ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵାନ୍ ଅମଲଦୃକ୍ ପରିଣାମତୋ ଽସ୍ମିନ୍ ସ୍ଫାରେ ପଦେ ସମୁପଶାନ୍ତରଵାଭିରାମଃ । ତୂଷ୍ଣୀମ୍ ଅତିଷ୍ଠଦ୍ ଅମୁନା ମୁନିନା ଚ ସାର୍ଧଂ ସଂଶାନ୍ତଵୃତ୍ତିର୍ ଅଥ ତତ୍ର ମୁହୂର୍ତମ୍ ଈଶଃ
ଏଭଳି କହି, ପବିତ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଅବସ୍ଥାରେ, ଶାନ୍ତିର ମଧୁରତାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସେଠାରେ ମୁନିଙ୍କ ସହିତ କିଛି ଖଣ୍ଡ ନିରବ ରହିଲେ; ତାଙ୍କର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତିରେ ବିଲୀନ ହୋଇଗଲା।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତେନ ହରୋ ଗୌରୀକମଲିନୀସରଃ । ମଦ୍ଵିକାସୋନ୍ମୁଖସ୍ ସ୍ଵୈରଂ ଵିକାସଂ ବହିର୍ ଆଦଦେ
ତାପରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ, ହର, ଗୌରୀଙ୍କ ପଦ୍ମସରସରେ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି, ମୋ ପ୍ରତି ମୁହଁ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ମୁହଁର ଖୁସି ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଫୁଲିଉଠିଲା।
ଦୃକ୍ତ୍ରଯଂ ଦର୍ଶଯାମ୍ ଆସ ମୁଖାତ୍ କାଲଵଶୋଦିତମ୍ । ରୋଦସ୍ସମୁଦ୍ଗକାଦ୍ ଅର୍କରତ୍ନରାଶିମ୍ ଇଵୋଦିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ, କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରିତ, ତିନି ପ୍ରକାରର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ; ଯେପରି ଗିରିଶୃଙ୍ଗରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣିମାଳା ଉଦୟ ହୁଏ, ସେପରି ଏହା ଦେଖାଗଲା।
ଅକାଲଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯଦିନତେଜସ୍ ସ ସଂହରନ୍ । ନିଶାମ୍ ଅନାଶଯଂଶ୍ ଚେଷଦ୍ ଈଶୋ ମାମ୍ ଆହ ମାନିତମ୍
ଅସମୟରେ ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକକୁ ସଂହାର କରି, ରାତିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ କରି, ସେ ଭଗବାନ୍ ମୋତେ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ସହିତ ମୃଦୁ ଭାବେ କହିଲେ।
ମୁନେ ମନନମ୍ ଆହୂଯ ସ୍ଵସତ୍ତୈଵାଶୁ ମୀଯତାମ୍ । ତ୍ଵମ୍ ଅର୍ଥମ୍ ଆହରାହାର୍ଯଂ ପଵନସ୍ ସ୍ପନ୍ଦତାମ୍ ଇଵ
ମୁନି, ଆପଣ ନିଜେ ଚିନ୍ତାକୁ ଡାକନ୍ତୁ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଜାଣନ୍ତୁ; ଯେପରିକି ପବନ ହଳଚଳ ଆଣେ, ସେପରି ଆପଣ ଅର୍ଥକୁ ଧରିବାକୁ ଆଣନ୍ତୁ।
ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯମ୍ ଇହ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ କିଂ ଶମଭ୍ରମୈଃ । ନ ହି ହେଯମ୍ ଉପାଦେଯଂ ଵେହ ପଶ୍ଯାମି ତଦ୍ଵିଦଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ତାହା ଦେଖିଲାପରେ ଆଉ ଚିନ୍ତା କିମ୍ବା ଶାନ୍ତିରେ କ'ଣ ଲାଭ? ଯେଉଁମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୁଁ କିଛି ତ୍ୟାଗ କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଦେଖୁନି।
ଶାନ୍ତ୍ଯଶାନ୍ତିମଯାନ୍ ଏତାନ୍ ଵିକଲ୍ପାନ୍ ଗଲିତାନ୍ ଅସି । ଵିବୁଦ୍ଧଵାନ୍ ଯଥାସ୍ଥିତ୍ଯା ତ୍ଵଂ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଭଵାତ୍ମଦୃକ୍
ଶାନ୍ତି ଓ ଅଶାନ୍ତିର ଯେଉଁ ଭାବନାଗୁଡ଼ିକି ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ; ଜାଗୃତ ହୋଇ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଦେଖି, ତୁମେ ନିଜେ ନିଜ ରୂପରେ ଅଛ।
ଇମାଂ ଦୃଶ୍ଯଦଶାମ୍ ଆଶୁ ବାଲବୋଧାଯ ଵା ପୁନଃ । ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ମଦୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଂ ଶୃଣୁ ତୂଷ୍ଣୀଂସ୍ଥିତେନ କିମ୍
ଏହି ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଅବସ୍ଥାକୁ ଶୀଘ୍ର ଏକ ଶିଶୁର ବୁଝିବା ପାଇଁ ଧର, ଏବଂ ମୋ କଥା ଶୁଣ; ନିରବ ରହିବାର କ'ଣ ଉପକାର?
