ନିଷ୍କଲଂ ସକଲଂ ଚୈଵ ଦେହସ୍ଥଂ ଵ୍ଯୋମଚାରିଣମ୍ । ଅରଞ୍ଜିତଂ ରଞ୍ଜିତଂ ଚ ନିତ୍ଯମ୍ ଅଙ୍ଗାଙ୍ଗସଂଵିଦା
ଯିଏ ନିରଂଶ ଓ ସଂଶ ଦୁହେଁ ଅଟୁଟ୍ ଅଛନ୍ତି, ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି, ଆକାଶରେ ଚଳନ୍ତି, ରଙ୍ଗ ନଥିବା ଓ ରଙ୍ଗିନ ଦୁହେଁ ଅଟୁଟ୍ ଅଛନ୍ତି, ସଦା ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଜ୍ଞାନରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ମନୋମନନଶକ୍ତିସ୍ଥଂ ପ୍ରାଣାପାନାନ୍ତରୋଦିତମ୍ । ହୃତ୍କଣ୍ଠତାଲୁମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଭ୍ରୂନାସାପୁଟପୀଠଗମ୍
ଯିଏ ମନ ଓ ଚିନ୍ତାର ଶକ୍ତିରେ ବସିଛନ୍ତି, ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ, ହୃଦୟ, କଣ୍ଠ ଓ ତାଳୁର ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଭୃକୁଟି ଓ ନାକର ମୁହଁ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ସେଠି ଥିବାକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଷଟ୍ତ୍ରିଂଶତ୍ପଦକୋଟିସ୍ଥମ୍ ଉନ୍ମନାନ୍ତଦଶାତିଗମ୍ । କୁର୍ଵନ୍ତମ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଶବ୍ଦାଦୀଂଶ୍ ଚୋଦଯନ୍ତଂ ମନଃଖଗମ୍
ଛଅତିରିଶି ପଦାର୍ଥର ଶିଖରରେ ବସିଥିବା, ଦଶଟି ଅବିବେକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ମନର ଭିତରେ ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନୁଭୂତିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିବା ଏବଂ ମନର ପକ୍ଷୀକୁ ଚଳାଇଥିବା।
ଵିକଲ୍ପିନ୍ଯ୍ ଅଵିକଲ୍ପେ ଚ ତ୍ରିଵିଧେ ଵାକ୍ପଥେ ସ୍ଥିତମ୍ । ତିଲେ ତୈଲମ୍ ଇଵାଙ୍ଗେଷୁ ସର୍ଵେଷ୍ଵ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଆଶ୍ରିତମ୍
ବିଚାରସହିତ, ଅବିଚାରସହିତ ଓ ମିଶ୍ର ଏଇ ତିନି ପ୍ରକାର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଥିବା, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ତିଳ ଭିତରେ ତେଲ ଭଳି ଭିତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା।
କଲାକଲଙ୍କରହିତଂ କଲିତଂ କଲନାଗଣୈଃ । ଏକଦେଶେ ସ୍ଵହୃତ୍ପଦ୍ମେ ସର୍ଵଦେହେ ଚ ସଂସ୍ଥିତମ୍
କାଳ ଓ କଳାଙ୍କର ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ, ଏହି ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସହିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶରୀରରେ ବ୍ୟାପିଥିବା।
ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲାଭାସଂ କଲାକଲନକଲ୍ପନମ୍ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଦୃଶ୍ଯଂ ସର୍ଵତ୍ର ସ୍ଵାନୁଭୂତିମଯାତ୍ମକମ୍
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ମାଳିନ୍ୟ ଛଡ଼ା ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସମସ୍ତ ଗଣନା ଓ କଳ୍ପନାର ଆଧାର, ସମସ୍ତଠାରେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦୃଶ୍ୟମାନ, ନିଜ ଅନୁଭୂତିରେ ଭରିଥିବା।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଚେତନମ୍ ଆତ୍ମୀଯମ୍ ଆତ୍ମତ୍ଵେନ ପୁରସ୍ସ୍ଥିତମ୍ । ପଦାର୍ଥତାମ୍ ଉପେତ୍ଯାଶୁ କ୍ଷଣାଦ୍ ଦ୍ଵିତ୍ଵମ୍ ଇଵାଗତମ୍
ମୋର ଭିତରର ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ମୋ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ, ସେ ଆଗରେ ମୋ ସ୍ୱୟଂ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ବସ୍ତୁର ରୂପ ନେଇ, ମାନେ ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ସହସ୍ତପାଦାଵଯଵସ୍ ସକେଶନଖଦନ୍ତକଃ । ସ୍ଵଦେହୋ ଽହଂ ଚିଦାଭାସୋ ଦେଵୋ ଽଯମ୍ ଇତି ଭାଵଯେତ୍
