ଏଵମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଜରାଶୋକଭଯାପହମ୍ । ସମ୍ଭୃଷ୍ଟବୀଜଵଜ୍ ଜନ୍ତୁର୍ ନ ଭୂଯଃ ପରିରୋହତି
ଏଭଳି ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖି, ଯାହା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ ଓ ଭୟକୁ ଦୂର କରେ, ଜୀବ ଭଜା ଗୁଟିକା ଭଳି ପୁଣି ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସକଲଜନ୍ତୁଷୁ ଜନ୍ତୁପଦପ୍ରଦଂ ଵିଦିତମ୍ ଆଦ୍ଯମ୍ ଉପାସ୍ଯ ଯତଵ୍ରତ । ତ୍ଵମ୍ ଅଜମ୍ ଆତ୍ମମଯଂ ପରମଂ ପଦଂ ଭଵସି କିଂ ପରିମଜ୍ଜସି ଦୃଷ୍ଟିଷୁ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାଣୀ ଭାବ ଦେଇଥିବା, ସବୁଠାରେ ପ୍ରଥମ, ଉପାସ୍ୟ ଓ ନିୟମିତ ଆଚରଣ କରୁଥିବା ଏହି ଜଣକୁ ଜାଣ। ତୁମେ ଅଜନ୍ମା, ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା; ତେବେ ଦୃଷ୍ଟିମାନେ ମଧ୍ୟରେ କାହିଁକି ଭ୍ରମଣ କରୁଛ?
ତତଂ ଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଏଵୈକଂ ସର୍ଵସତ୍ତାନ୍ତରସ୍ଥିତମ୍ । ସ୍ଵାନୁଭୂତିମଯଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ଦେଵଂ ରୁଦ୍ରେଶ୍ଵରା ଵିଦୁଃ
ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଏକମାତ୍ର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବ୍ୟାପି ରହିଛି, ନିଜ ଅନୁଭୂତିର ଆଧାର ଓ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ ଦେବତା ଭାବରେ ରୁଦ୍ର ଓ ଈଶ୍ୱର ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ବୀଜଂ ସମସ୍ତବୀଜାନାଂ ସାରଂ ସଂସାରସଂସୃତେଃ । କର୍ମଣାଂ ପରମଂ କର୍ମ ଚିଦ୍ଧାତୁଂ ଵିଦ୍ଧି ନିର୍ମଲମ୍
ସମସ୍ତ ବୀଜର ମୂଳ ବୀଜ, ସଂସାର ଚକ୍ରର ସାର, ସମସ୍ତ କର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାକୁ ଅମଳ ଆଧାର ଭାବେ ଜାଣ।
କାରଣଂ କାରଣୌଘାନାମ୍ ଅକାରଣମ୍ ଅନାବିଲମ୍ । ଭାଵନଂ ଭାଵନାଂଶାନାମ୍ ଅଭାଵ୍ଯମ୍ ଅଭଵାତ୍ମକଂ
ଏହା ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ କୌଣସି କାରଣ ନୁହେଁ ଓ ନିର୍ମଳ; ସମସ୍ତ କଳ୍ପନାର ଆଧାର, କିନ୍ତୁ ନିଜେ କଳ୍ପନାର ଅତୀତ ଓ ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନ।
ଚେତନଂ ଚେତନୌଘାନାଂ ଚେତନାତ୍ମନି ଚେତିତମ୍ । ଅଚେତ୍ଯଚେତନଂ ଚେତ୍ଯଂ ପରମଂ ଭୂରିଭାସନମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ଚେତନାର ଚେତନା, ନିଜକୁ ଜାଣିପାରୁଥିବା ଆତ୍ମାର ଅନୁଭୂତି; ଏହା ଜାଣିପାରିବା ଓ ଅଜାଣିପାରିବା ଦୁହେଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଅନେକ ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଆଲୋକାଲୋକମ୍ ଅମଲମ୍ ଅନାଲୋକ୍ଯମ୍ ଅଲୋକଜମ୍ । ଅବୀଜଂ ଜୀଵବୀଜୌଘଂ ଚିଦ୍ଘନଂ ଵିମଲଂ ଵିଦୁଃ
ଏହାକୁ ସେମାନେ ନିର୍ମଳ, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଦେଖିପାରିବା ଯାଏଁ ନୁହେଁ, ଆଲୋକ ଓ ଅନ୍ଧକାରର ମୂଳ, ବିଜ ନଥିବା ସମସ୍ତ ଜୀବର ମୂଳ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଏକ ଅଖଣ୍ଡ ରୂପ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି ।
ଅସତ୍ଯଂ ସନ୍ମଯଂ ଶାନ୍ତଂ ସତ୍ଯାସତ୍ଯଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ମହାସତ୍ତାଦିସନ୍ତାନଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ଵିଦ୍ଧି ନେତରତ୍
ଏହାକୁ ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତ, ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଦୁହିଁଠାରୁ ମୁକ୍ତ, ବଡ଼ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ତାହାର ଧାରା, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ବୋଲି ଜାଣ । ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ ।
ସ୍ଵଯଂ ଭଵତି ରାଗାତ୍ମା ରଞ୍ଜକୋ ରଞ୍ଜନଂ ରଜଃ । ସ୍ଵଯମ୍ ଆକାଶମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆଶୁ କୁଡ୍ଯଂ ଭଵତି ମଣ୍ଡିତମ୍
