ସର୍ଵତ୍ର ଶ୍ରଵଣାକୀର୍ଣଂ ସର୍ଵତ୍ର ମନସାନ୍ଵିତମ୍ । ସର୍ଵତୋ ମନନାତୀତଂ ସର୍ଵତ୍ର ପରମଂ ଶିଵମ୍
ସମସ୍ତ ଠାରେ ଏହାକୁ ଶୁଣାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ଏହା ମନ ସହିତ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ଏହା ଚିନ୍ତାରେ ଧରାଯାଏ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ।
ସର୍ଵଦା ସର୍ଵକର୍ତାରଂ ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପିତାର୍ଥଦମ୍ । ସର୍ଵଭୂତାନ୍ତରାଲସ୍ଥଂ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵୈକସାଧନମ୍
ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ କାମ କରିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଭିତରେ ବସିଥାଏ, ସବୁଠି ଏହା ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ଦେଵେଶମ୍ ଅର୍ଚଯେଦ୍ ଵିଧିଵତ୍ ତତଃ । ଵିଧାନମ୍ ଅର୍ଚନସ୍ଯେଦଂ ଶୃଣୁ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଵର
ଏଭଳି ଭାବି ଦେବତାଙ୍କୁ ନିୟମ ମୁତାବକ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀକୁ ଶୁଣ।
ଦେଵଂ ସ୍ଵସଂଵିଦାତ୍ମାନଂ ନୋପହାରେଣ ପୂଜଯେତ୍ । ନ ଦୀପେନ ନ ଧୂପେନ ନ ପୁଷ୍ପଵିଭଵାର୍ପଣୈଃ
ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ରୂପ, ସେଉଁଠି ଉପହାର ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଦୀପ, ଧୂପ କିମ୍ବା ଅଧିକ ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନାନ୍ନଦାନାଦିଦାନେନ ନ ଚନ୍ଦନଵିଲେପନୈଃ । ନ ଚ କୁଙ୍କୁମକର୍ପୂରୈର୍ ଭୋଗୈଶ୍ ଚିତ୍ରୈର୍ ନ ଚେତରୈଃ
ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ଚନ୍ଦନ ଲେପନ କିମ୍ବା କୁଙ୍କୁମ, କର୍ପୂର ବା ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ଏହା ପୂଜିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ନିତ୍ଯମ୍ ଅକ୍ଲେଶଲଭ୍ଯେନ ଶୀତଲେନାଵିନାଶିନା । ଏକେନୈଵାମୃତେନୈଷ ବୋଧେନ ସ୍ଵେନ ପୂଜ୍ଯତେ
ଏହା ସଦା ସହଜରେ ମିଳୁଥିବା, ଶୀତଳ ଓ ଅବିନାଶୀ ଅମୃତ—ନିଜର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର—ପୂଜିତ ହୁଏ।
ଏତଦ୍ ଏଵ ପରଂ ଧ୍ଯାନଂ ପୂଜୈଷୈଵ ପରା ସ୍ମୃତା । ଯଦ୍ ଅନାରତମ୍ ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥଶୁଦ୍ଧଚିନ୍ମାତ୍ରଵେଦନମ୍
ଏହି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଅବିରତ ଜ୍ଞାନ ହିଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜା ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ପଶ୍ଯଞ୍ ଶୃଣ୍ଵନ୍ ସ୍ପୃଶଞ୍ ଜିଘ୍ରନ୍ନ୍ ଅଶ୍ନନ୍ ଗଚ୍ଛନ୍ ସ୍ଵପଞ୍ ଶ୍ଵସନ୍ । ପ୍ରଲପନ୍ ଵିସୃଜନ୍ ଗୃହ୍ଣଞ୍ ଶୁଦ୍ଧସଂଵିନ୍ମଯୋ ଭଵେତ୍
ଦେଖିବା, ଶୁଣିବା, ଛୁଇଁବା, ଘ୍ରାଣ କରିବା, ଖାଇବା, ଚାଲିବା, ଶୁଏଇବା, ଶ୍ୱାସ ନେବା, କଥାହେବା, ଛାଡ଼ିବା, ଧରିବା—ଏହି ସବୁ କାମ କରିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ମୟ ହୁଏ।
ଧ୍ଯାନାମୃତେନ ସମ୍ପୂଜ୍ଯସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମାଯମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ । ପରମାସ୍ଵାଦଯୁକ୍ତେନ ମୁକ୍ତେନ କୁସୁମେହିତୈଃ