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ବାହ୍ଯବୋଧସ୍ଥଂ ମାମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ତ୍ରିଶୂଲଧୃତ୍ । କୁର୍ଵନ୍ ପ୍ରାହରଦ୍ ଅଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାସରସୀନ୍ଦୁଂ ସିତୋତ୍ପଲମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ମୋତେ ବାହ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ଦେଖି, ତିନିମୁହାଁ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ଭରା ହ୍ରଦରେ ଥିବା ସାଧା ଲୋଟସ୍ ଫୁଲକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଔଦାସୀନ୍ଯେନ ଦେହାନାଂ ଚିତ୍ ସ୍ଵସ୍ପନ୍ଦେଷୁ କାରଣମ୍ । ତଦାତ୍ମନାମ୍ ଅତତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଖମ୍ ଇଵ ଭୂରୁହାମ୍
ଦେହ ପ୍ରତି ଉଦାସୀନ ଥିଲେ, ଚେତନା ଦେହର ଚଳନର କାରଣ ହୁଏ; ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମାରେ ଏକତା ଅନୁଭବନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଶୂନ୍ୟ, ଗଛପାଇଁ ଆକାଶ ଯେପରି।
ଚିତା ସଞ୍ଚେତ୍ଯତେ ଦେହୋ ନ ତୁ ସଞ୍ଚାଲ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍ । ପ୍ରଭୁର୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୈଵ ଭଵତି କର୍ତା ଭଵତି କର୍ମକୃତ୍
ଚେତନା ଦେହକୁ ଅନୁଭବ କରେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଏହାକୁ ଚଳାଏ ନାହିଁ; ସ୍ୱାମୀ ଦେଖୁଥିବା ହୁଏ, କର୍ତ୍ତା କାମ କରୁଥିବା ହୁଏ।
ପ୍ରାଣେନେଦଂ ଦେହଗେହଂ ପରିସ୍ଫୁରତି ଯନ୍ତ୍ରଵତ୍ । ପ୍ରାଣହୀନଂ ପରିସ୍ପନ୍ଦଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତିଷ୍ଠତି ମୂକଵତ୍
ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦେହ ଘରଟି ଯନ୍ତ୍ର ଭଳି କମ୍ପିତ ହୁଏ; ପ୍ରାଣ ନଥିଲେ, ଏହା ଚଳନ ଛାଡ଼ି, ନିରବ ହୋଇ ରହିଯାଏ।
ଚାଲନୀ ପାଵନୀ ଶକ୍ତିଶ୍ ଶକ୍ତିସ୍ ସଂଵେଦନୀ ଚିତେଃ । ସାମୂର୍ତା ଖାଦ୍ ଅପି ସ୍ଵଚ୍ଛା ସ୍ଵସତ୍ତୈଵାତ୍ର କାରଣମ୍
ଚେତନାର ଚଳନଶୀଳ ଓ ପବିତ୍ର କ୍ଷମତା, ଏହି ଶକ୍ତି ହେଉଛି ଜାଗୃତିର ଶକ୍ତି। ଏହା ଆକାଶରେ ନିରାକାର ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏଠାରେ ସବୁ କାରଣ।
ଵିନଶ୍ଯତଃ ପ୍ରାଣଦେହୌ ଵିଯୋଗାତ୍ମକ ଏଵ ଚ । ଚିଦାତ୍ମା ଖାଦ୍ ଅପି ସ୍ଵଚ୍ଛୋ ନ ଵିନଶ୍ଯତି କିଂ ଭ୍ରମୈଃ
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣ ଓ ଦେହ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ବିଚ୍ଛେଦ ଘଟେ; କିନ୍ତୁ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ଆକାଶରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱଚ୍ଛ ରହିଥାଏ ଓ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନି—ଏଥିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ମନଃପ୍ରାଣମଯେ ଦେହେ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ପରିରାଜତେ । ମକୁରେ ଚାମଲାଭାସେ ପ୍ରତିବିମ୍ବଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ମନ ଓ ପ୍ରାଣରେ ଗଠିତ ଦେହରେ ଚେତନାର ତତ୍ତ୍ୱ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ; ଯେପରି ନିର୍ମଳ ଦର୍ପଣରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯାଏ।
ସଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଗ୍ରଗତଂ ଵସ୍ତୁ ପ୍ରତିବିମ୍ବକ୍ରିଯାଂ ପ୍ରତି । ଯଥା ନାସ୍ତି ମଲୋପେତେ ମକୁରେ ମୁନିନାଯକ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦର୍ପଣ ଯଦି କଳଙ୍କରହିତ ହୁଏ, ତେବେ ସାମ୍ନାରେ ବସ୍ତୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ହୁଏନି।
ତଥା ନାସ୍ତି ଗତପ୍ରାଣେ ଵିଦ୍ଯମାନେ ଽପି ଦେହକେ । ସର୍ଵଗାପି ଚିଦ୍ ଅନ୍ଯୂନା ବୋଧସ୍ପନ୍ଦାଦିକଂ ପ୍ରତି
