ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵ ଶରୀରସ୍ଥମ୍ ଇଦଂ ଧ୍ଯାଯେତ୍ ପରଂ ଶିଵମ୍ । ସର୍ଵପ୍ରତ୍ଯଯକର୍ତାରଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା
ସଦା ନିଜ ଶରୀର ଭିତରେ, ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତିର କର୍ତ୍ତା, ନିଜେ ନିଜକୁ ନିଜ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍, ସେହି ପରମ ମଙ୍ଗଳମୟ ଆତ୍ମାକୁ।
ଶଯାନମ୍ ଉତ୍ଥିତଂ ଚୈଵ ଵ୍ରଜନ୍ତମ୍ ଅଥ ଵା ସ୍ଥିତମ୍ । ସ୍ପୃଶନ୍ତମ୍ ଅଭିତସ୍ ସ୍ପର୍ଶାଂସ୍ ତ୍ଯଜନ୍ତମ୍ ଅଥ ଵାଭିତଃ
ଶେଇଥିବା ବେଳେ, ଉଠୁଥିବା ବେଳେ, ଚାଲୁଥିବା କିମ୍ବା ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହିଥିବା ବେଳେ, ଚାରିପଟେ ବସ୍ତୁକୁ ଛୁଇଁଥିବା କିମ୍ବା ଛାଡ଼ିଦେଉଥିବା ବେଳେ, ସଦା ସଚେତନ ରହିବା ଉଚିତ୍।
ଭୁଞ୍ଜାନଂ ସନ୍ତ୍ଯଜନ୍ତଂ ଚ ଭୋଗାନ୍ ଆଭୋଗପୀଵରାନ୍ । ବାହ୍ଯାର୍ଥଗଣକର୍ତାରଂ ସର୍ଵକାର୍ଯସ୍ଵରୂପଦମ୍
ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା ବେଳେ କିମ୍ବା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କରୁଥିବା ବେଳେ, ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁ ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଆଧାର ହୋଇ ରହିଥିବା ବେଳେ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ବୋଲି ଜାଣିବା ଉଚିତ୍।
ଦେହଲିଙ୍ଗେଶ୍ଵରାନ୍ତସ୍ସ୍ଥଂ ତ୍ଯକ୍ତଲିଙ୍ଗାନ୍ତରାଦିକଃ । ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାର୍ଥସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ବୋଧଲିଙ୍ଗଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍
ଶରୀରର ଭିତରେ ଥିବା ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ନାୟକଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରି, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅନ୍ତର୍ଚ୍ଛିହ୍ନକୁ ଛାଡ଼ି, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଜିନିଷ ମିଳିଛି ତାହାର ସଚେତନତା ସହିତ, ଜ୍ଞାନର ଚିହ୍ନକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍।
ପ୍ରଵାହାପତିତାର୍ଥସ୍ ତୁ ସମ୍ବୋଧସ୍ନାନଶୁଦ୍ଧିମାନ୍ । ନିତ୍ଯାଵବୋଧାର୍ହଣଯା ବୋଧଲିଙ୍ଗଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ମନ ଦିନେ ଦିନେ ବିଷୟର ସ୍ରୋତରେ ଭସିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଜାଗୃତିର ସ୍ନାନରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ସଚେତନତାର ଚିହ୍ନକୁ ନିରନ୍ତର ସଚେତନତା ଦ୍ୱାରା ପୂଜନ କରିବା ଉଚିତ।
ଆଦିତ୍ଯଭାଵନାଭୋଗଭାଵିତାମ୍ବରଭାସ୍କରମ୍ । ଶଶାଙ୍କଭାଵନାଭୋଗଭାଵିତେନ୍ଦୁଂ ସଦୋଦିତମ୍
ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଅଭ୍ୟାସରେ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଅଭ୍ୟାସରେ ସଦା ଉଦିତ ହୋଇଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରତିଭାତପଦାର୍ଥୌଘନିତ୍ଯାଵଗତସଂଵିଦମ୍ । ଦ୍ଵାରୈର୍ ଵହନ୍ତଂ ଶାରୀରୈର୍ ମୁଖେ ପ୍ରାଣସ୍ଵରୂପିଣମ୍
ମନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଜିନିଷକୁ ସଦା ଜାଣିଥିବା ସେଇ ସଚେତନତାକୁ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରି ମୁଁହରେ ଶ୍ୱାସ ଆକାରେ ପ୍ରାଣକୁ ବହନ କରେ, ତାହା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ରସୀକୃତରସଂ ପ୍ରାଣସ୍ଵାନ୍ତୋଦାତ୍ତତୁରଙ୍ଗମମ୍ । ପ୍ରାଣାପାନରଥାରୂଢଂ ଗୂଢମ୍ ଅନ୍ତର୍ଗୁହାଶଯମ୍
ପ୍ରାଣକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ସ୍ବାଦର ରସକୁ ଉପଭୋଗ କରେ, ହୃଦୟ ଭିତରେ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଚଳିଥାଏ, ଶ୍ୱାସ-ନିଶ୍ୱାସର ରଥରେ ବସିଛି ଏବଂ ଅନ୍ତର ଗୁହାରେ ଲୁଚିଛି।
