ଏଷା ଦୃକ୍ ଚେତ୍ଯଗଲନାଦ୍ ଅନାମାର୍ଥପଦଂ ଗତା । ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମତ୍ଵାଦିଶବ୍ଦାର୍ଥାଦ୍ ଅତୀତୋଦେତି କେଵଲମ୍
ଏହି ଦୃଷ୍ଟି, ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ ଦୃଶ୍ୟର ଲୟ ହେବା ପରେ, ନାମ ଓ ଅର୍ଥ ଉପରେ ଯାଇ, 'ବ୍ରହ୍ମ' କିମ୍ବା 'ଆତ୍ମା' ଭଳି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଏକମାତ୍ର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ସ୍ଥୈର୍ଯେଣ କାଲତସ୍ ସ୍ଵାଚ୍ଛ୍ଯାନ୍ ନିଷ୍କଲଙ୍କପଦାତ୍ମନା । ତୁର୍ଯାତୀତାଦିନାମତ୍ଵାଦ୍ ଅପି ଯାତି ପରଂ ପଦମ୍
ଦୃଢତା, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ପବିତ୍ରତା ଓ ନିର୍ମଳ ଅବସ୍ଥାର ଗୁଣରେ, 'ଚତୁର୍ଥାତୀତ' ଓ ଏହା ପରି ନାମରେ ପରିଚିତ ହୋଇ, ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦବୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସା ପରାତ୍ ପରମା କାଷ୍ଠା ପ୍ରଧାନଂ ଶିଵଭାଵତଃ । ନିତ୍ଯୈକା ନିରଵଚ୍ଛେଦ୍ଯା ତୃତୀଯା ପାଵନୀ ସ୍ଥିତିଃ
ଏହି ଅବସ୍ଥା ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଶିବତାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶା, ତୃତୀୟ ଏବଂ ପବିତ୍ର ନିବାସ, ଏହା ଚିରକାଳ ଏକ ଏବଂ ଅଖଣ୍ଡ।
ଚିରମ୍ ଅସ୍ଯାଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଯାଂ ସର୍ଵାଶାଧ୍ଵାନଦୂରଗା । ସା ମମାପ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଵଚସାଂ ନ ସମାଯାତି ଗୋଚରମ୍
ଏହି ଦଶାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ ସମସ୍ତ ପଥ ଏବଂ ଆଶା ଦୂରେ ରହିଯାଏ; ହେ ପ୍ରିୟ, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କଥାର ଆଉତାରେ ଆସୁନାହିଁ।
ତ୍ରିମାର୍ଗକଲନାତୀତମ୍ ଇତି ତେ କଥିତଂ ମୁନେ । ତିଷ୍ଠୈତସ୍ମିନ୍ ପଦେ ନିତ୍ଯମ୍ ଇତି ଦେଵସ୍ ସନାତନଃ
ମୁନି, ତୁମକୁ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ତିନି ପଥର ଗଣନାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ତାହା କହିଦେଲି; ଏହି ପଦରେ ସଦା ଅବିଚଳ ରୁହ, ହେ ସନାତନ।
ଏତନ୍ମଯମ୍ ଇଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ମୁନେ ତନ୍ମଯଵେଦନାତ୍ । ସତ୍ଯସଂଵେଦନାନ୍ ନେଦଂ ନ ଚ ନେଦଂ ମୁନୀଶ୍ଵର
ମୁନି, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏହି ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ; ନିଜକୁ ଏହି ଭାବରେ ଜାଣିଲେ, ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଏହା ଏହି ନୁହେଁ, ଏବଂ ଏହି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ନେଦଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ କିଞ୍ଚିନ୍ ନେଦଂ କିଞ୍ଚିତ୍ ନିଵର୍ତତେ । ଶାନ୍ତଂ ସମସମାଭାସମ୍ ଅଖମ୍ ଏଵ ଖକୋଶଵତ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ନାହିଁ, କିଛି ସମାପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ; ସବୁଠି ଶାନ୍ତ ଓ ସମାନ ଦେଖାଯାଏ, ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଏକାକୀ, ମଟିଏ ଭିତର ଆକାଶ ପରି।
ଅଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯାଦ୍ ଅସଙ୍କ୍ଷୋଭାଦ୍ ଘନାଘନତଯା ତଥା । ଅଵିକାରାଦିମତ୍ତ୍ଵାଚ୍ ଚ ନିତ୍ଯାନିତ୍ଯତଯା ଚିରମ୍
ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟତା, ଅଚଳତା, ଘନ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଗୁଣ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳତା, ଆରମ୍ଭ ଥିବା ଓ ନ ଥିବା, ଚିରକାଳ ଧରି ଅବିଭାଜ୍ୟ ରହିଛି—