ଏହି ଚେତନା ନିଜେ ରାଗର ମୂଳ ହୁଏ, ରଙ୍ଗ ଦେଉଥିବା, ରଙ୍ଗ ଓ ରଙ୍ଗିନିର ରୂପ ନେଇଥାଏ; ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଆକାଶ ବା ଶୋଭା ଦେଇଥିବା ଦେଵାଲି ହେବାକୁ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ହୋଇଯାଏ ।
ଅସ୍ମିଂଶ୍ ଚିତ୍ତେଜସି ସ୍ଫାରେ ଜଗନ୍ମରୁମରୀଚଯଃ । ସ୍ଫୁରିତାଃ ପ୍ରସ୍ଫୁରିଷ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତି ଚ କୋଟିଶଃ
ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଚେତନାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଭିତରେ, ଜଗତ ମାନେ ମାୟା ମୃଗମରୀଚିକା ପରି ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଉପଜିଛନ୍ତି, ଉପଜିବେ ଓ ଉପଜୁଛନ୍ତି ।
ସ୍ଵସତ୍ତାମାତ୍ରସମ୍ପନ୍ନମ୍ ଇଦମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ସ୍ଵତେଜସି । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ସମ୍ପନ୍ନମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଔଷ୍ଣ୍ଯାଦ୍ ଇଵାନଲେ
ଏହି ଜଗତ୍ ସେଇଁ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଆତ୍ମାଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି, ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ହେଉନି—ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ କେବଳ ତାପ ଅଛି, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ଗର୍ଭୀକୃତମହାମେରୁଂ ପରମାଣୁମ୍ ଅମୁଂ ଵିଦୁଃ
ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, ଏହି ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ପଦାର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ମେରୁ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଅଛି।
ଗର୍ଭୀକୃତମହାକଲ୍ପୋ ନିମେଷୋ ଽଯମ୍ ଉଦାହୃତଃ । ଆକ୍ରାନ୍ତକଲ୍ପେନାନେନ ନ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତା ନିମେଷତା
ଏହି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବଡ଼ କାଳପ୍ରଳୟ ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଅଛି; ଯଦିଓ ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଯୁଗ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ତଥାପି ଏହାର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭାବ କେବେ ହରାଏ ନାହିଁ।
ଵାଲାଗ୍ରକାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଣୁନା ଵ୍ଯାପ୍ତାନେନାଖିଲା ମହୀ । ସପ୍ତାବ୍ଧିଵଲଯାପ୍ଯ୍ ଉର୍ଵୀ ନାସ୍ଯାନ୍ତମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛତି
ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମତମ ପଦାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଆବୃତ ହୋଇଯାଏ; ଯଦିଓ ସାତଟି ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘେରା ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଏହାର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରେ ନାହିଁ।
ଅକୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଏଵ ସଂସାରରଚନାଂ କର୍ତୃତାଂ ଗତଃ । କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଏଵ ମହାକର୍ମ ନ କରୋତ୍ଯ୍ ଏଵ କିଞ୍ଚନ
କିଛି କାମ କରିନଥିବା ସତ୍ୱେ, ସେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କର୍ତ୍ତା ହୋଇଯାଏ; ଏବଂ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ସେ ପ୍ରକୃତରେ କିଛି କରୁନାହିଁ।
ଦ୍ରଵ୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏଵ ନିର୍ଦ୍ରଵ୍ଯୋ ନିର୍ଦ୍ରଵ୍ଯୋ ଽପି ହି ଦ୍ରଵ୍ଯଵତ୍ । ଅକାଯୋ ଽପି ମହାକାଯୋ ମହାକାଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅକାଯଵାନ୍