ଯେପରି ଜୀବନଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଦେହ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଦେହରେ ଚେତନାର କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ—ଯଦିଓ ଚେତନା ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିତ ଓ କିଛି କମି ନାହିଁ, ତଥାପି ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନୁଭୂତି ଆଦି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ନାହିଁ।
ବୋଧାତ୍ କଲଙ୍କଵିକଲା ଚିଦ୍ ଏଵ ପରମା ଶିଵମ୍ । ଵିଦୁର୍ ଦେଵଂ ତଦଭ୍ଯାସଂ ସର୍ଵସତ୍ତାର୍ଥଦଂ ତଥା
ଯେଉଁ ଚେତନା କଳଙ୍କ ଓ ସୀମା ଥିବାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେଇ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ; ପଣ୍ଡିତମାନେ ଏହାକୁ ଦେବତା ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ଏହାର ଅଭ୍ୟାସ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରେ।
ସ ହରିସ୍ ସ ଶିଵସ୍ ସୋ ଽଜସ୍ ସ ବ୍ରହ୍ମା ସ ସୁରେଶ୍ଵରଃ । ଅନିଲାନଲଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଵପୁସ୍ ସ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ସେଇ ହରି, ସେଇ ଶିବ, ସେଇ ଅଜ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମା, ସେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ; ତାଙ୍କର ରୂପ ପବନ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ—ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାୟକ।
ସ ଏଵ ସର୍ଵଗାତ୍ମାତ୍ମା ଚିତ୍ ସଂଵିଚ୍ ଚେତନସ୍ ସ୍ମୃତଃ । ଦେଵେଶୋ ଦେହଭୃଦ୍ ଧାତା ଦେଵଦେଵୋ ଦିଵସ୍ପତିଃ
ସେଉଁଠି ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଚେତନାର ମୂଳ, ଜ୍ଞାନ, ଅନୁଭୂତି ଓ ସ୍ମୃତିର ଆଧାର; ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଦେହଧାରୀଙ୍କର ପାଳକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ନାଥ।
ମହାଚିତସ୍ ସମୁଲ୍ଲାସାତ୍ ସମୁଦ୍ଯନ୍ତୀଵ କେଚନ । ଯେ ନାମ ତେ ଜଗତ୍ଯ୍ ଏତେ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁହରାଦଯଃ । କଣାସ୍ ତପ୍ତାଯସ ଇଵ ଵାରିଧେର୍ ଇଵ ବିନ୍ଦଵଃ
ବଡ଼ ଚେତନାର ଆଲୋକରୁ, କିଛି ପ୍ରାଣୀ ଉଦ୍ଭବ ହେଉଛନ୍ତି—ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ହରା ଓ ଅନ୍ୟ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେମାନେ ତାପିଥିବା ଲୋହାରୁ ଉଡ଼ୁଥିବା ଚିଙ୍ଗାରି କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ରରୁ ଝରିଥିବା ପାଣିବୁନ୍ଦା ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ତେଷ୍ଵ୍ ଈଷଦ୍ଭ୍ରମଭୂତେଷୁ ଜାତେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ପରାତ୍ ପଦାତ୍ । ସ୍ଥିତେଷୁ ଭ୍ରମବୀଜେଷୁ କଲ୍ପନାଜାଲକର୍ତୃଷୁ
ଏହିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ହଳକା ଭ୍ରମର ଚଳନ, ପରମ ଚେତନାରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଭ୍ରମର ବିଜ ଭାବେ ରହି, କଳ୍ପନାର ଜାଲ ବୁନୁଛନ୍ତି।
ସହସ୍ରଶତଶାଖେଯମ୍ ଅଵିଦ୍ଯୋଦେତି ପୀଵରୀ । ଵେଦଵେଦାର୍ଥଦେଵାଦିଜୀଵଜାଲଜଟାଵତୀ
ଏହିମାନଙ୍କୁ ଆଧାର କରି, ଶତ-ହଜାର ଶାଖା ଥିବା ଏକ ବିଶାଳ ଓ ଘନ ଅଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯାହା ବେଦ, ବେଦର ଅର୍ଥ, ଦେବତା ଓ ଜୀବମାନଙ୍କର ଜାଲରେ ଗୋଟିଏ ଜଟିଳ ଗଠନ ତିଆରି କରେ।
ତତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ଯା ଅନନ୍ତାଯାଃ ପ୍ରସୃତାଯାଃ ପୁନଃ ପୁନଃ । ସମ୍ପନ୍ନଦେଶକାଲାଯାଃ କ୍ଷମସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଵର୍ଣନାସୁ କଃ
ଏହି ଅନନ୍ତ ଅଜ୍ଞାନ, ପୁନିପୁନି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛି—ଏହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ କିଏ ସମର୍ଥ?