ଚିଦ୍ଘନାତ୍ମତଯା ଶୈଲକୋଶାନାଂ ଜଗତାମ୍ ଅପି । ମନାଗ୍ ଅପି ନ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ସତାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସତାମ୍ ଇଵ
ଚେତନାରେ ଘେରା ଶିଳାପର୍ବତ ଭଳି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ, ସତ କିମ୍ବା ଅସତ ଯେଉଁ ହେଉନାହିଁ, କିଛିମାତ୍ର ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ସମସ୍ତଂ ସଚ୍ ଛିଵଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅତୀତଂ ଵାଗ୍ଵିଲାସତଃ । ଓଁ ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ଚ ତନ୍ମାତ୍ରାତ୍ ତୁର୍ଯାଂଶାତ୍ ପରମ୍ ଓଁ ଇତି
ସମସ୍ତ କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଶୁଭ, ଶାନ୍ତି ଓ ବାଣୀର ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ; ଏହା 'ଓଁ' ର ତତ୍ତ୍ୱ, ଯାହା ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥା ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉପରେ, ପରମ ଅବସ୍ଥା।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵାନ୍ ଅମଲଦୃକ୍ ପରିଣାମତୋ ଽସ୍ମିନ୍ ସ୍ଫାରେ ପଦେ ସମୁପଶାନ୍ତରଵାଭିରାମଃ । ତୂଷ୍ଣୀମ୍ ଅତିଷ୍ଠଦ୍ ଅମୁନା ମୁନିନା ଚ ସାର୍ଧଂ ସଂଶାନ୍ତଵୃତ୍ତିର୍ ଅଥ ତତ୍ର ମୁହୂର୍ତମ୍ ଈଶଃ
ଏଭଳି କହି, ପବିତ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଅବସ୍ଥାରେ, ଶାନ୍ତିର ମଧୁରତାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସେଠାରେ ମୁନିଙ୍କ ସହିତ କିଛି ଖଣ୍ଡ ନିରବ ରହିଲେ; ତାଙ୍କର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତିରେ ବିଲୀନ ହୋଇଗଲା।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତେନ ହରୋ ଗୌରୀକମଲିନୀସରଃ । ମଦ୍ଵିକାସୋନ୍ମୁଖସ୍ ସ୍ଵୈରଂ ଵିକାସଂ ବହିର୍ ଆଦଦେ
ତାପରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ, ହର, ଗୌରୀଙ୍କ ପଦ୍ମସରସରେ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି, ମୋ ପ୍ରତି ମୁହଁ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ମୁହଁର ଖୁସି ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଫୁଲିଉଠିଲା।
ଦୃକ୍ତ୍ରଯଂ ଦର୍ଶଯାମ୍ ଆସ ମୁଖାତ୍ କାଲଵଶୋଦିତମ୍ । ରୋଦସ୍ସମୁଦ୍ଗକାଦ୍ ଅର୍କରତ୍ନରାଶିମ୍ ଇଵୋଦିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ, କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରିତ, ତିନି ପ୍ରକାରର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ; ଯେପରି ଗିରିଶୃଙ୍ଗରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣିମାଳା ଉଦୟ ହୁଏ, ସେପରି ଏହା ଦେଖାଗଲା।
ଅକାଲଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯଦିନତେଜସ୍ ସ ସଂହରନ୍ । ନିଶାମ୍ ଅନାଶଯଂଶ୍ ଚେଷଦ୍ ଈଶୋ ମାମ୍ ଆହ ମାନିତମ୍
ଅସମୟରେ ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକକୁ ସଂହାର କରି, ରାତିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ କରି, ସେ ଭଗବାନ୍ ମୋତେ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ସହିତ ମୃଦୁ ଭାବେ କହିଲେ।
ମୁନେ ମନନମ୍ ଆହୂଯ ସ୍ଵସତ୍ତୈଵାଶୁ ମୀଯତାମ୍ । ତ୍ଵମ୍ ଅର୍ଥମ୍ ଆହରାହାର୍ଯଂ ପଵନସ୍ ସ୍ପନ୍ଦତାମ୍ ଇଵ
ମୁନି, ଆପଣ ନିଜେ ଚିନ୍ତାକୁ ଡାକନ୍ତୁ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଜାଣନ୍ତୁ; ଯେପରିକି ପବନ ହଳଚଳ ଆଣେ, ସେପରି ଆପଣ ଅର୍ଥକୁ ଧରିବାକୁ ଆଣନ୍ତୁ।
ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯମ୍ ଇହ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ କିଂ ଶମଭ୍ରମୈଃ । ନ ହି ହେଯମ୍ ଉପାଦେଯଂ ଵେହ ପଶ୍ଯାମି ତଦ୍ଵିଦଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ତାହା ଦେଖିଲାପରେ ଆଉ ଚିନ୍ତା କିମ୍ବା ଶାନ୍ତିରେ କ'ଣ ଲାଭ? ଯେଉଁମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୁଁ କିଛି ତ୍ୟାଗ କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଦେଖୁନି।
ଶାନ୍ତ୍ଯଶାନ୍ତିମଯାନ୍ ଏତାନ୍ ଵିକଲ୍ପାନ୍ ଗଲିତାନ୍ ଅସି । ଵିବୁଦ୍ଧଵାନ୍ ଯଥାସ୍ଥିତ୍ଯା ତ୍ଵଂ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଭଵାତ୍ମଦୃକ୍
ଶାନ୍ତି ଓ ଅଶାନ୍ତିର ଯେଉଁ ଭାବନାଗୁଡ଼ିକି ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ; ଜାଗୃତ ହୋଇ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଦେଖି, ତୁମେ ନିଜେ ନିଜ ରୂପରେ ଅଛ।
ଇମାଂ ଦୃଶ୍ଯଦଶାମ୍ ଆଶୁ ବାଲବୋଧାଯ ଵା ପୁନଃ । ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ମଦୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଂ ଶୃଣୁ ତୂଷ୍ଣୀଂସ୍ଥିତେନ କିମ୍
ଏହି ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଅବସ୍ଥାକୁ ଶୀଘ୍ର ଏକ ଶିଶୁର ବୁଝିବା ପାଇଁ ଧର, ଏବଂ ମୋ କଥା ଶୁଣ; ନିରବ ରହିବାର କ'ଣ ଉପକାର?
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ବାହ୍ଯବୋଧସ୍ଥଂ ମାମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ତ୍ରିଶୂଲଧୃତ୍ । କୁର୍ଵନ୍ ପ୍ରାହରଦ୍ ଅଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାସରସୀନ୍ଦୁଂ ସିତୋତ୍ପଲମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ମୋତେ ବାହ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ଦେଖି, ତିନିମୁହାଁ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ଭରା ହ୍ରଦରେ ଥିବା ସାଧା ଲୋଟସ୍ ଫୁଲକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଔଦାସୀନ୍ଯେନ ଦେହାନାଂ ଚିତ୍ ସ୍ଵସ୍ପନ୍ଦେଷୁ କାରଣମ୍ । ତଦାତ୍ମନାମ୍ ଅତତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଖମ୍ ଇଵ ଭୂରୁହାମ୍
ଦେହ ପ୍ରତି ଉଦାସୀନ ଥିଲେ, ଚେତନା ଦେହର ଚଳନର କାରଣ ହୁଏ; ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମାରେ ଏକତା ଅନୁଭବନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଶୂନ୍ୟ, ଗଛପାଇଁ ଆକାଶ ଯେପରି।
ଚିତା ସଞ୍ଚେତ୍ଯତେ ଦେହୋ ନ ତୁ ସଞ୍ଚାଲ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍ । ପ୍ରଭୁର୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୈଵ ଭଵତି କର୍ତା ଭଵତି କର୍ମକୃତ୍
ଚେତନା ଦେହକୁ ଅନୁଭବ କରେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଏହାକୁ ଚଳାଏ ନାହିଁ; ସ୍ୱାମୀ ଦେଖୁଥିବା ହୁଏ, କର୍ତ୍ତା କାମ କରୁଥିବା ହୁଏ।
ପ୍ରାଣେନେଦଂ ଦେହଗେହଂ ପରିସ୍ଫୁରତି ଯନ୍ତ୍ରଵତ୍ । ପ୍ରାଣହୀନଂ ପରିସ୍ପନ୍ଦଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତିଷ୍ଠତି ମୂକଵତ୍
ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦେହ ଘରଟି ଯନ୍ତ୍ର ଭଳି କମ୍ପିତ ହୁଏ; ପ୍ରାଣ ନଥିଲେ, ଏହା ଚଳନ ଛାଡ଼ି, ନିରବ ହୋଇ ରହିଯାଏ।
ଚାଲନୀ ପାଵନୀ ଶକ୍ତିଶ୍ ଶକ୍ତିସ୍ ସଂଵେଦନୀ ଚିତେଃ । ସାମୂର୍ତା ଖାଦ୍ ଅପି ସ୍ଵଚ୍ଛା ସ୍ଵସତ୍ତୈଵାତ୍ର କାରଣମ୍
ଚେତନାର ଚଳନଶୀଳ ଓ ପବିତ୍ର କ୍ଷମତା, ଏହି ଶକ୍ତି ହେଉଛି ଜାଗୃତିର ଶକ୍ତି। ଏହା ଆକାଶରେ ନିରାକାର ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏଠାରେ ସବୁ କାରଣ।