ସେ ଦ୍ରବ୍ୟ ହେବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟହୀନ, ଦ୍ରବ୍ୟହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ସଦୃଶ; ଦେହ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଦେହର ଅଧିକାରୀ, ବଡ଼ ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେହହୀନ।
ଅଦ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଏଷ ସଦା ପ୍ରାତଃ ପ୍ରାତର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯତାଂ ଗତଃ । ନ ଚାଯମ୍ ଅଦ୍ଯ ନ ପ୍ରାତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଦ୍ଯ ପ୍ରାତଶ୍ ଚ ଵା ସଦା
ସେ ଏଠାରେ ଏବେ ମଧ୍ୟ ସଦା 'ଆଜି' ଏବଂ 'ପ୍ରଭାତ' ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ତଥାପି ସେ 'ଆଜି' ଓ 'ପ୍ରଭାତ' ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି; ସେ ନ 'ଆଜି', ନ 'ପ୍ରଭାତ', ନ ସଦା 'ଆଜି' ଓ 'ପ୍ରଭାତ'।
ହୁଣ୍ଡୁଭିଲ୍ଲିଘଲେ ମତ୍ତଶୁଲୁପିଣ୍ଠିଲିସାଲଘେ । ଵେଲ୍ଲିଘିଲ୍ଲିସଲାଵୋଲଲାସଗୁଗ୍ଗୁଲୁସୁସ୍ସୁନୀ
ହୁଣ୍ଡୁଭିଲ୍ଲିଘଲେ ମତ୍ତଶୁଲୁପିଣ୍ଠିଲିସାଲଘେ, ବେଲ୍ଲିଘିଲ୍ଲିସଲାଭୋଲଲାସଗୁଗ୍ଗୁଲୁସୁସ୍ସୁନୀ।
ଇତ୍ଯାଦ୍ଯ୍ ଅନର୍ଥକଂ ଵାକ୍ଯଂ ତଥା ସତ୍ଯଂ ସ ଏଵ ଚ । ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ନ ଯତ୍ ସ ସ୍ଯାନ୍ ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ନ ଯତ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସୌ
ଏପରି ଅର୍ଥହୀନ କଥା ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଏବଂ ସେ ଏଭଳି ଅଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି କିଛି ନାହିଁ, ଯାହା କି ସେ ନୁହଁନ୍ତି, ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ, ଯାହା ସେ ନୁହଁନ୍ତି।
ଯସ୍ମୈ ସର୍ଵଂ ଯତସ୍ ସର୍ଵଂ ଯସ୍ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତଶ୍ ଚ ଯଃ । ଯଶ୍ ଚ ସର୍ଵମଯୋ ନିତ୍ଯଂ ତସ୍ମୈ ସର୍ଵାତ୍ମନେ ନମଃ
ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ସବୁକିଛି ଅଛି, ଯାହାଠାରୁ ସବୁକିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯିଏ ସବୁକିଛି ଅଟୁଟ ଭାବରେ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ସେହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ପତ୍ତ୍ରାନ୍ତରାଲଗହନେନ ଵିଲାସଵତ୍ଯା ହେଲାଵିଲୋଲଘନଗର୍ଜିତଯା ମଲେନ । ମଲ୍ଲେନ ମଲ୍ଲପଦମାଲିତମାଲଵାନାଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଲତାଵିଵଲିତା ଵଲିତେଵ ପୁଷ୍ଟିଃ
ପତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଲତାର ଖେଳ, ବାତାସର ଅଲସ ଗର୍ଜନରେ ଡୁଲୁଥିବା, ମଲ୍ଲ ମାନଙ୍କ ଧୂଳିରେ ଶୋଭିତ ମଲ୍ଲପଦ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଭାଗ୍ୟ ଲତାରେ ଜଡିଥିବା ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଏଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଇତ୍ଯାଦିକାପି ଶବ୍ଦାନାମ୍ ଅର୍ଥଶ୍ରୀସ୍ ସତ୍ଯରୂପିଣୀ । ତସ୍ମିନ୍ ସର୍ଵେଶ୍ଵରେ ସର୍ଵସତ୍ତାମଣିସମୁଦ୍ଗକେ
ଏପରି ଶବ୍ଦମାନଙ୍କର ଅର୍ଥର ଧନ, ସତ୍ୟର ରୂପ ହୋଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ସତ୍ତାର ମଣିପେଟି ଭିତରେ ଥିବା ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।
କା ନାମ ଵିମଲା ଭାସସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ପରମଚିନ୍ମଣୌ । ନ କଚନ୍ତି ଵିଚିନ୍ଵନ୍ତି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଜଗନ୍ତି ଯାଃ
ସେଇ ଶୁଦ୍ଧ ଆଲୋକର କିଏ ନାମ, ଯେଉଁଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଚେତନାର ମଣିରେ ରହିଛି, ଯେଉଁମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଜଗତକୁ ଖୋଜିବା କିମ୍ବା ଘୁରିବା କାମ କରନ୍ତିନାହିଁ?