ହାତ, ପାଉଁ, ଅଙ୍ଗ, କେଶ, ନଖ ଓ ଦାନ୍ତ ସହିତ ଏହି ନିଜ ଦେହକୁ ଏଭଳି ଭାବିବା ଉଚିତ—‘ଏହି ଦେହ, ଯାହା ଚେତନାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ସେ ମୁଁ ନିଜେ; ଏହି ଦେବତା ମୁଁ ନିଜେ।’
ଵିଚିତ୍ରାଶ୍ ଶକ୍ତଯୋ ବହ୍ଵ୍ଯୋ ନାନାଚାରା ମନୋଦୃଶାମ୍ । ଉପାସତେ ମାଂ ମାନସ୍ଯଃ ପତ୍ନ୍ଯୋ ଵରମ୍ ଇଵୋତ୍ତମମ୍
ମନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶକ୍ତିମାନ ଶକ୍ତିମାନୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଚରିତ୍ର ଓ ଆକୃତି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ—ମନର ନାୟକ—ଏମିତି ପୂଜନ୍ତି, ଯେପରି ଗୃହଣୀମାନେ ଉତ୍ତମ ପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ମନୋ ମେ ଦ୍ଵାରପାଲୋ ଽଯମ୍ ନିଵେଦିତଜଗତ୍ତ୍ରଯଃ । ଚିନ୍ତେଯଂ ମେ ପ୍ରତୀହାରୀ ପୁରସ୍ସ୍ଥା ଶୁଦ୍ଧରୂପିଣୀ
ମୁଁ ଏଭଳି ଭାବିବି—‘ଏହି ମନ ମୋର ଦ୍ୱାରପାଳ, ଯିଏ ତିନି ଜଗତକୁ ମୋ ପାଖରେ ଆଣି ଦେଇଛି; ଏହି ପ୍ରତିବିମ୍ବ ମୋର ଦ୍ୱାରର ରକ୍ଷକ, ଯିଏ ନିର୍ମଳ ରୂପରେ ଆଗରେ ଦଢ଼ିଛି।’
ଶକ୍ତିର୍ ମମାଙ୍ଗଗା ବୁଦ୍ଧିଃ କ୍ରିଯା ଚୈଵାପରାଙ୍ଗଗା । ଜ୍ଞାନାନି ଚ ଵିଚିତ୍ରାଣି ଭୂଷଣାନ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗଗାନି ମେ
ମୋର ଶକ୍ତି ଶରୀରରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ବୁଦ୍ଧି ମୋ ଭିତରେ ଅଛି, କାର୍ଯ୍ୟ ମୋର ଅନ୍ୟ ଏକ ଦିଗ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଜ୍ଞାନ ମୋର ଶରୀରକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିବା ଭୂଷଣ।
କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଦ୍ଵାରାଣି ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯଗଣୋ ଽଙ୍ଗନାଃ । ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଅନନ୍ତାତ୍ମା ଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦୋଜ୍ଝିତଶ୍ ଚିତି
କାର୍ଯ୍ୟେନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ମୋର ଦ୍ୱାର, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ମୋର ସହଚର। ଏହି ମୁଁ—ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ସୀମାରୁ ମୁକ୍ତ ଜ୍ଞାନ।
ତିଷ୍ଠାମି ଭରିତୈକାତ୍ମା ପୂର୍ଣସ୍ ସର୍ଵାଵପୂରକଃ । ଇତି ଦେଵୀମ୍ ଉପାଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ଵଚ୍ଛାମ୍ ଆତ୍ମଚମତ୍କୃତିମ୍
ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହେଉଛି, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ଅଛି। ଏହିପରି ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମାର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ମୁଁ ଆତ୍ମାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ଦେଵଵତ୍ ପରିପୂର୍ଣୋ ଽନ୍ତର୍ ଅଦୀନାତ୍ମା ଚ ତିଷ୍ଠତି । ନାସ୍ତମ୍ ଏତି ନ ଚୋଦେତି ନ ତୁଷ୍ଯତି ନ ତପ୍ଯତେ
ଦେବତା ପରି ଭିତରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅକ୍ଷୟ ରହେ, ନ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏ, ନ ଉଦୟ ହୁଏ, ନ ଖୁସି ହୁଏ, ନ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ।
ନ ତୃପ୍ତିଂ ନ କ୍ଷୁଧଂ ଯାତି ନାଭିଵାଞ୍ଛତି ନୋଜ୍ଝତି । ସମସ୍ ସମସମାଚାରସ୍ ସମାଭାସସ୍ ସମାକୃତିଃ
