଇଛି, ହେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଏହି ସବୁ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ କଣ?
ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅନାଭାସଂ ସତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇହ ଵିଦ୍ଯତେ । ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାମ୍ ଅନାଭାସାଦ୍ ଯନ୍ ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ ଏମିତି କିଛି ଅଛି, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଯାହାର କୌଣସି ଚିହ୍ନ ନାହିଁ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଯେଉଁଥିରେ କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଦେଖିପାରନାହାନ୍ତି, ସେଥିରୁ ଏହା କିଛି ନୁହେଁ ବୋଲି ଲାଗେ।
ଯଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦିଯୁକ୍ତାନାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଦୃଶ୍ଯତାମ୍ । ଗତଂ ତତ୍ କଥମ୍ ଈଶାନ ଵଦ କେନାଵଗମ୍ଯତେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ହେବାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ତାହାକୁ କିପରି ଜଣାଯିବ? କୌଣସି ଉପାୟରେ ଏହାକୁ ଧରାଯାଏ, ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ।
ଯୋ ମୁମୁକ୍ଷୁର୍ ଅଵିଦ୍ଯାଂଶଃ କେଵଲଂ ନାମ ସାତ୍ତ୍ଵିକଃ । ସାତ୍ତ୍ଵିକୈର୍ ଏଵ ସୋ ଽଵିଦ୍ଯାଭାଗୈଶ୍ ଶାସ୍ତ୍ରାଦିନାମଭିଃ
ଯିଏ ମୁକ୍ତି ଚାହେ, ଯାହାଙ୍କର ମନରେ କେବଳ ଅଳ୍ପ ଅଜ୍ଞାନ ଅଛି ଏବଂ ମନ ପବିତ୍ର, ସେ ଅଜ୍ଞାନର ସେଇ ଅଂଶକୁ ପବିତ୍ର ଉପାୟ, ଯେପରିକି ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଏହାପରି ଅଜ୍ଞାନ ନଥିବା ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ଦୂର କରିଥାଏ।
ଅଵିଦ୍ଯାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଯାଶ୍ରେଷ୍ଠାଂ କ୍ଷାଲଯନ୍ନ୍ ଇହ ତିଷ୍ଠତି । ମଲଂ ମଲେନାପହରନ୍ ଯୁକ୍ତିଜ୍ଞୋ ରଜକୋ ଯଥା
ସେ ଏଠାରେ ରହି, ଉତ୍ତମ ଓ ଅନୁତ୍ତମ ଅଜ୍ଞାନକୁ ପରିଷ୍କାର କରେ, ଯେପରି ଏକ ଦକ୍ଷ ଧୋବି ମାଟିକୁ ଅନ୍ୟ ମାଟି ଦ୍ୱାରା ସଫା କରେ।
କାକତାଲୀଯଵତ୍ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଅଵିଦ୍ଯାକ୍ଷଯ ଆଗତେ । ପ୍ରପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନୈଵାତ୍ମା ସ୍ଵଭାଵସ୍ଯୈଷ ନିଶ୍ଚଯଃ
ଯେପରି କଉଁ ଓ ତାଳ ଫଳ ଅପେକ୍ଷାତୀତ ଭାବରେ ମିଳିଯାଏ, ସେପରି ଅଜ୍ଞାନ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ଆତ୍ମା ନିଜେ ନିଜକୁ ଦେଖିଥାଏ; ଏହିଏ ତାହାର ସ୍ୱଭାବର ନିଶ୍ଚିତ ତତ୍ତ୍ୱ।
ଯଥା କଥଞ୍ଚିଦ୍ ଅଙ୍ଗାରଂ ନିଘୃଷ୍ଯ କ୍ଷାଲଯଞ୍ ଶିଶୁଃ । କରନୈର୍ମଲ୍ଯମ୍ ଆପ୍ନୋତି କାର୍ଷ୍ଣ୍ଯାଙ୍ଗାରକ୍ଷଯେ ଯଥା
ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ କେତେଭଳି ଏକ ଅଙ୍ଗାରକୁ ଘସି ଧୋଇଲେ, ଅଙ୍ଗାରର କଳାପଣି ହଟିଗଲେ ତାହାର ହାତ ସଫା ହୋଇଯାଏ,
ଯଥା କଥଞ୍ଚିଚ୍ ଛାସ୍ତ୍ରାଢ୍ଯୈର୍ ଭାଗୈର୍ ଭାଗଂ ଵିଚାରଯନ୍ । ସାତ୍ତ୍ଵିକୈସ୍ ତାମସଂ ନାଶାଦ୍ ଦ୍ଵଯୋର୍ ଆତ୍ମୋଦଯସ୍ ତଥା
ସେପରି, ଶାସ୍ତ୍ରର ଶୁଦ୍ଧ ଅଂଶରେ ଅଶୁଦ୍ଧ ଅଂଶକୁ ଯେପରି ଭାବିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଏ, ତେଣୁ ଶୁଦ୍ଧତା ଓ ଅଶୁଦ୍ଧତା ଦୁହିଁ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ଆତ୍ମାର ଉଦୟ ହୁଏ।
ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମୈଵ ଵିଚାରଯତି ଚାତ୍ମନା । ଆତ୍ମୈଵାସ୍ତୀହ ନାଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯାକ୍ଷଯଂ ଵିଦୁଃ
ଆତ୍ମା ନିଜେ ନିଜକୁ ଦେଖେ ଓ ନିଜେ ନିଜକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରେ; ଏଠାରେ କେବଳ ଆତ୍ମା ଅଛି—ଅଜ୍ଞାନ କିଛି ନାହିଁ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, ଅଜ୍ଞାନର ନଶ୍ୱରତା ଅଜ୍ଞାନ ନିଜେ।
ଯାଵତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇଦଂ ଵସ୍ତୁ ନାନେଵାତ୍ମାଵଗମ୍ଯତେ । କ୍ରମା ଗୁରୂପଦେଶାଦ୍ଯା ନାତ୍ମଜ୍ଞାନସ୍ଯ କାରଣମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠି କିଛି ବସ୍ତୁ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆତ୍ମାକୁ ଏକା ଭାବରେ ଜଣାଯାଏନାହିଁ। ଗୁରୁଙ୍କର ଉପଦେଶ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରମିକ ଉପାୟ ଆତ୍ମାଜ୍ଞାନର କାରଣ ନୁହେଁ।
ଗୁରୁର୍ ହୀନ୍ଦ୍ରିଯଵୃନ୍ଦାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯକ୍ଷଯାତ୍ । ଯଦ୍ ଵସ୍ତୁ ଯତ୍କ୍ଷଯପ୍ରାପ୍ଯଂ ତତ୍ ତସ୍ମିନ୍ ସତି ନାପ୍ଯତେ
ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ସାର, ସେଇ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେଇ ଶାନ୍ତିରେ ଯେଉଁଠିକି ଲାଭ ହୁଏ, ସେଉଁଠିକି ଥିବାବେଳେ ଅନ୍ୟ କିଛି ରହି ନଥାଏ।
ଅକାରଣା ଅପି ପ୍ରାପ୍ତା ଭୃଶଂ କାରଣତାଂ ଦ୍ଵିଜ । କ୍ରମା ଗୁରୂପଦେଶାଦ୍ଯା ଆତ୍ମଜ୍ଞାନସ୍ଯ ସିଦ୍ଧଯେ
ହେ ଦ୍ୱିଜ, କାରଣ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ଏକ କାରଣ ହେବାକୁ ଆସେ। ଗୁରୁଙ୍କର ଉପଦେଶ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ଦୀରେ-ଦୀରେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ସିଦ୍ଧି ହୁଏ।
କ୍ରମେ ଗୁରୂପଦେଶାନାଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ଶିଷ୍ଯବୋଧତଃ । ଅନିର୍ଦେଶ୍ଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଦୃଶ୍ଯୋ ଽପି ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମା ପ୍ରସୀଦତି
ଗୁରୁଙ୍କର ଉପଦେଶ କ୍ରମକ୍ରମେ ଚାଲିଲେ ଓ ଶିଷ୍ୟ ବୁଝିଲେ, ଯେଉଁ ଆତ୍ମା କଥାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେଇ ଆତ୍ମା ନିଜେ ଆପଣେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥୈର୍ ବୁଧ୍ଯତେ ନାତ୍ମା ଗୁରୋର୍ ଵାଚା ନ ଚାନଘ । ବୁଧ୍ଯତେ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵୈଷ ସ୍ଵବୋଧଵଶତସ୍ ସ୍ଵତଃ
ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କର କଥା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମା ବୁଝିହେବା ନୁହେଁ, ହେ ନିର୍ମଳ, ଏହି ଆତ୍ମା ନିଜର ଜ୍ଞାନ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ନିଜକୁ ବୁଝିପାରେ।
ଗୁରୂପଦେଶଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥୈର୍ ଵିନା ଚାତ୍ମା ନ ବୁଧ୍ଯତେ । ଏତତ୍ସଂଯୋଗସତ୍ତୈଵ ସ୍ଵାତ୍ମଜ୍ଞାନପ୍ରକାଶିନୀ
ଗୁରୁଙ୍କର ଉପଦେଶ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ବିନା, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ବୁଝିହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଏହି ଦୁଇଁର ଏକତା ଥିଲେ ମାତ୍ର ନିଜ ଆତ୍ମାର ଜ୍ଞାନ ଉଜାଗର ହୁଏ।
ଗୁରୁଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଶିଷ୍ଯାଣାଂ ଚିରସଂଯୋଗସତ୍ତଯା । ଅହନୀଵ ଜନାଚାର ଆତ୍ମଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଗୁରୁ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଶିଷ୍ୟଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ସମ୍ପର୍କ ରହିଲେ, ଦିନ ଆସିବା ପରି ନିଜ ଆତ୍ମାର ଜ୍ଞାନ ଦୈନିକ ଜୀବନରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
କର୍ମବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଦ୍ଯନ୍ତସୁଖଦୁଃଖାଦିସଙ୍କ୍ଷଯଃ । ଶିଵ ଆତ୍ମେତି କଥିତସ୍ ତତ୍ ସଦ୍ ଇତ୍ଯାଦିନାମଭିଃ
କାର୍ଯ୍ୟ, ବୁଦ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ-ଦୁଃଖ ଶେଷ ହେବାକୁ 'ଶିବ', 'ଆତ୍ମା', 'ସତ୍' ଓ ଏହିପରି ନାମରେ କୁହାଯାଏ।
ଯତ୍ରେଦମ୍ ଅଖିଲଂ ନାସ୍ତି ତଦ୍ରୂପେଣୈଵ ଚାସ୍ତି ଵା । ତଦ୍ ଆକାଶାଦ୍ ଅଚ୍ଛତରମ୍ ଅନନ୍ତଂ ସଦ୍ ଇହାସ୍ତି ହି
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ନିଜ ରୂପରେ ଅଛି, ସେଠି ଆକାଶଠାରୁ ଶୁଦ୍ଧ, ଅନନ୍ତ ଓ ସତ୍ୟ ଯଥାର୍ଥ ଅଛି।
ଅଵିଶ୍ରାନ୍ତତଯା ତତ୍ର ତନ୍ଵଵିଦ୍ଯୈର୍ ମୁମୁକ୍ଷୁଭିଃ । ଵିଚିତ୍ରଶୁଦ୍ଧମନନକଲଙ୍କକଲିତାତ୍ମଭିଃ
ସେଠାରେ ମୁକ୍ତିକୁ ଆଶା କରୁଥିବା ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ଦୀଘା ଉଦ୍ୟମରେ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରି, ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଦୋଷମୁକ୍ତ ମନ ରଖି, ଅନବିରତ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଅଦୂର ଏଵ ତିଷ୍ଠଦ୍ଭିର୍ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତପଦସ୍ଯ ତୈଃ । ମୋକ୍ଷୋପାଯକବୋଧାଯ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥରଚନାଯ ଚ
ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତିର ସ୍ଥିତିକୁ ଅତି ନିକଟରେ ରହି, ସେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ବିଷୟରେ ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନା କରନ୍ତି ଏବଂ ମୁକ୍ତିର ଉପାୟ ଉନ୍ମୋଚନ କରନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରରୁଦ୍ରପ୍ରମୁଖୈର୍ ଲୋକପାଲୈସ୍ ସପଣ୍ଡିତୈଃ । ପୁରାଣଵେଦସିଦ୍ଧାନ୍ତସିଦ୍ଧଯେ ଭାଵିତାତ୍ମଭିଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳମାନେ, ପାଣ୍ଡିତମାନେ ସହିତ, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟରେ ମନ ଲଗାଇଛନ୍ତି, ପୁରାଣ ଓ ବେଦର ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।
ଚିଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଶିଵ ଆତ୍ମେଶପରମାତ୍ମେଶ୍ଵରାଦିକାଃ । ଏକସ୍ମିନ୍ କଲ୍ପିତାସ୍ ସଞ୍ଜ୍ଞା ନିସ୍ସଞ୍ଜ୍ଞେ ପୃଥଗ୍ ଈଶ୍ଵରେ
ଚିତ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମ, ଶିବ, ଆତ୍ମା, ଈଶ୍ୱର, ପରମାତ୍ମା ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ନାମଗୁଡିକୁ ଏକାଟି ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ଈଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ନାମ ଓ ଭିନ୍ନତାରୁ ପରେ।
ଏଵମ୍ ଏତଜ୍ ଜଗତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ଶିଵନାମକମ୍ । ସର୍ଵଥା ସର୍ଵଦା ସର୍ଵେଣାର୍ଚଯନ୍ ସୁଖମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ ଭୋଃ
ଏହିପରି, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ତୁମର ନିଜ ତତ୍ତ୍ୱ, ଯାହାକୁ 'ଶିବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରରେ, ସମସ୍ତ ହୃଦୟରୁ ଏହାକୁ ପୂଜା କର, ଓ ବନ୍ଧୁ, ଏହିପରି ଆନନ୍ଦରେ ବସ।
ଶିଵ ଆତ୍ମା ପରଂ ବ୍ରହ୍ମେତ୍ଯାଦିଶବ୍ଦେ ଽସ୍ତି ଭିନ୍ନତା । ସଵାସନୈର୍ ଵିରଚିତା ଜ୍ଞସ୍ଯ ଭେଦୋ ନ ଵସ୍ତୁନି
'ଶିବ', 'ଆତ୍ମା', 'ପରମ ବ୍ରହ୍ମ' ଏବଂ ଏହିପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ କେବଳ ଆମ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ବୃତ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା; ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ଞାନୀ ପାଇଁ ତତ୍ତ୍ୱରେ କିଛି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଦେଵାର୍ଚନଂ କୁର୍ଵଞ୍ ଜ୍ଞୋ ନିତ୍ଯଂ ମୁନିନାଯକ । ଯତ୍ରାସ୍ମଦାଦଯୋ ଭୃତ୍ଯାସ୍ ତତ୍ ପ୍ରଯାତି ପରଂ ପଦମ୍
ଏହିପରି ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା ସଦା କରିଥିବା ଜ୍ଞାନୀ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ସେହି ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଦାସ ଭାବେ ରହୁଛୁ।
ଅଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଏଵେଦଂ ଵିଦ୍ଯମାନମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍ । ଯଥା ତନ୍ ମେ ସମାସେନ ଭଗଵନ୍ ଵକ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି
ଏହି ସଂସାର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ; ଏହା କିପରି ହୁଏ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ ମୋତେ ବୁଝାଇଦିଅ।