ଵିନଶ୍ଯତଃ ପ୍ରାଣଦେହୌ ଵିଯୋଗାତ୍ମକ ଏଵ ଚ । ଚିଦାତ୍ମା ଖାଦ୍ ଅପି ସ୍ଵଚ୍ଛୋ ନ ଵିନଶ୍ଯତି କିଂ ଭ୍ରମୈଃ
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣ ଓ ଦେହ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ବିଚ୍ଛେଦ ଘଟେ; କିନ୍ତୁ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ଆକାଶରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱଚ୍ଛ ରହିଥାଏ ଓ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନି—ଏଥିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ମନଃପ୍ରାଣମଯେ ଦେହେ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ପରିରାଜତେ । ମକୁରେ ଚାମଲାଭାସେ ପ୍ରତିବିମ୍ବଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ମନ ଓ ପ୍ରାଣରେ ଗଠିତ ଦେହରେ ଚେତନାର ତତ୍ତ୍ୱ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ; ଯେପରି ନିର୍ମଳ ଦର୍ପଣରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯାଏ।
ସଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଗ୍ରଗତଂ ଵସ୍ତୁ ପ୍ରତିବିମ୍ବକ୍ରିଯାଂ ପ୍ରତି । ଯଥା ନାସ୍ତି ମଲୋପେତେ ମକୁରେ ମୁନିନାଯକ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦର୍ପଣ ଯଦି କଳଙ୍କରହିତ ହୁଏ, ତେବେ ସାମ୍ନାରେ ବସ୍ତୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ହୁଏନି।
ତଥା ନାସ୍ତି ଗତପ୍ରାଣେ ଵିଦ୍ଯମାନେ ଽପି ଦେହକେ । ସର୍ଵଗାପି ଚିଦ୍ ଅନ୍ଯୂନା ବୋଧସ୍ପନ୍ଦାଦିକଂ ପ୍ରତି
ଯେପରି ଜୀବନଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଦେହ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଦେହରେ ଚେତନାର କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ—ଯଦିଓ ଚେତନା ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିତ ଓ କିଛି କମି ନାହିଁ, ତଥାପି ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନୁଭୂତି ଆଦି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ନାହିଁ।
ବୋଧାତ୍ କଲଙ୍କଵିକଲା ଚିଦ୍ ଏଵ ପରମା ଶିଵମ୍ । ଵିଦୁର୍ ଦେଵଂ ତଦଭ୍ଯାସଂ ସର୍ଵସତ୍ତାର୍ଥଦଂ ତଥା
ଯେଉଁ ଚେତନା କଳଙ୍କ ଓ ସୀମା ଥିବାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେଇ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ; ପଣ୍ଡିତମାନେ ଏହାକୁ ଦେବତା ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ଏହାର ଅଭ୍ୟାସ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରେ।
ସ ହରିସ୍ ସ ଶିଵସ୍ ସୋ ଽଜସ୍ ସ ବ୍ରହ୍ମା ସ ସୁରେଶ୍ଵରଃ । ଅନିଲାନଲଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଵପୁସ୍ ସ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ସେଇ ହରି, ସେଇ ଶିବ, ସେଇ ଅଜ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମା, ସେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ; ତାଙ୍କର ରୂପ ପବନ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ—ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାୟକ।
ସ ଏଵ ସର୍ଵଗାତ୍ମାତ୍ମା ଚିତ୍ ସଂଵିଚ୍ ଚେତନସ୍ ସ୍ମୃତଃ । ଦେଵେଶୋ ଦେହଭୃଦ୍ ଧାତା ଦେଵଦେଵୋ ଦିଵସ୍ପତିଃ
ସେଉଁଠି ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଚେତନାର ମୂଳ, ଜ୍ଞାନ, ଅନୁଭୂତି ଓ ସ୍ମୃତିର ଆଧାର; ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଦେହଧାରୀଙ୍କର ପାଳକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ନାଥ।