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁହରାଦୀନାଂ ମତୋ ଯଃ ପରମଃ ପିତା । ମୂଲବୀଜଂ ମହାଦେଵଃ ପଲ୍ଲଵାନାମ୍ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପିତା ବୋଲି ମନାଯାନ୍ତି, ସେଇ ମହାଦେବ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳ ଓ ବୀଜ, ଗଛ ଯେପରି ତାହାର ଶାଖାପଲ୍ଲବର ମୂଳ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେପରି।
ସ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵାଦ୍ଯଭିଧସ୍ ସର୍ଵସଂଵେଦନୈକକୃତ୍ । ସର୍ଵସତ୍ତାପ୍ରଦୋ ଭାସ୍ଵାନ୍ ଵନ୍ଦ୍ଯୋ ଽଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯଶ୍ ଚ ତଦ୍ଵିଦାମ୍
ସେଇ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଏକମାତ୍ର କାରଣ, ସମସ୍ତ ସତ୍ତାକୁ ଦେଇଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭା, ସେଇ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଣାମ ଓ ପୂଜା ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଵସ୍ତୁଵିଷଯସ୍ ସର୍ଵତ୍ରୈଵ ସଦୋଦିତଃ । ସଂଵେଦନାତ୍ମକତଯା ଗତଯା ସର୍ଵଗୋଚରମ୍
ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ସ୍ୱୟଂ ଅନୁଭୂତି, ସେ ସଦା ସମସ୍ତ ଠାରେ ପ୍ରକାଶିତ, ସମସ୍ତ ଜାଗାରେ ଜ୍ଞାନର ମୂଳ ଭାବେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛନ୍ତି।
ନ ତସ୍ଯାହ୍ଵାନମନ୍ତ୍ରାଦି କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵୋପଯୁଜ୍ଯତେ । ନିତ୍ଯାହୂତସ୍ ସ ସର୍ଵସ୍ଥୋ ଲଭ୍ଯତେ ସର୍ଵତସ୍ ସ୍ଵଚିତ୍
ତାଙ୍କୁ ଡାକିବା ପାଇଁ କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ; ସେ ସଦା ସମସ୍ତ ଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ, ନିଜ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଠାରେ ଲଭ୍ୟ।
ଯାଂ ଯାଂ ଵସ୍ତୁଦଶାଂ ଯାସି ତତ ଏଵ ମୁନେ ଶିଵମ୍ । ସ୍ଵରୂପଂ ସମଵାପ୍ନୋଷି ରୂପାଲୋକମନୋଦୃଶା
ହେ ମୁନି, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ବସ୍ତୁର ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ସେଠାରୁ ଏହି ଶୁଭତାକୁ ପାଉଛ। ମନ ଓ ଆଲୋକର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମେ ନିଜର ସ୍ୱରୂପକୁ ଅନୁଭବ କରୁଛ।
ଆଦ୍ଯଂ ପୂଜ୍ଯଂ ନମସ୍କାର୍ଯଂ ସ୍ତୁତ୍ଯମ୍ ଅର୍ଘ୍ଯଂ ସୁରେଶ୍ଵରମ୍ । ଏନଂ ତଂ ଵିଦ୍ଧି ଵେଦ୍ଯାନାଂ ସୀମାନ୍ତଂ ମହତାମ୍ ଅପି
ଏହି ଜଣକୁ ଜାଣ, ଯିଏ ପ୍ରଥମ, ପୂଜ୍ୟ, ନମସ୍କାର ଯୋଗ୍ୟ, ସ୍ତୁତି ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ଠାକୁର—ଏହି ଜଣ ହେଉଛନ୍ତି ଜଣାଯାଉଥିବା ସବୁ ଜିନିଷ ଓ ମହାନମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ସୀମାବଦ୍ଧ, ସେଠାରେ ଅନ୍ତ।