ଜ୍ଞାତାରଂ ଜ୍ଞେଯଦୃଷ୍ଟୀନାଂ କର୍ତାରଂ ସର୍ଵକର୍ମଣାମ୍ । ଭୋକ୍ତାରଂ ସର୍ଵଭୋଜ୍ଯାନାଂ ସ୍ମର୍ତାରଂ ସର୍ଵସଂଵିଦାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଜଣେ ଜଣାଇବାକୁ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତାକୁ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ୍ୟର ଭୋଗିକୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ସ୍ମରଣକାରୀକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସମ୍ଯକ୍ସଂଵିଦିତାଙ୍ଗୌଘଂ ଭଵଭାଵନଭାଵିତମ୍ । ଆଭାସଭାସନଂ ଭୂରି ସର୍ଵଗଂ ଚିନ୍ତଯେଚ୍ ଛିଵମ୍
ଯିଏଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିହେବା ଯାଏଁ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ରୂପରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ଯିଏ ଭବର ଚିନ୍ତନରେ ଗଠିତ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି, ଅପାର ଏବଂ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ନିଷ୍କଲଂ ସକଲଂ ଚୈଵ ଦେହସ୍ଥଂ ଵ୍ଯୋମଚାରିଣମ୍ । ଅରଞ୍ଜିତଂ ରଞ୍ଜିତଂ ଚ ନିତ୍ଯମ୍ ଅଙ୍ଗାଙ୍ଗସଂଵିଦା
ଯିଏ ନିରଂଶ ଓ ସଂଶ ଦୁହେଁ ଅଟୁଟ୍ ଅଛନ୍ତି, ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି, ଆକାଶରେ ଚଳନ୍ତି, ରଙ୍ଗ ନଥିବା ଓ ରଙ୍ଗିନ ଦୁହେଁ ଅଟୁଟ୍ ଅଛନ୍ତି, ସଦା ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଜ୍ଞାନରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ମନୋମନନଶକ୍ତିସ୍ଥଂ ପ୍ରାଣାପାନାନ୍ତରୋଦିତମ୍ । ହୃତ୍କଣ୍ଠତାଲୁମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଭ୍ରୂନାସାପୁଟପୀଠଗମ୍
ଯିଏ ମନ ଓ ଚିନ୍ତାର ଶକ୍ତିରେ ବସିଛନ୍ତି, ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ, ହୃଦୟ, କଣ୍ଠ ଓ ତାଳୁର ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଭୃକୁଟି ଓ ନାକର ମୁହଁ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ସେଠି ଥିବାକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଷଟ୍ତ୍ରିଂଶତ୍ପଦକୋଟିସ୍ଥମ୍ ଉନ୍ମନାନ୍ତଦଶାତିଗମ୍ । କୁର୍ଵନ୍ତମ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଶବ୍ଦାଦୀଂଶ୍ ଚୋଦଯନ୍ତଂ ମନଃଖଗମ୍
ଛଅତିରିଶି ପଦାର୍ଥର ଶିଖରରେ ବସିଥିବା, ଦଶଟି ଅବିବେକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ମନର ଭିତରେ ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନୁଭୂତିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିବା ଏବଂ ମନର ପକ୍ଷୀକୁ ଚଳାଇଥିବା।
ଵିକଲ୍ପିନ୍ଯ୍ ଅଵିକଲ୍ପେ ଚ ତ୍ରିଵିଧେ ଵାକ୍ପଥେ ସ୍ଥିତମ୍ । ତିଲେ ତୈଲମ୍ ଇଵାଙ୍ଗେଷୁ ସର୍ଵେଷ୍ଵ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଆଶ୍ରିତମ୍
ବିଚାରସହିତ, ଅବିଚାରସହିତ ଓ ମିଶ୍ର ଏଇ ତିନି ପ୍ରକାର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଥିବା, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ତିଳ ଭିତରେ ତେଲ ଭଳି ଭିତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା।
କଲାକଲଙ୍କରହିତଂ କଲିତଂ କଲନାଗଣୈଃ । ଏକଦେଶେ ସ୍ଵହୃତ୍ପଦ୍ମେ ସର୍ଵଦେହେ ଚ ସଂସ୍ଥିତମ୍
କାଳ ଓ କଳାଙ୍କର ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ, ଏହି ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସହିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶରୀରରେ ବ୍ୟାପିଥିବା।
ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲାଭାସଂ କଲାକଲନକଲ୍ପନମ୍ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଦୃଶ୍ଯଂ ସର୍ଵତ୍ର ସ୍ଵାନୁଭୂତିମଯାତ୍ମକମ୍
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ମାଳିନ୍ୟ ଛଡ଼ା ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସମସ୍ତ ଗଣନା ଓ କଳ୍ପନାର ଆଧାର, ସମସ୍ତଠାରେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦୃଶ୍ୟମାନ, ନିଜ ଅନୁଭୂତିରେ ଭରିଥିବା।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଚେତନମ୍ ଆତ୍ମୀଯମ୍ ଆତ୍ମତ୍ଵେନ ପୁରସ୍ସ୍ଥିତମ୍ । ପଦାର୍ଥତାମ୍ ଉପେତ୍ଯାଶୁ କ୍ଷଣାଦ୍ ଦ୍ଵିତ୍ଵମ୍ ଇଵାଗତମ୍
ମୋର ଭିତରର ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ମୋ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ, ସେ ଆଗରେ ମୋ ସ୍ୱୟଂ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ବସ୍ତୁର ରୂପ ନେଇ, ମାନେ ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ସହସ୍ତପାଦାଵଯଵସ୍ ସକେଶନଖଦନ୍ତକଃ । ସ୍ଵଦେହୋ ଽହଂ ଚିଦାଭାସୋ ଦେଵୋ ଽଯମ୍ ଇତି ଭାଵଯେତ୍
ହାତ, ପାଉଁ, ଅଙ୍ଗ, କେଶ, ନଖ ଓ ଦାନ୍ତ ସହିତ ଏହି ନିଜ ଦେହକୁ ଏଭଳି ଭାବିବା ଉଚିତ—‘ଏହି ଦେହ, ଯାହା ଚେତନାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ସେ ମୁଁ ନିଜେ; ଏହି ଦେବତା ମୁଁ ନିଜେ।’
ଵିଚିତ୍ରାଶ୍ ଶକ୍ତଯୋ ବହ୍ଵ୍ଯୋ ନାନାଚାରା ମନୋଦୃଶାମ୍ । ଉପାସତେ ମାଂ ମାନସ୍ଯଃ ପତ୍ନ୍ଯୋ ଵରମ୍ ଇଵୋତ୍ତମମ୍
ମନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶକ୍ତିମାନ ଶକ୍ତିମାନୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଚରିତ୍ର ଓ ଆକୃତି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ—ମନର ନାୟକ—ଏମିତି ପୂଜନ୍ତି, ଯେପରି ଗୃହଣୀମାନେ ଉତ୍ତମ ପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ମନୋ ମେ ଦ୍ଵାରପାଲୋ ଽଯମ୍ ନିଵେଦିତଜଗତ୍ତ୍ରଯଃ । ଚିନ୍ତେଯଂ ମେ ପ୍ରତୀହାରୀ ପୁରସ୍ସ୍ଥା ଶୁଦ୍ଧରୂପିଣୀ
ମୁଁ ଏଭଳି ଭାବିବି—‘ଏହି ମନ ମୋର ଦ୍ୱାରପାଳ, ଯିଏ ତିନି ଜଗତକୁ ମୋ ପାଖରେ ଆଣି ଦେଇଛି; ଏହି ପ୍ରତିବିମ୍ବ ମୋର ଦ୍ୱାରର ରକ୍ଷକ, ଯିଏ ନିର୍ମଳ ରୂପରେ ଆଗରେ ଦଢ଼ିଛି।’
ଶକ୍ତିର୍ ମମାଙ୍ଗଗା ବୁଦ୍ଧିଃ କ୍ରିଯା ଚୈଵାପରାଙ୍ଗଗା । ଜ୍ଞାନାନି ଚ ଵିଚିତ୍ରାଣି ଭୂଷଣାନ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗଗାନି ମେ
ମୋର ଶକ୍ତି ଶରୀରରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ବୁଦ୍ଧି ମୋ ଭିତରେ ଅଛି, କାର୍ଯ୍ୟ ମୋର ଅନ୍ୟ ଏକ ଦିଗ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଜ୍ଞାନ ମୋର ଶରୀରକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିବା ଭୂଷଣ।
କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଦ୍ଵାରାଣି ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯଗଣୋ ଽଙ୍ଗନାଃ । ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଅନନ୍ତାତ୍ମା ଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦୋଜ୍ଝିତଶ୍ ଚିତି
କାର୍ଯ୍ୟେନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ମୋର ଦ୍ୱାର, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ମୋର ସହଚର। ଏହି ମୁଁ—ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ସୀମାରୁ ମୁକ୍ତ ଜ୍ଞାନ।
ତିଷ୍ଠାମି ଭରିତୈକାତ୍ମା ପୂର୍ଣସ୍ ସର୍ଵାଵପୂରକଃ । ଇତି ଦେଵୀମ୍ ଉପାଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ଵଚ୍ଛାମ୍ ଆତ୍ମଚମତ୍କୃତିମ୍
ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହେଉଛି, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ଅଛି। ଏହିପରି ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମାର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ମୁଁ ଆତ୍ମାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ଦେଵଵତ୍ ପରିପୂର୍ଣୋ ଽନ୍ତର୍ ଅଦୀନାତ୍ମା ଚ ତିଷ୍ଠତି । ନାସ୍ତମ୍ ଏତି ନ ଚୋଦେତି ନ ତୁଷ୍ଯତି ନ ତପ୍ଯତେ
ଦେବତା ପରି ଭିତରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅକ୍ଷୟ ରହେ, ନ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏ, ନ ଉଦୟ ହୁଏ, ନ ଖୁସି ହୁଏ, ନ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ।
ନ ତୃପ୍ତିଂ ନ କ୍ଷୁଧଂ ଯାତି ନାଭିଵାଞ୍ଛତି ନୋଜ୍ଝତି । ସମସ୍ ସମସମାଚାରସ୍ ସମାଭାସସ୍ ସମାକୃତିଃ
ସେ କେବେ ତୃପ୍ତି ନୁହଁନ୍ତି, କେବେ ଭୁଖ ମାନନ୍ତି ନାହିଁ, କେବେ ଆଶା କିମ୍ବା ଦ୍ୱେଷ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ସବୁଠି ସମାନ, ସମଭାବରେ ଚଳନ୍ତି, ଦେଖିବାକୁ ଏକରୂପ, ଚରିତ୍ରରେ ଏକତା ରଖନ୍ତି।
ସୋମ୍ଯତାମ୍ ଅଲମ୍ ଆଯାତସ୍ ସମନ୍ତାତ୍ ସୁନ୍ଦରାଶଯଃ । ଆଦେହମ୍ ଏକ ଏଵାସାଵ୍ ଅଵ୍ଯୁଚ୍ଛିନ୍ନମହାମତିଃ
ସେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ମୃଦୁତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁନ୍ଦର ହୃଦୟ ରଖନ୍ତି, ମନେ କେବଳ ମଙ୍ଗଳ ଭାବ ଅଛି; ଏହି ଦେହରେ ସେ ଏକାକି ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବୃହତ୍ ଜ୍ଞାନ କେବେ ବି ଭଙ୍ଗ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଦେଵାର୍ଚନଂ କରୋତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଦୀର୍ଘଦୀର୍ଘମ୍ ଅହର୍ନିଶମ୍ । ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵାଵଲିତୋ ଦେହୋ ଦେଵୋ ଽସ୍ଯ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ସେ ଏଭଳି ଭାବେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦିନ ଓ ରାତି ଦେବତାର ପୂଜା କରନ୍ତି; ଚେତନାର ତତ୍ତ୍ୱରେ ଭିତି କରିଥିବା ଏହି ଦେହକୁ ତାଙ୍କର ଦେବତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯଥାପ୍ରାପ୍ତେନ ସର୍ଵେଣ ତମ୍ ଅର୍ଚଯତି ଵସ୍ତୁନା । ସମଯାମଲଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ଦେହତତ୍ପରମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ ଉପଲବ୍ଧ ଜିନିଷ ମିଳେ, ତାହା ସହିତ ସେ ସେଇ ସତ୍ୟକୁ ପୂଜନ୍ତି; ନିୟମରେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଦ୍ୱାରା ଦେହରେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ମାନନ୍ତି।
ଯଥାପ୍ରାପ୍ତକ୍ରମୋତ୍ଥେନ ସର୍ଵାର୍ଥେନ ସମର୍ଚଯେତ୍ । ମନାଗ୍ ଅପି ନ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଯତ୍ନୋ ଽତ୍ରାପୂର୍ଵଵସ୍ତୁନି
ଯେପରି ଯାହା ନିଜ ସ୍ୱାଭାବିକ କ୍ରମରେ ଆସେ, ସେହିପରି ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଆଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ଅପୂର୍ବ କିଛି ଘଟିଲେ, ସେଥିପାଇଁ କିଛି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଚାଲିବ ନାହିଁ।
ପ୍ରାତର୍ ଧର୍ମେହଯା ନିତ୍ଯଂ ତତୋ ଽର୍ଥକ୍ରିଯଯାନଘ । କାମସଂଵେଦନେନାଥ ପୂଜଯେଚ୍ ଚେତନଂ ଵିଭୁମ୍
ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଧର୍ମ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ରଖି, ପରେ ଜୀବିକା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କାମ କରି, ଏବଂ ଶେଷରେ ଇଚ୍ଛାର ସଚେତନତା ସହିତ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଜଗତ୍ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।