ସେ କେବେ ତୃପ୍ତି ନୁହଁନ୍ତି, କେବେ ଭୁଖ ମାନନ୍ତି ନାହିଁ, କେବେ ଆଶା କିମ୍ବା ଦ୍ୱେଷ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ସବୁଠି ସମାନ, ସମଭାବରେ ଚଳନ୍ତି, ଦେଖିବାକୁ ଏକରୂପ, ଚରିତ୍ରରେ ଏକତା ରଖନ୍ତି।
ସୋମ୍ଯତାମ୍ ଅଲମ୍ ଆଯାତସ୍ ସମନ୍ତାତ୍ ସୁନ୍ଦରାଶଯଃ । ଆଦେହମ୍ ଏକ ଏଵାସାଵ୍ ଅଵ୍ଯୁଚ୍ଛିନ୍ନମହାମତିଃ
ସେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ମୃଦୁତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁନ୍ଦର ହୃଦୟ ରଖନ୍ତି, ମନେ କେବଳ ମଙ୍ଗଳ ଭାବ ଅଛି; ଏହି ଦେହରେ ସେ ଏକାକି ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବୃହତ୍ ଜ୍ଞାନ କେବେ ବି ଭଙ୍ଗ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଦେଵାର୍ଚନଂ କରୋତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଦୀର୍ଘଦୀର୍ଘମ୍ ଅହର୍ନିଶମ୍ । ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵାଵଲିତୋ ଦେହୋ ଦେଵୋ ଽସ୍ଯ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ସେ ଏଭଳି ଭାବେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦିନ ଓ ରାତି ଦେବତାର ପୂଜା କରନ୍ତି; ଚେତନାର ତତ୍ତ୍ୱରେ ଭିତି କରିଥିବା ଏହି ଦେହକୁ ତାଙ୍କର ଦେବତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯଥାପ୍ରାପ୍ତେନ ସର୍ଵେଣ ତମ୍ ଅର୍ଚଯତି ଵସ୍ତୁନା । ସମଯାମଲଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ଦେହତତ୍ପରମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ ଉପଲବ୍ଧ ଜିନିଷ ମିଳେ, ତାହା ସହିତ ସେ ସେଇ ସତ୍ୟକୁ ପୂଜନ୍ତି; ନିୟମରେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଦ୍ୱାରା ଦେହରେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ମାନନ୍ତି।
ଯଥାପ୍ରାପ୍ତକ୍ରମୋତ୍ଥେନ ସର୍ଵାର୍ଥେନ ସମର୍ଚଯେତ୍ । ମନାଗ୍ ଅପି ନ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଯତ୍ନୋ ଽତ୍ରାପୂର୍ଵଵସ୍ତୁନି
ଯେପରି ଯାହା ନିଜ ସ୍ୱାଭାବିକ କ୍ରମରେ ଆସେ, ସେହିପରି ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଆଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ଅପୂର୍ବ କିଛି ଘଟିଲେ, ସେଥିପାଇଁ କିଛି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଚାଲିବ ନାହିଁ।
ପ୍ରାତର୍ ଧର୍ମେହଯା ନିତ୍ଯଂ ତତୋ ଽର୍ଥକ୍ରିଯଯାନଘ । କାମସଂଵେଦନେନାଥ ପୂଜଯେଚ୍ ଚେତନଂ ଵିଭୁମ୍
ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଧର୍ମ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ରଖି, ପରେ ଜୀବିକା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କାମ କରି, ଏବଂ ଶେଷରେ ଇଚ୍ଛାର ସଚେତନତା ସହିତ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଜଗତ୍ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯାନ୍ନପାନେନ ନାନାଵିଭଵଶାଲିନା । ଶଯନାସନଯାନେନ ଯଥାପ୍ତେନାର୍ଚଯେଚ୍ ଚିତିମ୍
ଭୋଜନ, ପାନୀୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଉପଭୋଗ, ବିଶ୍ରାମ, ବସିବା, ଯାହା ମିଳେ ତାହା ସହିତ ମନକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ।
କାନ୍ତାନ୍ନପାନସମ୍ଭୋଗସଂରମ୍ଭାଦିଵିଲାସିନା । ସୁଖେନ ସର୍ଵରୂପେଣ ସମ୍ବୁଧ୍ଯାତ୍ମାନମ୍ ଅର୍ଚଯେତ୍
ମଧୁର ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ, ସଙ୍ଗ ଓ ଆନନ୍ଦ ଭରା କ୍ରୀଡ଼ା ଭଳି ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ସୁଖରେ, ଜାଗୃତ ଆତ୍ମାକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଆଧିଵ୍ଯାଧିପରୀତେନ ମୋହସଂରମ୍ଭଶାଲିନା । ସର୍ଵୋପଦ୍ରଵଦୁଃଖେନ ପ୍ରାପ୍ତେନାତ୍ମାନମ୍ ଅର୍ଚଯେତ୍