ଏହି ନିଜ ଆତ୍ମା, ଯିଏ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନର ଅମୃତରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦରେ, ମୁକ୍ତିର ଅନୁଭୂତିରେ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମତା ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଧ୍ଯାନୋପହାର ଏଵାତ୍ମଧ୍ଯାନଂ ହ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ସମୀହିତମ୍ । ଧ୍ଯାନମ୍ ଅର୍ଘ୍ଯଂ ଚ ପାଦ୍ଯଂ ଚ ଶୁଦ୍ଧସଂଵେଦନାତ୍ମକମ୍
ଏଠାରେ ଆତ୍ମା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ହେଉଛି ପ୍ରକୃତ ଉପହାର; ଏହି ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ ହିଁ ପ୍ରମୁଖ କାର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ଧ୍ୟାନ ନିଜେ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଭାବେ ଶୁଦ୍ଧ ସଚେତନତାର ଅଂଶ।
ଧ୍ଯାନସଂଵେଦନଂ ପୁଷ୍ପଂ ଧୂପଂ ଦୀପଂ ପରଂ ଵିଦୁଃ । ଵିନା ତେନେତରେଣାଯମ୍ ଆତ୍ମା ଲଭ୍ଯତ ଏଵ ନୋ
ଧ୍ୟାନ ଓ ସଚେତନତାକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ବୋଲି ଜାଣାଯାଏ; ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ଏହି ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିହେବା ନାହିଁ।
ଧ୍ଯାନାତ୍ ପ୍ରସାଦମ୍ ଆଯାତସ୍ ସର୍ଵଲୋକସୁଖଶ୍ରିଯମ୍ । ଅଯମ୍ ଆତ୍ମା ମୁନେ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଦେହେ ଭୂପୋ ଗୃହେ ଯଥା
ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା କୃପା ଆସେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୁଖ ଓ ଶ୍ରୀ ଆଣେ; ଏହି ଆତ୍ମା, ମୁନି, ଦେହ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ନିଜ ଘରେ ଯେପରି ଉପଭୋଗ କରେ, ସେପରି ଉପଭୋଗ କରେ।
ଧ୍ଯାନେନାନେନ ସୁମୁନେ ନିମେଷାଂସ୍ ତୁ ତ୍ରଯୋଦଶ । ପୂର୍ଣୋ ଽପି ପୂଜଯତ୍ଵ୍ ଈଶଂ ଗୋପ୍ରଦାନଂ ଲଭେତ ଵୈ
ହେ ମହାମୁନି, ଏହି ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା କେବଳ ତେର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଯଦି କେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଗାଁ ଦାନ କରିବାର ଫଳ ପାଏ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ନିମେଷାଣାଂ ଶତମ୍ ଏକମ୍ ଇତି ପ୍ରଭୁମ୍ । ଅଶ୍ଵମେଧସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଫଲମ୍ ଆପ୍ନୋତି ମାନଵଃ
ଯଦି କେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏକଶେ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂଜା କରେ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଲାଭ କରେ।
ଧ୍ଯାନବଲ୍ଯୁପହାରେଣ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା । ଘଟିକାଂ ପୂଜଯେଦ୍ ଯସ୍ ତୁ ରାଜସୂଯଂ ଲଭେତ ସଃ
ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜେ ଧ୍ୟାନର ବଳ ଓ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ଏକ ଘଣ୍ଟାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ସମୟ ପୂଜା କରେ, ସେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ।
ମଧ୍ଯାହ୍ନପୂଜନାଦ୍ ଇତ୍ଥଂ ରାଜସୂଯୈକଲକ୍ଷଭାକ୍ । ଦିଵସଂ ପୂଜଯିତ୍ଵୈଵଂ ପରେ ଧାମ୍ନି ଵସେନ୍ ନରଃ
ଏଭଳି ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ପୂଜା କଲେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ମିଳେ; ଏହିପରି ସମଗ୍ର ଦିନ ପୂଜା କରିଲେ ମଣିଷ ପରମ ଧାମରେ ବାସ କରେ।
ଏଷୋ ଽସୌ ପରମୋ ଯୋଗ ଏଷା ସା ପରମା କ୍ରିଯା । ବାହ୍ଯସମ୍ପୂଜନଂ ପ୍ରୋକ୍ତମ୍ ଏତଦ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଏହିଠାରେ ଯେଉଁଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯୋଗ ଅଛି, ଏହିଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି। ବାହ୍ୟ ପୂଜାକୁ ଏହିଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ପାଇଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
ଏତତ୍ ପଵିତ୍ରମ୍ ଅଖିଲାଘଵିନାଶହେତୁଂ ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଆଚରିଷ୍ଯତି ନରଃ କ୍ଷଣମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଖିନ୍ନଃ । ତଂ ଵନ୍ଦଯିଷ୍ଯତି ସୁରାସୁରଲୋକପୂଗଃ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ପଦଂ ଜଗତି ମାମ୍ ଇଵ ଲୋକସାରମ୍
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଏହି ପବିତ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରୁଥିବା ଆଚରଣକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ କରିଥାଏ, ସେଉଁଠିକୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସମ୍ମାନ କରିବେ, ସେ ଏହି ସଂସାରରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ, ଯେପରି ମୁଁ ହେଉଛି।
ପାଵନଂ ପାଵନାନାଂ ଯଦ୍ ଯତ୍ ସର୍ଵତମସାଂ କ୍ଷଯଃ । ତଦ୍ ଇଦାନୀଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯେ ଽହମ୍ ଅନ୍ତଃପୂଜନମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଏବେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜିନିଷ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିବା, ଆତ୍ମାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ପୂଜା ବିଷୟରେ କହିବି।
ଗଚ୍ଛତସ୍ ତିଷ୍ଠତଶ୍ ଚୈଵ ଜାଗ୍ରତସ୍ ସ୍ଵପତୋ ଽପି ଵା । ସର୍ଵାଚାରଵତଃ ପୂଜା ନିତ୍ଯଧ୍ଯାନାତ୍ମିକା ତ୍ଵ୍ ଇଯମ୍
ଚାଲିବାବେଳେ, ଦଢ଼ିଅଛିବାବେଳେ, ଜାଗିଥିବା ବେଳେ କିମ୍ବା ଶୁଅଁଥିବା ବେଳେ, ସମସ୍ତ କାମକାଜରେ ଏହି ପୂଜା, ଯାହାର ମୂଳ ନିତ୍ୟ ଧ୍ୟାନ, ସେହିପରି ଚାଲିଥାଏ।
ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵ ଶରୀରସ୍ଥମ୍ ଇଦଂ ଧ୍ଯାଯେତ୍ ପରଂ ଶିଵମ୍ । ସର୍ଵପ୍ରତ୍ଯଯକର୍ତାରଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା
ସଦା ନିଜ ଶରୀର ଭିତରେ, ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତିର କର୍ତ୍ତା, ନିଜେ ନିଜକୁ ନିଜ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍, ସେହି ପରମ ମଙ୍ଗଳମୟ ଆତ୍ମାକୁ।
ଶଯାନମ୍ ଉତ୍ଥିତଂ ଚୈଵ ଵ୍ରଜନ୍ତମ୍ ଅଥ ଵା ସ୍ଥିତମ୍ । ସ୍ପୃଶନ୍ତମ୍ ଅଭିତସ୍ ସ୍ପର୍ଶାଂସ୍ ତ୍ଯଜନ୍ତମ୍ ଅଥ ଵାଭିତଃ
ଶେଇଥିବା ବେଳେ, ଉଠୁଥିବା ବେଳେ, ଚାଲୁଥିବା କିମ୍ବା ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହିଥିବା ବେଳେ, ଚାରିପଟେ ବସ୍ତୁକୁ ଛୁଇଁଥିବା କିମ୍ବା ଛାଡ଼ିଦେଉଥିବା ବେଳେ, ସଦା ସଚେତନ ରହିବା ଉଚିତ୍।
ଭୁଞ୍ଜାନଂ ସନ୍ତ୍ଯଜନ୍ତଂ ଚ ଭୋଗାନ୍ ଆଭୋଗପୀଵରାନ୍ । ବାହ୍ଯାର୍ଥଗଣକର୍ତାରଂ ସର୍ଵକାର୍ଯସ୍ଵରୂପଦମ୍
ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା ବେଳେ କିମ୍ବା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କରୁଥିବା ବେଳେ, ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁ ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଆଧାର ହୋଇ ରହିଥିବା ବେଳେ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ବୋଲି ଜାଣିବା ଉଚିତ୍।
ଦେହଲିଙ୍ଗେଶ୍ଵରାନ୍ତସ୍ସ୍ଥଂ ତ୍ଯକ୍ତଲିଙ୍ଗାନ୍ତରାଦିକଃ । ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାର୍ଥସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ବୋଧଲିଙ୍ଗଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍
ଶରୀରର ଭିତରେ ଥିବା ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ନାୟକଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରି, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅନ୍ତର୍ଚ୍ଛିହ୍ନକୁ ଛାଡ଼ି, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଜିନିଷ ମିଳିଛି ତାହାର ସଚେତନତା ସହିତ, ଜ୍ଞାନର ଚିହ୍ନକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍।
ପ୍ରଵାହାପତିତାର୍ଥସ୍ ତୁ ସମ୍ବୋଧସ୍ନାନଶୁଦ୍ଧିମାନ୍ । ନିତ୍ଯାଵବୋଧାର୍ହଣଯା ବୋଧଲିଙ୍ଗଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ମନ ଦିନେ ଦିନେ ବିଷୟର ସ୍ରୋତରେ ଭସିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଜାଗୃତିର ସ୍ନାନରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ସଚେତନତାର ଚିହ୍ନକୁ ନିରନ୍ତର ସଚେତନତା ଦ୍ୱାରା ପୂଜନ କରିବା ଉଚିତ।
ଆଦିତ୍ଯଭାଵନାଭୋଗଭାଵିତାମ୍ବରଭାସ୍କରମ୍ । ଶଶାଙ୍କଭାଵନାଭୋଗଭାଵିତେନ୍ଦୁଂ ସଦୋଦିତମ୍
ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଅଭ୍ୟାସରେ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଅଭ୍ୟାସରେ ସଦା ଉଦିତ ହୋଇଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରତିଭାତପଦାର୍ଥୌଘନିତ୍ଯାଵଗତସଂଵିଦମ୍ । ଦ୍ଵାରୈର୍ ଵହନ୍ତଂ ଶାରୀରୈର୍ ମୁଖେ ପ୍ରାଣସ୍ଵରୂପିଣମ୍
ମନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଜିନିଷକୁ ସଦା ଜାଣିଥିବା ସେଇ ସଚେତନତାକୁ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରି ମୁଁହରେ ଶ୍ୱାସ ଆକାରେ ପ୍ରାଣକୁ ବହନ କରେ, ତାହା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ରସୀକୃତରସଂ ପ୍ରାଣସ୍ଵାନ୍ତୋଦାତ୍ତତୁରଙ୍ଗମମ୍ । ପ୍ରାଣାପାନରଥାରୂଢଂ ଗୂଢମ୍ ଅନ୍ତର୍ଗୁହାଶଯମ୍
ପ୍ରାଣକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ସ୍ବାଦର ରସକୁ ଉପଭୋଗ କରେ, ହୃଦୟ ଭିତରେ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଚଳିଥାଏ, ଶ୍ୱାସ-ନିଶ୍ୱାସର ରଥରେ ବସିଛି ଏବଂ ଅନ୍ତର ଗୁହାରେ ଲୁଚିଛି।
ଜ୍ଞାତାରଂ ଜ୍ଞେଯଦୃଷ୍ଟୀନାଂ କର୍ତାରଂ ସର୍ଵକର୍ମଣାମ୍ । ଭୋକ୍ତାରଂ ସର୍ଵଭୋଜ୍ଯାନାଂ ସ୍ମର୍ତାରଂ ସର୍ଵସଂଵିଦାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଜଣେ ଜଣାଇବାକୁ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତାକୁ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ୍ୟର ଭୋଗିକୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ସ୍ମରଣକାରୀକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସମ୍ଯକ୍ସଂଵିଦିତାଙ୍ଗୌଘଂ ଭଵଭାଵନଭାଵିତମ୍ । ଆଭାସଭାସନଂ ଭୂରି ସର୍ଵଗଂ ଚିନ୍ତଯେଚ୍ ଛିଵମ୍
ଯିଏଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିହେବା ଯାଏଁ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ରୂପରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ଯିଏ ଭବର ଚିନ୍ତନରେ ଗଠିତ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି, ଅପାର ଏବଂ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।