ଏଷା ବୀଜକଣାନ୍ତସ୍ସ୍ଥା ଚିତ୍ସତ୍ତା ସ୍ଵଵପୁର୍ମଯମ୍ । ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ମୃତ୍କାଲଵାର୍ଯାଦି କରୋତ୍ଯ୍ ଅଙ୍କୁରଚୋଦନମ୍
ଏହି ଚେତନାର ସ୍ବଭାବ, ବୀଜର ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ରହି, ନିଜ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ମାଟି, ସମୟ, ପାଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରି, ଅଙ୍କୁର ହେବା ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥାଏ।
ଫେନାଵର୍ତଵିଵର୍ତାନ୍ତର୍ଵର୍ତିନୀ ରସରୂପିଣୀ । କଚିତେନ୍ଦ୍ରିଯସମ୍ବନ୍ଧେ କରୋତି ସ୍ପନ୍ଦମ୍ ଅମ୍ଭସାମ୍
ଫେନ ଓ ଘୂର୍ଣ୍ଣିର ଭିତରେ ଥିବା ଏହି ରସରୂପୀ ଚେତନା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହ ଯୋଗ ହେଲେ, ପାଣିରେ କମ୍ପନ ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ଏଷା କୁସୁମଗୁଚ୍ଛେଷୁ ଗନ୍ଧରୂପେଣ ସଂସ୍ଥିତା । କଚନ୍ତୀ ଘ୍ରାଣରନ୍ଧ୍ରେଷୁ କରୋତି ପରିଫୁଲ୍ଲନମ୍
ଫୁଲର ଗୁଛା ମଧ୍ୟରେ ସୁଗନ୍ଧ ରୂପେ ଥିବା ଏହି ଚେତନା, ଘ୍ରାଣ ରନ୍ଧ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋହର ଖିଳିବା ଅନୁଭୂତି ଦେଇଥାଏ।
ଶିଲାଙ୍ଗସ୍ଥା ଶିଲାଙ୍ଗତ୍ଵଂ ନଯନ୍ତୀ ସତ୍ଯତାପଦମ୍ । ସର୍ଗାଧାରଦଶାଂ ଧତ୍ତେ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଥିତିଲୀଲଯା
ପାଥର ଶରୀରରେ ବସି, ସେ ପାଥର ଭାବକୁ ଆଣେ; ସତ୍ୟର ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ଆଧାର ଭାବକୁ ଧାରଣ କରେ, ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ମହାରାଜାଙ୍କୁ ଖେଳ କରି କରି ଧାରଣ କରେ।
ପଵନସ୍ପନ୍ଦକୋଶାତ୍ମରୂପିଣୀ ଚ ତ୍ଵଗିନ୍ଦ୍ରିଯମ୍ । ସଂସାଧଯତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମସୁତଂ ପିତେଵାତ୍ମପରାଜଯାତ୍
ବାୟୁର ଚଳନ ତରଙ୍ଗର ମୂଳ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ଚମ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ; ଯେପରି ଜଣେ ପିତା ନିଜ ପୁଅକୁ ନିଜ ଅଂଶରୁ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ଶକ୍ତି ଚମ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ଅଶେଷସାରସମ୍ପିଣ୍ଡମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାନଂ ଖସିଦ୍ଧଯେ । ଭାଵଯିତ୍ଵା ନକିଞ୍ଚିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଇଵ ଖତ୍ଵଂ କରୋତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ସମସ୍ତ ସାରର ଏକ ଗଠିତ ରୂପ ଭାବି, ନିଜକୁ ଖାଲି ହେବା ପାଇଁ ଆକାଶର ସାକ୍ଷାତ୍କାର କରି, ସେ ନିଜକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟ, କିଛି ନଥିବା ଆକାଶ ଭଳି କରିଦିଏ।
ସ୍ଵସତ୍ତାପ୍ରତିବିମ୍ବାଭମ୍ ଆକାଶମକୁରୋଦରେ । ଧତ୍ତେ କଲ୍ପନିମେଷାଙ୍କଂ କାଲାଖ୍ଯମ୍ ଅମଲଂ ଵପୁଃ
ନିଜ ସ୍ୱରୂପର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭଳି ଆକାଶର ଗର୍ଭରେ ରହି, କଳ୍ପନାର ଏକ ମିଷ୍ଟି ଚମକ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ 'କାଳ' ନାମକ ରୂପକୁ ଧାରଣ କରେ।