ବ୍ୟାଧି, ଦୁଃଖ, ଭ୍ରମ ଓ ଅସ୍ଥିରତା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ବିପଦ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସୀମାନ୍ତୈସ୍ ସମ୍ପଦାଂ ଚୈଵ ଚେଷ୍ଟାନାଂ ଜଗତସ୍ ସ୍ଥିତେଃ । ମୃତଜୀଵିତସତ୍ତ୍ଵୈଶ୍ ଚ ପ୍ରାପ୍ତୈର୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଅର୍ଚଯେତ୍
ଧନ-ସମ୍ପଦର ସୀମା, କାର୍ଯ୍ୟର ଅନ୍ତ, ଏହି ସଂସାରର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଏବଂ ମୃତ, ଜୀବିତ ଓ ଜଡ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଯେଉଁଠି ମିଳେ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଦାରିଦ୍ର୍ଯେଣାଥ ରାଜ୍ଯେନ ଵା ପ୍ରଵାହାଗତାତ୍ମନା । ଵିଚିତ୍ରଚେଷ୍ଟାପୁଷ୍ପେଣ ବୁଦ୍ଧ୍ଵାତ୍ମାନଂ ସମର୍ଚଯେତ୍
ଦାରିଦ୍ର୍ୟ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ, ଯେପରି ଜୀବନ ଧାରା ଆଣିଏ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟର ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଚିହ୍ନି, ସେଉଁଠି ଆତ୍ମାକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ନାନାକଲହକଲ୍ଲୋଲଵଲନୋଲ୍ଲାସଶାଲିନା । ରାଗଦ୍ଵେଷଵିଲାସେନ ସୋମ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଅର୍ଚଯେତ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ଝଗଡା ଓ ତରଙ୍ଗ, ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷର ଖେଳ ମଧ୍ୟରେ, ଶାନ୍ତ ଆତ୍ମାକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ସତାଂ ହୃଦଯହାରିଣ୍ଯା ରୂଢଯା ଶଶିଶୀତଯା । ମୈତ୍ର୍ଯା ମାଧୁର୍ଯଧର୍ମିଣ୍ଯା ହୃତ୍ସ୍ଥମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଅର୍ଚଯେତ୍
ମଧୁର ଓ ଶଶିର ଶୀତଳତା ପରି, ଭଲ ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା ଏକ ଦୃଢ଼ ମିତ୍ରତା ସହିତ, ନିଜ ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।
ଭୋଗାନାମ୍ ଅଵିରୁଦ୍ଧାନାଂ ନିଷିଦ୍ଧାନାଂ ଚ ସର୍ଵଦା । ତ୍ଯାଗେନ ଵାଥ ରାଗେଣ ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ ବୁଦ୍ଧମ୍ ଅର୍ଚଯେତ୍
ଅନୁମତି ଦିଆଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ନିଷିଦ୍ଧ ଭୋଗବିଳାସ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ କିମ୍ବା ସେଥିରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଜାଗୃତ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।
ଈହିତାନୀହିତୌଘେନ ଯୁକ୍ତାଯୁକ୍ତମଯାତ୍ମନା । ତ୍ଯକ୍ତେନାର୍ତେନ ଵାର୍ଥ୍ଯେନ ପ୍ରାପ୍ତେନାତ୍ମାନମ୍ ଅର୍ଚଯେତ୍
ଚାହିଁ କିମ୍ବା ଅଚାହିଁ, ଠିକ୍ କିମ୍ବା ଭୁଲ୍ କାମ କରି, ଛାଡ଼ିଦିଆ, କଷ୍ଟରେ ପାଇଥିବା କିମ୍ବା ସହଜରେ ମିଳିଥିବା ଯେକୌଣସି ଜିନିଷ ସହିତ, ନିଜ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍।
ନଷ୍ଟଂ ନଷ୍ଟମ୍ ଉପେକ୍ଷେତ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଉପାହରେତ୍ । ନିର୍ଵିକାରତଯୈତଦ୍ ଧି ପରମାର୍ଚନମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଯାହା ହାରାଇଯାଇଛି, ତାହାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ; ଯାହା ମିଳିଛି, ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ଏହି ସମତା ହେଉଛି ଆତ୍ମାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୂଜା।