ମହାଚିତସ୍ ସମୁଲ୍ଲାସାତ୍ ସମୁଦ୍ଯନ୍ତୀଵ କେଚନ । ଯେ ନାମ ତେ ଜଗତ୍ଯ୍ ଏତେ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁହରାଦଯଃ । କଣାସ୍ ତପ୍ତାଯସ ଇଵ ଵାରିଧେର୍ ଇଵ ବିନ୍ଦଵଃ
ବଡ଼ ଚେତନାର ଆଲୋକରୁ, କିଛି ପ୍ରାଣୀ ଉଦ୍ଭବ ହେଉଛନ୍ତି—ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ହରା ଓ ଅନ୍ୟ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେମାନେ ତାପିଥିବା ଲୋହାରୁ ଉଡ଼ୁଥିବା ଚିଙ୍ଗାରି କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ରରୁ ଝରିଥିବା ପାଣିବୁନ୍ଦା ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ତେଷ୍ଵ୍ ଈଷଦ୍ଭ୍ରମଭୂତେଷୁ ଜାତେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ପରାତ୍ ପଦାତ୍ । ସ୍ଥିତେଷୁ ଭ୍ରମବୀଜେଷୁ କଲ୍ପନାଜାଲକର୍ତୃଷୁ
ଏହିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ହଳକା ଭ୍ରମର ଚଳନ, ପରମ ଚେତନାରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଭ୍ରମର ବିଜ ଭାବେ ରହି, କଳ୍ପନାର ଜାଲ ବୁନୁଛନ୍ତି।
ସହସ୍ରଶତଶାଖେଯମ୍ ଅଵିଦ୍ଯୋଦେତି ପୀଵରୀ । ଵେଦଵେଦାର୍ଥଦେଵାଦିଜୀଵଜାଲଜଟାଵତୀ
ଏହିମାନଙ୍କୁ ଆଧାର କରି, ଶତ-ହଜାର ଶାଖା ଥିବା ଏକ ବିଶାଳ ଓ ଘନ ଅଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯାହା ବେଦ, ବେଦର ଅର୍ଥ, ଦେବତା ଓ ଜୀବମାନଙ୍କର ଜାଲରେ ଗୋଟିଏ ଜଟିଳ ଗଠନ ତିଆରି କରେ।
ତତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ଯା ଅନନ୍ତାଯାଃ ପ୍ରସୃତାଯାଃ ପୁନଃ ପୁନଃ । ସମ୍ପନ୍ନଦେଶକାଲାଯାଃ କ୍ଷମସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଵର୍ଣନାସୁ କଃ
ଏହି ଅନନ୍ତ ଅଜ୍ଞାନ, ପୁନିପୁନି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛି—ଏହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ କିଏ ସମର୍ଥ?
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁହରାଦୀନାଂ ମତୋ ଯଃ ପରମଃ ପିତା । ମୂଲବୀଜଂ ମହାଦେଵଃ ପଲ୍ଲଵାନାମ୍ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପିତା ବୋଲି ମନାଯାନ୍ତି, ସେଇ ମହାଦେବ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳ ଓ ବୀଜ, ଗଛ ଯେପରି ତାହାର ଶାଖାପଲ୍ଲବର ମୂଳ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେପରି।
ସ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵାଦ୍ଯଭିଧସ୍ ସର୍ଵସଂଵେଦନୈକକୃତ୍ । ସର୍ଵସତ୍ତାପ୍ରଦୋ ଭାସ୍ଵାନ୍ ଵନ୍ଦ୍ଯୋ ଽଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯଶ୍ ଚ ତଦ୍ଵିଦାମ୍
ସେଇ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଏକମାତ୍ର କାରଣ, ସମସ୍ତ ସତ୍ତାକୁ ଦେଇଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭା, ସେଇ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଣାମ ଓ ପୂଜା ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଵସ୍ତୁଵିଷଯସ୍ ସର୍ଵତ୍ରୈଵ ସଦୋଦିତଃ । ସଂଵେଦନାତ୍ମକତଯା ଗତଯା ସର୍ଵଗୋଚରମ୍
ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ସ୍ୱୟଂ ଅନୁଭୂତି, ସେ ସଦା ସମସ୍ତ ଠାରେ ପ୍ରକାଶିତ, ସମସ୍ତ ଜାଗାରେ ଜ୍ଞାନର ମୂଳ ଭାବେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛନ୍ତି।
ନ ତସ୍ଯାହ୍ଵାନମନ୍ତ୍ରାଦି କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵୋପଯୁଜ୍ଯତେ । ନିତ୍ଯାହୂତସ୍ ସ ସର୍ଵସ୍ଥୋ ଲଭ୍ଯତେ ସର୍ଵତସ୍ ସ୍ଵଚିତ୍
ତାଙ୍କୁ ଡାକିବା ପାଇଁ କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ; ସେ ସଦା ସମସ୍ତ ଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ, ନିଜ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଠାରେ ଲଭ୍ୟ।
ଯାଂ ଯାଂ ଵସ୍ତୁଦଶାଂ ଯାସି ତତ ଏଵ ମୁନେ ଶିଵମ୍ । ସ୍ଵରୂପଂ ସମଵାପ୍ନୋଷି ରୂପାଲୋକମନୋଦୃଶା
ହେ ମୁନି, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ବସ୍ତୁର ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ସେଠାରୁ ଏହି ଶୁଭତାକୁ ପାଉଛ। ମନ ଓ ଆଲୋକର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମେ ନିଜର ସ୍ୱରୂପକୁ ଅନୁଭବ କରୁଛ।
ଆଦ୍ଯଂ ପୂଜ୍ଯଂ ନମସ୍କାର୍ଯଂ ସ୍ତୁତ୍ଯମ୍ ଅର୍ଘ୍ଯଂ ସୁରେଶ୍ଵରମ୍ । ଏନଂ ତଂ ଵିଦ୍ଧି ଵେଦ୍ଯାନାଂ ସୀମାନ୍ତଂ ମହତାମ୍ ଅପି
ଏହି ଜଣକୁ ଜାଣ, ଯିଏ ପ୍ରଥମ, ପୂଜ୍ୟ, ନମସ୍କାର ଯୋଗ୍ୟ, ସ୍ତୁତି ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ଠାକୁର—ଏହି ଜଣ ହେଉଛନ୍ତି ଜଣାଯାଉଥିବା ସବୁ ଜିନିଷ ଓ ମହାନମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ସୀମାବଦ୍ଧ, ସେଠାରେ ଅନ୍ତ।
ଏଵମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଜରାଶୋକଭଯାପହମ୍ । ସମ୍ଭୃଷ୍ଟବୀଜଵଜ୍ ଜନ୍ତୁର୍ ନ ଭୂଯଃ ପରିରୋହତି
ଏଭଳି ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖି, ଯାହା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ ଓ ଭୟକୁ ଦୂର କରେ, ଜୀବ ଭଜା ଗୁଟିକା ଭଳି ପୁଣି ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସକଲଜନ୍ତୁଷୁ ଜନ୍ତୁପଦପ୍ରଦଂ ଵିଦିତମ୍ ଆଦ୍ଯମ୍ ଉପାସ୍ଯ ଯତଵ୍ରତ । ତ୍ଵମ୍ ଅଜମ୍ ଆତ୍ମମଯଂ ପରମଂ ପଦଂ ଭଵସି କିଂ ପରିମଜ୍ଜସି ଦୃଷ୍ଟିଷୁ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାଣୀ ଭାବ ଦେଇଥିବା, ସବୁଠାରେ ପ୍ରଥମ, ଉପାସ୍ୟ ଓ ନିୟମିତ ଆଚରଣ କରୁଥିବା ଏହି ଜଣକୁ ଜାଣ। ତୁମେ ଅଜନ୍ମା, ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା; ତେବେ ଦୃଷ୍ଟିମାନେ ମଧ୍ୟରେ କାହିଁକି ଭ୍ରମଣ କରୁଛ?
ତତଂ ଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଏଵୈକଂ ସର୍ଵସତ୍ତାନ୍ତରସ୍ଥିତମ୍ । ସ୍ଵାନୁଭୂତିମଯଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ଦେଵଂ ରୁଦ୍ରେଶ୍ଵରା ଵିଦୁଃ
ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଏକମାତ୍ର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବ୍ୟାପି ରହିଛି, ନିଜ ଅନୁଭୂତିର ଆଧାର ଓ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ ଦେବତା ଭାବରେ ରୁଦ୍ର ଓ ଈଶ୍ୱର ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ବୀଜଂ ସମସ୍ତବୀଜାନାଂ ସାରଂ ସଂସାରସଂସୃତେଃ । କର୍ମଣାଂ ପରମଂ କର୍ମ ଚିଦ୍ଧାତୁଂ ଵିଦ୍ଧି ନିର୍ମଲମ୍
ସମସ୍ତ ବୀଜର ମୂଳ ବୀଜ, ସଂସାର ଚକ୍ରର ସାର, ସମସ୍ତ କର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାକୁ ଅମଳ ଆଧାର ଭାବେ ଜାଣ।
କାରଣଂ କାରଣୌଘାନାମ୍ ଅକାରଣମ୍ ଅନାବିଲମ୍ । ଭାଵନଂ ଭାଵନାଂଶାନାମ୍ ଅଭାଵ୍ଯମ୍ ଅଭଵାତ୍ମକଂ
ଏହା ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ କୌଣସି କାରଣ ନୁହେଁ ଓ ନିର୍ମଳ; ସମସ୍ତ କଳ୍ପନାର ଆଧାର, କିନ୍ତୁ ନିଜେ କଳ୍ପନାର ଅତୀତ ଓ ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନ।
ଚେତନଂ ଚେତନୌଘାନାଂ ଚେତନାତ୍ମନି ଚେତିତମ୍ । ଅଚେତ୍ଯଚେତନଂ ଚେତ୍ଯଂ ପରମଂ ଭୂରିଭାସନମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ଚେତନାର ଚେତନା, ନିଜକୁ ଜାଣିପାରୁଥିବା ଆତ୍ମାର ଅନୁଭୂତି; ଏହା ଜାଣିପାରିବା ଓ ଅଜାଣିପାରିବା ଦୁହେଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଅନେକ ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଆଲୋକାଲୋକମ୍ ଅମଲମ୍ ଅନାଲୋକ୍ଯମ୍ ଅଲୋକଜମ୍ । ଅବୀଜଂ ଜୀଵବୀଜୌଘଂ ଚିଦ୍ଘନଂ ଵିମଲଂ ଵିଦୁଃ
ଏହାକୁ ସେମାନେ ନିର୍ମଳ, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଦେଖିପାରିବା ଯାଏଁ ନୁହେଁ, ଆଲୋକ ଓ ଅନ୍ଧକାରର ମୂଳ, ବିଜ ନଥିବା ସମସ୍ତ ଜୀବର ମୂଳ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଏକ ଅଖଣ୍ଡ ରୂପ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି ।
ଅସତ୍ଯଂ ସନ୍ମଯଂ ଶାନ୍ତଂ ସତ୍ଯାସତ୍ଯଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ମହାସତ୍ତାଦିସନ୍ତାନଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ଵିଦ୍ଧି ନେତରତ୍
ଏହାକୁ ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତ, ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଦୁହିଁଠାରୁ ମୁକ୍ତ, ବଡ଼ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ତାହାର ଧାରା, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ବୋଲି ଜାଣ । ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ ।
ସ୍ଵଯଂ ଭଵତି ରାଗାତ୍ମା ରଞ୍ଜକୋ ରଞ୍ଜନଂ ରଜଃ । ସ୍ଵଯମ୍ ଆକାଶମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆଶୁ କୁଡ୍ଯଂ ଭଵତି ମଣ୍ଡିତମ୍
ଏହି ଚେତନା ନିଜେ ରାଗର ମୂଳ ହୁଏ, ରଙ୍ଗ ଦେଉଥିବା, ରଙ୍ଗ ଓ ରଙ୍ଗିନିର ରୂପ ନେଇଥାଏ; ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଆକାଶ ବା ଶୋଭା ଦେଇଥିବା ଦେଵାଲି ହେବାକୁ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ହୋଇଯାଏ ।
ଅସ୍ମିଂଶ୍ ଚିତ୍ତେଜସି ସ୍ଫାରେ ଜଗନ୍ମରୁମରୀଚଯଃ । ସ୍ଫୁରିତାଃ ପ୍ରସ୍ଫୁରିଷ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତି ଚ କୋଟିଶଃ
ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଚେତନାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଭିତରେ, ଜଗତ ମାନେ ମାୟା ମୃଗମରୀଚିକା ପରି ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଉପଜିଛନ୍ତି, ଉପଜିବେ ଓ ଉପଜୁଛନ୍ତି ।
ସ୍ଵସତ୍ତାମାତ୍ରସମ୍ପନ୍ନମ୍ ଇଦମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ସ୍ଵତେଜସି । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ସମ୍ପନ୍ନମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଔଷ୍ଣ୍ଯାଦ୍ ଇଵାନଲେ
ଏହି ଜଗତ୍ ସେଇଁ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଆତ୍ମାଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି, ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ହେଉନି—ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ କେବଳ ତାପ ଅଛି, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ଗର୍ଭୀକୃତମହାମେରୁଂ ପରମାଣୁମ୍ ଅମୁଂ ଵିଦୁଃ
ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, ଏହି ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ପଦାର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ମେରୁ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଅଛି।
ଗର୍ଭୀକୃତମହାକଲ୍ପୋ ନିମେଷୋ ଽଯମ୍ ଉଦାହୃତଃ । ଆକ୍ରାନ୍ତକଲ୍ପେନାନେନ ନ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତା ନିମେଷତା
ଏହି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବଡ଼ କାଳପ୍ରଳୟ ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଅଛି; ଯଦିଓ ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଯୁଗ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ତଥାପି ଏହାର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭାବ କେବେ ହରାଏ ନାହିଁ।
ଵାଲାଗ୍ରକାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଣୁନା ଵ୍ଯାପ୍ତାନେନାଖିଲା ମହୀ । ସପ୍ତାବ୍ଧିଵଲଯାପ୍ଯ୍ ଉର୍ଵୀ ନାସ୍ଯାନ୍ତମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛତି
ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମତମ ପଦାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଆବୃତ ହୋଇଯାଏ; ଯଦିଓ ସାତଟି ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘେରା ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଏହାର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରେ ନାହିଁ।
ଅକୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଏଵ ସଂସାରରଚନାଂ କର୍ତୃତାଂ ଗତଃ । କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଏଵ ମହାକର୍ମ ନ କରୋତ୍ଯ୍ ଏଵ କିଞ୍ଚନ
କିଛି କାମ କରିନଥିବା ସତ୍ୱେ, ସେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କର୍ତ୍ତା ହୋଇଯାଏ; ଏବଂ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ସେ ପ୍ରକୃତରେ କିଛି କରୁନାହିଁ।
ଦ୍ରଵ୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏଵ ନିର୍ଦ୍ରଵ୍ଯୋ ନିର୍ଦ୍ରଵ୍ଯୋ ଽପି ହି ଦ୍ରଵ୍ଯଵତ୍ । ଅକାଯୋ ଽପି ମହାକାଯୋ ମହାକାଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅକାଯଵାନ୍
ସେ ଦ୍ରବ୍ୟ ହେବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟହୀନ, ଦ୍ରବ୍ୟହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ସଦୃଶ; ଦେହ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଦେହର ଅଧିକାରୀ, ବଡ଼ ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେହହୀନ।
ଅଦ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଏଷ ସଦା ପ୍ରାତଃ ପ୍ରାତର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯତାଂ ଗତଃ । ନ ଚାଯମ୍ ଅଦ୍ଯ ନ ପ୍ରାତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଦ୍ଯ ପ୍ରାତଶ୍ ଚ ଵା ସଦା
ସେ ଏଠାରେ ଏବେ ମଧ୍ୟ ସଦା 'ଆଜି' ଏବଂ 'ପ୍ରଭାତ' ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ତଥାପି ସେ 'ଆଜି' ଓ 'ପ୍ରଭାତ' ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି; ସେ ନ 'ଆଜି', ନ 'ପ୍ରଭାତ', ନ ସଦା 'ଆଜି' ଓ 'ପ୍ରଭାତ'।
ହୁଣ୍ଡୁଭିଲ୍ଲିଘଲେ ମତ୍ତଶୁଲୁପିଣ୍ଠିଲିସାଲଘେ । ଵେଲ୍ଲିଘିଲ୍ଲିସଲାଵୋଲଲାସଗୁଗ୍ଗୁଲୁସୁସ୍ସୁନୀ
ହୁଣ୍ଡୁଭିଲ୍ଲିଘଲେ ମତ୍ତଶୁଲୁପିଣ୍ଠିଲିସାଲଘେ, ବେଲ୍ଲିଘିଲ୍ଲିସଲାଭୋଲଲାସଗୁଗ୍ଗୁଲୁସୁସ୍ସୁନୀ।
ଇତ୍ଯାଦ୍ଯ୍ ଅନର୍ଥକଂ ଵାକ୍ଯଂ ତଥା ସତ୍ଯଂ ସ ଏଵ ଚ । ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ନ ଯତ୍ ସ ସ୍ଯାନ୍ ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ନ ଯତ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସୌ
ଏପରି ଅର୍ଥହୀନ କଥା ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଏବଂ ସେ ଏଭଳି ଅଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି କିଛି ନାହିଁ, ଯାହା କି ସେ ନୁହଁନ୍ତି, ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ, ଯାହା ସେ ନୁହଁନ୍ତି।
ଯସ୍ମୈ ସର୍ଵଂ ଯତସ୍ ସର୍ଵଂ ଯସ୍ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତଶ୍ ଚ ଯଃ । ଯଶ୍ ଚ ସର୍ଵମଯୋ ନିତ୍ଯଂ ତସ୍ମୈ ସର୍ଵାତ୍ମନେ ନମଃ
ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ସବୁକିଛି ଅଛି, ଯାହାଠାରୁ ସବୁକିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯିଏ ସବୁକିଛି ଅଟୁଟ ଭାବରେ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ସେହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।